Aflevering 7102

In deze bijdrage bespreekt Groeneveld-Tijssens enige uitkomsten van haar dissertatie over de verklaring voor recht. Aan de orde komt onder andere HR 27 maart 2015, NJ 2016/77 (AIG/X).

Allereerst dank ik prof. mr. J.W.A. Biemans voor zijn reactie op mijn bijdrage. Zijn kritiek berust op twee pijlers. Ten eerste zou op de tegeldemaking van een verpande vordering door inning niet art. 3:248/3:251 lid 2 BW maar art. 3:246 BW van toepassing zijn. Ten tweede zou de inningsbevoegdheid van de pandhouder pas na een mededeling in de zin van art. 3:239 lid 3 BW ontstaan.

Een verkoper die zijn mededelingsplicht schond, kan een dwalende koper in het algemeen niet tegenwerpen dat deze de zaak beter had moeten onderzoeken. In de rechtspraak wordt een uitzondering op dit principe zichtbaar.

In de periode 2014-2015 is veel interessante en spraakmakende jurisprudentie van de Hoge Raad verschenen op ondernemingsrechtelijk gebied. De meest in het oog springende uitspraken passeren in deze bijdrage de revue.

Bij ministerieel besluit de dato 23 maart 2016 is de aanwijzing tot

Het arrest Feenstra q.q./ING leent zich niet voor overeenkomstige toepassing op de inning van stil verpande vorderingen. Dit is gelet op de alternatieven ook niet noodzakelijk.