Aflevering special 3

Op grond van art. 7:658 lid 1 BW rust op de werkgever een zorgplicht voor de veiligheid van zijn werknemers die in de rechtspraak als (bijzonder) streng wordt uitgelegd. Het tweede lid van het artikel versterkt bovendien de positie van de werknemer door aan de zorgplichtschending een bijzonder aansprakelijkheidsregime te verbinden: de last om nakoming van de zorgplicht aan te tonen rust op de werkgever en aan de werknemer kan alleen eigen schuld worden tegengeworpen wanneer hem opzet of bewuste roekeloosheid te verwijten valt. Hiermee is door de wetgever en de rechtspraak een regime in het leven geroepen dat in het aansprakelijkheidsrecht zijn gelijke niet kent.

Met de invoering van de Wet Flexibiliteit en Zekerheid werd mede beoogd de positie van de uitzendkracht te verduidelijken. De afgelopen tien jaar is de positie van de uitzendkracht inderdaad verder uitgekristalliseerd. In dit artikel zal worden ingegaan op de bijzondere bepalingen inzake de uitzendovereenkomst, de jurisprudentie in de afgelopen tien jaar, alsmede de recente ontwikkelingen in de uitzendbranche, zoals de forse toename van het aantal uitzendbureaus, de opkomst van payrolling, het wetsvoorstel inlenersaansprakelijkheid voor het wettelijk minimumloon en de richtlijn betreffende uitzendarbeid. Heeft de wettelijke regeling haar doel bereikt?

Het is al weer ruim tien jaar geleden dat art. 7:610a en b BW zijn ingevoerd, de rechtsvermoedens van het bestaan respectievelijk van de omvang van een arbeidsovereenkomst.1 In dit artikel zal eerst kort de werking van een rechtsvermoeden worden besproken. Vervolgens wordt gekeken hoe de beide rechtsvermoedens werken en wordt stilgestaan bij de kwalificatie van een arbeidsovereenkomst. De vraag die dan wordt gesteld, is of de met dit artikel beoogde processuele voorsprong ook in de praktijk werkt. Ten slotte worden enige aanbevelingen gedaan om de werking nog te kunnen verbeteren.

Op 1 januari 1999 is de Wet Flexibiliteit en Zekerheid (hierna: Flexwet) in werking getreden. Met deze wet beoogde de wetgever een nieuw evenwicht te bewerkstelligen tussen de behoeften van werkgever en werknemer, waardoor de gewenste modernisering van arbeid (flexibiliteit) op een verantwoorde en evenwichtige wijze (zekerheid) zou verlopen.2 Op 1 januari 2009 vierde de Flexwet haar tiende verjaardag. Reden voor een feestje?

Deze bijdrage behandelt de belangrijkste ontwikkelingen in regelgeving en rechtspraak omtrent opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd. De ‘ketenregeling’ van art. 7:668a BW, de Europeesrechtelijke bescherming bij opeenvolgende tijdelijke contracten, rechtspraak over (misbruik van) deze contracten en het recente wetsvoorstel tot verruiming van de regels in verband met de jeugdwerkloosheid komen aan de orde.