Rechtbank Midden-Nederland, 26-04-2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:2360, UTR 22/4708

1. Eiser stelt dat de heffingsambtenaar ten onrechte de gevraagde proceskostenvergoeding heeft afgewezen. Volgens hem is het primaire besluit namelijk herroepen vanwege een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid. In dat verband stelt hij dat hij de aanmaning nooit heeft ontvangen. De heffingsambtenaar stelt in de uitspraak op bezwaar weliswaar dat de aanmaningskosten en de dwangbevelkosten zijn herroepen uit ‘coulance’, maar dat doet er volgens hem niet aan af dat in dit geval de proceskosten vergoed hadden moeten worden.

2. De rechtbank stelt voorop dat zij het met eiser eens is dat het label dat een bestuursorgaan aan zijn beslissing geeft, bijvoorbeeld ‘coulance’, geen doorslaggevende betekenis heeft voor de vraag of het bestuursorgaan de proceskosten die door belanghebbende in bezwaar zijn gemaakt moet vergoeden. Het gaat erom of het bestreden besluit wordt herroepen vanwege een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid. Alleen dan is aanleiding voor een proceskostenvergoeding in bezwaar. Dit is bepaald in artikel 7:15, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Vertaald naar deze zaak en gelet op eisers stelling betekent dat, dat de rechtbank moet beoordelen of de aanmaning en het dwangbevelkosten terecht zijn opgelegd. Daarover overweegt zij als volgt.

3. Op grond van artikel 2 van de Kostenwet invordering rijksbelastingen (de Kostenwet) die ook op grond van artikel 231, eerste lid, van de Gemeentewet van toepassing is voor de naheffing van parkeerbelasting, kan de heffingsambtenaar aanmaningskosten en dwangbevelkosten in rekening brengen.

4. In artikel 7, tweede lid, van de Kostenwet is voor onder meer een aanslagbiljet, aanmaning en dwangbevel bepaald dat het bezwaar- of beroepschrift niet kan zijn gegrond op de stelling dat deze niet is ontvangen, tenzij degene van wie de kosten worden gevorderd aannemelijk maakt dat de ontvangst redelijkerwijs moet worden betwijfeld. Het enkel stellen dat een aanslagbiljet, aanmaning of dwangbevel niet is ontvangen, is dus onvoldoende is om aan de ontvangst te kunnen twijfelen. Daarin ligt volgens de rechtbank besloten dat de enkele betwisting van ontvangst ook onvoldoende is voor het oordeel dat de opgelegde kosten onrechtmatig zijn.

5. De rechtbank stelt vast dat eiser in deze zaak alleen heeft gesteld dat hij de aanmaning niet heeft ontvangen en dat de verzendadministratie van de heffingsambtenaar niet deugdelijk is. Dat heeft hij verder niet gemotiveerd. Hij heeft in zijn beroepschrift en op de zitting, maar ook in zijn bezwaarschrift, geen enkele (feitelijke) omstandigheid aangevoerd die een aanknopingspunt biedt voor de rechtbank om aan de ontvangst te twijfelen. Onder die omstandigheden is de ontkenning van de ontvangst van de aanmaning volgens de rechtbank onvoldoende voor het oordeel dat de aanmaningskosten en de dwangbevelkosten ten onrechte zijn opgelegd. Volgens de rechtbank is daarom geen sprake van een situatie waarin de aanmaningskosten en de dwangbevelkosten zijn herroepen vanwege een de heffingsambtenaar te wijten onrechtmatigheid. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de heffingsambtenaar daarom terecht de proceskosten in bezwaar niet vergoed.

6. Het beroep is ongegrond. De rechtbank ziet ook geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.