Aflevering special 1

‘Teamwork is the ability to work together toward a common vision. The ability to direct individual accomplishment toward organizational objectives. It is the fuel that allows common people to attain uncommon results.’ ~Andrew Carnegie

De systematiek van de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling biedt aan de werkgever ruimte voor calculerend gedrag. Die ruimte is aanwezig doordat er in de wet- en regelgeving geen garanties zijn ingebouwd ten aanzien van de passendheid en de duurzaamheid van feitelijk verrichte arbeid, als deze arbeid ten grondslag wordt gelegd aan de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling per einde wachttijd. De zieke werknemer loopt het risico dat hij, ondanks het feit dat hij op basis van de theoretische schatting in aanmerking zou komen voor een WGA-uitkering, op basis van de praktische schatting geen aanspraak kan maken op een WGA-uitkering. Zolang de passende arbeid nog daadwerkelijk wordt verricht is dat geen probleem. Het nadeel voor de werknemer ontstaat pas als de arbeidsovereenkomst, op basis waarvan de passende arbeid werd verricht, niet wordt verlengd.

Op 15 maart 2009 werd de werking van de Wet gelijke behandeling op grond van handicap en chronische ziekte (WGBH/CZ) uitgebreid tot de meeste aspecten van woonruimte (aanbieden, bemiddelen, overeenkomen, etc.) en met ingang van het eerstkomende nieuwe schooljaar, op 1 augustus 2009, zal die wet ook gaan gelden voor het primaire en voortgezette onderwijs (toegang, toetsen, diploma’s, etc.).1 Hoewel deze uitbreiding van de werkingssfeer van de WGBH/CZ niet direct relevant is voor het arbeidsrecht, ligt het voor de hand dat zij de bekendheid van deze wet zal vergroten, met als gevolg dat werknemers en hun raadslieden vaker op de gedachte zullen komen deze nu nog relatief onbekende en naar mijn indruk bij advocaten weinig beminde wet in de strijd te werpen. Met dit artikel hoop ik een kleine bijdrage te leveren aan het bekend en vooral bemind raken van de WGBH/CZ, vooral bij werknemersadvocaten. Deze zouden naar mijn indruk vaker de WGBH/CZ kunnen inzetten ten behoeve van hun cliënten.

Zeer recent is door het College Bescherming Persoonsgegevens een rapport1 uitgebracht waaruit naar voren is gekomen dat de Nederlandse burgers “zich over het algemeen redelijk bewust zijn van hun privacy, zonder dat ze er erg bezorgd om zijn. Ze hechten een groot belang aan de wijze waarop met hun persoonsgegevens wordt omgegaan maar ze ondervinden in de praktijk niet vaak inbreuken op hun privacy”. Bijna tegelijkertijd is het proefschrift van Van der Helm verschenen over de privacybescherming van de zieke werknemer waarin Van der Helm concludeert dat de huidige wet- en regelgeving onvoldoende is uitgerust om de privacybescherming van de zieke werknemer te garanderen.2 In dit artikel zal ik ingaan op de privacy van de werknemer in de fase van ziekmelding. Tevens zal ik bespreken wat de bevoegdheden van de werkgever zijn in het kader van de controle op de naleving van de ziekteverzuimregels. Ik zal in dit kader onder meer recente rechtspraak bespreken. De privacyaspecten van het verstrekken van persoonsgegevens aan een verzekeraar alsmede in gerechtelijke procedures laat ik in deze bijdrage buiten beschouwing.

‘Tenslotte wist iedereen dat de tijden van cholera nog lang niet voorbij waren, ondanks de vrolijke verklaringen van de gezondheidsautoriteiten.’