Aflevering 6648

Het Centrum voor Notarieel Recht van de Radboud Universiteit Nijmegen heeft de praktijk van de huwelijkse- en partnerschapsvoorwaarden in de periode 1997- 2003 onderzocht. De resultaten leren dat er voor de notaris in kwalitatieve zin nog wel enige winst te boeken valt. Resultaten van een voortgezet landelijk onderzoek

Het rapport van de commissie Hammerstein waarin de Wet op het notarisambt wordt geëvalueerd, verdient zorgvuldige bestudering, en waardering. Aan de slag ermee! Over het rapport van de commissie Hammerstein

Lezingencyclus 1ste halfjaar 2006

Naar aanleiding van de reactie van prof. mr. A.J.M. Nuytinck op mijn artikel over het wetsvoorstel Luchtenveld maak ik graag nog gebruik van de gelegenheid een aanvulling op dit artikel te doen met betrekking tot de positie van minderjarige kinderen in een echtscheidingsprocedure waarin partijen buiten de rechter om kunnen ‘scheiden’.Ik zet ‘scheiden’ tussen aanhalingstekens vanwege de discussie over de te hanteren terminologie met betrekking tot de buitengerechtelijke scheiding/administratieve ontbinding/beëindiging van de relatie en hanteer de term scheiden gemakshalve voor de lezer. Overigens is een hantering van de term scheiding naar mijn mening juist, aangezien ik immers niet spreek van de in de wet geregelde procedure voor de echtscheiding als wijze waarop een huwelijk kan eindigen, doch doel ik breder op het verbreken van relaties, al dan niet in enige juridische vorm gegoten. In de nota’s van wijziging die verschenen nadat het schrijven van het artikel was voltooid, heeft Luchtenveld de aanvulling opgenomen dat de advocaat, notaris of scheidingsbemiddelaar (die de scheiding buiten de rechter om begeleidt) kinderen vanaf 8 jaar hoort. Men zou verwachten of liever gezegd hopen dat Luchtenveld deze wijziging heeft opgenomen om de belangen van minderjarige kinderen beter te waarborgen. In de begeleidende brief (TK 29 676, nr. 14, p. 6) geeft Luchtenveld echter aan dat deze aanpassing is opgenomen om erkenning van de administratieve scheidingsprocedure op grond van de Brussel II bis verordening te kunnen garanderen. Luchtenveld motiveert zijn keuze voor de leeftijdsgrens van 8 jaar (in de huidige regeling van art. 809 Rv is de grens bepaald op 12 jaar) kort: er zijn goede ervaringen in de praktijk opgedaan met het horen van jonge kinderen en bovendien is een gesprek met de scheidingsbemiddelaar minder bedreigend dan een gang naar de rechtbank.

Overdracht onder voorbehoud van vruchtgebruik en de gevolgen daarvan onder het huidige erfrecht.

Bij KB de dato 5 december 2005 zijn benoemd tot notaris te

In een reactie op het themanummer Notariaat/vrije beroep en Mededingingswet geeft schrijfster enkele aanvullingen. De NMa past terughoudendheid en er bestaat aan een inventarisatie van een mogelijke verdere deregulering door de NMa helemaal geen behoefte. Een mooi themanummer van WPNR over het notariaat, het vrije beroep en het mededingingsrecht. Daarmee heeft de redactie het mededingingsrecht verder op de kaart gezet bij het notariaat. Verschillende auteurs gaan in hun bijdrage in op het effect van het mededingingsrecht op de regelgeving die geldt voor het notariaat. Daarbij komt de opvatting van de KNB niet aan de orde. In deze reactie geef ik graag enkele aanvullingen op de artikelen in het themanummer, waarbij ik ook het standpunt van het KNB-bestuur vermeld. Kort gezegd houdt dat in, dat aan een inventarisatie van een mogelijke verdere deregulering van onze regelgeving door de NMa helemaal geen behoefte bestaat, dat de NMa op grond van het Wouters-arrest terughoudend moet zijn, maar dat er natuurlijk altijd ruimte voor verbetering is.

Sinds 1 mei 2005 is iedere Vereniging van Eigenaars verplicht om een reservefonds aan te houden ten behoeve van ‘andere dan de gewone jaarlijkse kosten’ van in appartementsrechten gesplitst onroerend goed. In de wettekst en parlementaire geschiedenis lijkt voor wat betreft dit verplichte reservefonds geen rekening te zijn gehouden met de afwijkende positie van grote (institutionele) beleggers, die vaak rechthebbende zijn van grote aantallen appartementsrechten. Deze beleggers beschikken vrijwel altijd over ruimschoots afdoende financiële middelen om de ‘andere dan de gewone jaarlijkse kosten’ steeds te kunnen voldoen, zodat de achterliggende redengeving voor het periodiek bijdragen aan een reservefonds ten aanzien van deze beleggers niet van toepassing is. Tevens ondervinden deze beleggers financieel nadeel van het verplicht bijdragen aan het reservefonds, omdat het rendement van een dergelijk fonds gemiddeld aanzienlijk lager is dan het rendement op het vermogen van de beleggers zelf. De vraag die derhalve ontstaat is, of de vorenbedoelde beleggers op enigerlei wijze - bijvoorbeeld in het splitsingsreglement - vrijgesteld kunnen worden van het periodiek bijdragen aan het verplichte reservefonds, uiteraard onverminderd hun verplichting om te zijner tijd hun aandeel bij te dragen aan voldoening van de desbetreffende kosten.

Reactie op "Is scheiden zonder rechter nabij? Bespreking van het wetsvoorstel Luchtenveld" van mw. mr. drs. B.E.S. Chin-A-Fat en "De voorstellen tot hervorming van het echtscheidingsrecht: naar de vorm modern, naar de inhoud een stap terug" van mw. prof. mr. M.V. Antokolskaia in WPNR (2005) 6636

De indieners van de twee wetsvoorstellen, het VVD kamerlid Luchtenveld en de Minister van Justitie, hebben het advies van Nuytinck om hun wetvoorstellen samen te voegen niet opgevolgd, maar wat wél is gebeurd komt in vergaande mate op hetzelfde neer. Op 29 november jl. is het initiatiefwetsvoorstel van Luchtenveld, na vier Nota’s van wijziging en voorzien van tal van amendementen, door de Tweede Kamer aangenomen. De behandeling van het regeringswetsvoorstel lag al die tijd stil. Tussen de twee wetsvoorstellen is echter een zekere synergie ontstaan. Veel bepalingen uit het regeringswetsvoorstel zijn door middel van amendementen in het initiatiefwetsvoorstel terecht gekomen.