Aflevering 6

De 30-dagenclausule is een veelvuldig voorkomende bepaling in testamenten. Ter gelegenheid van de recente aanpassing van de Successiewet 1956 is voorzien in een wettelijke regeling voor het geval men binnen 30 dagen na een erfrechtelijke verkrijging overlijdt. In deze bijdrage zal worden ingegaan op deze regeling en de mogelijke consequenties voor de testamentaire clausule.

Sinds jaar en dag kent de Successiewet 1956 de mogelijkheid voor ouders om in één kalenderjaar een verhoogd bedrag vrij van schenkbelasting te schenken aan een kind tussen 18 en 35 jaar. Per 1 januari 2010 is deze eenmalige, verhoogde vrijstelling uitgebreid als het kind de schenking aanwendt voor de verwerving van een eigen woning of ter financiering van een dure opleiding of studie.In de praktijk roept deze uitbreiding vragen op. Op 7 juni jongstleden is bovendien een wetsvoorstel tot wijziging van art. 33 sub 5 en 6 SW ingediend.

In dit artikel zal worden ingegaan op het nieuwe artikel 15 Successiewet 1956 (hierna: SW). Het betreft het wetsvoorstel 31930 dat op 1 januari 2010 in werking is getreden. Eerst wordt de achtergrond geschetst, waarna alle aspecten van dit artikel worden behandeld, mede aan de hand van praktijkvoorbeelden. Aan het slot volgt een korte conclusie.

Wordt een lijfrente-uitkering die is toegekend bij testament, met inkomstenbelasting belast in box 1 of box 3? De vraag spitst zich toe op het feit of een tegenprestatie voor de lijfrente is geleverd. Hof Leeuwarden beslist in een uitspraak van 26 januari 2010, nr. 2008/00216 dat de uitkering niet in box 1 kan worden belast. De Minister van Financiën berust hierin.

X heeft van een ondernemer een koekfabriek met bijgebouwen gekocht met het oogmerk om daar nieuwe zelfstandige bedrijfsunits te realiseren. Enkele bedrijfsunits zullen in de fabriekshal worden gerealiseerd. Andere bedrijfsunits zullen tegen de fabriekshal aan worden gebouwd op de plek waar de bijgebouwen zich bevinden. Vóór de levering zijn de bijgebouwen gesloopt en hebben diverse bewerkingen aan de vrijgekomen grond plaatsgevonden.

Het huwelijk van M en V is in 2004 ontbonden. V heeft binnen de termijn van drie maanden als bedoeld in artikel 1:104 BW afstand gedaan van de huwelijksgoederengemeenschap.

X drijft een onderneming in de vorm van een BV (hierna X BV). Eén van de bedrijfspanden huurt X BV van een vennootschap waarvan de aandelen worden gehouden door X’s ouders. Laatstbedoelde vennootschap kwalificeert als een onroerendezaaklichaam ex artikel