Rechtbank Midden-Nederland, 15-01-2021, ECLI:NL:RBMNE:2021:163, UTR 19/823

Bij beschikking van 31 januari 2018 heeft verweerder op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) de waarde van de onroerende zaak [adres] te [plaats 1] (de onroerende zaak) voor het belastingjaar 2018 vastgesteld op

€ 3.540.000,- naar de waardepeildatum 1 januari 2017. Verweerder heeft bij deze beschikking aan eiseres als gebruiker van de onroerende zaak ook een aanslag onroerendezaakbelastingen gebruik opgelegd naar het tarief van niet-woningen. Bij deze aanslag is deze waarde als heffingsgrondslag gehanteerd.

Bij uitspraak op bezwaar van 23 januari 2019 (de bestreden uitspraak op bezwaar) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en de waarde gehandhaafd.

Eiseres heeft tegen de bestreden uitspraak op bezwaar beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend en een taxatierapport overgelegd.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 december 2019. Eiseres heeft zich ter zitting laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde, vergezeld van [A] , taxateur. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde en [B] en [C] , beiden taxateur.

Na de zitting heeft de rechtbank het onderzoek heropend en partijen in de gelegenheid gesteld te reageren op het arrest van de Hoge Raad van 31 januari 2020, ECLI:NL:HR:2020:169. Daarbij heeft de rechtbank aan verweerder verzocht een nadere vraag van de rechtbank te beantwoorden.

Partijen hebben schriftelijk gereageerd.

Beide partijen hebben binnen de daarvoor gestelde termijn niet aangegeven dat zij op een nadere zitting gehoord willen worden. De rechtbank heeft daarom op 11 september 2020 het onderzoek opnieuw gesloten.