Rechtbank Limburg, 21-04-2020, ECLI:NL:RBLIM:2020:3018, AWB - 19 _ 3097

1. Ingevolge artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) kan de bestuursrechter, totdat partijen zijn uitgenodigd om op een zitting te verschijnen, het onderzoek sluiten, indien voortzetting van het onderzoek niet nodig is omdat hij kennelijk onbevoegd is of het beroep kennelijk niet-ontvankelijk, kennelijk ongegrond of kennelijk gegrond is.

2. Na kennis genomen te hebben van de stukken ziet de rechtbank in deze procedure aanleiding om met toepassing van deze bepaling uitspraak te doen. Zij overweegt hiertoe als volgt.

3. In deze procedure kan enkel ter beoordeling staan of verweerder het bezwaar van eiseres terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Daarbij toetst de rechtbank ambtshalve of verweerder in de bestuurlijke fase de regels betreffende de ontvankelijkheid van het bezwaarschrift correct heeft toegepast.

4. Verweerder heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard omdat (de gemachtigde van) eiseres binnen de door verweerder gestelde termijn geen rechtsgeldige machtiging zou hebben overgelegd.

5. In artikel 2:1, eerste lid, van de Awb is bepaald dat een ieder zich ter behartiging van zijn belangen in het verkeer met bestuursorganen kan laten bijstaan of door een gemachtigde laten vertegenwoordigen.

6. Verweerder heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard omdat eiseres in bezwaar niet de gevraagde machtiging van [naam kentekenhouder] heeft overgelegd. De motivering die verweerder daarvoor in het bestreden besluit heeft gegeven, komt er op neer dat niet eiseres maar [naam kentekenhouder] de belastingplichtige is zodat verweerder die machtiging mocht opvragen.

7. Zoals door de Hoge Raad is overwogen in zijn arrest van 14 juli 2000 (ECLI:NL:HR:2000:AA6508) staat het bepaalde in de artikelen 225, vijfde lid, en 234, zevende lid, van de Gemeentewet niet eraan in de weg dat degene die een voertuig feitelijk heeft geparkeerd, krachtens een eigen recht, in de hoedanigheid van bestuurder van het voertuig, bezwaar maakt tegen een ter zake van dat parkeren opgelegde naheffingsaanslag. In een geval waarin de naheffingsaanslag is opgelegd aan de kentekenhouder, een ander daartegen bezwaar maakt en die ander stelt dat hij als bestuurder het voertuig heeft geparkeerd, zal de heffingsambtenaar in het algemeen moeten uitgaan van de juistheid van die stelling. De heffingsambtenaar is echter niet gehouden aan te nemen dat bezwaar wordt gemaakt in de hoedanigheid van bestuurder die het voertuig heeft geparkeerd in een geval waarin hij daarvoor geen aanknopingspunt heeft en dit niet wordt gesteld. Verwezen zij in dezen naar het arrest van de Hoge Raad van 29 maart 2019 (ECLI:NL:HR:2019:440).

8. Uit het voorgaande volgt dat het op de weg van eiseres lag om in bezwaar duidelijkheid te verschaffen over de hoedanigheid waarin zij bezwaar maakte. In dat kader stelt de rechtbank vast dat in het bezwaarschrift onder meer het volgende is gesteld:

9. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres met hetgeen onder 8 is vermeld meer dan voldoende duidelijkheid verschaft over de hoedanigheid waarin zij bezwaar maakte. Verweerder heeft daarom ten onrechte van haar verlangd een door [naam kentekenhouder] ondertekende machtiging over te leggen. Verweerder heeft geen andere reden gegeven voor het niet-ontvankelijk verklaren van het bezwaar.

10. Het beroep is gelet op het vorenstaande gegrond. De rechtbank zal het bestreden besluit vernietigen en verweerder opdragen opnieuw op het bezwaar te beslissen.

11. Omdat het beroep tegen het bestreden besluit gegrond wordt verklaard, volgt uit artikel 8:74, eerste lid, van de Awb dat verweerder het griffierecht zal dienen te vergoeden.

12. De rechtbank ziet voorts aanleiding verweerder te veroordelen in de door eiseres gemaakte proceskosten. De rechtbank kent daarbij voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand één punt met een waarde van € 525,00 toe voor het indienen van het beroepschrift. De daarbij te hanteren wegingsfactor zal de rechtbank – gelet op de uitspraak van het Gerechtshof ’s‐Hertogenbosch van 15 november 2018 (ECLI:NL:GHSHE:2018: 4638) – bepalen op 0,5 omdat het bezwaar evident ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. Nu van andere voor vergoeding in aanmerking komende kosten niet is gebleken, zal de rechtbank de te vergoeden proceskosten daarom vaststellen op € 262,50.