Aflevering 12

De leerstoel is ingesteld aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit van Amsterdam vanwege de Amsterdam School of Real Estate.

Het leerstuk van de vermogensetikettering heeft betrekking op de vraag of een vermogensbestanddeel voor fiscale doeleinden al dan niet als ondernemingsvermogen wordt aangemerkt. Met name de vraagstukken die spelen rondom de etikettering van onroerende zaken hebben ertoe geleid dat over dit leerstuk inmiddels een groot aantal arresten is verschenen. Ook in 2012 zijn weer enkele belangwekkende arresten verschenen die betrekking hadden op vermogensetikettering van onroerende zaken. In de betreffende arresten was sprake van een zogenoemde koppelverkrijging van onroerende zaken.

Op Prinsjesdag heeft het vorige kabinet het wetsvoorstel ‘Invoering van een verhuurderheffing’ (hierna: Wet verhuurderheffing) naar de Tweede Kamer gestuurd. Met dit wetsvoorstel wordt een nieuwe heffing geïntroduceerd over de waarde van voor de verhuur bestemde huurwoningen met een huurprijs onder de huurtoeslaggrens. Vooral woningcorporaties zullen de last van de nieuwe verhuurderheffing gaan merken. Het toepassingsbereik is echter niet beperkt tot woningcorporaties. Alle verhuurders met meer dan tien woningen bestemd voor de verhuur kunnen tegen de verhuurderheffing aanlopen.

Rechtbank Breda besliste op 24 februari 2012 dat de crediteringsdrempel van art. 5, lid 2 Uitvoeringsbesluit belastingen van rechtsverkeer (hierna: Uitv.besl. BRV) ten tijde van de inbreng van een onderneming in een bv was overschreden en daarom is de inbrengvrijstelling voor de overdrachtsbelasting van art. 15, lid 1, onderdeel e, sub 2e Wet BRV niet van toepassing, ondanks het feit het van meet af aan de bedoeling zou zijn geweest om de creditering na verloop van tijd om te zetten in agio. Naar aanleiding van deze uitspraak wordt ten principale onderzocht of de crediteringsbeperking als zodanig niet onverbindend is.

Op 13 juli 2012 oordeelde de Rechtbank Breda dat de bedrijfsopvolgingsfaciliteit van art. 35b e.v. Successiewet 1956 (hierna: SW 1956) in strijd is met het gelijkheidsbeginsel als bedoeld in art. 26 IVBPR en art. 14 EVRM (zie Notafax 2012, nr. 181). Naar aanleiding hiervan heeft de Belastingdienst veel bezwaarschriften ontvangen die gericht zijn tegen de aanslagen erf- of schenkbelasting. In verband hiermee heeft de Staatssecretaris van Financiën besloten om de bezwaren die ertoe strekken te laten verklaren dat verkrijgingen van ondernemingsvermogen en privévermogen gelijke gevallen zijn en door de bedrijfsopvolgingsregeling in de Successiewet op een ongerechtvaardigde en onredelijke manier ongelijk worden behandeld, aan te wijzen als massaal bezwaar, zoals bedoeld in art. 25a Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR). De regeling van art. 25a AWR houdt in dat de daarvoor in aanmerking komende bezwaren zullen worden aangehouden in afwachting van de uitkomst van een beperkt aantal gerechtelijke procedures. Om de procedures te kunnen voeren, heeft de staatssecretaris zes bezwaarschriften geselecteerd in overleg met de KNB, de EPN en de Nederlandse Orde van Belastingadviseurs (NOB). De rechtsvraag waar het hier om gaat, betreft de vraag of de bedrijfsopvolgingsregeling in de Successiewet zowel vóór als na 1 januari 2010 in strijd is met het gelijkheidsbeginsel.

Onlangs heeft de Staatssecretaris van Financiën het beleidsbesluit van 27 september 2010 (Notafax 2010, nr. 248) met betrekking tot de faciliteiten als bedoeld in art. 15.1.b, 15.1.e, 15.1.f en 15.1.h Wet BRV geactualiseerd. De volgende onderdelen zijn nieuw.

Met ingang van 15 juni 2011 geldt voor woningen het verlaagde overdrachtsbelastingtarief van 2%. Volgens zowel de wetsgeschiedenis als het beleidsbesluit dat op 1 juli 2011 door de Staatssecretaris van Financiën vooruitlopend op de officiële wetswijziging is uitgebracht, geldt het 2%-tarief niet voor grond die bestemd is voor woningbouw (zie FBN 2012, nr. 1). In Notafax 2012, nr. 198 maakten wij melding van een uitspraak van de Rechtbank Arnhem waarin is geoordeeld dat de niet-toepasselijkheid van het 2%-tarief voor grond niet in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Onlangs heeft de Rechtbank Breda in navolging van de Rechtbank Arnhem (zie Notafax 2012, nr. 198) geoordeeld dat de niet-toepasselijkheid van het 2%-tarief voor grond niet in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. X had in november 2011 een perceel grond verkregen, waarbij in de akte van levering was bepaald dat X daarop een woning moest bouwen. Volgens de rechtbank is het niet relevant dat de aanwezigheid van een fundering al leidt tot het tarief van 2%. Thans hebben wij vernomen dat tegen deze uitspraak sprongcassatie is ingesteld.

Na een boekenonderzoek constateert de inspecteur dat M en V in 1999 een overeenkomst hebben gesloten met hun zoon op grond waarvan zij voor een onbepaalde tijd in het huis van hun zoon mochten wonen tegen betaling van een relatief lage vergoeding per maand. In verband hiermee heeft de inspecteur in 2004 aan ‘M en echtgenote’ een aanslag in het schenkingsrecht opgelegd. Op 19 februari 2010 heeft de Hoge Raad deze aanslag vernietigd, omdat het niet is toegestaan om verkrijgingen van meerdere begiftigden te betrekken in één aanslag die aan hen gezamenlijk wordt opgelegd (Notafax 2010, nr. 43). Vervolgens heeft de inspecteur in 2011 aan M en V afzonderlijk een nieuwe schenkingsaanslag opgelegd. Thans is voor het hof in geschil of de inspecteur deze aanslag na vernietiging van een eerdere aanslag mocht opleggen en zo ja, of hij dit tijdig heeft gedaan. Volgens V heeft de inspecteur reeds in 2004 gebruikgemaakt van de aan hem toekomende bevoegdheid om een schenkingsaanslag op te leggen waarmee die bevoegdheid thans is verspeeld. Verder stelt V onder meer dat de inspecteur in 2003 over alle relevante informatie beschikte, zodat de aanslagtermijn in 2003 is ingegaan en de aanslag in 2011 te laat is opgelegd.