Rechtbank Noord-Holland, 09-08-2023, ECLI:NL:RBNHO:2023:7615, AWB - 21 _ 955

Geschil 2.In geschil is de verbindendheid van de Verordening op de heffing en invordering van leges 2019 van de voormalige gemeente Beemster (de Legesverordening). Eiser heeft betoogd dat de zogenaamde opbrengstlimiet is overschreden en dat dit aan de heffing van de in rekening gebrachte legesbedragen in de weg staat. In de eerste plaats meent eiser dat verweerder onvoldoende inzicht heeft verschaft in de raming van baten en lasten. Verweerder heeft de opbouw van de post ‘overhead’ slechts in algemene bewoordingen verklaard, maar geen inzicht gegeven op grootboekniveau. De overhead van de gemeente ziet bovendien voor een zeer groot deel niet op de leges. Eiser betwist daarom dat voldoende verband bestaat tussen deze kosten en de dienstverlening die ten grondslag ligt aan de legesheffing. Hij betwist dit eveneens voor de post ‘omslagrente’. Het is hem onduidelijk wat dat inhoudt en hoe dat verband houdt met de uitvoer van diensten waarvoor de leges worden berekend. In de tweede plaats leidt eiser uit de meerjarenbegroting 2019-2022 d.d. 4 juni 2018 af dat structureel 8% winst wordt ingeboekt op de leges (voor 2019 € 400.000 baten voor ‘leges bouwvergunningen’ tegenover € 366.501 aan lasten voor ‘Wabo toestemming bouwen’). Nadat eiser hierop had gewezen, is verweerder in de uitspraak op bezwaar uitgegaan van een andere meerjarenbegroting, waarin die winst niet meer zichtbaar is. Eiser leidt daaruit af dat de cijfers in de uitspraak op bezwaar gemanipuleerd zijn en onbetrouwbaar. Hij wijst in dit kader ook erop dat de geraamde kosten en baten in de uitspraak op bezwaar precies even hoog zijn. Eiser concludeert tot gegrondverklaring van het beroep, vernietiging van de uitspraak op bezwaar en vernietiging van de legesnota’s.