Aflevering 8

Een werknemer kan verwijtbaar werkloos worden, een benadelingshandeling plegen, kort uitstel krijgen van zijn WW-uitkering, of zijn WW-uitkering gewoon ongekort ontvangen. De laatste situatie pleegt niet aan advocaten te worden voorgelegd. De voorlaatste situatie, die van de uitgestelde uitkering op grond van een toegepaste fictieve opzegtermijn zal hier ook niet worden besproken. Dit artikel gaat over de door de werknemer gepleegde benadelingshandeling in relatie met het verwijtbaar werkloos worden. De vraagstelling luidt: in welke situaties is na 1 oktober 2006 nog sprake van een benadelingshandeling; wat zijn daarvan de gevolgen en hoe verhoudt zich dit tot het begrip verwijtbare werkloosheid zoals dat sinds 1 oktober 2006 luidt? In dit verband wordt ook stilgestaan bij de per 1 juli 2009 van kracht geworden wijziging van art. 24 lid 7 WW, het door de werknemer tijdens het dienstverband weigeren de eigen arbeid op een andere locatie of in dienst van een andere werkgever te gaan verrichten.

Naar aanleiding van de economische crisis en op verzoek van met name het MKB is per 1 augustus 2009 het zogenaamde onmisbaarheidscriterium in het Ontslagbesluit tijdelijk tot 1 september 2011 versoepeld.1 Minister Donner komt, naar eigen zeggen, met de wijzigingen tegemoet aan werkgevers die een gerechtvaardigd belang hebben om af te wijken van het afspiegelingsbeginsel omwille van het behoud van vakmensen en met het oog op het behoud van werkgelegenheid op de langere termijn. Vanwege de slechtere arbeidsmarktpositie van specifieke groepen jongere en oudere werknemers wordt voor deze groepen een uitzondering gecreëerd door invoering van een nieuw leeftijdscriterium, het zogenaamde ‘10%-criterium’. In dit artikel zal ik ingaan op de praktische gevolgen van de wijzigingen in het besluit.

Een werknemer met een arbeidshandicap heeft een potentieel voordeel bij sollicitaties. Hij kan zijn toekomstige werkgever voorhouden dat deze, bij eventueel arbeidsverzuim door ziekte, gedurende vijf jaar de loondoorbetaling gecompenseerd krijgt door middel van een Ziektewetuitkering, uit te betalen door het UWV (de no-riskpolis).1 Toch is de ervaring dat er weinig melding wordt gemaakt van dit voordeel, omdat de meeste werknemers vrezen hun kans op een baan te verkleinen wanneer ze aangeven een WAO/WIAverleden te hebben. Naar aanleiding van een recent vonnis van de kantonrechter Groningen wordt in dit artikel besproken hoe het recht op privacy (met betrekking tot het niet melden van de arbeidshandicap) van de werknemer zich verhoudt tot het recht van de werkgever op beperking de loonkosten bij ziekte.