Aflevering 1

Gelijke behandeling is onder Nederlandse arbeidsrechtelijke juristen nog altijd een relatief weinig bekend en dus weinig bemind onderwerp. Dit geldt al helemaal voor gelijke behandeling op grond van handicap en chronische ziekte en nóg meer voor intimidatie op die grond. Hoe komt dit? Zou het ermee te maken hebben dat voor werknemers optredende juristen – voornamelijk advocaten, vakbondsjuristen en juristen van rechtsbijstandverzekeraars – doorgaans minder gespecialiseerd en daarom minder innovatief zijn dan hun tegenhangers aan werkgeverszijde? Zij zouden een voorbeeld kunnen nemen aan Lucy McLynn, van het Londense advocatenkantoor Bates Wells & Braithwaite. Zij stond een werkloze alleenstaande moeder pro Deo (pro bono) bij, bedacht een niet voor de hand liggend argument, ging daarmee naar het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en zegevierde met een baanbrekende uitspraak, gewezen op 17 juli 2008.1 (HvJ EG 17 juli 2008 zaak C-303/06 inzake S. Coleman tegen Attridge Law en Steve Law.)

In dit artikel wordt onderzocht in hoeverre de wetsgeschiedenis aanknopingspunten biedt voor de interpretatie van het begrip ‘beloningssysteem' en wordt nagegaan of er lijnen in de (lagere) rechtspraak met betrekking tot dit onderwerp kunnen worden ontdekt. Tevens wordt onderzocht of door de Hoge Raad ten aanzien van andere onderdelen van het instemmingsrecht genoemde gezichtspunten een rol kunnen spelen bij de uitleg van voornoemd begrip. Daarbij worden ook in de literatuur voorkomende opvattingen geïnventariseerd. Aan het slot worden visies en vuistregels geformuleerd.

Ons duaal stelsel houdt in dat de arbeidsovereekomst door beide partijen kan worden beëindigd, zowel via opzegging als via ontbinding door de kantonrechter. Maar moet de toegang tot CWI of ontbindingsrechter toch niet soms worden geblokkeerd?

Begin dit jaar heeft de Hoge Raad in een tweetal arresten geoordeeld dat op grond van het goed werkgeverschap (7:611 BW) een werkgever gehouden is zorg te dragen voor een behoorlijke verzekering ter dekking van de schade die zijn werknemers in de uitoefening van hun werkzaamheden lijden als gevolg van een verkeersongeval.1 Deze zogenoemde 1 februari-arresten hebben inmiddels vele pennen in beweging gebracht.2 In de literatuur is met name de vraag aan de orde gesteld wat de Hoge Raad bedoelt met een ‘behoorlijke verzekering’ en in hoeverre het bestaande verzekeringsaanbod als behoorlijk kan worden aangemerkt.3 Een andere vraag is of deze verzekeringsplicht ook geldt voor niet-gemotoriseerde verkeersongevallen. In de 1 februari-arresten – alsmede de in de door de Hoge Raad aangehaalde jurisprudentie4 – betrof het immers steeds gemotoriseerde verkeersongevallen. Betekent dit nu dat de verzekeringsplicht alleen een rol speelt bij gemotoriseerde verkeersongevallen? Op die vraag zal de Hoge Raad binnenkort antwoord geven.

In dit artikel wordt de vraag gesteld welk criterium heeft te gelden bij een eenzijdige wijziging van de arbeidsovereenkomst, een vraagstuk dat de gemoederen al minstens een decennium bezighoudt. Aan de hand van de rechtspraak wordt getoond dat het bestaande kluwen door de Hoge Raad voor een deel is ontward.

In dit artikel wordt de vraag gesteld welk criterium heeft te gelden bij een eenzijdige wijziging van de arbeidsovereenkomst, een vraagstuk dat de gemoederen al minstens een decennium bezighoudt. Aan de hand van de rechtspraak wordt getoond dat het bestaande kluwen door de Hoge Raad voor een deel is ontward.