Aflevering 3

Omdat vorig nummer de schijnwerpers zo richtte op het snijvlak van strafrecht en vreemdelingenrecht, wil ik nog even doorpraten over vreemdelingenbewaring. Recent waren er volop incidenten (Dolmatov, niet fit-to-fly en toch uitgezette honger- en dorststakers) en er was ook de toezegging van staatssecretaris Teeven om het beleid aan te passen, dit ter uitwerking van de toezegging aan coalitiepartner PvdA om een humaner vreemdelingenbeleid door te voeren.

Deze bijdrage onderzoekt de verbindingen tussen de externe relaties van de EU en migratiebeleid en analyseert in hoeverre deze verbinding de verschillende wettelijke statuten van onderdanen van derde landen (niet-EU burgers) die de EU binnenreizen of in de EU verblijven beïnvloedt. Er wordt geargumenteerd dat op basis van het huidige, zeer gefragmenteerde systeem, waarin bepaalde onderdanen van derde landen geprivilegieerd zijn, het moeilijk is de doelstelling en opdracht om een gemeenschappelijk Europees migratiebeleid te scheppen, te realiseren.

Dit artikel richt zich op de vraag of de toegang voor wetshandhavingsautoriteiten tot de gegevens van het Slimme Grenzen-pakket wenselijk is of niet. Zo ja, hoe zou dit dan moeten worden verwezenlijkt en welke rechtsgrondslag is daar dan voor nodig? Zo nee, waarom niet? Eerst komen EURODAC en VIS aan bod, ter illustratie van de huidige discussie over het Slimme Grenzen-pakket. Hierna volgt een uiteenzetting van de implicaties op de rechtsgrondslag en gegevensbeschermingswetgeving. De uiteindelijke conclusie zet de pro’s en contra’s, van het wel of niet verlenen van toegang tot gegevens voor de wetshandhavingsautoriteiten onder het Slimme Grenzen-pakket, tegenover elkaar.

Van permanente verblijfsvergunningen naar tijdelijke, geleidelijke of gerichte toelating van arbeidsmigranten: een nieuwe fase in Canada’s immigratiebeleid? Canada is met Nieuw-Zeeland en Australië een land dat bewust immigranten aantrekt. De Canadese regering herziet op dit moment het immigratiebeleid. In dit artikel worden kort enige recente ontwikkelingen en trends in Canada belicht, met name voor wat betreft arbeidsimmigranten. Dit kan worden omschreven als een systeem van tijdelijke, geleidelijke of gerichte toelating van groepen arbeidsmigranten. Zijn hieruit lessen te trekken voor Nederland en Europa?

Het nareisbeleid ziet op de gezinshereniging van een asielvergunninghouder met zijn gezinsleden. In de afgelopen jaren zijn er verschillende ontwikkelingen geweest binnen dit beleid die tot de nodige discussies hebben geleid. Dit artikel geeft een overzicht van deze ontwikkelingen. Er wordt een uitsplitsing gemaakt naar ontwikkelingen in de toetsing aan de voorwaarden van het nareisbeleid en de reikwijdte van het nareisbeleid.

Met het afschaffen van het doelgroepenbeleid op 16 juni 2011 in de Nota Integratie, binding en Burgerschap wordt aanzienlijke rekbaarheid verwacht van het algemeen beleid om de achtergestelde positie van groepen in de samenleving aan te pakken. Ondertussen bestaat er echter nog steeds apart beleid voor Roma. Deze bijdrage gaat over de vraag in hoeverre het Nederlandse beleid in lijn ligt met de doelstellingen en aanpak voor een nationale Romastrategie zoals opgedragen door de Europese Commissie in het EU-kader voor de nationale strategieën voor integratie van de Roma tot 2020.

Het verzoek om voorlopige voorziening speelt een voorname rol in het vreemdelingenrecht. Niet alleen kunnen er, zoals aan het gehele vreemdelingenrecht eigen is, grote belangen op het spel staan, ook wordt het instrument vaak ingezet. Zo behandelde de voorzitter van de Afdeling, in 2012 in vreemdelingenzaken 1122 verzoeken. Met deze bijdrage wordt beoogd inzicht te bieden in de wijze waarop de rechter dergelijke verzoeken beoordeelt.

De Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken heeft op 1 juli jl. een advies uitgebracht over het buitenschuldbeleid. De commissie beveelt aan om het beleid te vereenvoudigen, aanvragen anders te behandelen dan thans het geval is en procedures korter te laten duren. In dit artikel wordt beargumenteerd dat de bewoners van de ‘Vluchtflat’ in Amsterdam, indien de staatssecretaris voor Veiligheid en Justitie de aanbevelingen overneemt, weinig voordeel zullen behalen van deze aanpassingen van het beleid.

Afgewezen maar niet uitzetbare asielzoekers kunnen niet terug naar hun eigen land. Hoogleraar Migratierecht aan de VU Thomas Spijkerboer beschrijft in zijn Artikel 1-lezing de spanning die bestaat tussen het gelijkheidsbeginsel uit artikel 1 Grondwet en de Vreemdelingenwet. Volgens Spijkerboer moeten niet-uitzetbare vreemdelingen hun recht op sociaaleconomische rechten kunnen uitoefenen. In zijn coreferaat geeft collega-hoogleraar Ernst Hirsch Ballin (UvA) aan dat er ook naar de rechtvaardiging van het onderscheid gekeken moet worden. Otto Spijkers (UU) doet verslag van de lezing.

Een groei in het aantal verwijzingen door rechters, een uitbreidende reeks artikelen in vakbladen: de inwerkingtreding van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie in 2009 heeft een nieuwe ontwikkeling in het recht tot stand gebracht. Redacteuren Pahladsingh en Van Roosmalen, beiden werkzaam bij de Raad van State, brengen in de ‘EU-Handvest Selecties’ die ontwikkeling in kaart.