Aflevering 4

Het lage overdrachtsbelastingtarief van art. 14 lid 2 WBR voor de verkrijging van woningen houdt de notariële en fiscale praktijk onverminderd bezig. Hoewel de arresten van de Hoge Raad van 24 februari 2017 voor een hoop duidelijkheid hebben gezorgd, blijft de praktijk worstelen met de invulling van het begrip woning. In deze bijdrage sta ik stil bij enkele recente rechterlijke uitspraken.

Uit de recente jurisprudentie van Hof Arnhem-Leeuwarden ten aanzien van de rol van de notaris bij de heffing van overdrachtsbelasting is de praktijk veel wijzer geworden. In dit artikel gaat de auteur in op de aansprakelijkheid van de notaris op grond van art. 42 lid 1 IW 1990 en ook op de bestuursrechtelijke boetes waar een notaris mee kan worden geconfronteerd bij pogingen van de belastingplichtige tot het ontgaan van overdrachtsbelasting.

Voor landgoederen die zijn gerangschikt krachtens de Natuurschoonwet (NSW) bestaan diverse fiscale faciliteiten. Een notaris kan betrokken zijn bij bepaalde rechtshandelingen waarbij de NSW-status kan vervallen, met alle (fiscale) gevolgen van dien. Het verlies van de NSW-status kan worden voorkomen door tijdig een ‘handhavingsverzoek’ in te dienen bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO). Sinds kort bestaat hiervoor een nieuw digitaal formulier. Vanwege het belang voor de notariële praktijk wordt een overzicht gegeven van de gevallen waarin zo’n handhavingsverzoek nodig is.

Een BV (X) heeft krachtens een juridische fusie een verhuurde onroerende zaak verkregen van een andere BV (Y). Kort voor de fusie had Y haar aandeel in de firma die zij met X dreef aan X overgedragen. Volgens de inspecteur is de fusie belast met overdrachtsbelasting omdat de fusie niet op grond van zakelijke overwegingen heeft plaatsgevonden (art. 5bis UBBR).

X heeft een onroerende zaak in eigendom verkregen. Omdat de levering drie maanden later dan gepland heeft plaatsgevonden, heeft X naast de koopprijs een bedrag van € 600.000 betaald.