Aflevering 25

bijzondere regeling, immateriële schade, ongerechtvaardigde inbreuk, Zahlbarmachung von Renten aus Beschäftigungen in einem Ghetto, ZRBG-uitkering

De ministerraad heeft zijn akkoord gegeven om het wetsvoorstel pensioenverdeling bij scheiding 2021 voor advies naar de Raad van State te sturen. Dit advies alsmede de tekst van het wetsvoorstel zullen openbaar worden bij indiening bij de Tweede Kamer.

Werkgevers- en werknemersorganisaties, de SER en het kabinet hebben op 4 juni 2019 een principeakkoord bereikt over een nieuw pensioenstelsel. In een Kamerbrief van 5 juni heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (Koolmees) de hoofdlijnen van het akkoord uiteengezet. Inmiddels is ook vakbond FNV akkoord (na digitale ledenraadpleging gevolgd door een positief besluit van het ledenparlement). De CNV stemde al eerder in. Alleen de Vakcentrale voor Professionals (VCP) moet nu nog de ledenraadpleging afronden. De algemene ledenvergadering van de VCP neemt 18 juni 2019 een beslissing.

ex-echtgenote, pensioenlijfrente

franchising

bruikleen, opzegtermijn, ter beschikking

bedrijfseconomische overwegingen, juridische fusie, overdrachtsbelasting, zakelijke motieven

Belanghebbende verhuurt een onroerende zaak. Daarbij is geopteerd voor belaste verhuur. Vanaf medio 2010 heeft de huurder geen huur meer betaald. In april 2012 stond vast dat de reeds vervallen en ook toekomstige huurtermijnen niet zouden worden betaald. Belanghebbende is in april 2014 failliet verklaard. De curator heeft in mei 2014 een verzoek ingediend om teruggaaf van omzetbelasting die in verband met de verhuur was voldaan. Volgens Hof Den Bosch 13 juli 2017, nr. 16/00007, NTFR 2017/2460 is het verzoek om teruggaaf te laat ingediend. De Hoge Raad onderschrijft dat oordeel. Vanuit het perspectief van belanghebbende moest al in 2012 de conclusie worden getrokken dat betaling van de vergoeding niet langer kon worden verwacht. In dat geval kan belanghebbende niet in een later tijdvak nog een verzoek om teruggaaf doen. Verder oordeelt de Hoge Raad dat het hof de goede procesorde niet heeft geschonden. Het hof mocht zijn oordeel dat reeds in 2012 niet langer betaling van de vergoeding kon worden verwacht, baseren op een verklaring van belanghebbende ter zitting. Schorsing van de zitting was niet nodig, nu het om de zuiver juridische vraag ging of uit een door belanghebbende op zitting erkend feit voortvloeit dat het verzoek te laat is gedaan.

afnemer, arbeidsbemiddeling, belangenbehartiging, bemiddeling bij het tot stand komen van een arbeidsovereenkomst, tussenpersoon

Vega International organiseert en beheert de verstrekking van tankkaarten, afgegeven door verschillende brandstofleveranciers, aan al haar vennootschappen, waaronder Vega Poland. Vega International ontvangt de facturen van brandstofleveranciers voor de aankoop van brandstof en de btw daarover. Vervolgens factureert Vega International aan het einde van elke maand aan haar dochterondernemingen de brandstof door die ter beschikking is gesteld met een opslag van 2%. De verwijzende rechter vraagt zich af of de verstrekking van tankkaarten onder de vrijstelling voor kredietverlening valt, dan wel of dergelijke complexe handelingen kunnen worden aangemerkt als ketentransacties met als voornaamste doel de levering van brandstof.

Staatssecretaris Snel van Financiën stuurt de Tweede Kamer een reactie op het verzoek over het voorstel voor een uitvoeringsbesluit van de Raad voor een machtiging aan Polen over split payment. Split payment is een methode waarbij de btw die de leverancier aan zijn afnemer in rekening brengt door de afnemer op een aparte rekening wordt betaald, waardoor de leverancier niet vrijelijk over deze btw kan beschikken. Deze methode kan in verschillende varianten worden vormgegeven. Het doel van deze split payment is het veiligstellen van de door de leverancier verschuldigde btw ten behoeve van de schatkist. De staatssecretaris schrijft dat de verplichte split payment zoals Polen die nu gaat toepassen een interessante ontwikkeling is om te volgen. Nederland zet nu echter vooral in op invoering van TNA (transaction network analysis) en onderzoekt de toepassing van blockchaintechnologie. Beide toepassingen zijn meer gericht op het detecteren van de fraudeurs en daarbij minder belastend voor het bedrijfsleven en de Belastingdienst dan de split-payment-methode.

De staatssecretaris van Financiën informeert de Tweede Kamer over de aanpak van btw-fraude. De staatssecretaris geeft een korte impressie van wat er in Nederland allemaal wordt gedaan aan de bestrijding van btw-fraude op operationeel en politiek niveau alsmede binnen de internationale samenwerking. Ook geeft hij kort aan wat er in de nabije toekomst mogelijk zal worden gedaan om deze fraude verder aan te pakken.

belastingen, formaliteit, leges, toegang tot activiteit, vergunningenstelsel

Belanghebbende is eigenaar en gebruiker van de woning in de gemeente Z. Belanghebbende heeft in hoger beroep gesteld dat de rechtbank niet heeft voldaan aan de op haar rustende verplichting de bevoegdheid van het Samenwerkingsverband Vastgoedinformatie, Heffing en Waardebepaling te controleren en dat de rechtbank de stelling omtrent de gebrekkige aanwijzing van de heffingsambtenaar geheel onbesproken heeft gelaten. Hof Den Haag (1 augustus 2018, nr. 17/00747, (NTFR 2018/2434 ) ) heeft deze stelling aldus begrepen dat naar de opvatting van belanghebbende de heffingsambtenaar niet in overeenstemming met hetgeen daarover bij of krachtens wet is bepaald als zodanig is aangewezen. Het hof is tot de conclusie gekomen dat dit op de juiste wijze is geschied. Het hof heeft aan de hand van jurisprudentie van de Hoge Raad voorop gesteld dat bij de beantwoording van de vraag of de opbrengst van de rioolheffing de in art. 228a, lid 1, onderdelen a en b, de kosten van de gemeentelijke watertaken overschrijdt, dezelfde uitgangspunten dienen te worden gehanteerd als die welke gelden voor de toetsing van de opbrengsten van retributies aan de in art. 229b, lid 1, Gemeentewet voor die heffingen voorgeschreven opbrengstlimiet. Een gemeente dient op controleerbare wijze vast te leggen welke uitgaven zij in welke mate door elk van de heffingen in een verordening beoogt te dekken. Deze vastlegging speelt geen rol bij de beantwoording van de vraag of de opbrengsten van de heffingen uitgaan boven de ‘lasten ter zake’, waaronder bij de rioolheffingen de kosten van de gemeentelijke watertaken zijn te verstaan. De vastlegging dient uitsluitend om toetsing van (de opbrengst van) een bepaalde heffing aan enig algemeen rechtsbeginsel mogelijk te maken. Aangezien belanghebbende heeft volstaan met de enkele stelling dat de gemeente heeft nagelaten op controleerbare wijze vast te leggen welke uitgaven zij in welke mate door elk van de heffingen in de Verordening rioolheffing beoogt te dekken en geen feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die, indien aannemelijk bevonden, zouden kunnen leiden tot het oordeel dat de gemeente, aldus handelende, enig algemeen rechtsbeginsel heeft geschonden, heeft belanghebbende geen belang bij de onderhavige hoger beroepsgrond. Belanghebbende heeft met betrekking tot een drietal kostenposten in twijfel getrokken dat zij door de gemeente terecht tot de kosten van de gemeentelijke watertaken zijn gerekend. Het ligt op de weg van de heffingsambtenaar om nadere inlichtingen over deze posten te verstrekken teneinde – naar vermogen – de twijfels van belanghebbende weg te nemen. Met de nadere inlichtingen die de heffingsambtenaar met betrekking tot deze kostenposten heeft verstrekt, heeft hij naar het oordeel van het hof gedaan wat van hem verlangd kan worden om de twijfels van belanghebbende weg te nemen. Aangezien belanghebbende de door de heffingsambtenaar verstrekte nadere inlichtingen niet heeft weersproken, heeft het hof, uitgaande van die feiten, slechts de vraag te beantwoorden of de genoemde kostenposten meer dan zijdelings verband houden met de gemeentelijke watertaken. Deze vraag heeft het hof bevestigend beantwoord. In het hoger beroep in de zaak omtrent de waterschapslasten heeft belanghebbende zijn standpunt ter zitting ingetrokken. Het hof is in die zaak wel gekomen tot een veroordeling in de proceskosten omdat de heffingsambtenaar pas in een zeer laat stadium met stukken is gekomen, wat heeft gemaakt dat belanghebbende eerst laat inzicht had.

In deze zaak was zowel bij Rechtbank Den Haag als bij Hof Den Haag in geschil of belanghebbende in 2014 verplicht verzekerd is op grond van de Zvw en of de aan belanghebbende opgelegde aanslag Zvw tot het juiste bedrag is opgelegd. De rechtbank oordeelde op grond van een controlerapport, een verklaring van de Thaise belastingdienst en hetgeen partijen ter zitting hebben aangevoerd, dat belanghebbende in 2014 in Nederland woonde en daarom verplicht verzekerd voor de Zvw was. Hof Den Haag (25 mei 2018, nr. 17/00791, NTFR 2018/1364) heeft dat oordeel van de rechtbank overgenomen zonder in te gaan op de stellingen van belanghebbende. Volgens de Hoge Raad kan dat niet door de motiveringsbeugel. Belanghebbende heeft in hoger beroep namelijk op diverse punten meer of andere stellingen en bewijsmiddelen aangevoerd dan in eerste aanleg die op zichzelf tot een andere beslissing kunnen leiden. Het oordeel van het hof dat belanghebbende in 2014 winst uit onderneming in Nederland heeft genoten waarvoor in Nederland arbeid is verricht en dat hij daarom, los van waar hij woonde, verplicht verzekerd voor de Zvw was, is evenmin cassatieproof. Belanghebbende heeft in hoger beroep namelijk gesteld dat en waarom de inkomsten in aanmerking moeten worden genomen als row. Het hof heeft hieromtrent niets vastgesteld, terwijl die stelling, indien juist, tot een andere beslissing van het geschil kan leiden.

overschrijding, twee fasen, volle omvang

immateriëleschadevergoeding, termijnberekening

Bij besluit van 20 mei 2019 heeft de minister van Financiën een internetconsultatie geopend over het concept-Implementatiebesluit registratie uiteindelijk belanghebbenden van vennootschappen en andere juridische entiteiten (hierna: Implementatiebesluit UBO-register). Het concept-Implementatiebesluit UBO-register werkt de verplichting uit voor rechtspersonen en ondernemingen om hun UBO’s (uiteindelijk belanghebbenden) in het Handelsregister van de Kamer van Koophandel te registreren op de volgende punten: a) de bandbreedtes waarin de omvang van het economische belang van een UBO moet worden aangegeven; b) de documentatie die moet worden overgelegd ter onderbouwing van de aard en de omvang van het belang; c) de tot het niet-openbare deel van het register bevoegde autoriteiten; d) het afschermingsregime ten aanzien van gegevens in het openbare deel van het register; e) de toegang tot UBO-gegevens na uitschrijving uit het Handelsregister; en f) de invulling van het UBO-begrip.

Uitgangspunt van de Wet openbaarheid van bestuur (hierna: WOB) is dat overheidsdocumenten in het belang van een goede en democratische bestuursvoering op verzoek openbaar worden gemaakt. Aan drie bij brieven van 2 april 2019 ingediende WOB-verzoeken met betrekking tot het opleggen van navorderingsaanslagen voor vermogen in het buitenland komt de staatssecretaris van Financiën gedeeltelijk tegemoet en hij maakt – in de bijlagen bij zijn brief van 23 mei 2019 (nr. 2019-0000069675) – de volgende documenten openbaar: 1. Passage in het kernteamoverleg van 31 juli 2018 (met uitzondering van namen op grond van art. 10, lid 2, aanhef en onderdeel e, WOB); 2. Passage in verslag van het M2 ViB-overleg van 9 oktober 2018 (met uitzondering van namen op grond van art. 10, lid 2, aanhef en onderdeel e, WOB); 3. Standaardmail van oktober 2018 die is verzonden aan de behandelaren (met uitzondering van een persoonlijke beleidsopvatting op grond van art. 11, lid 1, WOB); 4. Standaardbrieven die voor openbaarmaking in aanmerking komen; en 5. Paragraaf uit Memo Aandachtspuntenprojecten Vermogen in het Buitenland (reeds eerder openbaar gemaakt, https://www.rijksoverheid.nl/documenten/wob-verzoeken/2018/08/10/besluit-op-wob-verzoek-over-paraplu-aanpak-vermogen-in-het-buitenland).

Belanghebbende heeft vennootschapsbelasting (VPB) betaald op een voorlopige aanslag die nadien is verminderd tot nihil. De teruggaaf is pas verrekend met de op de definitieve aanslag verschuldigde VPB. Bij het opleggen van de definitieve aanslag is belastingrente in rekening gebracht over het volledige bedrag zonder rekening te houden met het bedrag dat al op voorlopige aanslag was betaald en nog op de bankrekening van de Belastingdienst stond. Hof Den Haag 14 november 2018, nr. 18/00644, NTFR 2019/59 heeft uit de (via een WOB-verzoek opgevraagde) verslagen van de Landelijke vakgroep Formeel recht van de Belastingdienst afgeleid dat de Belastingdienst op dat moment het beleid had geen belastingrente te berekenen over perioden waarin de Belastingdienst al beschikte over het geld. Hieraan kon belanghebbende het vertrouwen ontlenen dat hem over het bedrag dat reeds op rekening bij de Belastingdienst stond, geen belastingrente zou worden berekend. De staatssecretaris constateert dat op grond van de geldende wettekst belastingrente wordt berekend over de periode dat er geen rentenadeel is geleden door de Belastingdienst. De toenmalige staatssecretaris heeft al in antwoord op Kamervragen aangegeven dat er beleidsmatig niet wordt afgeweken van de wettelijke regeling. De huidige politiek verantwoordelijke geeft aan dat de uitlatingen in de verslagen niet bedoeld waren als beleidsmatige uitspraak, doch een onjuiste interpretatie waren van de wettelijke regeling. Het cassatieberoep (met nr. 18/05329) wordt echter ingetrokken omdat het oordeel van het hof verweven is met waarderingen van feitelijke aard en niet volstrekt onbegrijpelijk is. De staatssecretaris geeft ondubbelzinnig aan dat voor vergelijkbare gevallen waarin de aanslagen (met rente) zijn opgelegd vanaf 7 juni 2017 (de datum van het antwoord op de Kamervragen), geen beroep op het vertrouwensbeginsel mogelijk is. In die gevallen is namelijk conform de wet en zijn beleid terecht rente in rekening gebracht.

Nederland en Zwitserland hebben op 12 juni 2019 een protocol tot wijziging van het belastingverdrag uit 2010 ondertekend. Hiermee worden een (algemene) antimisbruikbepaling en enkele andere aanpassingen in het belastingverdrag opgenomen, zodat dit voldoet aan de minimumstandaarden uit het zogeheten BEPS-project van de OESO/G20 tegen belastingontwijking. Daarnaast zal de huidige verdragsregeling voor pensioenen worden vervangen door een bronstaatheffing van maximaal 15%. Ten slotte wordt met het wijzigingsprotocol de positie van beleggingsinstellingen en pensioenfondsen verduidelijkt en wordt het belastingverdrag op een aantal (technische) punten gemoderniseerd. Het protocol moet nog in beide landen worden geratificeerd.

Nederland en Ierland hebben op 13 juni 2019 een nieuw belastingverdrag ondertekend. Dit verdrag dient ter vervanging van het bestaande belastingverdrag uit 1969. Met het opnemen van een algemene antimisbruikbepaling en enkele andere aanpassingen voldoet het nieuwe belastingverdrag aan de minimumstandaarden uit het zogeheten BEPS-project van de OESO/G20 tegen belastingontwijking. Het heffingsrecht over pensioenen van in totaal meer dan € 25.000 per jaar zal onder het nieuwe verdrag verder, onder voorwaarden, zijn toegewezen aan de bronstaat. Voor bestaande gevallen is echter een overgangsregeling getroffen op basis waarvan de bepalingen van het oude belastingverdrag van toepassing blijven. Verder is het verdrag op een groot aantal onderdelen gemoderniseerd, waarbij aansluiting is gezocht bij het OESO-Modelbelastingverdrag. Het verdrag moet in beide landen nog de vereiste goedkeuringsprocedure doorlopen.

Belanghebbende en zijn echtgenote wonen sinds 2006 in Brazilië in een eigen woning als bedoeld in art. 3.111 Wet IB 2001. Zij hebben in de aangiften IB/PVV tot en met 2014 gekozen voor de behandeling als binnenlands belastingplichtigen op grond van het toen geldende art. 2.5 Wet IB 2001. Per 1 januari 2015 is de keuzeregeling voor behandeling als binnenlandse belastingplichtige vervangen door de regeling voor kwalificerende buitenlandse belastingplichtige, zoals opgenomen in art. 7.8 Wet IB 2001. Omdat belanghebbende en zijn echtgenote niet woonachtig zijn in een van de landen zoals opgenomen in lid 6 van die regeling, komen zij niet (meer) in aanmerking voor de behandeling als binnenlandse belastingplichtige. Belanghebbende stelt dat hij gedupeerd is door de wetswijziging per 1 januari 2015, omdat het hem niet langer is toegestaan te kiezen voor behandeling als binnenlandse belastingplichtige. Hof Den Bosch (15 november 2018, nr. 17/00585, (NTFR 2019/917 )) heeft dit als een beroep op het recht op ongestoord genot van eigendom als bedoeld in art. 1 EP (bij het EVRM) verstaan. Volgens het hof vallen de keuze om niet langer fiscale voordelen te geven aan niet-inwoners op de grond dat het recht van de Europese Unie daartoe niet noopt en de keuze om van overgangsrecht af te zien uit doelmatigheids- en budgettaire overwegingen, binnen de ruime beoordelingsvrijheid van de wetgever en zijn deze niet van redelijke grond ontbloot. Van een schending van art. 1 EP (bij het EVRM) op regelgevingsniveau is dan ook geen sprake. Ook is geen sprake van een individuele en buitensporige last.

bestaande en nieuwe staatssteun, teruggaaf van dividendbelasting, uitbreiding van regeling naar vennootschappen buiten het grondgebied van de lidstaat, verplichtingen van nationale rechterlijke instanties, vrij verkeer van kapitaal

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

eigenwoningrente, gezamenlijke huishouding

betrouwbaarheid, gelijkheidsbeginsel, kwitanties en verklaringen, schriftelijke bescheiden, steunbewijs

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Belanghebbende heeft een eenmanszaak. Hij heeft over de jaren 2012 tot met 2015 geen omzet aangegeven. Bij een huiszoeking in de woning van belanghebbende in maart 2015 zijn diverse medicijnen aangetroffen. Belanghebbende heeft tijdens een verhoor verklaart dat hij als tussenpersoon actief was in de medicijnenhandel en dat hij daarvoor een commissie van € 5.000 per maand heeft ontvangen. Belanghebbende is in oktober 2015 in België strafrechtelijk veroordeeld voor het zonder vergunning in de handel brengen van medicijnen. In het vonnis staat dat belanghebbende in de jaren 2013 tot en met 2015 ten minste € 312.330 voor die werkzaamheden heeft ontvangen. De inspecteur heeft aan eiser over het tijdvak 1 januari 2012 tot en met 31 december 2015 een naheffingsaanslag van € 75.146 opgelegd. De rechtbank oordeelde dat belanghebbende belaste bemiddelingsdiensten in Nederland had verricht en dat hij deze ten onrechte niet had aangegeven. Voor de hoogte van de naheffingsaanslag sluit de rechtbank aan bij het in het Belgische vonnis opgenomen bedrag aan ontvangsten van € 312.330. De verschuldigde omzetbelasting bedraagt dan € 53.477. De rechtbank vermindert de naheffingsaanslag.

misbruik van recht, short stay, verhuur, verstrekken van logies

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

administratieplicht, bewaarplicht, omkering en verzwaring