Ga verder naar content
OpMaat

Aflevering 23

Gepubliceerd op 6 juni 2019

NTFR 2019/1444 - Nestrade: lidstaten mogen mogelijkheid om facturen te corrigeren in de tijd beperken

ECLI:EU:C:2019:115, datum uitspraak 14-02-2019, publicatiedatum 06-06-2019
Aflevering 23, gepubliceerd op 06-06-2019 met annotatie van mr. A. Vroon
Nestrade is in Zwitserland gevestigd, maar verricht in Spanje btw-plichtige handelingen. Nestrade heeft op 21 september 2010 een verzoek ingediend volgens de Dertiende richtlijn om teruggaaf van btw die zij had afgedragen in verband met door haar leverancier Hero in het derde en vierde kwartaal van 2009 geleverde goederen. Voor al deze jaren hebben de Spaanse autoriteiten (‘AEAT’) Nestrade verzocht om overlegging van de facturen voor de levering van goederen door Hero, aangezien de oorspronkelijk overgelegde facturen het Nederlandse btw-identificatienummer van Nestrade vermeldden. AEAT heeft op 23 november 2010 Nestrade verzocht om binnen een termijn van tien werkdagen na de kennisgeving van dat verzoek, die op 13 december 2010 plaatsvond, de correcte facturen over het derde en vierde kwartaal van 2009 te verstrekken. Nestrade heeft niet binnen de gestelde termijn aan dat verzoek voldaan. Hero heeft de gecorrigeerde facturen op 10 januari 2011 uitgereikt. Op 5 april 2011 heeft AEAT besloten de teruggaaf te weigeren. Dit besluit – door Nestrade niet betwist – is op 14 mei 2011 definitief geworden. Op 5 augustus 2011 heeft Nestrade opnieuw om teruggaaf verzocht. Bij dit verzoek heeft Nestrade gecorrigeerde facturen gevoegd. Dit verzoek is voor zover het zag op het derde en vierde kwartaal van 2009 geweigerd. De verwijzende rechter vraagt zich af of de Dertiende richtlijn zich ertegen verzet dat een lidstaat de mogelijkheid om onjuiste facturen te corrigeren ter uitoefening van het recht op btw-teruggaaf in de tijd beperkt. Het HvJ overweegt dat het gelijkwaardigheidsbeginsel niet lijkt te zijn geschonden, omdat er geen verschil is aangetoond tussen een verzoek op basis van nationaal recht en een verzoek op basis van Unierecht. Het HvJ overweegt dat uit het dossier niet blijkt dat Nestrade AEAT heeft meegedeeld dat zij op de datum van het verzoek van AEAT niet in het bezit was van juiste facturen, dat Nestrade de facturen niet aan AEAT heeft verstrekt in de periode van drie maanden tussen het ontvangen van deze facturen van Hero en het besluit van AEAT en dat Nestrade het laatste besluit niet heeft betwist voordat het definitief is geworden. Het HvJ stelt dan ook vast dat het Nestrade in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk is gemaakt om haar recht op btw-teruggaaf uit te oefenen.

NTFR 2019/1445 - A-PACK CZ: verlaging maatstaf bij niet-betaling vergoeding ook als afnemer niet meer btw-plichtig is

ECLI:EU:C:2019:377, datum uitspraak 08-05-2019, publicatiedatum 06-06-2019
Aflevering 23, gepubliceerd op 06-06-2019 met annotatie van prof. mr. dr. R.A. Wolf
A-PACK CZ is een Tsjechische btw-plichtige vennootschap waarvan een van de opdrachtgevers, Delpharmea Nutraceuticals, in een insolventieprocedure was verwikkeld. A-PACK CZ heeft verzocht om btw-teruggaaf in verband met de niet-betaling van aan Delpharmea Nutraceuticals toegezonden facturen. Volgens de Tsjechische belastingdienst kon de btw niet worden herzien omdat Delpharmea Nutraceuticals niet langer btw-plichtig was. De verwijzende rechter vraagt zich af of deze laatste uitleg in overeenstemming is met art. 90 Btw-richtlijn.

NTFR 2019/1452 - Cassatie na terugwijzingsuitspraak hof; 72%-regeling BPM niet in strijd met art. 110 VWEU

ECLI:NL:PHR:2019:276, datum uitspraak 22-03-2019, publicatiedatum 12-04-2019
Aflevering 23, gepubliceerd op 06-06-2019 met annotatie van mr. E.C.G. Okhuizen
De belanghebbende heeft in 2015 BPM op aangifte voldaan ter zake van de registratie in het Nederlands kentekenregister van 157 personenauto’s met meer dan normale gebruiksschade afkomstig uit andere lidstaten van de EU. De waarde van de auto’s c.q. de schade is vastgesteld door middel van een taxatie. Overeenkomstig Bijlage I bij de Uitvoeringsregeling BPM heeft de belanghebbende slechts 72% van het schadebedrag in mindering gebracht op de waarde van de auto. In geschil is of deze zogenoemde 72%-regeling in strijd is met art. 110 VWEU.

NTFR 2019/1453 - NOB: openbaar UBO-register is inbreuk op privacy

Aflevering 23, gepubliceerd op 06-06-2019
De Nederlandse Orde van Belastingadviseurs (NOB) heeft gereageerd op het wetsvoorstel Implementatiewet registratie uiteindelijk belanghebbenden van vennootschappen en andere juridische entiteiten. Zie voor de indiening van het wetsvoorstel NTFR 2019/984. De NOB is het met het kabinet eens dat inzicht in de identiteit van uiteindelijk belanghebbenden van vennootschappen en andere juridische entiteiten een bijdrage kan leveren aan het effectiever tegengaan van terrorismefinanciering en witwassen. Dat doel kan evenwel ook worden bereikt zonder het opnemen van de UBO’s (Ultimate Beneficial Owners) in een openbaar register. Het is voldoende als alle toezichthouders over die gegevens beschikken. Daarom meent de NOB dat de publieke toegang tot UBO-gegevens die de implementatie van de gewijzigde vierde EU-antiwitwasrichtlijn met zich meebrengt, een onnodige, in sommige gevallen disproportionele inbreuk maakt op het recht op privacy van uiteindelijk belanghebbenden. De NOB realiseert zich dat de richtlijn de nationale wetgever op dit punt weinig keus laat, maar hecht eraan dit te benadrukken.

NTFR 2019/1456 - Schumacker-norm moet worden betrokken op het gezinsinkomen

ECLI:NL:PHR:2019:408, datum uitspraak 16-04-2019, publicatiedatum 17-05-2019
Aflevering 23, gepubliceerd op 06-06-2019 met annotatie van drs. B.J. Kiekebeld
Het geschil betreft de vraag of bij de berekening van de aftrek ter voorkoming van dubbele belasting van belanghebbende, die heeft gekozen voor behandeling als binnenlands belastingplichtige, het negatieve resultaat uit de in België gelegen eigen woning in aanmerking moet worden genomen samen met de aan België toe te rekenen winst uit onderneming. Belanghebbende woonde in het onderhavige jaar met zijn partner in een woning in België, die eigendom was van zijn partner. Hij dreef een onderneming, in de vorm van een eenmanszaak, in Nederland. Het heffingsrecht over de inkomsten uit deze onderneming is voor 90% toegerekend aan Nederland en voor 10% aan België. Zowel belanghebbende als zijn partner heeft op grond van art. 2.5 Wet IB 2001 gekozen voor behandeling als binnenlands belastingplichtige. Het belastbare inkomen uit werk en woning van de partner werd volledig aan België toegerekend. Tussen partijen is niet in geschil dat de normale toepassing van art. 3 Uitv.besl. IB 2001 leidt tot een vermindering ter voorkoming van dubbele belasting van nihil, omdat de in dat artikel vervatte regels leiden tot een saldering van in België door belanghebbende behaalde winst met de negatieve inkomsten uit de in België gelegen woning. Hof Den Bosch (6 juli 2018, nr. 17/00416, ECLI:NL:GHSHE:2018:2857) heeft geoordeeld dat de Schumacker-norm moet worden betrokken op het gezamenlijke inkomen van belanghebbende en zijn partner. Dat inkomen was ruimschoots voldoende voor het in aanmerking nemen van de persoonlijke gezinssituatie van belanghebbende in België. Dat België een minder ruimhartige regeling kent voor de fiscale vergelding van woonlasten betekent niet dat Nederland is gehouden dergelijke fiscale lasten te vergelden. In cassatie betoogt belanghebbende dat de vermindering van de voorkoming van dubbele belasting door toepassing van art. 3 Uitv.besl. IB 2001 in strijd is met het Unierecht. Hij meent objectief vergelijkbaar te zijn met een inwoner van Nederland wiens inkomen, waaronder het inkomen uit eigen woning, geheel in Nederland wordt vergaard, behoudens 10% van diens belastbare winst uit onderneming, die in België wordt vergaard. Een dergelijke inwoner zou recht hebben op een vermindering ter voorkoming van dubbele belasting van de Belgische winst, zonder dat daarop de negatieve belastbare inkomsten uit eigen woning in mindering zouden worden gebracht. Belanghebbende meent dat hij gelet op zijn beperkte individuele inkomen in België geen gelijkwaardige aftrek geldend kan maken. A-G Niessen meent dat de negatieve opbrengst uit eigen woning in een geval als het onderhavige, waarin de belastingplichtige op grond van art. 2.5 Wet IB 2001 kiest voor behandeling als binnenlands belastingplichtige, niet in de teller van de voorkomingsbreuk mag worden opgenomen als de Schumacker-exceptie van toepassing is. Dat leidt hij af uit het arrest De Groot (12 december 2002, zaak C-385/00, NTFR 2003/93). De aftrekverplichting voor de werkstaat geldt niet wanneer de betreffende niet-ingezetene niet nagenoeg zijn gehele gezinsinkomen in de werkstaat verwerft. De advocaat-generaal is met het hof van oordeel dat in casu naar het gezinsinkomen moet worden gekeken. Hij merkt – ten overvloede – op dat het hem voorkomt dat het hof de eis van het HvJ te eng uitlegt. Hij meent dat het HvJ ervan uitgaat dat een ‘gezin’ een economische eenheid vormt, zodat de lasten die samenhangen met de persoonlijke en gezinssituatie gezamenlijk worden gedragen uit het totaal van beider inkomsten. Wanneer een ‘gezin’ in het woonland een substantieel inkomen verwerft, kan het woonland de persoonlijke en gezinssituatie fiscaal in aanmerking nemen. De vraag of dat land dat werkelijk doet, is een zaak ter discretie van de wetgever van dat land. Indien de woonstaat dat niet doet, schept zulks niet een verplichting voor de werkstaat. Omdat het gezinsinkomen in de voorliggende zaak niet nagenoeg geheel in Nederland wordt belast, is Nederland als werkstaat dus niet door het EU-recht verplicht de aftrek eigen woning toe te staan. De advocaat-generaal meent dat de Schumacker-jurisprudentie in geval van belanghebbende Nederland niet verplicht de aftrek van de negatieve inkomsten uit de eigen woning toe te staan.