Rechtbank Limburg, 31-03-2021, ECLI:NL:RBLIM:2021:2962, C/03/271031 / HA ZA 19-585

[eiser] stelt dat hij pas vanaf 2003 jaaroverzichten ontving van de beleggingswaarde van de belegpolis. De jaaroverzichten over de jaren 2001 en 2002 heeft hij pas in 2009 ontvangen. Gedurende de looptijd van de polis ontving hij onregelmatig overzichten van die polis.

[eiser] stelt dat hij naar aanleiding van de brief van 7 november 2008 (productie 9 bij dagvaarding) op eigen initiatief met ZwitserLeven heeft afgesproken dat de extra storting en ook het belegpensioen en verschuldigde premies zouden worden belegd in het garantiefonds.

[eiser] verwijt Rabobank dat zij hem verkeerd heeft geadviseerd. Gelet op het doel van de belegging, te weten ter financiering van een pensioen in aanvulling op een AOW, had Rabobank hem moeten adviseren van het begin af aan te beleggen in vastrentende waardes, te weten in het garantiefonds, dat volgens [eiser] een gegarandeerd minimumrendement van 4% per jaar kent. Rabobank had hem niet mogen adviseren te beleggen in het aandelenfonds. Door [eiser] niet te vertellen dat er geen gegarandeerde minimale opbrengst is, heeft Rabobank onzorgvuldig gehandeld. Het belegde geld is in eerste instantie volledig risicovol belegd in het aandelenfonds.

Voorts stelt [eiser] dat het product dat Rabobank heeft geadviseerd niet voldeed aan de kapitaalverwachting en dus daarmee niet aan de doelstelling. [eiser] stelt bij het afsluiten van de polis om een zekere kapitaalopbouw te hebben verzocht ten behoeve van zijn pensioenopbouw en niet om een risicovolle beleggingspolis in risicovolle aandelen.

Rabobank had [eiser] bovendien moeten informeren over het feit dat de voorbeeldkapitalen in de offerte niet realistisch waren, althans Rabobank had moeten waarschuwen dat het rendement ook negatief zou kunnen uitvallen. Rabobank had daarnaast moeten wijzen op het feit dat in de eerste vijf jaar slechts 82% van de premies wordt belegd en daarna maar 97,5%. De kosten verbonden aan het product waren niet (geheel) inzichtelijk.

[eiser] verwijt Rabobank verder dat zij [eiser] niet heeft geïnformeerd dat zij niet het “ken uw klant”-beginsel heeft toegepast. Een dergelijk onderzoek is nooit verricht, nu aan [eiser] hiervan geen kopie is verstrekt. Rabobank heeft aldus niet voldaan aan haar zorgplicht jegens [eiser] . Rabobank had als huisbankier van [eiser] moeten weten dat hij laag opgeleid was, geen beleggingservaring had, dat zijn financiële draagkracht beperkt was en dat hij voor zijn aanvullend pensioen grotendeels afhankelijk was van de opbrengst van de belegpolis.

Door enkel de offerte van ZwitserLeven te presenteren, is [eiser] , naar hij stelt, de mogelijkheid ontnomen te profiteren van een ruime keuze aan mogelijk, andere overeenkomsten.

Tot de zorgplicht van Rabobank behoort volgens [eiser] ook dat Rabobank zorgt voor nazorg: ze dient haar cliënten ook tijdens de looptijd gevraagd en ongevraagd te adviseren over de afgesloten verzekering. Zeker in het kader van de pensioendoelstelling op het moment dat negatieve ontwikkelingen zichtbaar waren. Rabobank had proactief moeten reageren en [eiser] moeten wijzen op de gevolgen van een dalende belegging en zij had erop moeten toezien dat het product gedurende de looptijd haar waarde niet zou verliezen en moeten wijzen op een veilige variant.

Volgens [eiser] had Rabobank ook moeten opmerken dat ZwitserLeven niet tijdig de juiste jaaroverzichten verstrekte en had zij er zorg voor moeten dragen dat dat wel gebeurde. Door de inactieve houding van Rabobank heeft [eiser] geen inzicht gekregen in de waarde van de beleggingen. Bovendien heeft Rabobank zich door het niet verstekken van de jaaroverzichten, zoals contractueel overeengekomen, schuldig gemaakt aan een omissie in de zin van artikel 6:193d BW.

Ook bij de storting op de belegpolis van de vrijgevallen koopsompolissen in 2008 heeft Rabobank volgens [eiser] haar zorgplicht verzaakt. De rechtbank begrijpt dat [eiser] daartoe stelt dat Rabobank er niet op heeft toegezien dat door ZwitserLeven de waarde van de belegpolis, die tot dan toe was belegd in het aandelenfonds, de maandelijkse premies en de extra storting van de vrijgevallen koopsompolissen, werd gestort in het garantiefonds.

[eiser] begroot de schade op grond van het gestelde toerekenbare tekortschieten van Rabobank op € 82.805,00. Hij berekent die schade op basis van de veronderstelling dat vanaf 1997 al was belegd in het garantiefonds en hanteert daarbij over de jaren 1997 tot en met 2008 behaalde historische rendementen in dat fonds. Over de jaren van 2009 tot en met 2011 hanteert hij het volgens hem gegarandeerde minimumrendement van 4% per jaar volgens dat fonds. Belegging in dat fonds vanaf 1997 zou volgens hem hebben geleid tot een vermogen van € 172.227,22. Afgezet tegen de waarde bij de beëindiging van de belegging op 4 november 2011 van € 112.136,94 leidt dat volgens [eiser] tot een schade van € 60.090,28 (productie 19 bij dagvaarding). Dat laatste bedrag heeft hij niet kunnen storten in een direct ingaande lijfrente. Een dergelijke lijfrente zou volgens [eiser] gemiddeld 4,3% rente per jaar hebben opgeleverd, zodat de totale schade € 82.805,-- bedraagt (randnummer 61 van de dagvaarding).

Op grond van het vorenstaande vordert [eiser] dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, Rabobank veroordeelt om aan hem, tegen behoorlijk bewijs van kwijting, te betalen een bedrag van € 82.805,00, ter zake van de hoofdsom, althans een bedrag als door de rechtbank in goede justitie te bepalen, en buitengerechtelijke incassokosten, te vermeerderen met de daarover verschuldigde wettelijke handelsrente, vanaf de dag van dagvaarding tot aan de dag van algehele voldoening, met veroordeling van Rabobank in de kosten van deze procedure.

Rabobank voert verweer. Op de stellingen van partijen zal de rechtbank, voor zover van belang, hieronder ingaan.