Gerechtshof Amsterdam, 22-10-2024, ECLI:NL:GHAMS:2024:2954, 200.333.631/01 OK

De onderzoeker heeft aan zijn verzoek ten grondslag gelegd dat hij in het belang van het onderzoek toegang moet hebben tot de boeken, bescheiden en andere gegevensdragers van SSU die zich alle in de macht van de curator bevinden. Ondanks herhaald verzoek van de onderzoeker verstrekt de curator de gevraagde stukken niet.

De curator brengt daar tegenin dat hij naar Duits recht niet gehouden is de administratie van SSU aan derden af te geven. Bovendien is de administratie van SSU verweven met die van – ook gefailleerde – groepsmaatschappijen en kan om die reden de onderzoeker geen toegang worden verschaft tot de administratie. Nu de curator op grond van Duits recht geen kosten mag maken die niet in het belang van de boedel zijn, kan hij de benodigde stukken ook niet (laten) verstrekken.

De raadsheer-commissaris overweegt als volgt.

Op grond van artikel 2:352 lid 1 BW is de raadsheer-commissaris in de enquêteprocedure bevoegd om van het verzoek kennis te nemen en het verzochte bevel te geven. Dat de curator is aangesteld op grond van Duits recht maakt dat niet anders (zie HR 25 juni 2010, ECLI:NL:HR:2010:BM0710, rov. 6.2.2 (e-Traction)).

Ten aanzien van SSU is in Duitsland een insolventieprocedure geopend. Op grond van artikel 7 van Verordening (EU) 2015/848 van Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 (Insolventieverordening) worden de insolventieprocedure en de gevolgen daarvan beheerst door het recht van de lidstaat waar de procedure wordt geopend. Dit betekent dat in dit geval de gevolgen van de op SSU van toepassing zijnde insolventieprocedure, waaronder met name ook de bevoegdheden van de curator in de insolventieprocedure, worden beheerst door Duits recht.

De curator heeft zich – onder verwijzing naar een door hem overgelegde opinie – op het standpunt gesteld dat hij naar Duits recht niet gehouden kan worden om eventuele door de raadsheer-commissaris gegeven bevelen op te volgen, omdat hij naar Duitse recht niet verplicht kan worden stukken uit het faillissement aan derden af te geven. Daarbij komt dat de administratie van SSU onderdeel is van een groter databestand waarvan ook de administraties van andere groepsvennootschappen deel uitmaken, zodat aan de onderzoeker geen toegang tot alleen de administratie van SSU kan worden verstrekt. Aan het identificeren, zoeken en verstrekken van door de onderzoeker gewenste stukken zijn kosten verbonden die naar Duits recht niet ten laste van de boedel mogen worden gebracht, aldus de curator.

De raadsheer-commissaris stelt vast dat het verzochte bevel bij deze stand van zaken weliswaar kan worden gegeven, maar dat er van moet worden uitgegaan dat de curator naar Duits recht niet gehouden kan worden daaraan ook uitvoering te geven. Onder deze omstandigheden bestaat geen voldoende belang bij toewijzing van het verzoek. De raadsheer-commissaris gaat er evenwel van uit dat indien door of vanwege verzoekers wordt toegezegd dat de daarmee gemoeide kosten zullen worden voldaan, de curator – onder door de curator te bepalen voorwaarden en na voorafgaande verstrekking van een kostenopgave – bereid zal zijn de redelijke en gespecificeerde verzoeken van de onderzoeker in te willigen.