Rechtbank Amsterdam, 14-12-2016, ECLI:NL:RBAMS:2016:8311, KG ZA 16-1336

Rubatex B.V. (hierna: Rubatex) was eigenaar van een perceel grond met opstallen, plaatselijk bekend als [adres] , kadastraal bekend [woonplaats] , sectie F , nummer 1001 (hierna het terrein). Rubatex exploiteerde op het terrein een latexfabriek. Rubatex is in 1994 in liquidatie getreden, waarna haar vermogen is vereffend.

Op 14 december 1998 verkregen [eiser] en [naam 1] , voormalig zakenpartner van [eiser] (hierna: [naam 1] ), voor een bedrag van NLG 100.000,- het eerste en tweede hypotheekrecht op het terrein.

In oktober/november 1999 hebben [eiser] en [naam 1] zich gewend tot mr. D.A.W. van Dijk, destijds werkzaam als advocaat bij Boekel (hierna mr. Van Dijk), voor advies bij het uitwinnen van hun hypotheekrechten op het terrein. Begin 2000 hebben [eiser] en [naam 1] de opdracht aan mr. Van Dijk uitgebreid. Mr. Van Dijk zou hen – in ieder geval – adviseren over de volgende drie punten: 1) het verkrijgen van de eigendom van het terrein, 2) het ontruimen van krakers en 3) het afkopen van de vordering van de Staat uit ongerechtvaardigde verrijking vanwege een uitgevoerde sanering van aangetroffen bodemverontreiniging.

In de periode van 21 januari 2000 tot 23 maart 2000 hebben er in opdracht van de provincie Noord-Holland (hierna de Provincie) op het terrein en het naastgelegen buurperceel saneringswerkzaamheden plaatsgevonden. Op 7 december 2000 is er ter zake van deze saneringswerkzaamheden door ingenieursbureau Oranjewoud B.V. (hierna: Oranjewoud) een “Rapport Evaluatie sanering Rubatex-terrein ’s-Gravelandseweg 22 en 23 te Weesp ” opgesteld (hierna: het Oranjewoud-rapport). In het Oranjewoud-rapport staat vermeld – voor zover hier van belang – dat is gebleken dat het terrein en aangrenzende percelen “licht tot sterk verontreinigd waren met zware metalen en/of PAK”.

Mr. Van Dijk heeft – namens [eiser] en [naam 1] – overleg gevoerd met de landsadvocaat van de Staat over rechtstreekse afkoop van de vordering van de Staat uit ongerechtvaardigde verrijking vanwege de uitgevoerde sanering van de aangetroffen bodemverontreiniging.

Op 30 november 2001 hebben [naam 1] en [eiser] het voorstel van de Staat aanvaard, inhoudende – kort samengevat – dat tegen betaling door [eiser] en [naam 1] de Staat afzag van zijn huidige en mogelijkerwijs toekomstige vordering(en) op grond van ongerechtvaardigde verrijking jegens hen terzake van de geconstateerde verontreiniging op het onderhavige perceel.

Op 10 september 2002 hebben [naam 1] en [eiser] (middels hun persoonlijke houdstervennootschappen) Monumenten Vennootschap Veldzicht B.V. (hierna Veldzicht) opgericht teneinde het terrein fiscaal gunstig te kunnen verwerven.

Op 25 oktober 2002 is het terrein door Rubatex aan Veldzicht geleverd tegen een koopprijs van NLG 5.293.601 (€ 2.402.131). In het kader van de financiering hebben [naam 1] en [eiser] vorderingen, die zij op Rubatex hadden, overgedragen aan Veldzicht voor een bedrag van NLG 5.193.601 (€ 2.356.753). Veldzicht heeft de koopsom voor het terrein betaald door middel van verrekening van de vorderingen op Rubatex. Daarnaast moest NLG 100.000 (€ 45.378,03) worden betaald.

Op of omstreeks 8 februari 2005 heeft [eiser] Boekel gevraagd of de kosten van nadere sanering ten behoeve van de ontwikkeling van het terrein voor woningbouw voor rekening van de Staat kunnen worden gebracht.

Omstreeks 29 april 2005 heeft Boekel de Provincie verzocht het Oranjewoud-rapport toe te zenden. Boekel heeft dit rapport, na ontvangst, op 9 juni 2005 aan [eiser] doorgestuurd.

Op 12 oktober 2007 hebben [eiser] en [naam 2] een kredietovereenkomst gesloten, waarbij [naam 2] een krediet van € 4,5 miljoen in rekening-courant aan [eiser] ter beschikking heeft gesteld ten behoeve van de her- en bouwfinanciering van het terrein. Tot zekerheid van terugbetaling van deze lening is een eerste recht van hypotheek verleend op het terrein ten behoeve van [naam 2] en zijn alle onderliggende overeenkomsten met betrekking tot het project verpand. Eveneens op 12 oktober 2007, schriftelijk vastgelegd op 14 augustus 2013, hebben [eiser] en Veldzicht een overeenkomst van geldlening gesloten, waarbij [eiser] een bedrag van € 4.500.000 heeft geleend aan Veldzicht.

Bij brief van 14 mei 2008 heeft Boekel namens [eiser] de Staat aansprakelijk gesteld voor alle schade in verband met de nadere sanering. Bij brief van 2 juni 2008 heeft mr. Braams namens de Staat de aansprakelijkheid van de hand gewezen.

Bij dagvaarding van 1 november 2013 hebben [eiser] en Veldzicht bij deze rechtbank een procedure jegens Boekel aanhangig gemaakt. Zij hebben gevorderd om – kort samengevat – te verklaren voor recht dat Boekel jegens hen toerekenbaar te kort is geschoten in de nakoming van de op haar rustende verbintenissen en Boekel te veroordelen tot betaling van de schade nader op te maken bij staat. Bij vonnis van 29 oktober 2014 heeft deze rechtbank de vorderingen van [eiser] en Veldzicht afgewezen.

Op 14 februari 2014 heeft Colliers International Consultants B.V. de marktwaarde van het terrein getaxeerd op € 1.650.000 (op basis van een bouwplan uit 2008/2009) en € 3.830.000 (op basis van woningbouwontwikkeling/verkaveling).

[naam 2] heeft medio 2015 de kredietovereenkomst met [eiser] overgedragen aan Promontoria Holding 107 B.V. (hierna Promontoria).

Bij arrest van 21 juni 2016 heeft het Gerechtshof Amsterdam (hierna het arrest):

-

het vonnis van 29 oktober 2014 vernietigd;

-

voor recht verklaard dat Boekel jegens [eiser] toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de op haar rustende verbintenissen uit hoofde van de met hem gesloten overeenkomst van opdracht en

-

Boekel veroordeeld tot betaling van de door [eiser] geleden schade, nader op te maken bij staat.

In januari 2016 heeft Promontoria de kredietfaciliteit aan [eiser] opgezegd en aangekondigd over te gaan tot uitwinning van de zekerheden wanneer het uitstaande bedrag niet wordt terugbetaald. Bij vonnis van 26 juli 2016 heeft de voorzieningenrechter van deze rechtbank – voor zover hier van belang – geoordeeld dat er zich in beginsel geen belemmeringen voordoen voor Promontoria om tot uitwinning van haar pand- en hypotheekrechten over te gaan. Veldzicht en [eiser] hebben spoedappel tegen dit vonnis ingesteld.

[eiser] heeft Sman Business Value (hierna Sman) opdracht gegeven om de schade naar aanleiding van de veroordeling van Boekel in het arrest, te berekenen. In een schaderapport van 20 oktober 2016 (hierna het Sman-rapport) heeft Sman de geleden schade als volgt begroot:

In het Sman-rapport wordt de totale schade begroot op € 12.916.661. Voorts staat in het Sman-rapport dat na aftrek van de liquidatiekosten ad € 1.600.000 dit een saldo van € 11.316.661 oplevert.

Bij dagvaarding van 9 november 2016 heeft [eiser] een schadestaatprocedure aanhangig gemaakt bij deze rechtbank waarin hij – kort samengevat – de schade ten bedrage van € 11.316.661 van Boekel vordert.