Rechtbank Limburg, 05-03-2024, ECLI:NL:RBLIM:2024:991, ROE 23/1195

1. Eiser is eigenaar van de onroerende zaak, zijnde een appartement. Hij heeft in zijn beroepschrift vermeld dat hij de onroerende zaak als één geheel aan één huurder verhuurt en is daarom van mening dat hij niet voor de gebruikersbelastingen kan worden aangeslagen.

2. In zijn verweerschrift heeft verweerder het standpunt ingenomen dat sprake is van zogenoemd ‘volgtijdig gebruik’ van de onroerende zaak, in welk geval de afvalstoffen-heffing, de rioolheffing en de zuiveringsheffing bedrijven op grond van de voor die heffingen geldende verordeningen¹ worden geheven van de eigenaar. Dat sprake is van volgtijdig gebruik leidt verweerder af uit gegevens uit de Basisregistratie Personen (hierna: de BRP). Daaruit blijkt dat op het adres van de onroerende zaak wisselend meerdere personen (die geen gezinsverband vormen) staan en stonden ingeschreven. Verweerder heeft die gegevens (geanonimiseerd) ingezonden.

3. De voor de onroerende zaak over 2023 opgelegde aanslag watersysteemheffing ingezetenen is, aldus verweerder in zijn verweerschrift, ten onrechte opgelegd.

4. Eiser heeft bij conclusie van repliek herhaald dat hij de onroerende zaak (sinds 1 augustus 2022) in zijn geheel (en dus niet per kamer) aan één – door eiser met naam genoemde – persoon (en dus niet aan meerdere personen) verhuurt. Op het aantal personen dat staat ingeschreven in de BRP en de wisselingen van die personen, heeft hij geen invloed. Dit betekent volgens eiser dat hij niet op grond van volgtijdig gebruik voor de gebruikersheffingen kan worden aangeslagen.

5. Verweerder heeft bij conclusie van dupliek volstaan met een verwijzing naar zijn verweerschrift.

6. De rechtbank stelt voorop dat de gemeenteraad van de gemeente Maastricht en het algemeen bestuur van het Waterschap Limburg op grond van artikel 147, eerste lid, van de Gemeentewet respectievelijk artikel 110 van de Waterschapswet bevoegd zijn om de in noot 1 genoemde belastingverordeningen, waarop de door verweerder opgelegde aanslagen zijn gestoeld, vast te stellen en daarin de wijze van belastingheffing te bepalen. Zij stelt vast dat bij ‘volgtijdig gebruik’ van een onroerende zaak op grond van de betreffende belastingverordeningen degene die het perceel of woonruimte ter beschikking stelt voor die heffingen als gebruiker mag worden aangemerkt in de plaats van de feitelijke gebruikers.

7. De rechtbank begrijpt uit wat eiser heeft aangevoerd dat, zoals ook volgt uit de gegevens uit de BRP, niet wordt bestreden dat de onroerende zaak voor relatief korte perioden door wisselende personen wordt gebruikt. Naar het oordeel van de rechtbank kan hieruit worden geconcludeerd dat sprake is van volgtijdig gebruik van de onroerende zaak.

8. Het is vervolgens in eerste instantie aan verweerder om aannemelijk te maken dat eiser degene is die de onroerende zaak voor volgtijdig gebruik ter beschikking stelt². Bij de beoordeling wie moet worden aangemerkt als degene die de onroerende zaak ter beschikking stelt, is van belang wie het risico draagt dat de onroerende zaak al dan niet wordt verhuurd³ en wie de lasten van de onroerende zaak draagt⁴. Onderverhuur van een onroerende zaak door een huurder voor eigen rekening en risico aan derden, uit hoofde van de huurovereenkomst door de huurder aangegaan met de eigenaar/verhuurder, moet worden aangemerkt als het ter beschikking stellen van de onroerende zaak aan die derden door de huurder en niet door de verhuurder⁵.

9. Hoewel eiser, door te stellen dat hij de onroerende zaak als één geheel aan één huurder verhuurt en geen invloed te hebben op het aantal personen dat staat ingeschreven en de wisselingen in de bezetting van de onroerende zaak, zich gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld, als nader onderbouwd in zijn repliek, dat hij niet degene is die de onroerende zaak voor volgtijdig gebruik ter beschikking stelt, is verweerder hierop in zowel het bestreden besluit als het verweerschrift als de conclusie van dupliek niet ingegaan en heeft hij volstaan met de conclusie dat eiser degene is die de onroerende zaak voor volgtijdig gebruik ter beschikking stelt. Verweerder heeft derhalve niet aan zijn bewijslast voldaan. Gelet hierop kan de rechtbank niet anders dan concluderen dat verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat eiser en niet degene aan wie hij de onroerende zaak verhuurt degene is die de onroerende zaak ter beschikking stelt.

10. Het beroep is gegrond, enerzijds omdat – naar niet meer in geschil is – de aanslag watersysteemheffing ingezetenen ten onrechte aan eiser is opgelegd en bij het bestreden besluit is gehandhaafd en anderzijds omdat verweerder ten aanzien van de overige aanslagen zijn standpunt dat sprake is van volgtijdig gebruik door eiser onvoldoende heeft gemotiveerd. De rechtbank zal ten aanzien van eerstgenoemde aanslag zelf in de zaak voorzien en in zoverre het besluit van 15 februari 2023 herroepen. Met betrekking tot de overige aanslagen dient verweerder een nieuw besluit te nemen.

11. Omdat het beroep gegrond is, dient verweerder het griffierecht aan eiser te vergoeden. Er is niet gebleken van voor vergoeding in aanmerking komende proceskosten.