Aflevering 7003

Volgens Nederlands recht staan tegen arbitrale vonnissen in beginsel slechts drie rechtsmiddelen open, te weten: (i) het arbitraal hoger beroep (art. 1050 Rv), (ii) vernietiging (art. 1064 lid 1 Rv jo. art. 1065 Rv) en (iii) herroeping (art. 1064 lid 1 Rv jo. art. 1068 Rv).

Een partij mag dan wel geheel of gedeeltelijk gelijk krijgen in een arbitraal eindvonnis, daarmee heeft zij veelal haar doel nog niet bereikt indien de wederpartij in gebreke blijft het vonnis na te komen. De wederpartij kan een rechtsmiddel tegen het arbitraal vonnis instellen (arbitraal hoger beroep indien daarin door partijen is voorzien, vernietiging of herroeping) en/of weigeren gevolg te geven aan wat in het dispositief van het arbitraal vonnis is opgenomen. In deze bijdrage wordt aan dit laatste aspect vanuit het perspectief van het geldende Nederlandse arbitragerechtMet de voorstellen van de Werkgroep Van den Berg (zie www.arbitragewet.nl alsmede Tva Special 2005) of met het consultatie ontwerp van het Ministerie van Justitie en Veiligheid van februari 2012 (Wijziging van Boek 6 en Boek 10 van het Burgerlijk Wetboek en het Vierde Boek van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de herziening van het arbitragerecht) werd in deze bijdrage geen rekening gehouden omdat onduidelijk is of en in welke mate deze ontwerpen worden meegenomen in het vertrouwelijke en dus niet-openbare wetsontwerp dat op dit moment bij de Raad van State voor advies ligt. aandacht besteed alsmede aan de verhouding tussen rechtsmiddelen en erkenning en tenuitvoerlegging.

In Nederland is de geschilbeslechting van hoge kwaliteit. Hiermee wordt niet alleen gedoeld op de overheidsrechtspraak, maar ook op vormen van geschilbeslechting buiten de overheidsrechter, zoals arbitrage en bindend advies.

InleidingArbitrage is privaatrechtelijke rechtsbedeling en staat onder toezicht van de overheidsrechter. Hoewel die zich terughoudend dient op te stellen, is de rol van de rechter essentieel, onder meer ter waarborging van fundamentele beginselen van

Arbitrage en bindend advies worden vaak in één adem genoemd. Het zijn beide vormen van particuliere geschillenbeslechting die berusten op een overeenkomst. Er bestaan echter belangrijke verschillen tussen arbitrage en bindend advies, waaronder het verschil in toetsing en het verschil in tenuitvoerlegging.Zie onder andere P. Sanders, Het Nederlands arbitragerecht. Nationaal en Internationaal, Deventer: Kluwer 2001, p. XVIII (‘Sanders 2001’); G.J. Meijer, Overeenkomst tot arbitrage (Serie Burgerlijk Proces & Praktijk), Deventer: Kluwer 2011, § 4.2.3.9; P.A. Stein & A.S. Rueb (bew.), Compendium Burgerlijk procesrecht, Deventer: Kluwer 2011, p. 342 (‘Stein/Rueb 2011’). Deze verschillen tussen arbitrage en bindend advies zijn het gevolg van het ontbreken van een wettelijke formele regeling betreffende de procedure van bindend advies. Bindend advies kent, anders dan arbitrage, geen wettelijke regeling in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Bindend advies wordt in het geheel door het overeenkomstenrecht beheerst. In het geval van bindend advies ontstaan er twee rechtsverhoudingen. Tussen partijen onderling bestaat een overeenkomst tot bindend advies. Deze bindend-adviesovereenkomst is een bijzondere vorm van de vaststellingsovereenkomst geregeld in titel 7.15 BW, waarmee het bindend advies in zoverre een wettelijke basis heeft gekregen. Tussen de partijen enerzijds en de bindend adviseur anderzijds bestaat een overeenkomst van opdracht (art. 7:400 BW). Voor de totstandkoming van een bindend advies zijn de algemene regels van overeenkomstenrecht naast de bijzondere regelingen van titel 7.7 (overeenkomst van opdracht) en titel 7.15 (vaststellingsovereenkomst) van betekenis. In dit themanummer is door Snijders en De Ly de toetsing en de tenuitvoerlegging van een arbitraal vonnis besproken. In deze bijdrage staat de toetsing en de tenuitvoerlegging van een bindend advies centraal.

E-Court stelt deskundige, betaalbare en snelle rechtspraak te bieden aan iedereen.H.W.R. Nakad-Weststrate, A.W. Jongbloed, ‘e-Court: geschillenbeslechting over de digitale snelweg’, Tijdschrift voor de Procespraktijk 2010/2, p. 48. De nadruk ligt daarbij naar eigen zeggen op civiele (handels)zaken.Nakad-Weststrate/Jongbloed 2010, p. 48.