Rechtbank Rotterdam, 13-03-2023, ECLI:NL:RBROT:2023:3091, C/10/652582 HO RK 23/76, 652855 HO RK 23/92, 652872 HO RK 23/99, 652873 HO RK 23/100, 653147 HO RK 23/113 en 654031 HO RK 23/153 ea

[de schuldenarengroep] is in financiële problemen gekomen. Deze problemen hadden diverse oorzaken, en een direct gevolg van deze problemen was dat [de schuldenarengroep] niet in staat was te voldoen aan haar contractuele verplichtingen jegens haar financier, Rabobank. In de kredietovereenkomst tussen Rabobank en [de schuldenarengroep] was afgesproken dat een lening van ruim € 20 miljoen uiterlijk op 31 december 2021 moest worden terugbetaald. [de schuldenarengroep] kon niet aan deze verplichting voldoen.

[de schuldenarengroep] heeft – na een kort geding tussen [de schuldenarengroep] en Rabobank – om een afkoelingsperiode in het kader van de WHOA gevraagd. Rabobank heeft zich daartegen verzet. Zeer kort samengevat had Rabobank door gebeurtenissen in het verleden geen vertrouwen in (het bestuur van) de onderneming en in een succesvolle akkoordprocedure. De rechtbank weigerde de gevraagde afkoelingsperiode. Belangrijke overweging daarbij was dat niet summierlijk was gebleken dat de belangen van Rabobank door het afkondigen van een afkoelingsperiode niet worden geschaad. Vervolgens – daags voor de zitting waarop door Rabobank ingediende faillissementsrekesten zouden worden behandeld – heeft [de schuldenarengroep] gevraagd om benoeming van een herstructureringsdeskundige. De rechtbank heeft dit verzoek toegewezen, waarbij (op de voet van artikel 3d Fw) alsnog de gewenste afkoelingsperiode werd verleend.

In het moeizame, kostbare en tijdrovende traject dat hierop is gevolgd hebben de herstructureringsdeskundige en de door hem ingeschakelde derden, alsmede [de schuldenarengroep] , veel werk verricht om – samengevat en onder meer – de administratie te onderzoeken, de jaarrekening samen te stellen en vele vragen van Rabobank te beantwoorden. De herstructureringsdeskundige heeft uitdrukkelijk geprobeerd tot een consensueel akkoord te komen. Parallel daaraan heeft [de schuldenarengroep] een akkoord voorbereid. Lopende dit traject werd aldus belangrijke vooruitgang geboekt en is een aantal keren de afkoelingsperiode verlengd. Het consensuele traject is uiteindelijk niet gelukt. Ondanks de inspanningen van de herstructureringsdeskundige en ook van [de schuldenarengroep] is het niet gelukt Rabobank mee te krijgen. Het parallelle traject is vervolgens doorgezet: de door [de schuldenarengroep] voorbereide zeven (één voor elke betrokken vennootschap) akkoorden zijn door de herstructureringsdeskundige aan de schuldeisers aangeboden. De stemuitslag was dusdanig dat deze akkoorden ter homologatie aan de rechtbank konden worden voorgelegd; in alle akkoorden was er (minimaal) één “in the money” schuldeiser, namelijk de belastingdienst.

Samengevat komen de akkoorden erop neer dat één van de schuldeisers een uitkering in contanten krijgt. Het betreft de belastingdienst die een bedrag van bijna € 500.000 krijgt uitgekeerd. Weliswaar krijgt ook Rabobank een bedrag van ruim € 1,17 miljoen in contanten, maar dit is een vergoeding voor het nadeel van Rabobank in verband met de zogenoemde Ennio-transactie die heeft plaatsgevonden voorafgaand aan de akkoordprocedure, waarbij aan Rabobank verpande debiteurenportefeuilles zijn verkocht en de verkoopopbrengst – naar het oordeel van de herstructureringsdeskundige ten onrechte – niet onder haar pandrecht aan Rabobank is afgedragen. Alle andere schuldeisers, waaronder Rabobank (met een vordering van € 20 miljoen), [naam] (met een vordering van ongeveer € 10 miljoen), UWV en T-Mobile krijgen (deels voorwaardelijke) schuldinstrumenten aangeboden met een looptijd tot en met 31 december 2026. [de schuldenarengroep] zal volgens het overgelegde Business Plan na homologatie van het akkoord in afgeslankte vorm en volgens een nieuw business model verder gaan. Alle bestaande aandelen in [schuldenaar 1] (gehouden door vennootschappen van [naam] (67,5%), [naam] (25%) en [naam] (7,5%)) worden ingetrokken en er zullen nieuwe aandelen worden uitgegeven aan een vennootschap van [naam] , [naam 4] Er wordt van een derde voor de nakoming van het akkoord een bedrag van € 2,5 miljoen aangetrokken (afgezien van akkoordfinanciering). Daarvan zal ruim € 1,17 miljoen aan Rabobank worden uitbetaald in verband met voornoemde Ennio-transactie, een bedrag van bijna € 5 ton is bestemd voor de betaling van de belastingdienst en het restant wordt toegevoegd aan het eigen vermogen en het werkkapitaal.

De rechtbank komt tot het oordeel dat het homologatieverzoek moet worden afgewezen. Daarbij speelt voor de rechtbank een belangrijke rol dat de akkoorden weinig draagvlak hebben onder de schuldeisers en aandeelhouders. Het beperkte draagvlak is voor de rechtbank aanleiding kritisch te toetsen aan de homologatiecriteria (zie onder 6.4. e.v.). In dat kader weegt voor de rechtbank zwaar dat het akkoord maar een relatief beperkte “plus” heeft (in de zin van de reorganisatiewaarde afgezet tegen de liquidatiewaarde) en de overgrote meerderheid van de schuldeisers dus fors moet afschrijven op hun vordering, terwijl zij voor het resterende deel van hun vordering enkel schuldinstrumenten krijgt toegekend. Om die reden heeft de rechtbank vooral het toekomstperspectief van de onderneming (belangrijk voor de vraag of de nakoming van het akkoord voldoende is gewaarborgd) streng getoetst.