Aflevering 48

In het Pensioenakkoord zijn de nodige afspraken gemaakt omtrent een mogelijke opname ineens van het pensioentegoed enerzijds en mogelijkheden om eerder te kunnen stoppen met werken anderzijds. Een aantal van die zaken zijn uitgewerkt in het conceptwetsvoorstel Wet bedrag ineens, RVU en verlofsparen, dat thans voor internetconsulatie is aangeboden. Wat betreft de mogelijkheden om eerder te kunnen stoppen met werken wordt dit voor de korte termijn ingevuld door de RVU-heffing te versoepelen. Maximaal drie jaar voor de AOW-leeftijd kunnen door werkgevers bedragen aan werknemers worden meegegeven ter grootte van maximaal (het bruto-netto-equivalent van) de AOW-uitkering. Hierover wordt geen eindheffing geheven. Deze maatregel geldt voor vijf jaar. Streefdatum van inwerkingtreding is 1 januari 2021.

Belanghebbende is op 31 augustus 2009 van de ene koopwoning naar de andere verhuisd. De verbouwing van de nieuwe woning is gefinancierd uit eigen middelen, maar belanghebbende was voornemens de oude lening na verkoop van de oude woning in de plaats te stellen van de voorfinanciering van die verbouwing. Op 1 januari 2013 was de oude woning nog steeds niet verkocht, waardoor belanghebbende uit de driejaarstermijn van art. 3.111, lid 2, Wet IB 2001 liep waarbinnen hypotheekrente voor twee woningen aftrekbaar kan zijn (verhuisregeling) en waardoor de oude woning fictief werd vervreemd en overging naar box 3. De rente op de oude lening is vanaf 1 januari 2013 in beginsel niet meer aftrekbaar. In geschil is in hoeverre belanghebbende in 2013 desondanks de rente op de oude lening kan aftrekken omdat deze deels is geheralloceerd naar de verbouwing van de nieuwe woning. Hof Arnhem-Leeuwarden (18 september 2018, nr. 18/00009, NTFR 2018/2531) heeft geoordeeld dat van de oude lening een gedeelte groot € 257.500 per 1 januari 2013 kan worden aangemerkt als lening voor de nieuwe woning, zodat de rente over dat deel van die lening in box 1 aftrekbaar is. Hiertegen komt de staatssecretaris in (principaal) cassatie, maar zonder succes. De Hoge Raad stelt onder verwijzing naar eerdere jurisprudentie voorop dat:

De staatssecretaris van Financiën heeft op verzoek van de Tweede Kamer een afschrift van een antwoord op een burgerbrief over letselschade en de vermogensrendementsheffing (box 3) aan de Tweede Kamer gestuurd. Hij verwijst hierbij naar zijn brieven van 12 juli (NTFR 2019/1799) en 26 september 2019 (NTFR 2019/2419) hierover die een reactie zijn op de motie-Leijten-Lodders over letselschadevergoedingen. In de brieven is het kabinetsstandpunt opgenomen over letselschade en box 3. Dit standpunt houdt in dat het kabinet geen voorstander is van het uitzonderen van letselschadevergoedingen van de grondslag van box 3.

Op 9 oktober 2019 heeft de staatssecretaris het besluit van 3 april 2017, nr. 2017/116 (Stcrt. 38087) gewijzigd. Dit besluit regelt de fiscale gevolgen van een omzetting van een rechtspersoon, zoals bedoeld in art. 28a Wet VPB 1969. De wijziging van het besluit heeft betrekking op de toepassing van de earningsstrippingmaatregel van art. 15b Wet VPB 1969 bij een omzetting. In het besluit wordt uitdrukkelijk geregeld dat een direct voorafgaand aan de omzetting bestaande artikel 15b-aanspraak op voorwenteling van rentesaldi, ook na de omzetting kan worden verrekend.

Belanghebbende exploiteert een zeilschool en verhuurt en verkoopt zeilboten. Zij maakt gebruik van de havenfaciliteiten van een jachthaven en heeft een accommodatie aan de wal, bestaande uit een gebouw met een kantoor met informatiebalie, een kantine, sanitaire voorzieningen, douche- en kleedruimten, een instructieruimte, dag- en overnachtingsverblijven en een parkeerterrein. In geschil is of het door belanghebbende ter beschikking stellen van kajuitzeiljachten belast is tegen het tarief van 6%. Vast staat dat deze kajuitzeiljachten vanwege hun objectieve kenmerken geschikt zijn voor de beoefening van sport en dat de accommodatie aan wal kwalificeert als een sportaccommodatie in de zin van HR 6 april 2012, nr. 11/01973, NTFR 2012/1021. Hof Den Bosch 1 februari 2018, nr. 16/00332, NTFR 2018/866, heeft geoordeeld dat belanghebbende een geheel aan prestaties verricht dat door de modale consument als één dienst wordt beschouwd. Het gaat de modale consument om het ‘totaalpakket’. Kenmerkend en overheersend voor de door belanghebbende verleende dienst is het ter beschikking krijgen van een kajuitzeiljacht vanuit de sportaccommodatie (zoals het gebruik van de toiletten, kleedruimten, douches en instructieruimte bij vertrek en aankomst) tezamen met de andere prestaties. Het zeilen met een door belanghebbende ter beschikking gestelde kajuitzeiljacht is volgens het hof voorts te beschouwen als één activiteit, die gekenmerkt wordt door een niet te verwaarlozen lichamelijke component (vgl. HvJ 26 oktober 2017, zaak C-090/16 (The English Bridge Union Limited), NTFR 2017/2861). Met het ter beschikking stellen van de kajuitzeiljachten geeft belanghebbende gelegenheid tot sportbeoefening als bedoeld in art. T1.b3 Wet OB 1968, aldus het hof.

Belanghebbende heeft op 12 juli 2012 bezwaar gemaakt en daarna beroep ingesteld. De rechtbank heeft op 17 april 2014 uitspraak gedaan. Hof Den Bosch heeft deze uitspraak op 15 april 2016 vernietigd en de zaak teruggewezen naar de inspecteur. Na weer bezwaar en beroep te hebben ingesteld, heeft de rechtbank op 25 oktober 2017 opnieuw uitspraak gedaan. Daarbij heeft de rechtbank een vergoeding van € 500 toegekend vanwege de overschrijding van de redelijke termijn. Volgens Hof Den Bosch (15 februari 2019, nr. 17/00834NTFR 2019/1570) is deze schadevergoeding ten onrechte toegekend, omdat na terugwijzing een nieuwe redelijke termijn van twee jaar is gaan lopen en deze termijn niet is overschreden. De Hoge Raad vernietigt de hofuitspraak en bevestigt de rechtbankuitspraak. Volgens de Hoge Raad start na een terugwijzing niet een nieuwe behandelingsfase. Uitgangspunt is dat de berechting in eerste aanleg niet binnen een redelijke termijn heeft plaatsgevonden als het totale tijdsverloop in deze fase, dat is dus de optelsom van het tijdsverloop van die fase vóór terugwijzing en van die fase na terugwijzing, langer heeft geduurd dan twee jaren. Daarbij geldt dat de duur van de hervatte berechting in eerste aanleg aanvangt op de dag nadat de terugwijzingsuitspraak is gewezen.

categorisch, hoorplicht, judiciële lus, parkeervak

Naar aanleiding van een door belanghebbende ingediend correctiebericht is aan haar een naheffingsaanslag loonheffing van € 166.523 in verband met de crisisheffing opgelegd. Daarbij is haar ook een verzuimboete van € 4.920 opgelegd. Belanghebbende meent dat de boete moet komen te vervallen, nu het standpunt dat zij geen aangifte in verband met de crisisheffing hoefde te doen, pleitbaar was. Hof Amsterdam (19 maart 2019, nrs. 18/00228 en 18/00229, NTFR 2019/1215) was het daarmee eens. De staatssecretaris heeft cassatieberoep ingesteld en belanghebbende incidenteel beroep in cassatie. A-G Niessen merkt op dat het hof zijn beslissing dat het standpunt van belanghebbende pleitbaar was, heeft gebaseerd op de conclusie van A-G Wattel van 18 juni 2015, nr. 15/00340, NTFR 2015/1849. In die conclusie werd betoogd dat de crisisheffing in strijd was met art. 1 EP (bij het EVRM) voor zover zij terugwerkte tot vóór 25 mei 2012. Volgens A-G Niessen was het daarom tot het wijzen van het arrest HR 29 januari 2016, nr. 15/00340, NTFR 2016/547 pleitbaar dat de crisisheffing, voor zover deze terugwerkende kracht had, in strijd was met art. 1 EP en niet hoefde te worden voldaan. In het geval van belanghebbende ziet de verzuimboete ook op loonbestanddelen van na 25 mei 2012. Naar de mening van de advocaat-generaal is het standpunt dat ook ná 25 mei 2012 geen aangifte in verband met de crisisheffing hoefde te worden gedaan, niet pleitbaar. De advocaat-generaal betoogt dat de zaak moet worden verwezen om de hoogte van de verzuimboete vast te stellen, nu het pleitbare standpunt gedeeltelijk leidt tot beperking van de heffingsgrondslag, waardoor de verzuimboete ook pro rata moet worden verminderd.

discriminatie

terugvordering, transfer pricing

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.

Onze redactie heeft deze uitspraak niet samengevat of becommentarieerd, maar wil er wel graag op attenderen.