Aflevering 3

Uit de Gemeentewet vloeit voort dat het voor gemeenten mogelijk is om precariobelasting te heffen. Precariobelasting is een belasting voor het hebben van voorwerpen op, onder of boven gemeentegrond. De precariobelasting kan worden gezien als een vergoeding voor het gebruik van openbare grond. De afgelopen jaren is een nieuwe trend ingezet. Steeds meer gemeenten heffen niet alleen precariobelasting over commerciële voorzieningen (zoals terrassen, zonneschermen, uithangborden en luifels) maar in toenemende mate ook over de kabels en leidingen in de gemeentegrond. Dat precarioheffing over dergelijke nutsnetwerken de afgelopen jaren een vlucht heeft genomen, blijkt wel uit het rapport van de Burgerrekenkamer Langedijk van eind 2015. Hierin is vermeld dat energieleverancier Liander in 2015 honderd miljoen euro aan precariobelasting betaalde; dit tegenover een bedrag van twintig miljoen euro in 2010.1 Zowel marktpartijen als burgers vonden deze praktijk niet wenselijk. Om die reden hebben de Eerste en Tweede Kamer onlangs een wetsvoorstel aangenomen ter beëindiging van de bevoegdheid tot het heffen van precariobelasting over nutsnetwerken.

Bij inleidende dagvaarding van 5 juni 2012 hebben [verweerder] c.s. in conventie gevorderd, voor zover in cassatie nog van belang, (i) voor recht te verklaren dat zij de strook zoals gearceerd weergegeven op de situatietekening (prod. 6 bij inleidende dagvaarding) door verjaring in eigendom hebben verkregen, en (ii) de Gemeente te veroordelen om op straffe van een dwangsom medewerking te verlenen aan de notariële vastlegging van de verkrijgende verjaring. De Gemeente heeft de vorderingen gemotiveerd bestreden en op haar beurt in reconventie gevorderd: (i) voor recht te verklaren dat de strook eigendom is van de Gemeente en dat de eigendomsgrens loopt op de wijze zoals die is weergegeven op de kadastrale kaart, (ii) [verweerder] c.s. op straffe van een dwangsom te veroordelen om het gebruik van de strook te staken en gestaakt te houden, deze strook te ontruimen en ter vrije beschikking te stellen aan de Gemeente, en (iii) [verweerder] c.s. op straffe van een dwangsom te verbieden om de strook te (doen) betreden.

Bij Koninklijk Besluit van 30 mei 1963 is aan de rechtsvoorgangster van NAM, N.V. Nederlandse Aardolie Maatschappij (N.A.M.), de concessie verleend gas te produceren uit het Groningenveld. Deze Concessie Groningen is in artikel 143 lid 2 sub a Mijnbouwwet gelijkgesteld met een winningsvergunning in de zin van die wet. De rechtbank overweegt dat uit artikel 6:95 BW volgt dat ander nadeel dan vermogensschade (‘immateriële schade’) slechts voor vergoeding in aanmerking komt voor zover de wet dat bepaalt.

Bij besluit van 26 augustus 2014 hebben B&W van Woudrichem besloten tot invordering van een door appellant verbeurde dwangsom van € 30.000,00. Appellant is eigenaar van het perceel [locatie] te Almkerk. Bij besluit van 12 november 2012 heeft het college appellant onder oplegging van een dwangsom van € 30.000,00 gelast alle bouwwerkzaamheden op het perceel te staken en gestaakt te houden. Het daartegen door appellant gemaakte bezwaar is bij besluit van 5 maart 2013 ongegrond verklaard.

Bij besluit van 6 augustus 2015 heeft de minister van EZ gewijzigde voorschriften verbonden aan zijn instemming met het opslagplan Norg. In het besluit van 6 augustus 2015 is vermeld dat SodM en TNO in hun advies aangeven dat de aanvraag van de NAM de voorgeschreven informatie bevat en in lijn is met de principes van planmatig beheer van voorkomens van delfstoffen, en dat het SodM en TNO de door de NAM gepresenteerde prognoses omtrent het risico van schade als gevolg van bewegingen van de aardbodem onderschrijven. Dit kan niet als een deugdelijke motivering worden aangemerkt, reeds omdat het bedoelde advies deze mededelingen niet uitdrukkelijk bevat.

Bij besluit van 2 april 2015 heeft de staatssecretaris van IenM krachtens artikel 12 lid 1 aanhef en onder k van de EVOA bezwaren ingediend tegen een gepland transport van afgewerkte olie van Oliehandel Koeweit naar het in België gevestigde Waste Oil Services. Voor zover de staatssecretaris wijst op artikel 21 lid 3 van de Kaderrichtlijn, merkt de Afdeling op dat dit artikel betrekking heeft op de overbrenging van afval naar afval(mee)verbrandingsinstallaties.

Bij besluit van 21 mei 2015 heeft de staatssecretaris van IenM op grond van de EVOA toestemming verleend voor het voornemen van appellanteom afvalstoffen als omschreven in kennisgeving NL614225 over te brengen van Nederland naar Denemarken. In bijlage 3 bij de kennisgeving is vermeld dat de samenstelling van de over te brengen afvalolie per individueel transport kan variëren en voor maximaal 25% kan bestaan uit water. Bij 25% water moet naar het oordeel van de Afdeling worden gesproken van een mengsel van olie en water, waarop niet Bazelcode A3020, maar Bazelcode A4060 van toepassing is.

Bij besluit van 21 mei 2015 heeft de staatssecretaris van IenM op grond van de EVOA toestemming verleend voor de voorgenomen overbrenging van afvalstoffen van Nederland naar Denemarken als omschreven in kennisgeving NL614225. De staatssecretaris is er in het besluit op bezwaar van 23 december 2015 terecht van uitgegaan dat, wil een bestuursorgaan als belanghebbende bij een besluit kunnen worden aangemerkt, op grond van artikel 1:2 lid 2 van de Awb is vereist dat het bestuursorgaan door dat besluit wordt geraakt in een aan hem opgedragen taak of toevertrouwd belang. Ingevolge artikel 10.60 lid 2 van de Wet milieubeheer is het verboden handelingen te verrichten als bedoeld in artikel 2, onder 35, van de EVOA.

Het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) concludeert in de evaluatie van de Meststoffenwet dat het huidige mestbeleid niet effectief genoeg is om overal in Nederland de in Europees verband afgesproken doelen voor schoon oppervlaktewater te halen.

Op 14 maart is de Regeling tot wijziging van de Subsidieregeling bedrijfsbeëindiging melkveehouderij in de Staatscourant gepubliceerd. Met deze wijziging wordt het subsidieplafond van de eerste openstellingsperiode verhoogd naar 38 miljoen euro.

Op 11 april 2017 is de wijziging van de Regeling ammoniak en veehouderij (Rav) in de Staatscourant gepubliceerd. De wijziging is op 12 april in werking getreden en strekt ertoe de Rav te actualiseren.

Op 11 april 2017 is de Interimwet veedichte gebieden ter consultatie voorgelegd. Dit wetsvoorstel geeft provincies de bevoegdheid om voor gebieden grenzen te stellen aan de omvang van de veehouderij. Het voorstel beoogt hiermee de negatieve gevolgen van omvangrijke veehouderijen op de kwaliteit van de leefomgeving te beperken en het leefklimaat van bewoners van veedichte gebieden te verbeteren.

Bij besluit van 11 november 2015 heeft het college van B&W van Heemskerk appellant onder oplegging van een dwangsom gelast het aantal dierplaatsen in de schuur op het perceel in kwestie terug te brengen tot maximaal vier dierplaatsen met voorzieningen voor paarden waar paarden kunnen worden gestald.

Bij besluit van 20 januari 2015 heeft het college van B&W van Landerd geweigerd aan appellant omgevingsvergunning te verlenen voor het afwijken van het bestemmingsplan ten behoeve van het oprichten van een 24-uurs zorgboerderij bij het varkensbedrijf in kwestie. In de Geurgebiedsvisie is vastgelegd dat voor het buitengebied een maximaal hinderpercentage van 20% aanvaardbaar wordt geacht. Dit komt overeen met een maximale achtergrond geurbelasting van 20 Ou/m3 lucht. In de Nota is vastgelegd dat voor de maximale achtergrondbelasting te allen tijde de strengste geurnormen (al dan niet uit de Geurgebiedsvisie) gelden.

Op 17 maart 2017 is de Regeling waardevermeerdering woningen gaswinning Groningenveld in de Staatscourant gepubliceerd. De regeling biedt compensatie voor de overlast veroorzaakt door schade door bodembeweging als gevolg van de gaswinning in het Groningengasveld.

Op 16 maart 2017 is het Besluit houdende wijziging van het Mijnbouwbesluit in het Staatsblad gepubliceerd. Dit besluit betreft wijzigingen in verband met het toezicht op de naleving bij opsporing en winning van een delfstof.

Tussen 27 februari en 27 maart lag het Besluit basisregistratie ondergrond ter consultatie voor. Dit besluit is de eerste tranche van de benodigde regelgeving waarmee uitvoering wordt gegeven aan de Wet basisregistratie ondergrond. Deze wet kan in werking treden als de regelgeving, waarin uitvoering wordt gegeven aan de wet, gereed is.

Op 27 maart is de wijziging van het Besluit omgevingsrecht (Bor), het Besluit milieueffectrapportage (Besluit mer), en het Besluit algemene regels milieu mijnbouw (Barmm) in het Staatsblad gepubliceerd.

Vanaf 1 maart 2017 moeten asbest-inventarisatiebureaus en de asbestverwijderingsbedrijven het Landelijk Asbestvolgsysteem (LAVS) gebruiken. Het LAVS is een webapplicatie die de asbestgegevens bijhoudt van elke fase in de asbestverwijderingsketen: vanaf de asbestinventarisatie tot aan de stort.

Het Economisch Instituut voor de Bouw (EIB) heeft een rapport uitgebracht waarin Europese landen die een stelsel van privaat bouwtoezicht hanteren, met elkaar zijn vergeleken. Dit is gebeurd naar aanleiding van het wetsvoorstel ‘Wet kwaliteitsborging voor het bouwen’ dat in februari door de Tweede Kamer is aangenomen. n

Op 17 februari 2017 is landelijke monitor leegstand gelanceerd. In opdracht van het ministerie van Infrastructuur en Milieu hebben Geonovum (overheidsstichting die geo-informatie van de overheid toegankelijk maakt), Kadaster en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) de leegstand in Nederland onderzocht.

Op 18 april is het wijzigingsbesluit houdende een wijziging van het subsidieplafond op grond van de Subsidieregeling verwijderen asbestdaken voor het jaar 2017, in de Staatscourant gepubliceerd. De wijziging voorziet in een verhoging van het subsidieplafond voor 2017.

Tussen 22 maart en 19 april 2017 lag de wijziging van Bouwbesluit 2012 ter consultatie voor. Met deze wijziging van het Bouwbesluit 2012 wordt specifieke regelgeving voor drijvende bouwwerken en een zogenoemde C- labelplicht voor kantoren ingevoerd. Verder wordt een invulling gegeven aan de voorschriften voor duurzaam bouwen en wordt de grenswaarde voor de concentratie van asbestvezels aangepast.

Bij besluit van 17 december 2014 hebben B&W van Breda aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor gestapelde bewoning van het pand aan de [locatie] te Breda en voor de uitbreiding van de begane grond van het pand. Appellant betoogt dat het college niet bevoegd is om op twee afzonderlijke grondslagen omgevingsvergunning te verlenen voor het afwijken van het bestemmingsplan, omdat daarmee het systeem van de wettelijke regeling zou worden doorkruist.

Bij besluit van 26 maart 2015 hebben B&W van Haarlem aan [belanghebbende] een omgevingsvergunning verleend voor het verbouwen van een restaurant en kantoor te Haarlem tot een restaurant en hotel. Appellant A en anderen betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat voldoende stukken samen met het ontwerp van het besluit ter inzage hebben gelegen. Het gaat appellant A en anderen daarbij met name om het advies van Adviescommissie Ruimtelijke Kwaliteit (hierna: de ARK).

Bij besluit van 17 mei 2016 heeft het college van B&W van Veenendaal ten behoeve van een nieuwe weg een hogere waarde als bedoeld in artikel 83, gelezen in samenhang met artikel 110a, van de Wet geluidhinder vastgesteld. De nieuwe is voorzien in verband met de vervanging van twee gelijkvloerse spoorwegovergangen door twee ongelijkvloerse spoorkruisingen met aansluitende weggedeelten.

Bij besluit van 24 november 2015 heeft het college van B&W van Bergen op Zoom besloten om geen geluidwerende voorzieningen aan het pand op het perceel in kwestie aan te brengen. Bij besluit van 31 januari 2011 heeft de staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu krachtens artikel 4.23 van het Besluit geluidhinder wegens wijziging van een spoorweg de ten hoogste toelaatbare waarde van de geluidbelasting van de gevels vastgesteld voor onder meer het pand in kwestie.

Bij besluiten van 20 februari 2014 en 12 mei 2014 heeft het college van B&W van Zaltbommel besloten de kosten van spoedeisende bestuursdwang vast te stellen op een bedrag van in totaal € 466.357,71. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 18 november 2015 overwogen dat zonder nadere motivering niet valt in te zien waarom de verwerking van afvalstoffen in een afvalverbrandingsinstallatie geacht kan worden deel uit te maken van de toepassing van de spoedeisende bestuursdwang

Bij besluit van 15 april 2014 heeft het college van B&W van Wijdemeren lasten onder dwangsom opgelegd ten aanzien van bedrijfsactiviteiten op en het gebruik van het perceel in kwestie. De rechtbank heeft terecht overwogen dat het gebruik door appellante van het agrarisch perceel in strijd is met de daarop rustende bestemming, omdat deze activiteiten niet zijn aan te merken als activiteiten ten behoeve van een grondgebonden veehouderijbedrijf.

Tussen 21 maart en 18 april lag het ontwerpbesluit Woonlastenwaarborg energieprestatievergoeding ter consultatie voor. Het ontwerpbesluit wijzigt het Besluit energieprestatievergoeding huur en regelt dat de verhuurder bij een woningverbetering waarbij een energieprestatievergoeding overeen wordt gekomen, verplicht is een woonlastenwaarborg aan te bieden aan huurders die langer dan drie jaar de woning huren.

Bij besluit van 17 september 2014 hebben B&W van Teylingen het verzoek van appellant om handhavend op te treden vanwege het afsluiten van een doorgang tussen het Cayennehof en de Dillestraat te Voorhout afgewezen. Het stuk grond tussen het Cayennehof en de Dillestraat waar het handhavingsverzoek op ziet was voorheen in eigendom van de gemeente Teylingen. Op het stuk grond stonden tot aan 2008 dan wel medio 2009 speeltoestellen. De gemeente heeft het desbetreffende stuk grond verkocht.

Op 12 april 2017 is de wijziging van de Regeling brandstoffen luchtverontreiniging in de Staatscourant gepubliceerd. Deze wijziging is het gevolg van de implementatie van Richtlijn (EU) 2015/652 tot vaststelling van berekeningsmethoden en rapportageverplichtingen.

Minister Kamp van Economische Zaken heeft op 8 maart 2017 samen met 30 gemeenten, 12 provincies en 5 netbeheerders een Green Deal ondertekend die gemeenten in staat stelt om woningen op een andere manier te laten verwarmen dan met aardgas.

Bij besluit van 14 oktober 2014 hebben B&W van Oudewater het verzoek van appellant afgewezen om handhavend op te treden ten aanzien van het ventilatiesysteem van de nieuw gebouwde varkensstal (stal nummer 16) aan de [locatie 1] in Snelrewaard. Appellant verzoekt om handhaving van de hoogte van de luchtwasser, zoals die op de tekening bij de melding van 24 februari 2014 is ingetekend. Volgens hem betekent dit dat de emissiehoogte op 6,65 meter boven het peil of 8,15 meter boven maaiveld moet komen, waarbij de geurbelasting voor zijn woning 8,4 ouE/m3 zou zijn.

Bij besluit van 18 februari 2016 heeft de raad van de gemeente Ermelo het bestemmingsplan ‘Tonselse Veld 2014’ vastgesteld. Onder verwijzing naar haar uitspraak van 1 oktober 2014, ECLI:NL:RVS:2014:3554, overweegt de Afdeling dat het doel van de verplichting een plan-MER te maken is om te voorzien in een hoog milieubeschermingsniveau en bij te dragen aan de integratie van milieuoverwegingen in de voorbereiding en vaststelling van plannen en programma’s door ervoor te zorgen dat bepaalde plannen en programma’s die aanzienlijke effecten op het milieu kunnen hebben, aan een milieubeoordeling worden onderworpen.

Bij besluit van 15 oktober 2015 heeft het college van GS van Overijssel de aanvraag van appellante om een vergunning op grond van artikel 19d van de Natuurbeschermingswet 1998 voor het in werking hebben van een bestaand bedrijf buiten behandeling gelaten. Appellante heeft een aanvraag ingediend op 30 juni 2015, met de bedoeling deze aanvraag te laten behandelen onder het recht zoals dat gold vóór inwerkingtreding van het PAS. Om de aanvraag op die wijze te kunnen behandelen, moet worden voldaan aan de in artikel 67a van de Nbw 1998 opgenomen voorwaarden.

Bij besluit van 30 juni 2015 heeft het college van GS van Overijssel krachtens de Natuurbeschermingswet 1998 vergunning verleend voor de realisatie en exploitatie van zorgcomplex landgoed Stekkenkamp te Ommen. De Vereniging heeft bezwaar tegen het bestreden besluit voor zover daarbij een vergunning als bedoeld in artikel 19ia van de Nbw 1998 is verleend.

Bij besluit van 21 april 2016 heeft de raad van de gemeente Purmerend het bestemmingsplan ‘Brantjesstraat 2016’ vastgesteld. Appellant voert onder meer aan dat onvoldoende onderzoek is gedaan naar de aanwezige flora en fauna in het plangebied. Op 1 januari 2017 is de Wet natuurbescherming (hierna: Wnb) in werking getreden en zijn de Natuurbeschermingswet 1998 en Ffw ingetrokken. Uit artikel 9.10 van de Wnb volgt dat dit geschil, nu het plan is vastgesteld vóór 1 januari 2017, moet worden beoordeeld aan de hand van het voor die datum geldende recht.

Volgens het Adviescollege toetsing regeldruk (Actal) leidt de Invoeringswet Omgevingswet naar verwachting tot een verlaging van de regeldruk voor burgers en bedrijven, maar kan het nog beter. Zo stelt Actal voor om de regels die het Rijk stelt voor het vergunningvrij bouwen, bijvoorbeeld van zonnepanelen, ook op gemeenteniveau te laten gelden. Ook is het mogelijk om de procedure voor schadevergoeding te vereenvoudigen. En verder adviseert Actal alle regeldrukeffecten van de Invoeringswet in beeld te brengen.

Op 6 maart verscheen de Basisgids Omgevingswet van het Programma Aan de slag met de Omgevingswet. De Basisgids Omgevingswet biedt materialen voor trainingen en presentaties rond de Omgevingswet.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) heeft onderzoek gedaan naar hergebruik van informatie ten behoeve van het Digitaal Stelsel Omgevingswet. De bevindingen staan in het rapport ‘Advisering over generieke gegevensverzameling’.

Bij besluit van 13 juli 2016 heeft het college van B&W van Utrecht een omgevingsvergunning verleend voor het vellen van een houtopstand. De Afdeling overweegt dat bij de vaststelling van het tracébesluit is besloten dat de bomen in de spoorzone zullen worden verwijderd. De afweging van de daarmee gemoeide belangen heeft met de vaststelling van het tracébesluit plaatsgevonden. Beroepsgronden tegen het vellen van deze bomen hadden dan ook in het kader van het tracébesluit naar voren moeten worden gebracht, en kunnen niet meer tegen de kapvergunning worden ingebracht.

Bij besluit van 31 oktober 2014 heeft het college van B&W van Landerd een omgevingsvergunning verleend voor het vervangen van een bijgebouw. Appellant betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat geen aanknopingspunten bestaan voor het vermoeden dat het bijgebouw zal worden gebruikt voor andere doeleinden dan die waarvoor omgevingsvergunning is verleend. Volgens appellant zal het bijgebouw gebruikt worden voor zelfstandige bewoning en feesten.

Bij besluit van 20 november 2014 heeft het college van B&W van Alkmaar omgevingsvergunning verleend voor het oprichten van een crematorium. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, is met artikel 3.1.6 lid 2 van het Bro beoogd vanuit een oogpunt van ruimtelijke ordening ongewenste leegstand te vermijden en zorgvuldig ruimtegebruik te stimuleren. De ladder voor duurzame verstedelijking is geen blauwdruk voor een optimale ruimtelijke inpassing van alle nieuwe ontwikkelingen, maar bewerkstelligt dat de wens om in een nieuwe stedelijke ontwikkeling te voorzien aan de hand van het toetsingskader van artikel 3.1.6 lid 2 van het Bro nadrukkelijk in de plantoelichting wordt gemotiveerd en afgewogen met oog voor de ontwikkelingsbehoefte van een gebied en voor de toekomstige ruimtebehoefte en de ontwikkeling van de omgeving waarin het gebied ligt.

Bij besluit van 6 januari 2015 heeft het college van B&W van Heusden geweigerd omgevingsvergunning te verlenen voor het vestigen van een hondenfokkerij. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat het perceel is gelegen in gebiedstype gemengde gebieden als bedoeld in de nota. In bijlage 3 van de nota wordt een indeling gegeven van gebieden binnen de gemeente Heusden.

Bij besluit van 9 oktober 2014 heeft het college van B&W van Eindhoven omgevingsvergunning verleend voor het verbouwen van de tweede verdieping van het gebouw Admirant tot bioscoop. In het besluit van 18 oktober 2007 is vrijstelling verleend van het toen geldende bestemmingsplan om onder meer de bouw van een bioscoop op het perceel mogelijk te maken. Met de bij besluit van 20 mei 2008 verleende bouwvergunning is de bouw van een gebouw vergund, waarin onder meer de functie leisure wordt gerealiseerd. Onder die functie valt naar het oordeel van de Afdeling mede een bioscoop. De bouw van een bioscoop is derhalve bij dat besluit vergund.

Bij besluit van 26 maart 2015 heeft het college van B&W van Haarlem een omgevingsvergunning verleend voor het verbouwen van een restaurant en kantoor tot een restaurant en hotel. Wat het parkeren betreft heeft de rechtbank geoordeeld dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat er geen toename is van de parkeerdruk ten opzichte van de situatie waarin het pand overeenkomstig het bestemmingsplan als restaurant en kantoor werd gebruikt. Daarom heeft het college volgens de rechtbank zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de parkeersituatie niet in de weg staat aan het verlenen van de omgevingsvergunning.

Het is de Kroon niet gebleken dat verzoeker voornemens is een andere wijze van uitvoering voor te staan dan dat het bestemmingsplan toelaat. De door reclamanten aangehaalde brieven van 28 september 2015 en 28 april 2016 bevatten weliswaar tegenstrijdige informatie over de veronderstelde vorm van een te realiseren grens. Van de zijde van de verzoeker is hierover meegedeeld dat deze gelijk zal zijn aan de grens van het bestemmingsplan, tenzij met belanghebbenden anders zal worden overeengekomen. Verder volgt de Kroon reclamanten ook niet in hun zienswijze dat het aanbod als prematuur moet worden beoordeeld. Los van de vraag of de verzoeker al dan niet terecht geen waarde toekent aan de vrijkomende klei, heeft verzoeker naar oordeel van de Kroon terecht kunnen vaststellen dat het aanbod vooralsnog niet zal leiden tot minnelijke overeenstemming.

De Onteigeningswet verplicht niet tot het doen van een aanbod tot schadeloosstelling in de vorm van compensatiegrond of andere oplossingen. Desondanks kunnen vragen om compensatiegrond of andere oplossingen aan de orde komen in het kader van de toetsing van het gevoerde minnelijk overleg. Reclamanten geven in hun zienswijze aan dat de verzoeker één keer een ruilaanbod heeft gedaan. De Kroon volgt reclamanten dan ook niet in hun stelling dat het verzoek om ruilgronden onvoldoende serieus is genomen.

De gemeente heeft de Kroon verzocht om de onteigeningsprocedure van grondplannummer 2 stop te zetten en een nieuwe tervisielegging te verzorgen voor het grondplannummer 1. Aan dat verzoek heeft de Kroon voldaan. De Kroon meent dat hier geen sprake is van een vormgebrek. De wet geeft immers geen tijdstermijn aan tussen de datum van het indienen van het verzoek tot onteigening en de tervisielegging.

De Kroon oordeelt dat de verzoeker er in redelijkheid vanuit mocht gaan dat reclamante namens de erven heeft opgetreden en dat het in de rede lag dat verzoeker met haar dus het minnelijk overleg heeft gevoerd. Nu daarbij ook de andere erfgenamen in 2014 en 2016 een bieding hebben gehad, zijn zij naar oordeel van de Kroon niet in hun belangen geschaad.

Bij onderscheiden besluiten van 24 februari 2015 heeft de burgemeester van Rotterdam de aan appellante sub 2A verleende exploitatievergunning voor de horeca-inrichting coffeeshop aan de [locatie 1] te Rotterdam ingetrokken en onder aanzegging van bestuursdwang gelast dat pand voor de duur van drie maanden te sluiten en gesloten te houden. Bij besluit van 24 februari 2015 heeft de burgemeester de aan [appellante sub 2B] verleende exploitatievergunning voor de horeca-inrichting Koffieshop aan de [locatie 2] te Rotterdam ingetrokken.

Bij besluit, verzonden op 30 april 2015, heeft de burgemeester van Deventer de aanvragen van Azalea B.V. om verlening van vergunningen voor de exploitatie van seksinrichtingen in de panden aan de Bokkingshang 13, 14, 16 en 20-24 te Deventer, afgewezen. Azalea betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester de aangevraagde exploitatievergunningen in redelijkheid heeft kunnen weigeren. Daarnaast heeft de rechtbank miskend dat de burgemeester had moeten volstaan met het verlenen van de vergunningen onder voorschriften, aldus Azalea.

Op 30 maart 2017 is besloten het wetsvoorstel ‘Wijziging van de Wet ruimtelijke ordening en de Invoeringswet Wet ruimtelijke ordening (afschaffing actualiseringsplicht bestemmingsplannen en beheersverordeningen)’ tot nader orde uit te stellen in verband met controversieel verklaren.

Bij besluit van 27 maart 2014 heeft het college van B&W van Gooise Meren aan appellant sub 1 een persoonlijke gedoogbeschikking verleend inhoudend dat tot 1 januari 2016 niet handhavend zal worden opgetreden tegen het bedrijfsmatig houden van koeien en schapen op het perceel in kwestie. Niet in geschil is dat het houden van zeven schapen, inclusief lammeren, en twee koeien op het perceel geen kleinschalige bedrijfsmatige activiteit is als bedoeld in artikel 4 lid 1, gelezen in verbinding met artikel 1 van de planvoorschriften.

Bij besluit van 25 mei 2016 heeft de raad van de gemeente Zevenaar het bestemmingsplan ‘[locatie 2], Babberich’ vastgesteld. Het plan voorziet in de bouw van twee halfvrijstaande woningen. Aan deze ontwikkeling heeft de raad het door hem op 27 mei 2009 vastgestelde Beleidskader Vrijkomende Agrarische Bebouwing (VAB-beleid) ten grondslag gelegd. In het VAB-beleid is uitgewerkt in welke gevallen vrijkomende agrarische bebouwing kan worden omgezet in een andere functie.

Bij besluit van 8 juni 2016 heeft de raad van de gemeente Groningen het bestemmingsplan ‘Facetherziening parkeren’ vastgesteld. Het plan wijzigt de regels voor parkeren van 86 bestemmingsplannen in de gemeente Groningen. Aanleiding hiervoor is de Reparatiewet Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties 2014 die op 29 november 2014 in werking is getreden. Met de inwerkingtreding van deze wet hebben de stedenbouwkundige bepalingen uit de bouwverordening hun gelding verloren in het geval van een bestemmingsplanwijziging.

Bij besluit van 6 juli 2016 heeft de raad van de gemeente Barneveld het bestemmingsplan ‘Columbiz Park I’ vastgesteld. Schaffelaarbos betoogt onder meer dat het plan wat een aantal andere functies betreft in strijd met artikel 3.1.6 lid 2 van het Bro is vastgesteld. Zij richt zich in dat verband tegen het toestaan van de functies atelier, bioscoop, bowlingbaan, muziekschool, sauna en wellness, hotel, congrescentrum, restaurant, gezondheidszorg, onderwijs en religie. Volgens haar is de behoefte aan deze functies onvoldoende onderbouwd en is er te weinig aandacht besteed aan het reeds bestaande aanbod.

Bij besluit van 6 juli 2016 heeft de raad van de gemeente Barneveld het bestemmingsplan ‘Columbiz Park I’ vastgesteld. Schaffelaarbos betoogt dat haar bedrijf door de planregeling ten onrechte op slot wordt gezet. In het stelsel van de Wet ruimtelijke ordening (hierna: Wro) is een bestemmingsplan het ruimtelijke instrument waarin de wenselijke toekomstige ontwikkeling van een gebied wordt neergelegd. De raad dient bij de vaststelling van een bestemmingsplan rekening te houden met een particulier initiatief betreffende ruimtelijke ontwikkelingen, voor zover dat initiatief voldoende concreet is, tijdig kenbaar is gemaakt en ten tijde van de vaststelling van het plan op basis van de op dat moment bekende gegevens de ruimtelijke aanvaardbaarheid daarvan kan worden beoordeeld.

Bij besluit van 21 april 2016 heeft de raad van de gemeente Gemert-Bakel het bestemmingsplan ‘Gemert-Bakel Buitengebied, herziening januari 2016’ vastgesteld. Volgens appellant voldoet het plan niet aan artikel 7.8 (Ruimte-voor-ruimte) en artikel 8.1 lid 1 aanhef en onder a (zoekgebied voor stedelijke ontwikkeling) van de Verordening ruimte 2014 van de provincie Noord-Brabant, zoals deze gold ten tijde van de vaststelling van het plan (hierna: Verordening 2014). Het plan is in strijd met artikel 7.8 lid 4 aanhef en onder b, omdat niet verzekerd is dat is voldaan aan de in dit artikel als nadere regel aangemerkte Beleidsregel ruimte-voor-ruimte 2006 (hierna: de Beleidsregel).

Bij besluit van 27 maart 2016 hebben B&W van Achtkarspelen appellant € 5.500, voor zover nog niet uitbetaald te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van ontvangst van de aanvraag, toegekend wegens door hem geleden planschade. Appellant betoogt dat het college zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat de WOZ-waarde op peildatum 1 januari 2012 geen relatie meer heeft tot de werkelijke economische waarde van het perceel. Het feit dat er al eerder over de WOZ-waarde van het perceel is geprocedeerd doet geen afbreuk aan de juistheid van die waarde, maar heeft juist bijgedragen aan een gedegen en nauwkeurige vaststelling daarvan.

Bij besluit van 28 april 2015 heeft het college het door [bezwaarmakers] gemaakte bezwaar tegen de met een besluit gelijk te stellen fictieve instemming om de uitweg te maken, gegrond verklaard, dat besluit herroepen en het maken van de uitweg alsnog geweigerd. Op 3 november 2013 heeft appellante een melding bij het college gedaan voor het maken van een uitweg van de [locatie] te Dirkshorn naar de Apollostraat te Dirkshorn. Vervolgens heeft het college niet binnen vier weken na ontvangst van de melding besloten dat de uitweg wordt verboden als bedoeld in artikel 2.12 lid 3 van de Algemene Plaatselijke Verordening van Schagen (hierna: de APV).

Bij uitspraak van 10 augustus 2016 heeft de Afdeling het hoger beroep van verzoeker en anderen gegrond verklaard en de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland van 18 september 2014 vernietigd, voor zover de rechtbank de rechtsgevolgen van het besluit van de raad van de gemeente Medemblik van 14 november 2013 in stand heeft gelaten, voor zover dit besluit ziet op de toestemming voor het gebruiken van de op het perceel aanwezige garage voor het houden van paarden. Verzoeker en anderen hebben bij brieven aan de Afdeling van 7 juni 2016 en 3 augustus 2016 een verzoek om schadevergoeding ingediend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Bij besluit van 18 maart 2014 heeft het college van B&W van Horst aan de Maas het verzoek van appellant om handhavend op te treden tegen de gastouderopvang op het perceel in kwestie, afgewezen. Appellant betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het onderzoek van de GGD over de vraag of de gezondheid van de kinderen op het perceel is gewaarborgd onzorgvuldig is uitgevoerd. Volgens appellant heeft hij als belanghebbende recht op een onafhankelijk onderzoek hierover en wordt hij geschaad in zijn belangen door de gastouderopvang van het perceel.

Bij besluit van 14 december 2015 heeft de raad van de gemeente Duiven het bestemmingsplan ‘Hornbach Duiven’ vastgesteld. Bij besluit van 15 december 2015 heeft het college van B&W een omgevingsvergunning verleend voor de nieuwbouw van een winkelvestiging met drive-in van de Hornbach. Over het concurrentiebelang van Bauhaus overweegt de Afdeling dat volgens vaste jurisprudentie degene wiens concurrentiebelang rechtstreeks is betrokken bij een besluit, belanghebbende is. Bij bestemmingsplannen is het concurrentiebelang van een onderneming slechts rechtstreeks betrokken bij het besluit indien deze in hetzelfde verzorgingsgebied en marktsegment werkzaam is als de in het plan voorziene bedrijvigheid.

Bij besluit, verzonden op 11 september 2014 hebben B&W van Den Haag de aan appellant verleende marktvergunningen ingetrokken per 1 oktober 2014. Appellant betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat artikel 13 lid 1 aanhef en onder f van de Marktverordening in dit bijzondere geval niet buiten toepassing moet worden gelaten vanwege kennelijke onredelijkheid die toepassing ervan zou opleveren. Zoals volgt uit de uitspraak van de Afdeling van 21 oktober 2009, ECLI:NL:RVS:2009:BK0774, kan de rechter tot het oordeel komen dat, hoewel een algemeen verbindend voorschrift als zodanig niet jegens een ieder onverbindend is te achten, een bestuursorgaan – in dit geval het college – gehouden is dat voorschrift buiten toepassing te laten, omdat toepassing in een bijzonder geval kennelijk onredelijk is.

Appellante A en appellante B hebben beroep ingesteld tegen de beslissing van de raad van de gemeente Valkenswaard van 17 december 2015 om het bestemmingsplan ‘Dommelkwartier’ (versie 2012, deel Weegbree en Hoppenbrouwers) niet vast te stellen. Vast staat dat uit de uitspraak van de Afdeling van 16 oktober 2013, waarbij het bestemmingsplan ‘Dommelkwartier’ deels is vernietigd, geen verplichting voortvloeit om een nieuw besluit binnen een bepaalde termijn te nemen, omdat hiertoe geen opdracht in de uitspraak is opgenomen.

Bij besluit van 29 november 2012 heeft de minister van IenM een dynamische maximumsnelheid ingesteld op de Rijksweg A2 in beide richtingen tussen km 44.0 (Vinkeveen) en km 56.8 (Maarssen). Stichtse Vecht en appellant sub 3 betogen dat de rechtbank het ‘Wegaanpassingsbesluit A2 Holendrecht-Maarssen’ (Wab A2) niet of onvoldoende heeft betrokken bij de beoordeling van de beroepen. Zij stellen dat in het Wab A2 een maximumsnelheid van 100 km/uur is vastgelegd, zodat voor een wijziging van de maximumsnelheid een wijziging van het Wab A2 is vereist. In artikel 3 van het Wab A2, is een maximumsnelheid van 100 km/uur als een van de maatregelen benoemd om de geluidsoverlast te verminderen.

Bij afzonderlijke besluiten van 23 januari 2015 heeft het dagelijks bestuur van Wetterskip Fryslân aan appellant een gedoogverplichting opgelegd en een verzoek om schadevergoeding afgewezen. Appellant heeft op 29 april 2014 een koopovereenkomst met [oude eigenaar] gesloten inzake de aankoop van de woning aan [locatie] te [woonplaats]. Op 10 juli 2014 heeft de juridische levering plaatsgevonden. Op 15 oktober 2013, dus voor de koopovereenkomst van 29 april 2014, heeft het waterschap een gebruikersovereenkomst met [oude eigenaar] gesloten voor de uitvoering van werkzaamheden in het kader van het KRW/VBA project Boppeste Noorderhogeweg Rottevalle-Drachten (hierna: het projectplan).

De Coupépolder is een voormalige stortplaats waar sinds 1985 geen afval meer wordt gestort. Op het terrein van de voormalige stortplaats wordt een golfbaan geëxploiteerd. Daaronder, in het stortlichaam, ligt een stelsel van drainagebuizen die zijn aangesloten op drie pompputten. Bij een te hoog niveau van het percolaat in de pompputten wordt de pomp geactiveerd en wordt het percolaat naar een opvanggemaal getransporteerd, van waaruit het op de vuilwaterriolering van de gemeente wordt geloosd. De lozing van het afvalwater op de vuilwaterriolering vindt plaats onder verantwoordelijkheid van de gemeente Alphen aan den Rijn.