Rechtbank Amsterdam, 03-03-2021, ECLI:NL:RBAMS:2021:1174, AWB - 20 _ 2648

1. [eiseres] heeft de bevoegdheid van de RVE-manager voor het opleggen van de naheffingsaanslag en voor het nemen van een beslissing op het bezwaarschrift betwist. De rechtbank heeft echter in een uitspraak van 15 november 2018, bevestigd door het gerechtshof Amsterdam op 30 juni 2020¹, geoordeeld dat de RVE-manager daartoe wel bevoegd is. [eiseres] heeft in deze zaak geen feiten of omstandigheden aangevoerd die nopen tot een daarvan afwijkend oordeel, zodat deze stelling wordt verworpen.

2. Aan [eiseres] moet, nadat zij parkeerde, enige tijd worden gegund om aan haar betalingsverplichtingen voldoen. [eiseres] is - samengevat - van mening dat aan haar deze zogenaamde respijttijd niet is gegeven. 3. De heffingsambtenaar hanteert in dit verband het beleid dat voor het betalen maximaal 10 minuten nodig is, behoudens bijzondere omstandigheden. Als binnen die termijn is betaald, wordt geen naheffingsaanslag opgelegd. Nadat met de scanauto geconstateerd is dat er geen parkeerrecht is geregistreerd, wordt ’s nachts gecontroleerd of binnen die termijn van 10 minuten na de constatering alsnog een parkeerrecht is geregistreerd. Pas indien dit niet het geval is, wordt een naheffingsaanslag opgelegd. De rechtbank acht dit beleid redelijk en deze werkwijze zorgvuldig. Het betoog van [eiseres] dat deze werkwijze onzorgvuldig is, omdat de respijttijd niet zou zijn afgewacht, wordt verworpen omdat het geen steun vindt in de feiten. In de uitspraak op bezwaar is aangegeven dat het kenteken ruime tijd na het moment van controle door de scanauto is aangemeld. Deze toelichting is summier, maar voldoende duidelijk wat betreft de kern van het betoog van [eiseres] , namelijk dat de respijttijd niet in acht zou zijn genomen. Het beroep op een motiveringsgebrek wordt verworpen.

4. [eiseres] had direct via haar eigen app kunnen betalen, maar heeft er voor gekozen om de betaling te laten plaatsvinden met behulp van de bezoekersvergunning van haar zus, bij wie ze op bezoek ging. Het lopen naar de woning van haar zus en het activeren van de bezoekersvergunning duurde elf minuten, aldus [eiseres] , dus meer dan 10 minuten. Naar het oordeel van de rechtbank is de keuze van [eiseres] om niet direct zelf via de app te betalen, maar de betaling door een ander te laten verrichten met daarmee een langer dan gebruikelijke duur van de betalingshandelingen, een omstandigheid die voor haar rekening en risico komt. Bijzondere omstandigheden die deze verlate betaling via een ander noodzakelijk maakten zijn immers gesteld noch gebleken.

5. De naheffingsaanslag is dus terecht opgelegd. Eiseres heeft nog aangevoerd dat de kosten van de naheffingsaanslag onredelijk zijn gelet op de tijdrovende wijze van activeren van het bezoekersparkeren. Reeds omdat, zoals hiervoor is overwogen, de keuze voor het laten betalen door een ander (op een kennelijk tijdrovende wijze) voor rekening en risico van eiseres komt, wordt dit betoog verworpen.

6. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat bij deze uitkomst geen aanleiding.