Aflevering 3

Internationale verdragen scheppen verplichtingen, ook voor het migratiebeleid. Toezichthouders van de VN en de Raad van Europa controleren die verplichtingen en geven commentaar op het Nederlandse beleid. Dit artikel zet op een rij wat deze organen over Nederland hebben gezegd. Trekt de regering zich er iets van aan?

Een vergelijking tussen nieuw Europees en nationaal beleid inzake Alleenstaande Minderjarige Vreemdelingen (AMV’s) toont aan dat de voornemens van het Kabinet zich over het algemeen goed verhouden tot de ideeën van de Europese Commissie en de Raad van Ministers. Op een aantal punten geeft Nederland zelfs blijk van vooruitstrevend beleid en is het in staat speerpunten van de Commissie om te zetten in concrete acties.

Internationale fatsoensnormen in het vreemdelingenbeleid. Nieuwe hoogleraar bespreekt Europese invloed op Nederlandse wetgeving.

Op 1 september 2010 vond de hoorzitting plaats voor de Grand Chamber in de zaak M.S.S. tegen België en Griekenland. De zaak heeft betrekking op de toepassing van de Dublin IIVerordening (343/2003) ten aanzien van Griekenland. Het EHRM heeft tevens toestemming verleend aan derde partijen om schriftelijk te interveniëren. Een verslag van de hearing.

De doelen die met de aanpassing van de asielprocedure in de Vw 2000 worden beoogd, zijn beschreven in de vorige afl evering van «JNVR» 2010/15. In deze bijdrage wordt ingegaan op de praktische uitwerking van de wijzigingen, zoals deze zijn beslag heeft gekregen in (de wijziging van) het Vb 2000 en in mindere mate in het VV 2000.

Op 22 april 2009 is de Specialisten Vereniging Migratierecht Advocaten (SVMA) opgericht; een specialistenvereniging voor advocaten die werkzaam zijn in het migratierecht in brede zin. In dit artikel staat Annelies Hoftijzer, de voorzitter van het bestuur van de vereniging, stil bij de oprichting, doelstellingen en activiteiten van deze vereniging.

De omstandigheden waaronder vluchtelingen en asielzoekers hun familiebetrekkingen moeten onderhouden, vragen om specifi eke aandacht. Dit is de belangrijkste conclusie die getrokken kan worden uit het onlangs verschenen proefschrift van Paulien Muller over Afghaanse vluchtelingen in Nederland. Paulien Mullers bevindingen zijn o.a. gebaseerd op intensieve gesprekken met toegelaten Afghaanse vluchtelingen, bezoeken aan bijeenkomsten bezocht door Afghanen in Nederland en een verblijf van drie weken in Kabul. Het proefschrift is een gelaagd en empathisch geschreven boek dat goed invoelbaar maakt hoe mensen omgaan met de geografische, culturele en soms ook politieke kloven die zijn ontstaan in wat voor hen nog steeds zeer vitale familiebanden zijn.