Rechtbank Rotterdam, 03-08-2021, ECLI:NL:RBROT:2021:8742, RK 21.160

Schuldenares sluit zich aan bij hetgeen de rechter-commissaris in haar rapport heeft geschreven. Er is op de crediteurenvergadering eerst een inventarisatieronde gehouden en de uiteindelijke stemming heeft tot aanname van het akkoord geleid. Het akkoord behelst een minimale betaling van 20 % aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting. Daarbij is rekening gehouden met een reservering voor de betwiste schuldeisers. In het geval deze betwistingen terecht zijn, komt de reservering naar rato toe aan de concurrente schuldeisers, het is immers een liquidatieakkoord. Met de Belastingdienst is een regeling overeengekomen dat zij een dubbel percentage van het uitkeringspercentage aan de concurrente crediteuren zal ontvangen. Ter zitting heeft [naam 1] een berekening van het voordeel voor de concurrente crediteuren overgelegd, hetgeen neerkomt op een bedrag van € 107.648,93. Ter zitting is door [naam 1] aangegeven dat het uitkeringspercentage aan concurrente crediteuren uitgaande van het “ worst case scenario “ 21,5 % is. Dit percentage is tevens vermeld op de hiervoor genoemde overgelegde berekening. Gemotiveerd is aangevoerd dat alle gelegde beslagen komen te vervallen, zodra het vonnis van homologatie in kracht van gewijsde is gegaan. Vervolgens kan tot inning van de debiteuren worden overgegaan, zal [X] haar schuld van € 462.554,00 voldoen en zal in het kader van de vaststellingsovereenkomst met de ex bestuurder van 21 juli 2021 (verder:VSO) € 80.000,00 worden betaald. Ten slotte is melding gemaakt van het aandeelhoudersbesluit.

De verweerschriften en de pleitaantekeningen (voor zover overgelegd) worden als hier herhaald en ingelast beschouwd.

3.2a [schuldeiser 1] heeft zich mede ter zitting, op het standpunt gesteld, dat zij de grootste schuldeiser is, dat het gehele door schuldenares in gang gezette proces ongestructureerd verloopt, dat schuldenares niet transparant is geweest, dat hierdoor de belangen van de schuldeisers in het geding zijn geraakt en het vertrouwen in schuldenares ontbreekt. Voorts heeft [schuldeiser 1] zich op het standpunt gesteld dat het akkoord tijdens de schuldeisersvergadering is verworpen. Voor zover de rechtbank oordeelt dat het akkoord wel is aangenomen, verzoekt [schuldeiser 1] de homologatie te weigeren omdat, nakoming van het akkoord onvoldoende is gewaarborgd, schuldenares onvoldoende inzicht geeft in de financiële toestand, een groot deel van de baten onzeker is en dat het niet aannemelijk is dat de vereffenaars de belangen van de gezamenlijke schuldeisers zullen behartigen.

3.2b Namens [schuldeiser 2] is mede ter zitting aangevoerd, dat de homologatie van het op 2 juli 2021 aangenomen akkoord dient te worden geweigerd. Daartoe is naar voren gebracht dat, zowel schuldenares als de bewindvoerder de crediteuren foutief hebben voorgelicht, er weinig vertrouwen mag worden gegeven aan de verklaringen van mr. Drijber en mr. Van der Laarse, dat een grondig onderzoek door een curator op zijn plaats is, dat er vragen zijn over rechtsgeldigheid van het akkoord en dat zij geen vertrouwen heeft in een correcte vereffening.

3.2c Ter zitting is namens [schuldeiser 3] aangevoerd dat, het bevreemdend is dat verrekeningen op de crediteurenvergadering niet aan de orde zijn geweest, zij moesten toen al bekend geweest zijn, de verkoopprijs van de activa onder de maat is, de voormalig bestuurder willens en wetens schulden heeft gemaakt en dat het verkrijgen van finale kwijting het hoofddoel is, dat het proces niet transparant is verlopen, dat het vertrouwen ontbreekt en dat een onderzoek naar de gang van zaken door een deskundige noodzakelijk is.

Mr. Hengst heeft namens zijn cliënten, [schuldeiser 4] en [schuldeiser 5] aangevoerd, dat zij ook grote schuldeisers zijn en dat er met dit akkoord meer over blijft dan in geval van een faillissement. Na verduidelijking op een enkel onderdeel van het aangeboden akkoord hebben zijn cliënten voor het akkoord gestemd. [schuldeisers 4 en 5] ondersteunt dan ook de homologatie van het akkoord.

De bewindvoerder voelt zich door de kritiek op het onvoldoende informeren ook aangesproken. Hij geeft aan dat hij naar eer en geweten de schuldeisers heeft geïnformeerd. De bewindvoerder geeft aan dat hij meent met de regeling met de voormalig bestuurder het hoogst haalbare voor de crediteuren te hebben bereikt. De bewindvoerder geeft aan dat hij geen aanwijzingen heeft gevonden die er op zouden kunnen wijzen dat een onderzoek van de curator tot andere uitkomsten zou leiden. De bewindvoerder meent dat nu alleen de weigeringsgronden aan de orde zijn. Er is geen sprake van een wijziging van het akkoord maar van wijziging van de uitwerking. De baten van de boedel gaan de som van het akkoord niet te boven. De bewindvoerder ziet ook verder geen gronden voor weigering van de homologatie van het akkoord.