Rechtbank Rotterdam, 25-05-2023, ECLI:NL:RBROT:2023:4380, ROT 22/1077

Op grond van artikel 7:15, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) bestaat recht op vergoeding door het bestuursorgaan van kosten die de belanghebbende in verband met de behandeling van zijn bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken. Met de woorden “redelijkerwijs heeft moeten maken” is bedoeld dat de kosten redelijkerwijs gemaakt moeten zijn, maar ook dat de hoogte van die kosten redelijk is (de zogenoemde dubbele redelijkheidstoets). In het Bpb is nader uitgewerkt welke kosten voor vergoeding in aanmerking komen. Uit artikel 1, aanhef en onder a, in verbinding gelezen met artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a, van het Bbp en de bijlage bij het Bbp onder A5. volgt dat in beginsel voor het bijwonen van een hoorzitting een punt wordt toegekend. Uit artikel 2, derde lid, van het Bpb volgt dat daarvan in bijzondere omstandigheden kan worden afgeweken.

De rechtbank is van oordeel dat niet is voldaan aan het redelijkerwijs hebben moeten maken van de proceskosten voor het bijwonen van de hoorzitting, nu de gemachtigde van eiser tijdens de zitting desgevraagd heeft verklaard dat de geldige betaalkaart al bij de aanmelding van de zaak door de gemachtigde is ontvangen. Het is de keuze van de gemachtigde geweest om deze kaart pas bij de hoorzitting te verstrekken. Dat dit, zoals ook is verklaard, nu eenmaal zijn werkwijze is, is onvoldoende om aan te kunnen nemen dat de geldige betaalkaart niet eerder overgelegd had kunnen worden. Daarbij betrekt de rechtbank dat verweerder de gemachtigde van eiser twee keer, op 29 november 2021 met een aangetekende brief en nogmaals met de brief van 23 december 2021, heeft verzocht om het bezwaarschrift nader te onderbouwen. Eiser had bij het bezwaarschrift, maar in ieder geval in reactie op verweerders brieven, de geldige betaalkaart kunnen overleggen en niet pas bij de hoorzitting. Dan was het niet nodig geweest om een hoorzitting te houden. Het voorgaande vormt een bijzondere omstandigheid op grond waarvan verweerder mocht afwijken van het uitgangspunt dat voor het bijwonen van een hoorzitting 1 punt aan proceskostenvergoeding wordt toegekend. Verweerder heeft dan ook terecht geen punt toegekend voor de hoorzitting. De rechtbank wijst op ECLI:NL:HR:2006:AX0985. De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt dat verweerder de hoorzitting had kunnen voorkomen door zijn parkeersysteem te controleren. Zoals verweerder ter zitting heeft toegelicht is het systeem gecontroleerd, maar bleek daaruit niet dat eiser had betaald.

Nu is geoordeeld dat verweerder terecht geen punt aan proceskosten voor de hoorzitting heeft toegekend, komt de rechtbank aan de gronden van eiser over de wegingsfactor van de punt aan proceskosten niet toe.

Het beroep is ongegrond.

De gemachtigde van eiser heeft de rechtbank verzocht te bepalen dat de heffingsambtenaar over het griffierecht en de proceskosten wettelijke rente is verschuldigd, nadat vier weken zijn verstreken na de openbaarmaking van de uitspraak, tot aan de dag van algehele voldoening. Nu het beroep ongegrond is verklaard, wijst de rechtbank dat schadevergoedingsverzoek af.