Rechtbank Midden-Nederland, 08-06-2021, ECLI:NL:RBMNE:2021:2673, UTR 20/484

1. Eiseres is gespecialiseerd in de behandeling van eetproblemen en onzindelijkheid bij kinderen en jongeren. De onroerende zaak is één van de vier locaties die eiseres in gebruik heeft. De onroerende zaak betreft een zevental aaneengesloten rijwoningen met de huisnummers [huisnummer 1] , [huisnummer 2] , [huisnummer 3] , [huisnummer 4] , [huisnummer 5] , [huisnummer 6] en [huisnummer 7] en in gebruik voor dagopvang op medische gronden van kinderen en jongeren met eetproblemen en onzindelijkheid.

Op het adres van deze locatie staan geen personen ingeschreven in het Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente [gemeente] .

2. Tussen partijen is de hoogte van de vastgestelde WOZ-waarde niet in geschil. Partijen verschillen alleen van mening over de vraag of de onroerende zaak voor de aanslag OZB moet worden aangemerkt als woning of als niet-woning. Verweerder heeft de onroerende zaak voor de OZB aangemerkt als een niet-woning. Eiseres is het daar niet mee eens, aangezien de onroerende zaak gebruikt wordt als woning.

3. De rechtbank is van oordeel dat verweerder terecht de onroerende zaak voor de aanslag OZB heeft aangemerkt als een niet-woning.

4. Wat eiseres in beroep aanvoert, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel.

5. Eiseres voert, onder verwijzing naar de bestreden uitspraak, ter onderbouwing van zijn standpunt aan dat verweerder uitgaat van een samengesteld object van zeven rijwoningen en dat hij voor de onderbouwing van de WOZ-waarde ook heeft vergeleken met drie woningen. Voor de aanslag OZB moet de onroerende zaak dan ook worden aangemerkt als een woning.

Deze beroepsgrond slaagt niet. Verweerder heeft toegelicht dat uitsluitend voor de taxatie van de WOZ-waarde gebruik is gemaakt van de vergelijkingsmethode, waarbij vergeleken is met woningen. De hoogte van de WOZ-waarde is in deze beroepszaak niet in geschil. Aan de vergelijking met rijwoningen in de uitspraak op bezwaar kan dan ook niet de waarde worden toegekend, die eiseres hieraan gehecht wil zien.

6. Eiseres voert verder aan dat, ook al staat er niemand ingeschreven in het BRP, de onroerende zaak toch aan te merken is als een woning, gelet op de fysieke kenmerken van de onroerende zaak. De aard en indeling van de onroerende zaak passen juist bij een woning. Eiseres wijst hiervoor op de foto’s in het door haar in bezwaar overgelegde taxatierapport. Daarbij komt dat de onroerende zaak gelegen is op een perceel met de bestemming wonen en de uitstraling heeft van rijwoningen. In dit verband verwijst eiseres naar een uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 25 juli 2019 (ECLI:NL:RBNNE:2019:3610), waarin de rechtbank oordeelt dat de fysieke kenmerken van die onroerende zaak, qua indeling en uitstraling, en qua bestemming, in hoofdzaak juist passen bij een woning.

Ook deze beroepsgrond slaagt niet. Verweerder heeft gemotiveerd toegelicht dat in dit geval het gebruik van de onroerende zaak doorslaggevend is geweest voor het aanmerken ervan als niet-woning. Vast staat dat de onroerende zaak alleen in gebruik is voor dagopvang op medische gronden. Er wordt niet overnacht op deze locatie. Ook staan geen bewoners ingeschreven op dit adres in het BRP. Dat bij elkaar maakt dat de onroerende zaak niet in gebruik is als woning en dat om die reden verweerder terecht is uitgegaan van een niet-woning bij het opleggen van de OZB aanslag. De door eiseres genoemde uitspraak leidt niet tot een ander oordeel. In die zaak werd geoordeeld dat de onroerende zaak, mede gelet op het feit dat de kinderen enkele dagen per week in die onroerende zaak overnachten, een woonfunctie had en de fysieke kenmerken vervolgens een rol speelden bij de vraag of alle onderdelen van de onroerende zaak een woonfunctie hadden. De hier aan de orde zijnde situatie acht de rechtbank daarmee niet vergelijkbaar.

7. Het beroep is ongegrond. Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.