Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 19-07-2023, ECLI:NL:RBZWB:2023:5210, 10212915 \ CV EXPL 22-3620 (E)

Zoals overwogen in de rolbeslissing van 1 maart 2023 wordt de procedure voor wat betreft de loonvordering tot de datum van het faillissement, te weten 14 februari 2023, geschorst om alleen dan te worden voortgezet indien de verificatie van de vordering wordt betwist.

De verificatie is niet betwist. Dat betekent dat de procedure voor wat betreft het deel van de vorderingen dat onder artikel 29 Fw valt, vooralsnog van rechtswege geschorst blijft.

Artikel 28 Fw

Artikel 25 Fw bepaalt:

‘ 1. Rechtsvorderingen, welke rechten of verplichtingen tot de failliete boedel behorende ten onderwerp hebben, worden zowel tegen als door de curator ingesteld.

2. Indien zij, door of tegen de gefailleerde ingesteld of voortgezet, een veroordeling van de gefailleerde ten gevolge hebben, heeft die veroordeling tegenover de failliete boedel geen rechtskracht. ’

Dit betreft de volgende vorderingen:

Veroordeling van Zonnis tot:

III. betaling van het juiste bedrag aan loon met ingang van 14 februari 2023 zolang [eiser01] arbeidsongeschikt blijft, zijnde 70% van € 5.350,- bruto per maand gedurende maximaal 104 weken van aanhoudende arbeidsongeschiktheid;

(NB: bij rolbeslissing van 1 maart 2023 is abusievelijk vermeld dat de vordering tot betaling van loon met ingang van 1 november 2022 (en) na het moment van faillietverklaring onder deze categorie van vorderingen valt. Dit is niet juist, althans onduidelijk, aangezien het faillissement van 14 februari 2023 dateert. Deze omissie wordt hierbij hersteld);

VI. verstrekking aan [eiser01] van deugdelijke schriftelijke specificaties ter zake van betaling van het sub I tot en met V gevorderde, voor zover toegewezen;

VII. het herstellen van de toegang van [eiser01] tot haar zakelijke e-mailaccount, alsook tot alle computersystemen en bedrijfslocaties van Zonnis en haar toe te staan namens Zonnis zakelijke contacten te onderhouden met klanten en andere derden, een en ander binnen 24 uur na het te wijzen vonnis, op straffe van een dwangsom van € 1.000,- voor iedere dag of deel van een dag dat Zonnis niet aan dit vonnis voldoet, met een maximum aan te verbeuren dwangsommen van € 50.000,-;

VIII. betaling van de wettelijke rente ex artikel 6:109 BW over de bedragen genoemd onder VI en VII, berekend vanaf het moment van faillietverklaring tot de dag van voldoening;

X. de kosten van dit geding vanaf het moment van faillietverklaring.

Voor wat betreft het sub III, VI en VIII gevorderde overweegt de kantonrechter als volgt.

Zonnis heeft in de randnummers 22 tot en met 26 van de conclusie van antwoord bepleit dat [eiser01] slechts recht heeft op 70% van het maximum dagloon zoals vastgesteld door het UWV. In het vonnis in het incident heeft de voorzieningenrechter voorlopig geoordeeld dat Zonnis op grond van de arbeidsovereenkomst tijdens ziekte 70% van het laatst genoten loon verschuldigd is aan [eiser01] , wat neerkomt op € 3.745,- bruto per maand.

De overwegingen die aan dat voorlopig oordeel ten grondslag liggen, zijn dezelfde overwegingen op grond waarvan in deze hoofdzaak tot dezelfde conclusie wordt gekomen. Verwezen wordt naar overweging 5.16 in het vonnis van 22 februari 2023, waarin is overwogen: “ In deze zaak oordeelt de kantonrechter vooralsnog als volgt. Gesteld noch gebleken is dat partijen voorafgaand of bij het sluiten van de laatste arbeidsovereenkomst hebben gesproken over de inhoud van artikel 8.4. Evenmin is gesteld of gebleken wat er in eerdere arbeidsovereenkomsten van [eiser01] is bepaald over de doorbetaling tijdens ziekte. Dat betekent dat, bij gebreke aan overige omstandigheden die relevant zijn voor hetgeen partijen mochten begrijpen, de tekst van de arbeidsovereenkomst bepalend is voor de betekenis die partijen daaraan mogen toekennen. Naar het voorlopig oordeel van de kantonrechter heeft [eiser01] op grond van die tekst mogen begrijpen dat zij bij ziekte 70% van haar laatst genoten salaris doorbetaald zou krijgen. Dit omdat in artikel 8.4 wordt gesproken van het ‘ laatst genoten (dag)loon’ (onderstreping kantonrechter). Dagloon in de zin van artikel 17 Wfsv wordt niet genoten, maar vastgesteld. Het ligt daarom niet voor de hand dat in het artikel wordt verwezen naar het maximum dagloon als bedoeld in artikel 17 Wfsv. [eiser01] heeft niet hoeven begrijpen dat met de term (dag)loon wordt bedoeld het maximum dagloon zoals wordt gehanteerd in deze wetgeving en door het Uwv.”

Dat [eiser01] op grond van de artikelen 61 tot en met 68 van de Werkloosheidswet vanaf de datum van faillissement mogelijk recht heeft op een uitkering ter hoogte van het loon door het UWV, betekent niet dat de loonbetalingsverplichting in principe bij Zonnis rust.

Zonnis zal worden veroordeeld tot betaling van € 3.745,- bruto per maand, vanaf de datum van faillietverklaring van Zonnis, te weten 14 februari 2023, tot het eindigen van de arbeidsovereenkomst, gedurende maximaal 104 weken van aanhoudende arbeidsongeschiktheid. Dit onder verstrekking aan [eiser01] van deugdelijke schriftelijke specificaties. De wettelijke rente daarover is toewijsbaar vanaf de data van verzuim.

Voor wat betreft het sub VII gevorderde overweegt de kantonrechter het volgende.

Vanaf het moment van de faillietverklaring is het aan de curator om te bepalen of en welke medewerkers nog doorwerken. De mogelijkheid tot doorwerken is niet afdwingbaar voor [eiser01] . Daarom zal het sub VII gevorderde, dat betrekking heeft op het kunnen doorwerken, worden afgewezen.

Voor wat betreft het sub X gevorderde wordt het volgende overwogen.

De kosten van de procedure vanaf het moment van faillietverklaring aan de zijde van [eiser01] zijn nihil. Zonnis zal daarom niet worden veroordeeld tot betaling van enige proceskosten.