Aflevering 8

Op 18 oktober jl. ging het wetsvoorstel Tegengaan huwelijkse gevangenschap in consultatie. Doel van het voorstel is het vergemakkelijken van het binnen één procedure afhandelen van de echtscheiding en een verzoek om een bevel tot medewerking aan het teniet doen gaan van een religieuze verbintenis. Daarnaast wordt de praktijk voor zittingen gesloten jeugdhulp op locatie en de praktijk van het doen van mondelinge uitspraak in spoedeisende gevallen verankerd, en bevat het wetsvoorstel een aantal technische wijzigingen in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, Boeken 1 en 10 BW en enige andere wetten. De consultatie eindigde op 15 november jl.

M en V zijn in 1991 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. Tot de huwelijksgemeenschap behoort de echtelijke woning. In 2017 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

M en V hebben een affectieve relatie met elkaar en kopen in 2008 gezamenlijk een woning. Voordat die woning kan worden betrokken, verbreken partijen hun relatie. V trekt op 1 augustus 2008 in de woning.

M en V (beiden van Eritrese nationaliteit) zijn in 2010 in Eritrea met elkaar gehuwd. In 2015 vestigt V zich als vluchteling in Nederland. In het kader van gezinshereniging volgt M in 2016.

M en V zijn in Turkije met elkaar gehuwd. In 1998 vestigen zij zich in Nederland. Op enig moment is hun huwelijk door echtscheiding ontbonden. Voor de rechtbank vorderen V en haar broer B (1) te bepalen dat M en V onderling ieder voor de helft van hun

M en V zijn in 1998 op huwelijkse voorwaarden (uitsluiting van iedere gemeenschap van goederen, periodiek verrekenbeding) met elkaar gehuwd. De (met hypotheek bezwaarde) echtelijke woning is gemeenschappelijk eigendom.

M en V zijn in 2006 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd, welk huwelijk in augustus 2007 door echtscheiding is ontbonden. Na het uiteengaan van partijen koopt V een eigen woning.

M en V zijn in 1974 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 1996 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden, waarbij partijen geen regeling overeenkomen met betrekking tot de tijdens hun huwelijk opgebouwde pensioenaanspraken en de toepasselijkheid

M en V hebben een affectieve relatie met elkaar, waaruit drie (nu nog minderjarige) kinderen zijn geboren. In 2012 kopen partijen gezamenlijk een huis. In maart 2016 beëindigen zij hun relatie en samenwoning, als M de gemeenschappelijke woning verlaat

Willen de stellen in de ‘oude’ algehele gemeenschap van goederen trouwen, dan moet dit volgens een onlangs ter consultatie ingediend wetsvoorstel zonder veel juridische rompslomp en kosten mogelijk gemaakt worden, zonder dat de aanstaande echtgenoten

De auteur introduceert het leerstuk ‘schuldvervanging’ in het huwelijksvermogensrecht en verdedigt dat de in artikel 1:94 lid 7 sub a BW bedoelde categorie schulden ruim dient te worden opgevat.

In twee dit jaar gewezen arresten heeft de Hoge Raad inzicht verschaft in de wijze waarop bij verdeling van een door echtscheiding ontbonden huwelijksgemeenschap rekening gehouden moet worden met oudedagsvoorzieningen.

M en V zijn in 1992 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd, welk huwelijk in 2014 door echtscheiding wordt ontbonden. In hun echtscheidingsconvenant, dat tot stand is gekomen met behulp van een mediator, hebben partijen hun vermogensbestanddelen

M en V zijn in 1984 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 2011 gaan zij feitelijk uiteen, in 2013 wordt hun huwelijk door echtscheiding ontbonden. De rechtbank heeft de verdeling van de ontbonden huwelijksgoederengemeenschap vastgesteld.

M en V hebben sinds 1994 een affectieve relatie met elkaar. Op enig moment kopen zij (door middel van een hypothecaire geldlening) gezamenlijk een woning, waarin zij gaan samenwonen.

M en V zijn in 2010 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. M was in loondienst werkzaam bij [werkgever], waar hij gedurende zijn dienstverband ruim € 100.000 heeft verduisterd.

M en V zijn in 1998 op huwelijkse voorwaarden (uitsluiting van iedere gemeenschap van goederen, periodiek verrekenbeding ten aanzien van overgespaarde inkomsten) met elkaar gehuwd. Aan de akte van huwelijkse voorwaarden is een staat van aanbrengsten gehecht,

M en V zijn in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd, welk huwelijk in 2015 door echtscheiding is ontbonden. Op 3 maart 2015 tekenen partijen, met tussenkomst van een mediator, een overeenkomst (met als titel Vaststellingsovereenkomst) ten aanzien

M en V zijn in 1983 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 1986 koopt M een beleggingsappartement, dat hij sindsdien verhuurt. In 1988 wordt het huwelijk van partijen door echtscheiding ontbonden.

M en V zijn in juni 1993 op huwelijkse voorwaarden (periodiek verrekenbeding) met elkaar gehuwd. Op 11 december 1993 sluiten zij een onderhandse overeenkomst, vastgelegd op vignetpapier van de KNB, met elkaar.

M en V zijn 2000 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. V is zelfstandig ondernemer en houdt alle aandelen in [BV]. Op 28 november 2002 tekent V een notariële schuldbekentenis, waaruit blijkt dat zij € 68.

M en V zijn op huwelijkse voorwaarden (gemeenschap van echtelijke woonruimte) met elkaar gehuwd. Zij wonen in de (met hypotheek bezwaarde) woning die op naam van M staat. In 2017 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

Een vastgestelde bijdrage in het levensonderhoud wordt (ex artikel 1:402a BW) met ingang van 1 januari 2019 van rechtswege verhoogd met 2%, tenzij de wettelijke indexering is uitgesloten.

M en V zijn in 2009 met elkaar gehuwd. Uit het huwelijk zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. In 2016 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

Uit het huwelijk tussen M en V zijn (nu nog minderjarige) kinderen geboren. M is zelfstandig ondernemer en enig aandeelhouder van [Holding]. In 2012 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

Uit het huwelijk tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. In 2015 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

M en V zijn in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 2007 gaan zij feitelijk uiteen, als V de echtelijke woning verlaat en elders haar intrek neemt. Inmiddels is de echtscheidingsprocedure opgestart.

Uit het huwelijk tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. In 2015 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

M en V zijn in 1978 met elkaar gehuwd, welk huwelijk in 2014 door echtscheiding is ontbonden. De rechtbank heeft de door M aan V te betalen partneralimentatie vastgesteld op € 1.852 per maand.

Uit het huwelijk tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. In 2013 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

Uit het huwelijk tussen M en V is in 2000 kind K geboren. M is zelfstandig ondernemer en houdt alle aandelen in [BV]. De onderneming genereert echter onvoldoende inkomsten, reden waarom M in 2016 in loondienst treedt bij een van zijn voormalige opdrachtgevers

M en V zijn in 1990 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 2015 gaan zij feitelijk uiteen, in 2018 wordt hun huwelijk door echtscheiding ontbonden. Uit de verdeling van de ontbonden huwelijksgemeenschap heeft V een bedrag van € 2.

M en V zijn met elkaar gehuwd. In februari 2011 wordt ten aanzien van hen beiden de schuldsanering van toepassing verklaard. In 2012 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden.

M en V (beiden van Nederlandse nationaliteit) zijn in 2012 in Nederland op huwelijkse voorwaarden met elkaar gehuwd. V heeft twee kinderen uit een eerdere relatie. Het gezin woont in Duitsland.

Bij de geboorte van een baby krijgt de partner van de moeder meer dagen vrij. Vanaf begin volgend jaar een hele week. Nu is dat nog twee dagen. Vanaf 1 juli 2020 worden de verlofmogelijkheden voor partners na de komst van een baby verder uitgebreid, tot maximaal zes weken. De Tweede Kamer stemde op 2 oktober jl. in met de nieuwe Wet invoering extra geboorteverlof (WIEG, wetsvoorstel 34967). Eerder adviseerde de Raad van State nog negatief over vergelijkbare plannen, wat eind 2017 leidde tot intrekking van dat wetsvoorstel (34617). In juni 2018 diende minister Koolmees echter een nieuw wetsvoorstel in.

Op 9 oktober jl. heeft de Tweede Kamer ingestemd met de wijziging van de Wet basisregistratie personen in verband met het opnemen van gegevens over ten tijde van de geboorte of de aangifte overleden kinderen (34882).

In het tweede kwartaal van dit jaar waren er 796.000 kinderen wier ouders recht hebben op kinderopvangtoeslag. Dat zijn 17.000 kinderen meer dan het eerste kwartaal van dit jaar. 330.

De rechter nam vorig jaar zo’n 60.000 keer een beslissing over het ouderlijk gezag over een kind. In verreweg de meeste zaken verzochten beide ouders om het (gezamenlijk) gezag; in zo’n 10.

Donorkinderen moeten kosteloos kunnen uitzoeken wie hun biologische vader is. Dat vindt Tweede Kamerlid Carla Dik-Faber van de ChristenUnie (CU). De inschrijvingskosten bij een speciale DNA-databank moeten vergoed worden door de overheid.

Van de volwassenen die als kind na een scheiding van hun ouders met de nieuwe partner van hun moeder in een huis hebben gewoond, beschouwt 44% deze stiefvader als ‘echte’ vader. Het aandeel dat een stiefmoeder als moeder ziet, is met 17% veel lager.

Na een toename in de afgelopen jaren is het aantal jongeren in de gesloten jeugdzorg in de eerste helft van dit jaar gedaald. Dat blijkt uit cijfers van Jeugdzorg Nederland. In de eerste zes maanden van 2018 ging het om 846 jongeren.

Op 23 oktober is in Roermond het startsein gegeven voor de pilot Uniform Hulpaanbod (UHA) in scheidingsprocedures bij de Rechtbank Limburg. Door jeugdhulp al vanuit de rechtszaal in te schakelen, wordt de schade die kinderen oplopen bij conflictscheidingen

In deze kroniek wordt ingegaan op belangrijke en opmerkelijke uitspraken op het gebied van het afstammingsrecht. Eerst wordt een aantal draagmoederschapszaken in perspectief geplaatst.

Uit de affectieve relatie tussen M en V is in 2012 dochter D geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Het gezin woont in [A]. In 2013 beëindigen partijen hun relatie.

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2011 dochter D geboren. D heeft haar hoofdverblijfplaats bij V. In 2016 stelt het hof een omgangsregeling tussen M en D vast, met oplegging van een dwangsomverplichting aan V voor

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie V van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag uitoefent.

Uit het geregistreerd partnerschap tussen M en V wordt in 2015 zoon Z geboren, over wie partijen gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Het gezin woont in [A]. In 2015 wordt het geregistreerd partnerschap ontbonden.

Uit het huwelijk tussen M en V is in 2003 dochter D geboren, over wie partijen gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. In 2008 wordt het huwelijk door echtscheiding ontbonden. D heeft haar hoofdverblijfplaats bij V.

Uit de affectieve relatie tussen M (van zowel Tunesische als Nederlandse nationaliteit) en V (van Tunesische nationaliteit) zijn in Frankrijk twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen.

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M (van Sudanese nationaliteit) en V (van Nederlandse nationaliteit) is in 2016 zoon Z geboren, over wie V van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag uitoefent.

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2017 dochter D geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. D heeft haar hoofdverblijfplaats bij V.

Uit de – in 2012 beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2011 zoon Z geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Vanwege onder meer zijn spraak- en gedragsproblemen, wordt Z sinds 2013 onderworpen aan diverse psychologische

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2012 zoon Z geboren, over wie V van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag uitoefent. Z heeft zijn hoofdverblijfplaats bij V en heeft geen contact met M.

Uit de affectieve relatie tussen M en V zijn vier (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Sinds 2014 staan de kinderen onder toezicht van de GI en zijn zij uit huis geplaatst.

Uit het huwelijk tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Het gezin woont in [A]. In december 2017 gaan partijen feitelijk uiteen; zij zijn thans in een echtscheidingsprocedure

M en V hebben sinds 2010 een affectieve relatie met elkaar en wonen samen. In 2012 wordt uit die relatie zoon Z geboren, over wie V van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag uitoefent.

Uit het – inmiddels door echtscheiding ontbonden – huwelijk tussen M en V zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren, onder wie de nu 13-jarige dochter D. De kinderen hebben hun hoofdverblijfplaats bij V.

M (van Britse nationaliteit) en V (van Franse nationaliteit) zijn in 2002 met elkaar gehuwd. Uit het huwelijk zijn in Frankrijk drie (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie partijen gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen.

M en V hebben in 1967 kortstondig een affectieve relatie met elkaar. Na het verbreken hiervan bevalt V, in 1968, van zoon Z. In 1969 trouwt V met X, waardoor Z door X is gewettigd. Vaststaat dat X niet de verwekker van Z is.

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2016 dochter D geboren. Vaststaat dat M de verwekker is van D. M heeft D nog nooit gezien. Hij verzoekt de rechtbank hem vervangende toestemming te verlenen om D te erkennen.

V bevalt in 2010 van zoon Z, over wie zij van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag uitoefent. Z heeft zijn hoofdverblijfplaats bij V. In 2016 stelt de rechtbank, na DNA-onderzoek, het vaderschap van M ten aanzien van Z vast.

Door een gebrek aan kennis over het erfrecht bij de Belastingdienst, zitten er veel fouten in de aanslagen erfbelasting. Volgens de vereniging van Estate Planners in het Notariaat (EPN) loopt de schatkist daardoor jaarlijks ten minste € 100 miljoen mis.

Het Belastingplan 2019 bevat het reeds aangekondigde voorstel met betrekking tot de erfbelasting, waardoor er voor sterfgevallen vanaf 2019 geen belastingrente is verschuldigd als binnen acht maanden na het overlijden om een voorlopige aanslag is verzocht, of de aangifte is ingediend en de aanslag dienovereenkomstig wordt vastgesteld. Verder bevat het wetsvoorstel Overige fiscale maatregelen 2019 regelgeving waardoor het voor de fiscus soms makkelijker wordt om belastingschulden te verhalen op personen die een voordeel hebben ontvangen van insolvente of nadien overleden belastingplichtigen.

Wanneer ouders aan hun kinderen geld uitlenen, vertrouwen zij doorgaans op een goede afloop. Het terugbetalen komt wel en zelfs als gaandeweg de verhouding verzuurt doordat afspraken niet worden nagekomen, zullen de ouders niet altijd overgaan tot opeising,

Waarschijnlijk worden de meeste huwelijken gesloten uit liefde, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Het is ook mogelijk om een huwelijk te sluiten vanwege de daaraan verbonden fiscale voordelen.

Onlangs heeft Hof Den Bosch uitspraak gedaan (ECLI:NL:GHSHE:2017:5584) in een zaak waarbij sprake was van een echtscheiding, waarbij de (ex-)echtgenoten afspraken hadden gemaakt over de verdeling van een boedel waarin zich zowel een eigen woning, pensioenen

Onder de werking van de Europese Erfrechtverordening wordt in dit artikel kort ingegaan op de Franse fiscale gevolgen, voor de Franse erfbelasting, van de toepassing van de Nederlandse wettelijke verdeling bij het eerste overlijden.

In zijn besluit van 29 maart 2018 heeft de staatssecretaris nieuw beleid opgenomen over de heffing van schenkbelasting bij huwelijksvermogensrechtelijke gevolgen. De auteur bespreekt dat beleid, alsmede de achterliggende problematiek.

Op 1 april 2017 is de Wet uitfasering van pensioen in eigen beheer in werking getreden. In dit artikel komen de laatste ontwikkelingen aan de orde inzake de positie van de partner bij afkoop van pensioen, dan wel bij omzetting van pensioen in een oudedagsverplichting.

In dit artikel bespreekt de auteur allereerst de vigerende Wvps. Daarna wordt bijzondere aandacht besteed aan recente wetgeving en rechtspraak rond de verevening van de door een dga in eigen beheer opgebouwde pensioenrechten.

Rechtbank Amsterdam oordeelde op 31 januari 2018 (ECLI:NL:RBAMS:2018:1755) dat de eisen van redelijkheid en billijkheid, die de rechtsverhouding tussen ex-echtgenoten beheersen, met zich brengen dat de inmiddels gewezen partner van een dga verplicht is

Het huwelijk tussen M en V is in 2007 door echtscheiding ontbonden. De rechtbank heeft de door M aan V te betalen partneralimentatie vastgesteld conform de door partijen aangegane alimentatieovereenkomst, waarin zij zijn overeengekomen dat M gedurende

V heeft twee dochters: D1 en D2. Aangezien D1 dat jaar 35 jaar oud wordt en zij daarna niet meer in aanmerking komt voor een grote vrijstelling van schenkingsrecht, schenkt V bij notariële akte van 12 juni 1995 aan zowel D1 als D2 een bedrag van ƒ 38.

Uit het huwelijk tussen M en V is één kind geboren: zoon Z. Wegens dementie verblijft V sinds 2011 in een zorginstelling. In 2015 overlijdt M. Datzelfde jaar wordt het vermogen van V, vanwege haar geestelijke toestand, onder bewind gesteld, waarbij Z

M en V hebben een affectieve relatie met elkaar. Zij wonen feitelijk samen, maar staan ieder op hun eigen adres in de basisregistratie personen ingeschreven. In 2014 overlijdt M. Hij laat V als zijn enige erfgename achter.

M en V zijn in 1967 in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. In 2004 gaan zij feitelijk uiteen, in 2005 wordt hun huwelijk door echtscheiding ontbonden. Tot de ontbonden huwelijksgemeenschap behoren certificaten van aandelen in [BV], met een intrinsieke

Uit de affectieve relatie tussen M en V (beiden van Nederlandse nationaliteit) wordt in april 2017 zoon Z geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. Direct na zijn geboorte wordt Z onder toezicht van de GI gesteld en uit huis (in

M (van Nederlandse nationaliteit) en V (van Ghanese nationaliteit) zijn in december 2013 in Ghana met elkaar gehuwd. Eind 2014 vestigen zij zich in Nederland. Uit het huwelijk zijn twee (nu nog minderjarige) kinderen geboren.

M (van zowel Turkse als Nederlandse nationaliteit) woont in Nederland. In januari 2015 treedt hij in Turkije in het huwelijk met de aldaar woonachtige V (van Turkse nationaliteit), die zich in september van dat jaar bij hem voegt in Nederland.

Sinds 1 oktober kunnen mensen met vragen over gezag ook via WhatsApp terecht bij de Rechtspraak. Bij wijze van proef test het Rechtspraak Servicecentrum (RSC) zes maanden lang of dit mensen helpt een antwoord te krijgen op vragen over ouderlijk gezag.

De afdeling Jeugdrecht van de Universiteit Leiden voert sinds deze zomer onderzoek uit in opdracht van het WODC naar de civiele procespositie van minderjarigen. Onderzocht wordt of de huidige formele procespositie en het hoorrecht van minderjarigen moeten

Uit het – inmiddels door echtscheiding ontbonden – huwelijk tussen M en V is in 2009 dochter D geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. D heeft haar hoofdverblijfplaats bij V, maar verblijft sinds juli 2017 feitelijk bij M.

M en V hebben sinds 2005 een affectieve relatie met elkaar en wonen samen in de woning van M. Uit de erfenis van haar moeder heeft V een aantal verbouwingen gefinancierd, reden waarom partijen in november 2010 een notarieel samenlevingscontract ondertekenen.

Uit de affectieve relatie tussen M en V is in 2015 kind K geboren. In 2016 beëindigen partijen hun relatie en samenwoning. K heeft het hoofdverblijf bij V. V verzoekt de rechtbank de door M aan haar te betalen kinderalimentatie vast te stellen.

Uit de – inmiddels beëindigde – relatie tussen M en V is in 2017 kind K geboren. M verzoekt de rechtbank de ontkenning van zijn vaderschap over K gegrond te verklaren. De rechtbank beveelt, ter beantwoording van de vraag of M de verwekker van K kan zijn,

M en V zijn in gemeenschap van goederen met elkaar gehuwd. Uit het huwelijk zijn meerdere kinderen geboren, onder wie zoon Z. In 2007 lenen M en V een bedrag van € 273.445 aan Z. In 2009 lenen zij nog eens € 550.

Uit de – in 2016 beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2013 kind K geboren, over wie V van rechtswege het ouderlijk gezag uitoefent. K heeft het hoofdverblijf bij V. De rechtbank heeft in 2017 de door M aan V te betalen kinderalimentatie

Uit de – inmiddels beëindigde – affectieve relatie tussen M en V is in 2005 dochter D geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. D heeft haar hoofdverblijfplaats bij V.

Uit het – inmiddels door echtscheiding ontbonden – huwelijk tussen M en V zijn drie (nu nog minderjarige) kinderen geboren, over wie zij gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. De kinderen hebben hun hoofdverblijfplaats bij V.

Tussen het alternatief voor het vruchtgebruik en het alternatief voor een periodieke uitkering bestaan diverse civielrechtelijke en fiscaalrechtelijke verschillen, die in dit artikel worden besproken.

In dit artikel wordt besproken of de verwachter in een fideï-commissaire nalatenschap, de nalatenschap zowel vóór als na de vervulling van de voorwaarde kan aanvaarden en/of verwerpen.

Deze erfrechtkroniek omvat een selectie van de jurisprudentie uit de periode augustus 2017 tot en met augustus 2018, en bevat onder meer uitspraken over de totstandkoming van testamenten, financieel misbruik van ouderen en het verzorgingsvruchtgebruik.

Op 19 juni 2018 deed Rechtbank Den Haag (ECLI:NL:RBDHA:2018:8080) uitspraak over een Ik-Oma-testament. Met een opmerkelijke redenering kwam de rechtbank tot het oordeel dat de Ik-Oma-making moest worden gekwalificeerd als een lastbevoordeling, die bij

Nadat Nederland in 2003 een geheel nieuw erfrecht had ingevoerd, zijn de Caribische Landen van het Koninkrijk met een op het oog sterk daarmee overeenkomend stelsel gevolgd. Curaçao en Sint Maarten hebben het inmiddels ingevoerd; Aruba wacht op het landsbesluit

Op grond van artikel 4:191 lid 2 BW kan de kantonrechter, zolang de nalatenschap niet door alle erfgenamen is aanvaard, de maatregelen voorschrijven die hij tot behoud van de goederen nodig acht.

M en V zijn met elkaar gehuwd, uit welk huwelijk twee kinderen zijn geboren: zoon Z en dochter D. In april 2018 overlijdt M. In zijn testament heeft hij (1) aan ieder van zijn kleinkinderen een geldbedrag gelegateerd ‘ter hoogte van de fiscale vrijstelling’

Vorig jaar ervoer 7% van de Nederlanders van 15 jaar of ouder sterke gevoelens van eenzaamheid. Het ontbreken van een partner in het huishouden is daarbij van belang. Alleenstaande ouders en mensen die gescheiden zijn, rapporteren het vaakst dat zij sterk

Dit overzicht bevat verwijzingen naar wetenschappelijke en vakliteratuur op het gebied van het familie- en jeugdrecht die is verschenen in de periode 1 januari 2018 tot 1 juli 2018.

M en V zijn in 1972 met elkaar gehuwd, welk huwelijk in 1981 door echtscheiding wordt ontbonden. In 1982 betrekt V een sociale huurwoning van [woningstichting]. Kort daarna krijgt zij weer een relatie met M, die in 1985 bij haar intrekt.

Factoren van belang voor de kinderrechter bij de beoordeling van een verzoek tot gezagsbeëindiging.

In een mooi overzichtsartikel geeft Subelack (REP 2018/4) – naar aanleiding van een recente uitspraak van de Hoge Raad HR 23 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:270 (in het artikel van Subelack wordt per abuis verwezen naar 70 in plaats van 270 aan het eind van de ECLI). – de geschiedenis en huidige stand van zaken weer rondom verknochtheid van een ontslagvergoeding in het huwelijksgoederenrecht. Ik wil reageren op zijn stellingen over verknochtheid en zaaksvervanging, in samenhang met vergoedingsrechten.

De redactie van REP heeft mij de gelegenheid geboden om te reageren op de reactie van Brinkman (zie vorige artikel in deze aflevering van REP) op mijn artikel in REP 2018/4. L.H.M. Zonnenberg heeft in zijn artikel ‘Nogmaals verknochtheid en zaaksvervanging’, EB 2018/88 ook gereageerd op mijn bijdrage in REP 2018/4. Onderhavige reactie is op onderdelen ook (indirect) een reactie op de bijdrage van Zonnenberg. Van die gelegenheid maak ik graag gebruik. Hetgeen ik in deze bijdrage opmerk over (1) de toepasselijkheid van de regels van zaaksvervanging bij verknochte goederen (of liever gezegd: het gebrek daaraan), (2) de beoordeling van de verknochtheid van een goed waarvan de verwerving met een verknochte aanspraak/uitkering is gefinancierd, (3) het ontstaan van vergoedingsrechten in geval van wederbelegging van verknochte gelden, alsmede (4) de economische benadering van verknochtheid, geldt naar mijn mening op gelijke wijze voor een letselschade-uitkering, indien en voor zover deze betrekking heeft op vergoeding van inkomensschade wegens door het ongeval blijvend verloren arbeidsvermogen. Uit rechtspraak van de Hoge Raad volgt immers dat, voor het antwoord op de vraag of een dergelijke aanspraak/uitkering bijzonder verknocht is, op gelijke wijze als voor de ontslagvergoeding een onderscheid gemaakt dient te worden tussen dat deel van de aanspraak/uitkering dat betrekking heeft op de periode vóór ontbinding van de huwelijksgemeenschap, en dat deel van de aanspraken/uitkering dat betrekking heeft op de periode ná ontbinding van de huwelijksgemeenschap. Voor zover de aanspraak/uitkering ziet op de laatstgenoemde periode, valt deze als bijzonder verknocht niet in de huwelijksgemeenschap. Verwezen wordt met name naar de uitspraken van de Hoge Raad van 24 oktober 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2470, NJ 199/693, Hoge Raad 3 november 2006, ECLI:NL:HR:2006:AX8843, NJ 2008/257, Hoge Raad 3 november 2006, ECLI:NL:HR:2006:AX7805, NJ 2008/258 en Hoge Raad 7 december 2012, ECLI:NL:HR:2012:BY0957, NJ 2013/141. Ik zal daarbij de casus tot uitgangspunt nemen, die Brinkman halverwege zijn artikel schetst.