College van Beroep voor het bedrijfsleven, 30-05-2018, ECLI:NL:CBB:2018:280, 18/570

Ingevolge artikel 21b van de Msw is het een landbouwer verboden op zijn bedrijf in een kalenderjaar meer dierlijke meststoffen met melkvee, uitgedrukt in kilogrammen fosfaat, te produceren dan het op het bedrijf rustende fosfaatrecht. Ingevolge artikel 23, derde lid, van de Msw stelt verweerder het op een bedrijf rustende fosfaatrecht per 1 januari 2018 vast in overeenstemming met de productie van dierlijke meststoffen door melkvee dat op 2 juli 2015 op het bedrijf is gehouden en geregistreerd. Het fosfaatrecht van verzoeker heeft de minister vastgesteld op 3.373 kilogram.

Verzoeker voert aan dat de minister bij de vaststelling van zijn fosfaatrecht rekening moet houden met de door hem aangevoerde onomkeerbare investeringsverplichtingen die hij is aangegaan en zijn bijzondere, zeer ingrijpende, persoonlijke omstandigheden die er toe hebben geleid dat hij niet voor de peildatum de voorgestane groei van zijn bedrijf heeft kunnen realiseren. Daarmee rekening houdend had het fosfaatrecht van verzoek op 5.507 kilogram moeten worden vastgesteld. Hij meent dat in zijn geval het niet verhogen van zijn fosfaatrecht leidt tot een individuele disproportionele last in de zin van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EP).

Het College stelt voorop dat de verenigbaarheid van het fosfaatrecht met artikel 1 van het EP een besliscomponent vormt van verweerders besluitvorming en door hem in het lopende bezwaar dient te worden betrokken (zie ook: uitspraak van 2 mei 2018, ECLI:NL:CBB:2018:136). De minister zal in dat verband moeten nagaan of de invoering van het stelsel van fosfaatrechten en strikte toepassing van de wettelijke knelgevallen in het individuele geval strijd oplevert met artikel 1 van het EP. Dat is het geval indien er sprake is van een individuele disproportionele last.

De voorzieningenrechter ziet geen aanleiding om verzoeker, zoals hij vraagt, bij wege van voorlopige maatregel toe te staan om zich te gedragen alsof hem 5.507 fosfaatrecht is toegekend. De vraag of in dit geval geen sprake is van een fair balance in de zin van artikel 1 EP, omdat de gevolgen van het fosfaatrechtenstelsel in zijn geval onevenredig zijn aan het nagestreefde doel, leent zich niet voor een oordeel in deze spoedprocedure. Daar komt bij dat deze voorlopige voorziening verzoeker niet de zekerheid biedt waaraan hij behoefte heeft. De fosfaatproductie wordt gemeten over een jaar en na afloop van 2018 zal blijken of verzoekers fosfaatproductie blijft binnen de grenzen van zijn fosfaatrecht. De door verzoekster gevraagde voorlopige voorziening brengt daarin geen wijziging en zal, naar mag worden aangenomen, ruimschoots vóór het einde van het jaar haar werking hebben verloren.

3. De slotsom is dat de thans voorliggende feiten en omstandigheden onvoldoende aanleiding geven voor het treffen van een voorlopige voorziening.

4. De voorzieningenrechter ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.