Aflevering 7-8

De auteur behandelt verschillende onderwerpen die deze maanden actueel zijn in de notariële fiscale praktijk. Het betreft onder andere de € 100.000 schenkvrijstelling, de min of meer geruisloos ingevoerde belastingrente die met name bij de erfbelasting voor onprettige verrassingen zorgt, de bedrijfsopvolgingsfaciliteiten in de Successiewet 1956 en een opmerking over de decentralisatie in de zorg.

Wanneer men een jurist, niet deskundig op het terrein van het agrarisch recht, zou vragen naar zijn/haar eerste associatie met het begrip ruilverkaveling/ herverkaveling, is de kans groot dat de term ‘titelzuivering’ valt. Binnen de civielrechtelijke colleges wordt vrijwel standaard aandacht besteed aan dit bijzondere fenomeen, dat zich manifesteert in het kader van de akte van herverkaveling (zie artikel 82, lid 2, Wet inrichting landelijk gebied, hierna tevens: WILG). Dit opmerkelijke en (redelijk) unieke rechtsgevolg van de (akte van) herverkaveling geniet derhalve ook buiten de agrarische wereld (enige) bekendheid. In alle opzichten is de titelzuivering een afwijking van ons civielrechtelijke stelsel van eigendomsverkrijging van onroerend goed.

Aandelentransacties gaan veelal gepaard met aanzienlijke kosten voor zowel de kopers als verkopers. Niet in de laatste plaats de nota’s van notarissen en adviseurs. Voor vennootschapsbelastingplichtige moedervennootschappen - zoals holdingvennootschappen - geldt dat deze kosten niet altijd aftrekbaar zijn van de fiscale winst. In dit artikel staat het fiscale aftrekverbod voor de kosten ter zake van de aan- en verkoop van deelnemingen centraal, waarbij tevens aandacht besteed aan de recente jurisprudentie. Cruciaal voor de toepassing van het aftrekverbod blijkt de vaststelling van een causaal verband tussen bepaalde uitgaven en de aandelentransactie.

Naar aanleiding van hun echtscheiding twisten M en V onder meer over een lijfrentepolis van M die behoort tot de ontbonden huwelijksgoederengemeenschap. M wil dat de polis aan hem wordt toegedeeld, maar V wenst dat de polis wordt gesplitst aldus dat M en V een eigen polis met een gelijke waarde krijgen. V stelt dat als de verzekering aan M zou worden toegedeeld, de uitkering wegens overbedeling bij V is belast met inkomstenbelasting op grond van artikel 3.102, lid 3, Wet IB 2001 (zie HR 8 februari 2013, FBN 2014, nr 8) terwijl dat bij splitsing van de polis niet het geval is. Als de polis zou worden gesplitst, kunnen de uitkeringen tegen een fiscaal gunstiger tarief worden belast dan het tarief bij een verdeling.

X is in 2007 door de Ontvanger op grond van artikel 47 Invorderingswet aansprakelijk gesteld voor het successierecht dat is verschuldigd over een nalatenschap die op 19 oktober 2002 is opengevallen. Als verweer voert X onder meer aan dat hij weliswaar op 7 november 2003 de successieaangifte heeft ondertekend, maar dat hij dit niet heeft gedaan in zijn hoedanigheid van executeur omdat hij op 1 december 2002 zijn executeurswerkzaamheden had beëindigd. X stelt dat hij met een volmacht van de erfgenaam (een stichting) de aangifte heeft getekend.