Aflevering 1

De Europese Unie gaat vluchtelingen hervestigen vanuit derde landen naar EU-lidstaten. Dit is de indruk die de instelling van een EU hervestigingsprogramma wellicht wekt. In werkelijkheid is dit initiatief een stuk beperkter. Het nieuwe programma is vooral gericht op het coördineren van bestaand beleid van die lidstaten die reeds vluchtelingen hervestigen, hopend op een stimulerend effect.

Het middelenvereiste is een krachtig en beeldbepalend instrument in het Nederlandse vreemdelingenbeleid. Het is niet alleen bedoeld om de publieke middelen te beschermen, maar wordt ook ingezet met het oog op immigratiebeperking an sich. Het is dan ook niet vreemd dat zelfs ten aanzien van Unieburgers, voor wie in beginsel het vrij verkeer van personen geldt, het middelenvereiste niet zonder meer wordt losgelaten. In dit artikel zal ik bespreken dat het EU-recht inderdaad ruimte biedt voor het stellen van inkomenseisen aan Unieburgers, maar dat het middelenvereiste als instrument voor die categorie sterk aan betekenis heeft ingeboet.

De wetgever heeft het bij de totstandkoming van de Rijkswet op het Nederlanderschap nodig geacht om een bepaling op te nemen voor diegenen die niet aan één of meerdere voorwaarden kunnen voldoen en toch het Nederlanderschap willen/moeten verkrijgen. Deze bepaling is artikel 10 van de RWN. In dit artikel zal ik ingaan op de juridische betekenis van artikel 10 RWN zoals die in de uitvoering gehanteerd wordt en op de toepassing van artikel 10 RWN in de praktijk.

De Staat heeft met de Wijziging Sanctieregeling Iran onderscheid naar nationaliteit gemaakt zonder dat sprake is van een objectieve en redelijke rechtvaardigingsgrond. Daarmee is de Wijziging Sanctieregeling in strijd met het in artikel 26 IVBPR neergelegde discriminatieverbod. Aldus oordeelde de rechtbank Den Haag op 3 februari 2010 in de zaak die drie Iraniërs en de Actiegroep Iraanse Studenten aanspanden tegen de Staat der Nederlanden. De Sanctieregeling is onverbindend verklaard en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus per direct.

Op 9 september 2009 werd het voorstel van de Wet modern migratiebeleid ingediend. Met dit voorstel wordt in de Vw 2000 ook een regeling opgenomen ten aanzien van de bestuurlijke boete. De regering kiest met dit boetestelsel voor een regime dat ten opzichte van het boeteregime van de Wet arbeid vreemdelingen gematigder is. Hierbij dient niet uit het oog te worden verloren dat het aanvankelijke regime van de Wav niet in overeenstemming was met dat van de Algemene wet bestuursrecht na de inwerkingtreding van artikel 5:46 Awb op 1 juli 2009.

In de context van de uitvoering van de Regeling ter afwikkeling van de oude Vreemdelingenwet en de verbetering van de asielprocedure heeft de staatssecretaris van Justitie destijds toegezegd het beleid voor minderjarige vreemdelingen te herijken. Op 11 december 2009 heeft de staatssecretaris mede namens de minister van Justitie en de minister voor Jeugd en Gezin de Tweede Kamer geïnformeerd over de herijking van het beleid voor minderjarigen in het vreemdelingenbeleid. In deze bijdrage wordt specifiek aandacht besteed aan de herijking van het beleid voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen (amv).

Na jaren is het zover. Het beleid rond (alleenstaande) minderjarige vreemdelingen wordt herijkt. Het woord ‘herijken’ lijkt iets van nauwkeurigheid in zich te hebben. Her-ijken, opnieuw ijken, moet dus heel precies gebeuren. In december 2009 stuurde staatssecretaris Albayrak van Justitie haar herijkingsbrief met plannen over het beleid rond minderjarige asielzoekers naar de Tweede Kamer. Zijn de plannen voldoende ‘kinderrechtenproof’ of moet er meer gebeuren om dat keurmerk te bemachtigen?

Earning a doctoral degree from the University of Maastricht, Wiesbrock delivers a solid contribution to the literature regarding the immigration and asylum acquis, concentrating on so-called “legal” migration.