Aflevering 2016

In hoger beroep is in geschil of de gemeente met betrekking tot de woning aan haar plicht tot inzameling van huishoudelijke afvalstoffen heeft voldaan en of de opbrengst van de op de voet van de Verordening geheven afvalstoffenheffing de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het beheer van huishoudelijke afvalstoffen, te boven gaat.

In eerste aanleg en in het hoger beroep heeft de Heffingsambtenaar aangevoerd dat belanghebbende bij het parkeren op een daarvoor aangewezen plaats gehouden is onmiddellijk na het parkeren een parkeerkaartje te kopen. Tevens heeft de heffingsambtenaar bij het verweerschrift in eerste aanleg een door de parkeercontroleur opgemaakte verklaring van 11 februari 2015 in het geding gebracht over de gang van zaken ten tijde van het uitschrijven van de naheffingsaanslag.

Het geschil spitst zich toe op de vraag of de heffingsgrondslag van de leges gelijk is aan de kosten van het gehele in de aanvraag omschreven project dan wel gesteld dient te worden op de kosten van de verbouw van de zolderverdieping tot twee (studio) appartementen.

Tussen partijen is in geschil of de naheffingsaanslag terecht en tot het juiste bedrag is opgelegd.

In hoger beroep is in geschil of de Verordening onverbindend is omdat de opbrengst van de rioolheffing hoger is dan artikel 228a van de Gemeentewet toestaat; of de woningen deel uitmaken van een in artikel 16, onderdeel e, van de Wet waardering onroerende zaken (hierna: Wet WOZ) bedoelde onroerende zaak.

In geschil is het antwoord op de vraag of de aanslag, zoals deze luidt na de ambtshalve vermindering (zie onder 1.1), terecht en niet tot een te hoog bedrag is opgelegd. Meer specifiek is in geschil of ingevolge artikel 3.1., vierde lid van de Wet op de ruimtelijke ordening (hierna: de Wro), ingeval een bestemmingsplan ouder is dan 10 jaar en de gemeenteraad geen verlengingsbesluit heeft genomen, de heffingsambtenaar niet langer bevoegd is de onderhavige leges te heffen.

Partijen houdt verdeeld tot welk bedrag belanghebbende recht heeft op een vergoeding van kosten van de deskundige in de bezwaarfase.

In hoger beroep is in geschil of de Rechtbank de heffingsambtenaar tot het juiste bedrag heeft veroordeeld in de kosten die belanghebbenden in verband met de behandeling van het bezwaar en het beroep redelijkerwijs hebben moeten maken.

In hoger beroep is in geschil of de door de heffingsambtenaar in hoger beroep verdedigde waarde van de woning van € 352.000 te hoog is; of de Rechtbank het bedrag van de proceskosten van belanghebbende waarin zij de heffingsambtenaar heeft veroordeeld, op een te laag bedrag heeft vastgesteld; en of de Rechtbank het verzoek van belanghebbende om de heffingsambtenaar te veroordelen tot vergoeding van de door belanghebbende geleden schade ten onrechte heeft afgewezen.

In geschil is of in het principale hoger beroep belanghebbende ter zake van het onder 1.2 vermelde telefonisch horen recht heeft op een kostenvergoeding, berekend aan de hand van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb), onderdelen A4.2 en B2.1; en of in het incidentele hoger beroep de rechtbank de vastgestelde waarde van de woning op een te laag bedrag heeft vastgesteld. Voorts heeft belanghebbende het Hof verzocht hem een schadevergoeding toe te kennen en bij de bepaling van het bedrag van de proceskostenvergoeding een wegingsfactor van 2 voor het gewicht van de zaak toe te passen.

In hoger beroep is in geschil: of, en zo ja in hoeverre, de waarderingsuitzondering voor waterverdedigings- en waterbeheersingswerken als bedoeld in artikel 18, vierde lid van de Wet WOZ juncto artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel f, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken (hierna: URUOW) en artikel 220d, aanhef en onderdeel g, van de Gemeentewet van toepassing is; en of de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld.

In hoger beroep is in geschil: of de woning terecht als afzonderlijke onroerende zaak is aangemerkt; of, en zo ja in hoeverre, de waarderingsuitzondering voor waterverdedigings- en waterbeheersingswerken als bedoeld in artikel 18, vierde lid van de Wet WOZ juncto artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel f, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken (hierna: URUOW) en artikel 220d, aanhef en onderdeel g, van de Gemeentewet van toepassing is; of de waarde van de woning, zoals verminderd bij uitspraak op bezwaar, op een te hoog bedrag is vastgesteld; en of belanghebbende recht heeft op vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

In hoger beroep is primair in geschil of belanghebbende recht heeft op vergoeding van proceskosten en subsidiair de hoogte van de proceskostenvergoeding, als bedoeld in artikel 8:75 van de Algemene wet Meer in bijzonder is in geschil: of sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; of [B] gerechtigd was op te treden als gemachtigde van belanghebbende ingeval hij zijn aandelen in [A] heeft vervreemd; of de gemaakte kosten voor het inschakelen van een gemachtigde op belanghebbende 'drukken'; of is voldaan aan de dubbele redelijkheidstoets zowel met betrekking tot het inschakelen van een gemachtigde als het inschakelen van een taxateur; of het begrip samenhangende zaken mede dient te omvatten zaken waarin de bezwaarschriften nagenoeg gelijktijdig zijn ingediend en die door de Heffingsambtenaar nagenoeg gelijktijdig zijn afgedaan terwijl de behandelingen ter zitting van het desbetreffende gerecht niet nagenoeg gelijktijdig hebben plaatsgehad.

In hoger beroep is in geschil of de van belanghebbende geheven BIZ-bijdrage strekt ter bestrijding van de kosten die verbonden zijn aan activiteiten die zijn gericht op het bevorderen van leefbaarheid, veiligheid, ruimtelijke kwaliteit of een ander mede publiek belang in de openbare ruimte van de BI-zone, zoals is voorgeschreven in artikel 1, tweede lid, van de Experimentenwet.

In hoger beroep is in geschil of de waarde van de woning zoals vastgesteld bij uitspraak op bezwaar te hoog is vastgesteld.

In geschil is de vraag of de heffingsambtenaar het bezwaar van belanghebbende terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoordt, is in geschil of op de vastgestelde waarde van de woning de onder 5.2 beschreven correctie dient te worden toegepast

Tussen partijen is in geschil tot welk bedrag de heffingsambtenaar dient te worden veroordeeld in de kosten, die belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar, in beroep en hoger beroep heeft moeten maken

In geschil is of de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende is opgelegd.

In geschil is of de waarde van de onroerende zaak bij de uitspraak op bezwaar op een te hoog bedrag is vastgesteld en of belanghebbende recht heeft op vergoeding van proceskosten voor door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand en taxatiekosten.

In geschil is of de rechtbank terecht de termijnoverschrijding in bezwaar en beroep volledig heeft toegerekend aan de bezwaarfase en de heffingsambtenaar heeft veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade wegens lange duur van de procedure in bezwaar. Verder is in geschil of in het geval een gemachtigde optreedt op no cure no pay-basis zoals in dit geval een vergoeding kan worden toegekend voor immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

In geschil is of de door de Rechtbank vastgestelde waarde van de watertoren te hoog is.

In hoger beroep is primair in geschil of een juiste objectafbakening heeft plaatsgevonden. Belanghebbende betoogt dat het pand als geheel moet worden aangemerkt als één onroerende zaak en de Heffingsambtenaar bepleit dat de woning en de bovenverdieping als afzonderlijke onroerende zaken moeten worden aangemerkt. Indien ten aanzien van het primaire geschil het gelijk niet aan belanghebbende is, is subsidiair in geschil of de waarde van de winkel en van de bovenverdieping door de Heffingsambtenaar op een te hoog bedrag is vastgesteld. Voorts is in geschil of belanghebbende recht heeft op vergoeding van immateriële schade.

In geschil is of de door de rechtbank vastgestelde waarde van de woningen te hoog is en of belanghebbende recht heeft op vergoeding van kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand en taxatiekosten.

Tussen partijen is in geschil of de Heffingsambtenaar de waarde van het bedrijf juist heeft vastgesteld. Het geschil spitst zich toe op de vraag of de Heffingsambtenaar bij de waardering van het bedrijf er A) terecht vanuit is gegaan dat tot het bedrijf 14.900 m2 grond behoort en B) of, en zo ja op welk gedeelte van die grond de cultuurgrondvrijstelling van toepassing is.

Op 20 december 2012 heeft belanghebbende bij de rechtbank ‘s-Gravenhage (hierna: de Rechtbank) beroep ingesteld tegen de aan haar voor de jaren 2002, 2003, 2004 en 2006 opgelegde aanslagen in de forensenbelasting. De Rechtbank heeft het beroep, na te hebben overwogen dat de bestreden aanslagen inmiddels onherroepelijk vaststaan en dat belanghebbende heeft bevestigd dat er geen uitspraak op bezwaar is waartegen het beroep is gericht, het beroep niet-ontvankelijk verklaard. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep bij het Hof ingesteld. Bij uitspraak van 18 januari 2016, nr. BK-13/00693, heeft het Hof de uitspraak van de Rechtbank bevestigd.

In geschil is of de (binnenhavengeld) aanslagen terecht aan belanghebbende zijn opgelegd.

In geschil is of de door de rechtbank vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog is.

. In geschil is of de Ontvanger een dwangsom verschuldigd is wegens het niet tijdig doen van uitspraak op het bezwaar van belanghebbende tegen de haar in rekening gebrachte kosten. Tevens is in geschil of de Ontvanger bij de berekening van de vergoeding van de kosten die belanghebbende in de bezwaarfase heeft gemaakt, een te lage wegingsfactor voor het gewicht van de zaak heeft toegepast.

Leges omgevingsvergunning bouwen. Artikel 1.3 van de Tarieventabel behorend bij de Verordening leges omgevingsvergunning 2013 van de gemeente Rotterdam is onverbindend. Tariefsysteem met vast bedrag aan leges per categorie aan bouwkosten met zaagtandeffect, waarbij tarieven variëren van ongeveer 1,5 tot 9,5 percent, is willekeurig en onredelijk. Geen leges verschuldigd.

In hoger beroep is in geschil of de gemeente met betrekking tot de woning aan haar plicht tot inzameling van huishoudelijke afvalstoffen heeft voldaan.

In geschil is of belanghebbenden eigenaar zijn van het op het kadastraal perceel [D] gebouwde gedeelte van het woonwinkelpand; of belanghebbenden genot krachtens eigendom van de bovenwoning hebben; en bij bevestigende beantwoording van de eerste en de tweede vraag, of de heffingsambtenaar de waarde van de bovenwoning op een te hoog bedrag heeft vastgesteld.

In hoger beroep is in geschil of: a. de woning en het perceel terecht als afzonderlijke onroerende zaken zijn aangemerkt, b. de waarde(n) te hoog is/zijn vastgesteld, c. de aanslag onroerendezaakbelastingen ter zake van het perceel te hoog is vastgesteld gelet op het toegepaste tarief, en of d. voor de toepassing van de proceskostenvergoeding sprake is van samenhangende zaken

In hoger beroep is in geschil of de waarden van de woningen terecht zijn verminderd. Verder is in geschil of, en zo ja in hoeverre, recht bestaat op een proceskostenvergoeding en meer in het bijzonder of sprake is van door een derde beroepsmatig verleende rechtskundige bijstand, of voldaan is aan de dubbele redelijkheidstoets en de hoogte van de voor vergoeding in aanmerking komende kosten van de gemachtigde en de taxateur.

In geschil is of de vastgestelde WOZ-waarde van de onroerende zaak van € 2.265.000 niet te hoog is

In geschil is of de door de rechtbank vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog is.

In geschil is het antwoord op de vraag of de Rechtbank, na te hebben geoordeeld dat het beroep gegrond was, terecht zelf in de zaak heeft voorzien. Voorts is in geschil of het incidenteel hoger beroep ontvankelijk is en zo ja, of de Rechtbank bij de bepaling van de aan belanghebbende toegekende proceskostenvergoeding is uitgegaan van een te hoge wegingsfactor voor het gewicht van de zaak.

In geschil is of de in de uitspraak op bezwaar vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog is. Kantoorpand, artikel 17, derde lid, van de Wet WOZ. Prijs die kort na de waardepeildatum voor het kantoorpand is betaald op een executieveiling is gelijk aan de WOZ-waarde.

In hoger beroep is in geschil of de heffingsambtenaar het bepaalde in artikel 16 van de Wet WOZ op de juiste wijze heeft toegepast; of de waarde van de op juiste wijze afgebakende onroerende zaak ingevolge het bepaalde in artikel 18, lid 4, van de Wet WOZ juncto artikel 2, lid 1, aanhef en onderdeel g, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet WOZ (hierna: de waarderingsuitzondering) op nihil dient te worden gesteld; indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: of de vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog is.

In geschil is het antwoord op de vragen of de Rechtbank zich terecht onbevoegd heeft verklaard voor zover de beroepen van belanghebbende betrekking hebben op de beoordeling van het (on)juist verloop van de administratieve beroepsprocedures; na de vernietiging van de uitspraken op bezwaar van de invorderingsambtenaar terecht zelf in de zaak heeft voorzien; de bezwaren van belanghebbende niet-ontvankelijk had moeten verklaren; terecht de behandeling van het cassatieberoep buiten aanmerking heeft gelaten bij de bepaling van de duur van de overschrijding van de redelijke termijn

In geschil is de waarde van de woning op de waardepeildatum.

Beide partijen maken WOZ-waarde niet aannemelijk; vaststelling door Hof in goede justitie.

Het Hof stelt de waarde van de onroerende zaak, onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 29 januari 2016, nr. 14/04882, ECLI:NL:HR:2016:113, vast op de voor de onroerende zaak 2,5 maand na de peildatum overeengekomen koopprijs. De Heffingsambtenaar op wie de bewijslast rust, heeft een hogere waarde niet aannemelijk gemaakt.

Art. 8:114 van de Awb. De Heffingsambtenaar vergoedt bij uitspraak op bezwaar te weinig kosten van bezwaar. Hij geeft in het verweerschrift bij de Rechtbank aan dat belanghebbende op dit punt gelijk heeft. Desondanks verklaart de Rechtbank het beroep ongegrond. Belanghebbende komt in hoger beroep. Partijen zijn het erover eens dat het beroep bij de Rechtbank gegrond had moeten worden verklaard, dat de Rechtbank alsnog had moeten beslissen dat door de Heffingsambtenaar de kosten van bezwaar en ook de kosten voor het beroep hadden moeten worden vergoed. Het Hof kent alsnog een vergoeding toe voor de kosten van bezwaar en voor het beroep bij de Rechtbank naar de in 2016 geldende bedragen (Hoge Raad 29 april 2013, 11/03600, ECLI:NL:HR:2013:BX4034). In verband met de vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank krijgt belanghebbende ook een vergoeding van de kosten van het hoger beroep. Voor het voor het hoger beroep betaalde griffierecht bepaalt het Hof, dat dit niet door de Heffingsambtenaar, maar door de griffier van het Hof zal worden vergoed.

Belanghebbende is belastingplichtig voor de forensenbelasting ingevolge de Gemeentewet in verbinding met de gemeentelijke verordening, omdat hij een vakantiewoning op een in de betrokken gemeente gelegen vakantiepark bezit. De gemeente heeft ervoor gekozen om de forensenbelasting niet van de eigenlijke belastingplichtigen zoals belanghebbende te heffen, maar van de exploitant van het vakantiepark. Daartoe heeft de gemeente een convenant gesloten met die exploitant. De gemeente stelt zich op het standpunt dat deze wijze van heffing mogelijk is, gezien artikel 64 van de AWR. Belanghebbende verzet zich tegen de heffing van de op hem betrekking hebbende forensenbelasting van de exploitant van het vakantiepark. Over de materiële belastingschuld is geen geschil. Volgens de heffingsambtenaar is belanghebbende niet beroepsgerechtigd. De belastingaanslagen zijn immers niet aan hem opgelegd. De Rechtbank acht belanghebbende beroepsgerechtigd omdat een vermogensbestanddeel van hem in de heffing wordt betrokken (artikel 26a, lid 2, AWR). Volgens de Rechtbank verschaft artikel 64 AWR geen toereikende grondslag voor de onderhavige belastingaanslagen. De Rechtbank vermindert die aanslagen met de op belanghebbende betrekking hebbende belastingbedragen. Het Hof oordeelt in hoger beroep dat belanghebbende terecht als beroepsgerechtigd is aangemerkt, zij het niet op grond van artikel 26a, lid 2, AWR. Volgens het Hof is belanghebbende bij strikte wetstoepassing namelijk niet beroepsgerechtigd, maar moet belanghebbende desalniettemin als beroepsgerechtigde worden aangemerkt om te voorzien in een lacune die bij die strikte wetstoepassing zou ontstaan, analoog aan BNB 2000/284. Het Hof verwerpt ook het betoog van de heffingsambtenaar dat belanghebbende geen procesbelang zou hebben bij gebreke van geschil over de (grootte van) de materiële belastingschuld. Het Hof is echter van oordeel dat artikel 64 van de AWR een toereikende grondslag verschaft voor de onderhavige belastingaanslagen. Ten overvloede overweegt het Hof dat de toepassing van die bepaling niet tot gevolg lijkt te hebben dat op belanghebbende enige betalingsverplichting komt te rusten. Hij is immers zelfs niet aangeslagen en hij is geen partij bij het convenant tussen de gemeente en de exploitant.

Belanghebbende is van mening dat de aan hem opgelegde aanslagen hondenbelasting zijn opgelegd in strijd met verdragsbepalingen en algemene rechtsbeginselen. Hof: het onderscheid in de gemeentelijke verordening tussen houders van honden en andere personen kan worden getoetst aan de discriminatieverboden in het IVBPR en EVRM. De toetsing door de rechter van de gemeentelijke wetgeving over het heffen van hondenbelasting, kan slechts marginaal zijn. In casu acht het Hof een verschil in behandeling tussen houders van honden en andere personen gerechtvaardigd. Ook belanghebbendes standpunt dat sprake is van schending van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM treft geen doel. Dat er geen (rechtstreeks) verband is tussen de vervuiling door de honden en de hondenbelasting staat het heffen van hondenbelasting ook niet in de weg. De keuze van de gemeente om een dergelijke heffing in te voeren is niet aan toetsing aan het motiverings- of zorgvuldigheidsbeginsel onderworpen, maar vloeit voort uit de in de Gemeentewet gegeven keuze. Het hanteren van een progressief oplopend tarief bij de heffing van hondenbelasting is toegestaan en de gehanteerde tariefstelling is niet onredelijk of willekeurig te noemen. Het hoger beroep is ongegrond.

Semibungalow met loze ruimte boven portalen aan voor- en achterzijde en woonkamer. De eerste verdieping, te weten de ruimte boven de woonkamer, is niet bewoonbaar vanwege het ontbreken van een vloer op het puntvormige plafond van de woonkamer. Het Hof volgt het standpunt van de Heffingsambtenaar dat in de loze ruimten boven beide portalen weliswaar geen kamer gerealiseerd kan worden, maar dat wel sprake is van bergruimten en dat die tot de inhoud van de woning gerekend moeten worden. Het Hof overweegt daartoe dat iedere woning hoeken kent die lastig bereikbaar en niet als slaapkamer bruikbaar zijn en dat nu belanghebbende niet heeft weersproken dat de genoemde ruimten als opslagruimte bruikbaar zijn, niet gezegd kan worden dat de ruimten niet benut kunnen worden. Het Hof volgt de Heffingsambtenaar niet in diens standpunt met betrekking tot de loze ruimte boven de woonkamer, te weten dat bij alle woningen sprake is van loze ruimten hetgeen daardoor geen enkel effect op de waarde van een woning kan hebben. De ruimte boven de woonkamer betreft een heel specifieke loze ruimte die niet gebruikelijk is bij een reguliere woning. Het Hof acht belanghebbendes stelling dat de ruimte boven de woonkamer niet bruikbaar is, aannemelijk. Het Hof heeft vervolgens de waarde van de woning in goede justitie vastgesteld.

De Rechtbank heeft in haar proces-verbaal van de zitting in het geheel géén melding gemaakt van de omstandigheid dat belanghebbende ter zitting niet in de gelegenheid is gesteld zijn pleitnota voor te dragen en heeft hem geweigerd daarvan exemplaren over te laten leggen. In haar uitspraak motiveert de Rechtbank niet waarom het belang van een goede procesorde zich daar tegen verzette. Bij gebreke van een afweging tussen het belang van belanghebbende om ter zitting zijn standpunten, desgewenst aan de hand van een pleitnota, voor te dragen of anderszins toe te lichten, tegenover zwaarwegende redenen ontleend aan het belang van een goede procesorde, valt niet in te zien waarom belanghebbende tijdens die zitting niet in de gelegenheid is gesteld zijn standpunten nader toe te lichten. De Rechtbank heeft daarmee naar het oordeel van het Hof de beginselen van een behoorlijke rechtspleging geschonden. Het Hof ziet in deze gang van zaken aanleiding met toepassing van artikel 8:114, lid 1, van de Awb te bepalen, dat het door belanghebbende ter zake van de behandeling van het beroep bij de Rechtbank betaalde griffierecht van € 44 door de griffier van het Hof aan hem wordt terugbetaald.

Uitleg van het begrip bouwkosten volgens het normblad NEN 2631, waarin een onderscheid wordt gemaakt in gebouwgebonden voorzieningen en niet-gebouwgebonden inrichtingen ten behoeve van de bedrijfsvoering in de gebouwen en bouwwerken. De onderhavige installaties hebben geen directe gebruiksfunctie met een gebouw of een bouwconstructie, zoals een container of een tank, zodat de kosten van deze installaties niet als bouwkosten in de zin van het normblad NEN 2631 kunnen worden aangemerkt. Nu niet aannemelijk is geworden dat sprake is van een contractuele verplichting om de bedoelde installaties samen met een (omhullend) bouwwerk aan te schaffen, vallen deze tezamen niet onder het begrip bouwkosten. Dat met de installaties de biogasfabriek wordt geëxploiteerd, maakt niet dat de kosten van die installaties tot de bouwkosten moeten worden gerekend. Geen toepassing van de windturbine-uitspraak, ECLI:NL:GHARN:2012:BV9733. Die uitspraak betreft een specifiek geval, waaraan geen algemene regels zijn te ontlenen en de gebouwen en overige bouwconstructies, zoals de containers of de tanks, waarvan in dit geval sprake is, vertonen geen gelijkenis met het bouwwerk van een windturbine. Berekening van de bouwkosten door belanghebbende wordt gevolgd.

Waarde sportcomplex. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Waarde niet aannemelijk gemaakt. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast omdat de onderbouwing van de waarden in het door de Heffingsambtenaar overgelegde taxatierapport niet deugdelijk is ter zake van de functionele veroudering en de grondwaarde voor gebouwgebonden en niet-gebouwgebonden grond.

Reclamebelasting. Makelaarsborden op (al dan niet lege) panden zijn reclame voor verkoop of verhuur en daarover is reclamebelasting verschuldigd. Verkoop- of verhuurborden op bouwterreinen bij nieuwbouw zijn reclame en daarover is reclamebelasting verschuldigd. Ondanks dat niet is geheven ter zake van deze borden heeft de Heffingsambtenaar het gelijkheidsbeginsel niet geschonden omdat hij geen oogmerk tot begunstiging had en evenmin aannemelijk is geworden dat in de meerderheid van de gevallen heffing van reclamebelasting achterwege is gebleven.

Geschil over in rekening gebrachte aanmaningskosten en recht op dwangsom. Dwangsom in casu terecht geweigerd, omdat ingebrekestelling prematuur was. Aanmaningskosten terecht in rekening gebracht, omdat bij bezwaar tegen aanslagen niet om uitstel van betaling is verzocht. Rechtbank heeft verzuimd een beslissing te geven op het verzoek om toekenning van een dwangsom en heeft ten onrechte bepaalde besluiten van de Heffingsambtenaar vernietigd. Hof vernietigt de uitspraak van de Rechtbank en verklaart, doende wat de Rechtbank had behoren te doen, het beroep ongegrond.

Bouwleges berekend op basis van inhoud in plaats van bouwkosten. Gemeente [plaats] heeft de heffing van bouwleges met ingang van 2009 gewijzigd. De berekening vindt plaats aan de hand van de kubieke meters inhoud en niet langer op basis van de bouwkosten. Voorts wordt een onderscheid gemaakt naar categorieën bouwprojecten. In dit geval is sprake van bouwwerken in de categorie ‘industriefunctie (agrarisch)’, waarvoor een vast bedrag per kubieke meter geldt. De door de gemeentelijke wetgever gemaakte keuze, waaronder een onderscheid naar categorieën, is niet in strijd met enig algemeen rechtsbeginsel. Het feit dat bij sommige categorieën een staffeling plaatsvindt en bij de ‘industriefunctie (agrarisch)’ niet, houdt geen schending van het gelijkheidsbeginsel in.

Belanghebbende maakt bezwaar tegen een hem gegeven WOZ-beschikking en opgelegde aanslag OZB. In het bezwaarschrift is vermeld dat hij bezwaar maakt tegen de vastgestelde waarde. Een nadere motivering is niet gegeven. De Heffingsambtenaar verklaart het bezwaar niet-ontvankelijk. Belanghebbende is herhaaldelijk in de gelegenheid gesteld het bezwaar te motiveren en heeft dat niet gedaan. Verder was het taxatieverslag waarop de WOZ-beschikking en de aanslag waren gebaseerd digitaal in te zien via de website van de gemeente en is het taxatieverslag nog binnen de bezwaartermijn aan de gemachtigde van belanghebbende gezonden. De Rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het Hof oordeelt dat het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. De Heffingsambtenaar heeft de motivering van de WOZ-beschikking en de aanslag niet volgens de voorschriften van artikel 3:47 Awb vermeld. De verwijzing naar de website van de gemeente is daartoe naar het oordeel van het Hof onvoldoende. Omdat die motivering niet volgens de voorschriften van artikel 3:47 van de Awb is bekendgemaakt, voldeed het bezwaarschrift aan de motiveringseis van artikel 6:5, lid 1, aanhef en letter d, van de Awb. Het Hof draagt de Heffingsambtenaar op opnieuw uitspraak op bezwaar te doen.

Pand staat lang te koop, de vraagprijs wordt 5 keer verlaagd en achtereenvolgens worden twee makelaars ingeschakeld en de na jaren gerealiseerde verkoopprijs wijkt sterk af van de gemiddelden die volgen uit de permanente marktanalyse van een gemeente. Bij een verkoop tussen derden moet in de regel ervan worden uitgegaan dat de waarde in het economische verkeer overeenkomt met de koopsom welke voor de onroerende zaak is betaald, zulks tenzij de partij die zich daarop beroept feiten en omstandigheden stelt en aannemelijk maakt waaruit volgt dat de koopsom niet de waarde in het economische verkeer weergeeft (zie in dit verband Hoge Raad 29 november 2000, nr. 35.797, ECLI:NL:HR:2000:AA8610). Als een verkoopprijs van een onroerende zaak sterk afwijkt van de gemiddelden, die volgen uit de permanente marktanalyse van een gemeente, is er (wellicht) aanleiding om de feiten ten aanzien van de transactie te onderzoeken ten einde te ontdekken waarom de verkoopprijs zo afwijkt van de gemiddelden. Zonder onderzoek naar zo’n sterk afwijkende transactie voldoet de Heffingsambtenaar niet aan de op hem rustende bewijslast aannemelijk te maken dat de koopsom niet de waarde in het economische verkeer weergeeft.

Leges omgevingsvergunning. Belanghebbende is ten onrechte niet gehoord in de bezwaarfase. Onder verwijzing naar Hoge Raad 29 januari 2016,15/02441, ECLI:NL:HR:2016:114 oordeelt het Hof dat de uitspraak op bezwaar moet worden vernietigd. Het Hof laat met toepassing van artikel 8:72, lid 3, van de Awb de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand.

Het Hof oordeelt dat ter zake van kopieerkosten die gemaakt zijn naar aanleiding van een door belanghebbende ingediend Wob-verzoek, op grond van artikel 229, lid 1, letter b, van de Gemeentewet, aan belanghebbende leges in rekening zijn gebracht. Het Hof is van oordeel dat de heffing niet gebaseerd had dienen te worden op artikel 12 van de Wob. Dit artikel heeft niet te gelden als een lex specialis ten opzichte van artikel 229, lid 1, letter b, van de Gemeentewet. Aangezien de aanslag ten onrechte is opgelegd door het college van burgemeester en wethouders van de gemeente en dit gebrek pas hersteld is bij uitspraak op bezwaar, acht het Hof een veroordeling van de Heffingsambtenaar in de kosten die belanghebbende voor de bezwaarfase heeft gemaakt op grond van artikel 8:75 Awb mogelijk en aangewezen.

Is de legesnota van € 4,85 terecht aan belanghebbende opgelegd? In het bijzonder spitst het geschil zich toe op de volgende vragen: I. Betreft de dienst, bestaande uit het verstrekken van een uittreksel uit de GBA, rechtstreeks en in overheersende mate een individualiseerbaar belang? II. Zijn, gelet op het arrest van dit Hof van 13 juni 2014, 11/00255bis, ECLI:NL:GHSHE:2014:1762, de in rekening gebrachte kosten van het uittreksel uit de GBA hoger dan de kostprijs? Het Hof beantwoord vraag I bevestigend en vraag II ontkennend. Het gelijk is aan de Heffingsambtenaar.

Diverse rechtsbeginselen. Verschillen tussen forensenbelasting en toeristenbelasting leiden niet tot vermindering of vernietiging aanslag forensenbelasting.

Hof: 1. Heffingsambtenaar heeft ten onrechte tweemaal uitspraak op bezwaar gedaan. 2. Belanghebbende is ten onrechte niet gehoord in bezwaarfase. 3. WOZ-waarde winkelpand op basis van huurwaardekapitalisatiefactor alsnog conform hoger beroep van de heffingsambtenaar. 4. Omdat voorafgaand aan de uitspraak op bezwaar geen hoorgesprek heeft plaatsgevonden, is er geen plaats voor vergoeding van de kosten ter zake van het hoorgesprek. Belanghebbende komt wel in aanmerking voor een vergoeding van het taxatierapport, alsmede voor kosten bezwaar, beroep en hoger beroep. 5. Aangezien de uitspraak van de rechtbank niet in stand blijft, is voor het heffen van griffierecht van de heffingsambtenaar inzake het hoger beroep geen plaats.

Gemeente heeft tweemaal leges geheven ter zake van de tweemaal (per post én digitaal) ingediende aanvraag voor hetzelfde bouwwerk. Naar het oordeel van het Hof is sprake van slechts één aanvraag. Voor de nota ter zake van de “tweede” aanvraag is geen plaats. Hoger beroep van belanghebbende gegrond.

Is aan belanghebbende terecht een bedrag van € 30,05 in rekening gebracht in verband met een aanvraag van een Verklaring omtrent het gedrag (VOG)? In het bijzonder spitst het geschil zich toe op de volgende vragen: I. Betreft de dienst, bestaande uit het verstrekken van een VOG, rechtstreeks en in overheersende mate een individualiseerbaar belang? II. Zijn, gelet op het arrest van dit Hof van 13 juni 2014, 11/00255bis, ECLI:NL:GHSHE:2014:1762, de in rekening gebrachte kosten van het uittreksel uit de GBA hoger dan de kostprijs? Het Hof acht zich onbevoegd om van het onderhavige geschil kennis te nemen en draagt de griffier op het hoger beroepschrift door te zenden aan de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

Het Hof vernietigt de aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag parkeerbelasting, omdat de heffingsambtenaar naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk heeft gemaakt dat belanghebbende niet onverwijld en ononderbroken handelingen heeft verricht die zijn gericht op het betalen van de verschuldigde belasting. Belanghebbende is tijdens het (hoger) beroep bijgestaan door haar - niet van tafel en bed gescheiden - echtgenoot. Naar het oordeel van het Hof heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat deze rechtsbijstand op zakelijke basis heeft plaatsgevonden, zodat voor het (hoger) beroep geen kostenvergoeding wegens een door een derde verleende beroepsmatige bijstand wordt toegekend (vgl. Hoge Raad 19 oktober 2012, nr. 11/04773, ECLI:NL:HR:2012:BY0531). De kosten die zijn verbonden aan de door een kantoorgenoot van belanghebbendes echtgenoot verleende rechtsbijstand gedurende de bezwaarfase komen wél voor vergoeding in aanmerking.

Nu beide partijen de door hen verdedigde waarde niet aannemelijk hebben gemaakt, stelt het Hof de waarde van de als woning en kantoor in gebruik zijnde villa in goede justitie vast op € 630.000. De Heffingsambtenaar is, ondanks een telefonisch verzoek van de griffier niet verschenen ter zitting. Het Hof overweegt dat een bestuursorgaan dat een de burger belastende beschikking neemt in beginsel is gehouden in een gerechtelijke procedure zijn standpunt tijdens het onderzoek ter zitting toe te lichten. Door onder deze omstandigheden niet in persoon ter zitting te verschijnen handelt de Heffingsambtenaar niet zoals een behoorlijk handelend bestuursorgaan betaamt.

Het Hof heeft het door belanghebbende ingediende bezwaar tegen een op de voet van artikel 65 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen door de Heffingsambtenaar genomen beslissing, niet-ontvankelijk verklaard, omdat tegen een dergelijke beslissing geen bezwaar en beroep openstaat.

Rechtbank verlaagt in één uitspraak 5x WOZ-beschikkingen van bedrijfspanden in één straat en handhaaft 2 WOZ-beschikkingen van bedrijfspanden in een andere straat. Alle panden zijn gelegen op hetzelfde bedrijventerrein. Heffingsambtenaar komt in hoger beroep tegen de 5 WOZ-beschikkingen en belanghebbende dient incidenteel hoger beroep in tegen de andere 2 WOZ-beschikkingen. Hof: incidenteel hoger beroep ook mogelijk als ter zake geen principaal hoger beroep is ingediend. Heffingsambtenaar heeft door hem verdedigde (7) waardes voldoende aannemelijk gemaakt. Het bij de rechtbank ingestelde beroep is alsnog volledig ongegrond. Hof oordeelt verder dat aangezien de problematiek met betrekking tot de 5 objecten waarvan de waarde in bezwaar is verminderd, nagenoeg identiek is, er geen reden is om de zwaarte van de zaak zwaarder dan gemiddeld aan te merken.

Het Hof stelt, nu noch de Heffingsambtenaar noch belanghebbende de door hem respectievelijk haar verdedigde waarden van de onroerende zaken (kantoorpanden) aannemelijk hebben gemaakt, de waarden in goede justitie vast op respectievelijk € 2.000.000 en € 4.000.000.

WOZ waarde agrarisch object. Belanghebbende exploiteert een biologische varkenshouderij. Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar terecht aansluiting heeft gezocht bij de kengetallen uit de Taxatiewijzer Agrarische gebouwen en de Taxatiewijzer Grond bij agrarische objecten. Op de kengetallen heeft de Heffingsambtenaar een correctie toegepast van 15% op de waarde van de stallen omdat de bouw van een biologische varkenshouderij afwijkt van die van een intensieve varkenshouderij. Verder heeft de Heffingsambtenaar voor de waarde van de grond aansluiting gezocht bij de gerealiseerde verkooptransacties van agrarische objecten in de regio waaruit een lagere grondwaarde volgt dan die volgens de Taxatiewijzer Grond bij agrarische objecten. Het Hof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

Aanslag forensenbelasting 2013. Het Hof komt tot het oordeel dat in onderhavig geval de woning (een huisje op een vakantiepark) op meer dan 90 dagen van het belastingjaar voor belanghebbende of zijn gezin beschikbaar werd gehouden. Uit hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd blijkt niet dat het eigen gebruik van de woning in 2013 voor meer dan 275 dagen was uitgesloten. In tegenstelling tot hetgeen belanghebbende meent, werd de woning ook beschikbaar gehouden voor hem en zijn gezin op de dagen dat de woning (in theorie) voor verhuur aan derden beschikbaar was, maar niet feitelijk aan derden werd verhuurd. Dat belanghebbende een handeling diende te verrichten om daadwerkelijk zelf te kunnen beschikken over de woning, namelijk het plaatsen van een boeking op de eigenarensite, maakt niet dat belanghebbende op die dagen de woning niet voor zichzelf of zijn gezin beschikbaar hield in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Verordening. Voor het door belanghebbende gemaakte onderscheid tussen het “ter beschikking houden” en het “ter beschikking staan” van een woning, ziet het Hof geen ruimte. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond.

Belanghebbende tekent op 22 mei 2014 bezwaar aan tegen de beschikking WOZ-2014 met dagtekening 31 maart 2014. Belanghebbende stelt de beschikking pas op 14 april 2014 te hebben ontvangen. De Heffingsambtenaar acht belanghebbende wegens termijnoverschrijding niet-ontvankelijk in zijn bezwaar. Het Hof is van oordeel dat hetgeen de Heffingsambtenaar heeft aangevoerd geen uitsluitsel geeft over de datum waarop de Heffingsambtenaar de beschikking daadwerkelijk aan PostNL heeft aangeboden. Daarbij komt dat ook al zou de Heffingsambtenaar er in slagen aannemelijk te maken dat de beschikking tijdig aan PostNL is aangeboden, dit nog steeds geen uitsluitsel geeft over het moment waarop de beschikking door belanghebbende is ontvangen. Het digitaal beschikbaar stellen van de beschikking acht het Hof voorts geen wettelijke vorm van bekendmaking als bedoeld in artikel 3:41 van de Awb. Het Hof acht hetgeen belanghebbende heeft verklaard omtrent het tijdstip van ontvangst van de beschikking geloofwaardig. Belanghebbende is ontvankelijk in zijn bezwaar.

Parkeerbelasting. Belanghebbende door overmacht niet in staat tijdig bij parkeerautomaat terug te keren. Rechtbank en Hof hechten geloof aan verklaringen belanghebbende. Geen nader bewijs vereist.

Objectafbakening WOZ: toepassing samenstelbepaling van artikel 16, onderdeel d Wet WOZ. De Heffingsambtenaar is bij de objectafbakening ten onrechte ervan uitgegaan dat de werktuigenberging tot het samenstel van woning en de overige aan- en bijgebouwen behoort. Omdat de werktuigenberging - in tegenstelling tot de woning en de overige bijgebouwen - niet door belanghebbende wordt gebruikt maar door diens zoon in het kader van diens onderneming, dient deze bij de objectafbakening niet in aanmerking te worden genomen. Het Hof kent geen vergoeding toe voor de kosten van het bezwaar, omdat het bestreden besluit niet wordt herroepen wegens een aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.

Onduidelijke teksten op de parkeerautomaat – de door de Heffingsambtenaar uiteengezette regeling voor parkeren met een bezoekersticket is niet terug te lezen in de regelgeving van de gemeente – de teksten van de in 2007 beweerdelijk uitgereikt flyer en van de in 2013 op de website van de gemeente geplaatste handleiding ontbreken aan de stukken van het geding. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende niet wist, althans behoorde te weten dat de geldigheid van zijn vóór 18.00 uur gekocht parkeerticket niet werd verlengd tot 02.00 uur door zijn bezoekerskaart. De naheffingsaanslag wordt daarom vernietigd.

Art.228 Gemeentewet: Precariobelasting 2013. De Heffingsambtenaar heeft het vertrouwen opgewekt dat geen precariobelasting is verschuldigd.

WOZ-waarde. Verkoopprijs moet worden verminderd met voor rekening van verkoper komende sloop- en saneringskosten. Nieuw vervaardigd goed. Omzetbelasting.

Het Hof vernietigt de WOZ beschikking en de aanslag OZB omdat deze ten onrechte niet aan de vader maar aan diens zoon zijn opgelegd.

Aanslag rioolheffing terecht opgelegd? De Verordening op de heffing en invordering van rioolheffing sluit voor wat betreft de belastingplicht van rioolheffing aan bij artikel 16 Wet WOZ. Belanghebbende is eigenaar van een woon- en bedrijfspand. Belanghebbende is tevens gebruiker van de woning. Niet in geschil is dat de woning als zelfstandig gedeelte in de zin van artikel 16, aanhef en onderdeel c, van de Wet WOZ kwalificeert. Ook voor de bedrijfsruimte, [a-straat] 18, is naar het oordeel van het Hof terecht een aanslag rioolheffing opgelegd. De Wet WOZ stelt geen bijzondere eisen aan een gebouwd eigendom als bedoeld in artikel 16, aanhef en onderdeel a, van de Wet WOZ. Indien op grond van artikel 16, aanhef en onderdeel c, van de Wet WOZ een zelfstandig gedeelte van een gebouwd eigendom is afgezonderd, betekent dit niet dat het resterende deel geen gebouwd eigendom meer is.

Een bestuursorgaan dient gehoor te geven aan de wens van de belanghebbende om hem telefonisch te horen, tenzij zwaarder wegende belangen aan de zijde van het bestuursorgaan zich hiertegen zouden verzetten. Het Hof is van oordeel dat de Heffingsambtenaar belanghebbendes verzoek om een telefonische hoorzitting ten onrechte heeft geweigerd. De door de Heffingsambtenaar aangedragen argumenten om in dit geval niet telefonisch te horen, overtuigen het Hof niet, terwijl het Hof het argument van gemachtigde dat hij zodoende in staat is om – evenals de Heffingsambtenaar – zijn eigen systemen te raadplegen waardoor hij de belangen van de belanghebbende beter kan behartigen en wordt gekomen tot een doelmatige hoorzitting, een valide reden acht.

In geschil is de waarde van de onroerende zaak per de waardepeildatum 1 januari 2013. Het Hof acht beide partijen er niet in geslaagd om de door hen verdedigde waarde aannemelijk te maken. Zo verwerpt het Hof twee referentieobjecten van de Heffingsambtenaar. Anders dan belanghebbende heeft gesteld mag de Heffingsambtenaar gebruik maken van referentieobjecten die zijn gelegen in een andere kern, omdat niet aannemelijk is geworden dat er in de kern waarin de onroerende zaak is gelegen voldoende referentieobjecten voorhanden zijn. Ten aanzien van de door belanghebbende aangedragen referentieobjecten overweegt het Hof dat belanghebbende in zijn matrix rekenfouten heeft gemaakt bij de herleiding van het verschil in bouwjaar tussen de onroerende zaak en de referentieobjecten. Verder is belanghebbende bij één van de referentieobjecten uitgegaan van een onjuiste inhoud. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast op € 330.000

Reclamebelasting. Afbakening kring belastingplichtigen. Heffing van belanghebbende rechtmatig; gebiedsafbakening niet in strijd met rechtsbeginselen.

Belanghebbendes hogerberoepschrift vermeldt niets dat kan worden aangemerkt als een begin van motivering van het hoger beroep. Belanghebbende heeft aan de verzoeken tot aanvulling van het hogerberoepschrift geen gevolg gegeven en heeft evenmin verzocht om uitstel voor indiening van de motivering van het hoger beroep. Gelet hierop is het Hof van oordeel dat het hoger beroep van belanghebbende terecht met toepassing van artikel 6:6 in verbinding met artikel 6:24 van de Awb niet-ontvankelijk is verklaard wegens het niet, althans ontijdig, indienen van de gronden van het hoger beroep. Verzet ongegrond

Art. 8:61 Awb. Art. 8:88 Awb. Art. 8:73 Awb. Art. 8:114 Awb. De rechtbank schrijft in zijn uitspraak op dat partijen over het geschil en de vergoeding van de kosten van bezwaar en de proceskosten overeenstemming hebben bereikt. De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk vanwege het ontbreken van belang. In hoger beroep verklaren partijen dat de weergave in de uitspraak van de rechtbank dat partijen overeenstemming hebben bereikt over de proceskosten onjuist is. Op verzoek van de wederpartij, de Heffingsambtenaar, geeft de rechtbank een rectificatie uitspraak, waarin wel de berekening van de kosten wordt aangepast, maar niet de weergave dat partijen daarover overeenstemming hebben bereikt. In hoger beroep moet het hof voor hetgeen door partijen ter zitting bij de rechtbank is gezegd varen op het proces-verbaal van de zitting. De rechtbank heeft een ‘voorblad proces-verbaal’ met aangehecht de niet-gecorrigeerde handgeschreven zittingsaantekeningen van het verhandelde ter zitting bij de rechtbank aan het dossier toegevoegd. Deze (deels onleesbare) kladaantekeningen worden door het Hof niet aangemerkt als een proces-verbaal van de zitting. Daarom wordt de lezing van partijen dat de uitspraak van de rechtbank onjuist is, in zoverre daarin is opgeschreven dat partijen wel overeenstemming zouden hebben bereikt over de kosten van bezwaar en de proceskostenvergoeding, gevolgd. (Vgl. Hof ’s-Hertogenbosch, 13/00711, ECLI:NL:GHSHE:2014:953). Belanghebbende had aldus nog wel een belang en de rechtbank had het beroep niet niet-ontvankelijk mogen verklaren (HR 11 april 2014, 13/01903, ECLI:NL:HR:2014:878). De Heffingsambtenaar wenst de kosten van het hoger beroep van belanghebbende niet voor zijn rekening te krijgen, omdat deze kosten een door de rechtbank veroorzaakte schade betreffen. Het hof kan de Staat evenwel niet veroordelen tot vergoeding van deze schade en verwijst de Heffingsambtenaar naar de burgerlijke rechter.

Belanghebbende betaalt per vergissing - via Parkline - de parkeerbelasting aan Rotterdam in plaats van Amsterdam. Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd.

Reclamebelasting. Verordening gemeente verbindend. Aanslag terecht opgelegd.

WOZ. Heffingsambtenaar heeft waarde te hoog vastgesteld. Hof stelt waarde in goede justitie vast.

Digitaal kenteken parkeren. Belanghebbende voert abusievelijk een verkeerd kenteken in, waardoor er een naheffingsaanslag parkeerbelasting is opgelegd. Naar het oordeel van het Hof is de naheffingsaanslag niet herroepen vanwege aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid, waardoor belanghebbende geen aanspraak kan maken op vergoeding van de door hem in de bezwaarfase gemaakte kosten van juridische bijstand.

WOZ. Waarde per 1 januari 2010. Het Hof is van oordeel dat de gegevens met betrekking tot de verkoop van de woning zelf op 20 november 2012 niet kunnen dienen ter onderbouwing van de vastgestelde waarde. Alsdan is niet in geschil dat de waarde op € 475.000 dient te worden vastgesteld.

Belanghebbende, beheerder van een elektriciteits- en gasnetwerk binnen de gemeente, kan geen rechten ontlenen aan een regeling uit 1927 met een rechtsvoorganger van een dochtervennootschap van haar. De hoogte van de aanslag precariobelasting is gebaseerd op een door belanghebbende opgegeven metrage. Belanghebbende is er niet in geslaagd aannemelijk te maken dat dat gegeven onjuist is.

Parkeerbelasting. Verschuldigde parkeerbelasting voor parkeren met eigen auto betaald, ondanks aanvinken verkeerde kenteken op Park-line app op mobiele telefoon.

Parkeerbelasting. Voldoende kenbaar dat parkeerbelasting verschuldigd was.

Parkeerbelasting. Belanghebbendes beroep is door de rechtbank ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard maar de naheffingsaanslag parkeerbelasting is terecht opgelegd.

Parkeerbelasting. Voldoende kenbaar dat de parkeerbelasting verschuldigd was.

WOZ. Waarde niet te hoog vastgesteld.

Het bezwaarschrift is, blijkens het poststempel, na afloop van de bezwaartermijn ter post bezorgd. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat de terpostbezorging eerder heeft plaatsgevonden. De rechtbank heeft het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Zomerhuis is terecht aangeslagen voor de afvalstoffenheffing en de rioolheffing. Belanghebbendes beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt.

WOZ-waarde autoshowroom met werkplaats. Gelet op de concrete, recente gegevens van een van de vergelijkingsobjecten kan de slotsom geen andere zijn dan dat de heffingsambtenaar de waarde niet te hoog heeft vastgesteld.

Kostenvergoeding van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het verschijnen op een hoorzitting in de bezwaarfase in 15 WOZ-zaken. Geen sprake van samenhangende zaken. Geen bijzondere omstandigheden die aanleiding geven de vergoeding te matigen. Zuiver forfaitair bepaalde vergoeding is niet dermate disproportioneel.

Belanghebbende exploiteert in een pand een B&B. De vennoten van belanghebbende zijn eveneens woonachtig in het pand. Het Hof is van oordeel dat geen sprake is van een afzonderlijk te onderkennen bedrijfsruimte in het pand. De aanslag ‘zuiveringsheffing bedrijven’ is dan ook ten onrechte aan belanghebbende opgelegd.

woz, art. 17, lid 2 minder lichtinval in schuur betekent niet dat de schuur buiten beschouwing moet blijven bij de waardebepaling van de onroerende zaak.

WOZ. Het Hof volgt de rechtbank in haar oordeel over de objectafbakening en de waardering (in goede justitie).

Kostenvergoeding. (i) Andere wegingsfactor voor enerzijds het beroepschrift en anderzijds het onderzoek ter zitting is mogelijk, gelet op de nieuwe procedure die is aangevangen met een bij de intrekking op de voet van artikel 8:75a Awb door belanghebbende gedaan verzoek. (ii) Geen kostenvergoeding voor de als aanvulling op het taxatieverslag aangemerkte taxatiekaart. (iii) Kostenvergoeding van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het verschijnen op een hoorzitting in de bezwaarfase in 15 WOZ-zaken. Geen sprake van samenhangende zaken. Geen bijzondere omstandigheden die aanleiding geven de vergoeding te matigen. Zuiver forfaitair bepaalde vergoeding is niet dermate disproportioneel.

WOZ. Waarde woning niet te hoog vastgesteld.

De gemachtigde maakt niet aannemelijk dat het door hem verlenen van rechtsbijstand een vast onderdeel vormt van een duurzame, op het vergaren van inkomsten gerichte taakuitoefening.

WOZ. Waarde niet meer in geschil. Partijen overeengekomen dat heffingsambtenaar griffierecht en proceskosten zal vergoeden aan belanghebbende.

Evenals de rechtbank is het Hof van oordeel dat noch de door belanghebbende gestelde overschrijding van de geluidsnorm, noch in de gestelde toename van de geluidsoverlast van de N242, noch in de te verwachten geluidsoverlast van de aan te leggen N23 aanleiding is de vastgestelde waarde te verlagen. Deze overschrijding en (de te verwachten) overlast gelden namelijk evenzeer voor het nabij gelegen pand, zodat de gestelde overlast al verdisconteerd is in de verkoopcijfers waarmee de woning mee wordt vergeleken.

WOZ. Het Hof volgt de rechtbank in haar oordeel dat de waarde van de woning niet tot een te hoog bedrag is vastgesteld.

Belanghebbende heeft – naar het oordeel van het Hof – geen bezwaar gemaakt tegen de aanslagen riool- en afvalstoffenheffing; dat blijkt uit het bezwaarschrift. De rechtbank heeft het beroep van belanghebbende inzake die heffingen daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond.

Rioolheffing. Vertrouwensbeginsel. Belanghebbende is eigenaar van een strandhuisje. In 2014 krijgt belanghebbende een brief van de heffingsambtenaar dat belanghebbende ter zake van het strandhuisje een aanslag rioolheffing zal krijgen. Bij gesprekken met tussen de gemeente en de vereniging is dit echter nimmer ter sprake gekomen. Tot juli 2012 fungeerde de exploitant van de strandhuisjes als gesprekpartner van de gemeente en kreeg de exploitant aanslagen rioolheffing waarin ook de waterafname van de strandhuisjes was begrepen. Gelet op de feiten en omstandigheden heeft bij belanghebbende de indruk kunnen wekken dat de door de heffingsambtenaar gevolgde gedragslijn beruste op een weloverwogen standpuntbepaling.

Invorderingswet 1990/Kostenwet; omdat belanghebbende niet om uitstel van betaling heeft verzocht, zijn het dwangbevel en de hiervoor in rekening gebrachte kosten terecht. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd.

WOZ. In tegenstelling tot de rechtbank is het Hof van oordeel dat de heffingsambtenaar de door hem voorgestane waarde van de woning niet aannemelijk heeft gemaakt. Ook belanghebbende heeft evenwel de door hem voorgestane waarde niet aannemelijk gemaakt. Het Hof stelt de waarde vervolgens in goede justitie vast.

WOZ-waarde te hoog? Het per 1 januari 2015 gewijzigde Besluit proceskosten bestuursrecht – meer in het bijzonder de samenhangregeling – mist toepassing omdat de uitspraak op bezwaar niet is vernietigd. Onder de oude samenhangregeling is naar het oordeel van het Hof geen sprake van samenhangende zaken. Het hoger beroep van belanghebbende is gegrond.

Beroep is ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Hoewel niet zal worden ingevorderd omdat volledige kwijtschelding is verleend, is een belang bij een oordeel van de rechter over de gegrondheid van het beroep blijven bestaan, nu belanghebbende heeft gesteld schade te hebben geleden anders dan proceskosten.

Beroep is ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Verschuldigde griffierecht is wel betaald. Weliswaar na de door de rechtbank ter zitting genoemde termijn, maar onduidelijkheid is wanneer die termijn aanvangt/eindigt. Bovendien is een te hoog griffierecht geheven (€ 167 in plaats van € 45). Dit klemt des te meer nu belanghebbende een beroep heeft gedaan op betalingsonmacht.

Belanghebbende heeft in de onderhavige procedure erop gewezen dat het zogenoemde bouwvlak van zijn perceel kleiner is dan van het perceel van het referentieobject dat de heffingsambtenaar heeft gehanteerd. Voor alle percelen in de gemeente geldt echter dat een woning met een inhoud van maximaal 2.200 m³ gebouwd kan worden. Het feit dat het referentieobject over een groter bouwvlak beschikt, betekent dus niet méér dan dat de eigenaar van dit object een grotere vrijheid heeft te beslissen waar hij op het perceel de woning zal neerzetten. Het Hof acht aannemelijk dat de regels die voor de omvang van de opstallen een overwegende invloed hebben op de waarde, terwijl de vrijheid om te kiezen op welke plaats binnen het perceel gebouwd zal worden, van ondergeschikte invloed is. Verder acht het Hof aannemelijk dat de heffingsambtenaar voldoende rekening heeft gehouden met een eventuele meerwaarde die uitgaat van deze grotere keuzevrijheid. Ook de overige grieven die belanghebbende heeft aangevoerd leiden niet tot een lagere waarde dan zoals vastgesteld door de heffingsambtenaar.

Parkeerbelasting. Ondanks verwarrende werkwijze, moet worden geconstateerd dat de Verordening op rechtsgeldige wijze in het gemeenteblad op de website is bekendgemaakt. Hof acht termen aanwezig griffierecht door de heffingsambtenaar te laten vergoeden.

De plaats waar de auto van belanghebbende was neergezet, kwalificeert niet als trottoir in de zin van artikel 10 RVV, waar het verboden is te parkeren, maar als een parkeerstrook als bedoeld in artikel 1 RVV.

Welke brief is de uitspraak op bezwaar? Niet-ontvankelijkheid. Toerekenen handelen gemachtigde. Het Hof merkt de brief van 22 december 2014 aan als de uitspraak op bezwaar. Het Hof leidt uit de verklaring van de gemachtigde ter zitting af dat hij heeft beseft dat met de brief van 22 december 2014 materieel op alle punten van het bezwaar is beslist. Hij heeft er echter voor gekozen om de brief niet als uitspraak aan te merken, zodat (in zijn opvatting) de dwangsomtermijn zou doorlopen. Naar het oordeel van het Hof moet worden aangenomen dat de gemachtigde heeft beseft, dan wel had moeten beseffen, dat de brief van 22 december 2014 de uitspraak op bezwaar vormde en dat daags daarna de beroepstermijn een aanvang nam. Dit handelen van de gemachtigde dient aan belanghebbende te worden toegerekend. Belanghebbende kan dan geen beroep doen op artikel 6:11 Awb.

Parkeerbelasting. De heffingsambtenaar slaagt niet in het bewijs dat aan belanghebbende een betalingsherinnering en vervolgens een kennisgeving beëindiging parkeervergunning verzonden is. Naheffingsaanslagen onterecht aan belanghebbende opgelegd.

Het Hof verklaart zich onbevoegd omdat een uitspraak van de rechtbank inzake de aan belanghebbende opgelegde legesaanslag ontbreekt.

De broer van belanghebbende is gemachtigd om namens belanghebbende proceshandelingen te verrichten. Er is sprake van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand en de familierelatie hoeft daaraan niet in de weg te staan. Belanghebbende heeft ten onrechte geen kostenvergoeding voor de bezwaarfase ontvangen.

Is rechtsgeldig bezwaar gemaakt? Uit het optreden in de bezwaarfase van haar beheermaatschappij, volgt dat belanghebbende zich door de beheermaatschappij heeft laten vertegenwoordigen; dat deze vertegenwoordiging niet blijkt uit de bewoordingen van het bezwaarschrift, doet daar niet aan af. Voorts kon de beheermaatschappij – in de hoedanigheid van bestuurder van belanghebbende – op grond van artikel 42 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen namens belanghebbende bezwaar instellen.

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning; waarde niet te hoog vastgesteld

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de door hem vastgestelde WOZ-waarde niet te hoog is. Aan belanghebbende moet een proceskostenvergoeding worden toegekend, omdat, anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, de noodzaak tot het instellen van beroep niet uitsluitend voortvloeide uit de handelwijze van belanghebbende.

De heffingsambtenaar heeft voor het jaar 2013 in één geschrift (ten aanzien van twee adressen) twee afzonderlijke waardebeschikkingen vastgesteld. Belanghebbende heeft bij in één geschrift vervatte bezwaren bezwaar gemaakt tegen deze waardebeschikkingen en de heffingsambtenaar heeft bij twee afzonderlijke uitspraken beslist op de bezwaren. In geschil is de ontvankelijkheid van het beroep. Het Hof oordeelt dat op de heffingsambtenaar in een dergelijk geval niet de verplichting rust om in één geschrift te beslissen op beide bezwaren. Een medewerker van de gemeente heeft echter door zijn uitlatingen voor dusdanige verwarring gezorgd, dat de overschrijding van de beroepstermijn verschoonbaar is.

WOZ-waarde woning op waardepeildatum 1 januari 2012. Dispuut omtrent oppervlakte woning inclusief of exclusief oppervlakte binnenplaats. Waardering binnenplaats bij woning door het Hof in goede justitie vastgesteld, nu geen van partijen verdedigde waarden voldoende aannemelijk heeft gemaakt.

WOZ. Hof stelt WOZ-waarden per 1 januari 2012 en 1 januari 2013 schattenderwijs vast, nu partijen de door hen voorgestane waarden niet aannemelijk hebben gemaakt. De heffingsambtenaar heeft de ‘eigen transactieprijs’ van voorjaar 2014 en de naderhand door koper aangeleverde informatie in het ‘Inlichtingenformulier marktanalyse’ niet mede in aanmerking genomen. Proceskostenveroordeling.

WOZ/OZB-waarde tuinbouwbedrijf; cultuurgrondvrijstelling

Afvalstoffenheffing. Rechtsgeldigheid aanslag. Ingetrokken verordening.

Wet woz. Proceskosten. Samenhangende zaken. Begrip.

Wet Woz. Proceskostenvergoeding . Hoorzitting in bezwaar. Bijzondere omstandigheden. Afwijken van forfaitaire regeling? Uurtariefbepaling.

Wet Woz. Waardevaststelling woningen. Invloed bodem- en grondwaterverontreiniging. Gemeente slaagt in bewijslast.

Wet woz. Verzoek gegevensverstrekking. Openbaarmakingsregeling ex art. 40 Wet Woz. Bevoegdheid. Belastingrechter of algemene bestuursrechter ?

Wet woz. Waardevaststelling supermarkt. Schending hoorplicht?

Rioolheffing. Overschrijding opbrengstlimiet?

Leges. WOB-verzoek. Bevoegdheidsgebrek. Geen herstel. Procesbelang bij vergoeding proceskosten.

Is artikel 228a Gemeentewet in strijd met de Europese Kaderrichtlijn Water? Overschrijding opbrengstlimiet.

Formeel. Wet WOZ en Besluit proceskostenvergoeding bestuursrecht (Bpb). De werkzaamheden van gemachtigde in de bezwaarfase bestonden enkel uit het indienen van (nagenoeg) gelijkluidende pro forma bezwaarschriften. In beroep in eerste aanleg was enkel in geschil of de bezwaren in beide zaken terecht niet-ontvankelijk zijn verklaard. De werkzaamheden van de gemachtigde bestonden uit het aanvoeren van argumenten dat de bezwaren ten onrechte niet-ontvankelijk waren verklaard en waren in beide zaken identiek. Zowel in de bezwaarfase als de beroepsfase is derhalve sprake van samenhangende zaken en worden de zaken als ‘licht’ gekwalificeerd.

De heffingsambtenaar maakt de met toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaarde-methode vastgestelde waarde van een onbebouwd haventerrein voor opslag en distributie, ook in hoger beroep, niet aannemelijk. In de levering van het bewijs van de aan de grond en aan de verharding toegekende waarden slaagt hij niet. Ook belanghebbende slaagt daarin niet. Het hof stelt de waarde in goede justitie vast op de door de rechtbank vastgestelde waarde.

Wet Woz. Waardevaststelling vrijstaande woonboerderij. Waardebepaling in goede justitie conform rechtbank.

Wet Woz. Waardevaststelling kantoorvilla. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Hondenbelasting. Discriminatie?

Wet Woz. Ontvankelijkheid bezwaar. Ontbreken gronden?

WOZ woning; geen waardedruk door de geplande komst van windmolenpark.

Heffingsambtenaar maakt de waarde van een in de commerciële sfeer geëxploiteerde onroerende zaak niet aannemelijk. Hof stelt de waarde in goede justitie vast.

Wet Woz. Schending hoorplicht. Horen zoon tijdens inpandige opname.

WOZ; waarde varkenshouderij, met behulp van de Taxatiewijzer, niet te hoog vastgesteld.

Parkeerbelasting. Belasting betaald? Overnemen parkeerkaartje.

Watersysteemheffing. Dwangsom. Niet tijdig beslissen op bezwaar. Vormt email ingebrekestelling?

Hoger beroep. Ontvankelijkheid. Belastingplichtige overlijdt tijdens procedure in hoger beroep. Erfgenamen willen procedure niet voortzetten.

In geschil is de waarde van de onroerende zaak per de waardepeildatum 1 januari 2012.

Waarde van de woning niet te hoog vastgesteld; de heffingsambtenaar heeft de waarde in hoger beroep onderbouwd.

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Gemeente slaagt in bewijslast.

Verordening precariobelasting gedeeltelijk onverbindend, omdat voor de in de Verordening opgenomen tariefdifferentiatie geen rechtvaardiging aanwezig wordt bevonden. Voorts heeft de heffingsambtenaar de door hem gestelde omvang van belanghebbendes terras niet aannemelijk gemaakt. Verhoging van het tarief was wel geoorloofd.

WOZ; belanghebbende is genothebbende krachtens eigendom; hij heeft het feitelijk genot van de grond waarop een recht van beklemming is gevestigd.

Van de mogelijke komst van een windmolenpark gaat geen waardedrukkend effect voor de Wet WOZ uit.

Terecht geen omzetbelasting begrepen in naheffingsaanslag parkeerbelasting.

Gewijzigde heffingsgrondslag en verhoging van de forensenbelasting is niet in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.

Voorziening voor individuele behandeling van afvalwater (IBA) staat rioolheffing niet in de weg.

Wet Woz. Waardevaststelling woning met bedrijfshal. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Wet WOZ. Verwijzingsprocedure HR 10 juli 2015, nr. 14/05141. Waardebepaling warmtekrachtcentrale. Hof bepaalt woz-waarde in goede justitie.

Leges. Verzoek WOB. Verschillende klachten.

Heffingsambtenaar gaat bij de referentieobjecten ten onrechte uit van de prijs van de referentieobjecten op het moment van de levering.

Wet woz. Waardevaststelling twee-onder-een-kap-woning. Gemeente slaagt in bewijslast.

Wet Woz. Objectafbakening. Kantoorgebouw.

Marktgelden. Belastbaar feit? Geen standplaats ingenomen. Intrekking vergunning.

Aanmanings- en betekeningskosten. Dwangsomregeling. Tijdstip ingebrekestelling. Samenhang.

Wet Woz. Vrijstaande woning. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Reclamebelasting. Exploitant café. Beperking heffing tot centrumgebied. Profijt. Openbare aankondiging? Schending gelijkheidsbeginsel?

Gemeentelijke heffingen. Aanmaningskosten. Dwangsomregeling van toepassing?

Wet woz. Waardevaststelling appartement. Hogere woz-waarde bepleit. Procesbelang

Wet woz. Waardevaststelling kantoorgebouw. Waardebepaling in goede justitie.

Wet woz. Proceskosten. Taxatie. No cure no pay. Verletkosten voor gemachtigde.

Tegenover de gemotiveerde stelling van belastingplichtige slaagt de heffingsambtenaar niet in de levering van het bewijs dat van mogelijke komst van windmolenpark geen waardedrukkend effect uitgaat.

Wet woz. Waardevaststelling vrijstaande woning. Gemeente slaagt in bewijslast.

Uit het proces-verbaal van de mondelinge behandeling bij de rechtbank blijkt dat het beroep rechtsgeldig is ingetrokken.

Leges. Aanvraag omgevingsvergunning. Heffing terecht?

Het niet verwijderen van een verkeersbord leidt tot vernietiging van naheffingsaanslagen in de parkeerbelasting.

Parkeerbelasting. Bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Rechtbank had zaak moeten terugwijzen naar gemeente.

Parkeerbelasting. Bij aanvang parkeerbelasting voldaan? Redelijke termijn voor inwerkingstelling parkeerapplicatie. Werkinstructie.

Wet Woz. Waardevaststelling hoekwoning. Waardedruk wegens geluidsoverlast ventilator supermarkt.

Invordering. Dwangbevel. Betekeningskosten terecht? Niet-tijdige betaling leges.

Wet Woz. Waardevaststelling kampeerboerderij. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

OZB. Recreatiepark. Niet in hoofdzaak tot woning dienen?

Wet Woz. Waardevaststelling logegebouw. Gemeente slaagt in bewijslast.

Verhuurde recreatiewoning wordt gekwalificeerd als woning.

Zuiveringsheffing. Meetbeschikking voor bakkerij. Permanente meet- en bemonsteringsopstelling. Periode. Processueel belang.

Wet WOZ. Proceskostenvergoeding. Samenhangende zaken? Werkzaamheden rechtsbijstandverlener nagenoeg identiek?

Wet Woz. Waardevaststelling vrijstaande woning. Eigen aankoopcijfer hoger dan WEV? Schending meerderheidsregel? Waardebepaling in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling autoshowroom Waardebepaling in goede justitie.

Zuiveringsheffing. Groothandel in vis. Afvoer van digestaat. Vereiste aangifte? Omkering en verzwaring bewijslast?

Wet WOZ. Waardevaststelling kantoorgebouw. Waardebepaling in goede justitie.

In geschil is of de door de Rechtbank vastgestelde waarde van de watertoren te hoog is.

Art. 220d, lid 1, letter d, Gemeentewet; Art. 18, lid 4, Wet WOZ. NSW-vrijstelling geldt niet alleen voor eigenaar, maar ook voor opstalgerechtigde van nog onbebouwd gedeelte van NSW-landgoed.

Vergoeding griffierecht en proceskosten als partijen in beroep een compromis sluiten

Art. 17 Wet WOZ. Waarde in het economische verkeer van een vrij op te leveren woning: tijdstip koopovereenkomst of tijdstip levering bepalend?

Parkeerbelastingen; artikel 225 Gemeentewet. Artikel 20 Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr). Naheffing parkeerbelasting mogelijk bij invoeren verkeerd kenteken?

Wet WOZ. Artikel 2, lid 1, aanhef en letter f, van de Uitvoeringsregeling geeft uitvoering aan artikel 18, lid 4, van de Wet WOZ. Hieruit volgt, in onderlinge samenhang beschouwd, dat indien een onderdeel van een onroerende zaak behoort tot een waterverdedigingswerk als bedoeld in de Uitvoeringsregeling, de aan dat onderdeel toe te rekenen waarde buiten beschouwing moet worden gelaten, met uitzondering van de tot dat verdedigingswerk behorende delen van de onroerende zaak die dienen als woning.

Formeel. Wet WOZ, Awb. Het oordeel van het Hof, dat de heffingsambtenaar niet is geslaagd in zijn bewijslast dat de waarde van de onroerende zaak niet te hoog is, maar anderzijds dat de waarde niet te hoog is vastgesteld, is zonder nadere motivering niet begrijpelijk.

Art. 8:75 Awb; art. 3, lid 2, Besluit proceskosten bestuursrecht; art. II Besluit 27 oktober 2014, Stb. 2014/411. Begrip ‘samenhangende zaken’ m.i.v. 2015 alleen bij nagenoeg identieke werkzaamheden. Geen ‘abstracte toets’. Overgangsrecht (onmiddellijke werking) per 1 januari 2015 mag niet tot vermindering van voordien toegekende vergoedingen leiden. Art. 1, letter b, Besluit proceskosten bestuursrecht. Geen afzonderlijke vergoeding voor taxatiekaart in aanvulling op eerder taxatierapport.

Art. 17 Wet WOZ. Tijdstip koopovereenkomst is bepalend voor WOZ-waardering

Art. 117, 119 en 129 Waterschapswet; art. 16, lid 1, AWR. Heffing watersysteemheffing eigenaren resp. ingezetenen bij afzonderlijke aanslagen

Art. 4:17 Awb. Aan een schriftelijke ingebrekestelling ter activering van de dwangsom te stellen eisen.

Art. 224 Gemeentewet, art. 3 Verordening Toeristenbelasting gemeente Amsterdam. Gelegenheid geven tot houden van verblijf. Is ondernemer die volledig ingerichte appartementen verhuurt aan bedrijven ten behoeve van kort verblijf van hun buitenlandse werknemers en gasten belastingplichtige voor de toeristenbelasting van de gemeente Amsterdam?

Art. 228 Gemeentewet. Netbeheerder is precariobelasting verschuldigd. Niet deze netbeheerder maar haar dochtermaatschappijen zijn rechtsopvolgers van bedrijven waarmee gemeente Blaricum in het verleden afspraken heeft gemaakt.

Art. 228 Gemeentewet. Mag gemeente Naarden vanaf 2012 precariobelasting heffen van netbeheerder of staan in het verleden gemaakte afspraken daaraan in de weg?

Artikel 220d, lid 1, letter c, Gemeentewet en artikel 2, lid 1, letter g, Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Geen ‘kerkenvrijstelling’ voor nabij gelegen gebouw zonder openbare erediensten.

Proceskostenvergoeding. Vergoeding verletkosten voor bijwonen taxatie.

Art. 220a en 220f Gemeentewet. Recreatiewoningen op recreatiepark dienen tot woning

Art. 18, lid 4, Wet WOZ juncto art. 2, lid 1, aanhef en letter h, Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Werken die zijn bestemd voor de zuivering van riool- en ander afvalwater en die worden beheerd door organen, instellingen of diensten van publiekrechtelijke rechtspersonen. Beheer door andere rechtspersonen staat niet aan toepassing van de uitzonderingsregeling in de weg. Criteria voor afbakening onderdelen waarop uitzondering van toepassing is.

Artikel 2, lid 1, letter e, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Installaties in ziekenhuis hoofdzakelijk dienstbaar aan het medische proces?

Art. 229, lid 1, letter b, Gemeentewet; Legesverordening 2013 gemeente Kerkrade. Aanvraag vergunning voor exploitatie escortbedrijf. Geen legesheffing mogelijk voor in dat kader verricht BIBOB-onderzoek

Art. 17, lid 3, Wet WOZ. [Concreet] bewijsaanbod m.b.t. afschrijving wegens economische veroudering ten onrechte gepasseerd. Besluit proceskosten bestuursrecht. Berekening forfaitaire proceskostenvergoeding. Verschrijving of rekenfout?

Art. 228a Gemeentewet. Verordening rioolheffing 2013 gemeente Steenwijkerland. Gelijkheidsbeginsel. Voor begrip onroerende zaak is aangesloten bij afbakeningsregels in art. 16 Wet WOZ. Zeven aanslagen voor één loods met afzonderlijk verhuurde units. Discriminatie t.o.v. recreatieterrein dat als één onroerende zaak geldt?

HR: 81.1 RO.

Art. 40 Wet WOZ (tekst tot 1 oktober 2016). Tegen een besluit op een verzoek op de voet van artikel 40 Wet WOZ staat geen bezwaar open. Beoordeling verzoek moet plaatsvinden in de procedure tegen de waardevaststelling.

De bezwaren zijn te laat ingediend en terecht niet-ontvankelijk verklaard. Niet de belastingrechter, maar de burgerlijke rechter is bevoegd te beslissen op een verzoek om ambtshalve vermindering van de aanslagen inkomstenbelasting over de jaren vanaf de inwerkingtreding van de Wet WOZ tot en met het jaar 2008.

Belanghebbende is eigenaar van een gemeubileerde vakantiewoning, zijnde een stacaravan, op het recreatieterrein van caravanpark [A], gelegen in de gemeente Oisterwijk. Krachtens de Verordening op de heffing en invordering van Forensenbelasting 2011 van de Gemeente, als gebaseerd op artikel 223 van de Gemeentewet, wordt forensenbelasting geheven van de natuurlijke personen, die, zonder in de gemeente hoofdverblijf te hebben, er op meer dan 90 dagen van het belastingjaar voor zich of hun gezin een gemeubileerde woning beschikbaar houden.Daarvan uitgaande moet de Gemeente nagaan of individuele gebruikers van het caravanpark voldoen aan die omschrijving van het belastbare feit. Voor zover dat het geval is kan de Gemeente aan die natuurlijke personen, als belastingplichtigen, een schriftuur, factuur of aanslagbiljet uitreiken.Het gemeentebestuur van Oisterwijk heeft besloten om met ingang van 2010 de forensenbelasting op een praktischer wijze te heffen. Daartoe heeft de Gemeente in het kader van de uitvoering van de forensenbelasting met een aantal exploitanten van recreatieterreinen, waaronder [A], afspraken gemaakt over de heffing van de forensenbelasting vanaf het belastingjaar 2010.Bij Convenant gesloten tussen de Gemeente en [A], is bepaald dat de exploitant van het recreatieterrein, [A], in het kader van de doelmatige uitvoering van de forensenbelasting, zoals bedoeld in artikel 64 van de AWR, de belastingplicht voor de forensenbelasting overneemt van de eigenaren van de gemeubileerde woningen op het recreatieterrein van [A]. Het is immers voor de Gemeente zeer lastig om alle adressen te achterhalen van deze eigenaren en de verhuur- en gebruikstatus bij te houden. [A] kan de heffing vervolgens zelf verrekenen met de eigenaren van de vakantieonderkomens.In artikel 4 van het Convenant, dus krachtens overeenkomst, heeft [A] de belastingplicht op zich genomen: De Exploitant verklaart, gelet op het bepaalde in artikel 64 van de AWR, voor de op zijn complex gelegen gemeubileerde woningen en vakantieonderkomens, de belastingplicht voor de forensenbelasting over te nemen van de individuele eigenaren. Hier staat geen vergoeding tegenover.Op basis van het Convenant heeft de Heffingsambtenaar aan [A] een aanslag forensenbelasting voor het jaar 2011 opgelegd. Naar aanleiding daarvan heeft [A], in lijn met het Convenant, getracht het deel van de aan haar opgelegde belastingaanslag dat op belanghebbende betrekking heeft, ad € 274, te incasseren van belanghebbende. Deze heeft echter geweigerd dat bedrag aan [A] te betalen.Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de op hem betrekking hebbende, maar aan [A] opgelegde aanslag, welke volgens belanghebbende niet had mogen worden opgelegd aan [A] als exploitant van een recreatieterrein, maar aan de individuele staanplaatshouders.De Heffingsambtenaar heeft bij uitspraak op bezwaar, dit niet-ontvankelijk verklaard, omdat belanghebbende niet degene is aan wie de belastingaanslag is opgelegd, zodat hem ter zake niet het rechtsmiddel van bezwaar toekomt.Het Hof heeft geoordeeld dat de wijze waarop het bedrag van € 274 hier in de belastingheffing is betrokken, niet in strijd is met het bepaalde in artikel 64 van de AWR. De onderhavige heffing is weliswaar in strijd met het in artikel 223 van de Gemeentewet en het in de Verordening bepaalde, maar die strijdigheid wordt volgens het Hof geheeld door het bepaalde in artikel 64 van de AWR. Het Hof heeft de Heffingsambtenaar in het gelijk gesteld.Belanghebbende heeft tegen de Hofuitspraak beroep in cassatie ingesteld. Belanghebbendes enige middel strekt ten betoge dat het Hof artikel 64 van de AWR hier ten onrechte van toepassing heeft geacht, omdat de formele wetgever nimmer bedoeld kan hebben de heffing van belastingen als de onderhavige te verplaatsen naar een derde, die op basis van de Gemeentewet en de Verordening niet als belastingplichtige kan worden beschouwd, onder toekenning van de bevoegdheid aan deze derde om de belastingen civielrechtelijk op de verblijfshouders/forens, die belastingplichtig krachtens de Verordening is, te verhalen.De A-G is van mening dat aan belanghebbende wel het recht toekomt bezwaar te maken tegen de aan [A] opgelegde aanslag, ter voorkoming van een tekort in de rechtsbescherming. Wettelijk in immers belanghebbende de belastingplichtige.Naar de A-G meent, schept artikel 64 van de AWR weliswaar de mogelijkheid om een overeenkomstig de geldende wetgeving vastgestelde aanslag, met instemming van een ander, aan die ander op te leggen, maar niet de mogelijkheid om de basiselementen van een bepaalde heffingswet, zoals de daarin gelegen aanwijzing van de belastingplichtige, bij overeenkomst naar een ander te verleggen. Dat betekent volgens de A-G dat het middel slaagt en dat de aanslag nietig is.Overigens merkt de A-G op dat een dergelijk convenant/overeenkomst tussen een gemeente en een exploitant, ook als artikel 64 van de AWR een bepaald convenant zou dekken, geen grondslag kan bieden voor civielrechtelijk verhaal van door de exploitant betaalde forensenbelasting op de verblijfhouder. Ook is het volgens de A-G niet mogelijk om op een aan een exploitant opgelegde aanslag, invorderingsmaatregelen jegens de verblijfhouder te baseren.De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van belanghebbende gegrond dient te worden verklaard.

Belanghebbende is eigenaar van een bungalowpark, omvattende een groot perceel grond, de daarop aangelegde infrastructuur en de daarop gebouwde eigendommen, waaronder 181 recreatiewoningen, een ontvangstgebouw, een taveerne, een spartelbad en een tennisveld.De Heffingsambtenaar heeft aan belanghebbende, als riool-eigenaar, voor het jaar 2013, vervat in één geschrift, 181 aanslagen in de rioolheffing opgelegd op grond van de Verordening op de heffing en invordering van de rioolheffing 2013, ad € 212 per aanslag.In geschil is of de 181 recreatiewoningen deel uitmaken van een in artikel 16, aanhef en onder e, van de WOZ genoemde onroerende zaak, te weten één terrein dat naar de omstandigheden beoordeeld bestemd is voor verblijfsrecreatie en als zodanig wordt geëxploiteerd.Volgens artikel 6 van de Verordening is het tarief van de rioolbelasting voor een perceel dat deel uitmaakt van een in artikel 16, onder e, van de WOZ bedoelde onroerende zaak, per perceel € 142, hetgeen lager is dan het door de Heffingsambtenaar toegepaste tarief van een perceel dat een woning is, zijnde € 212.Tussen partijen is niet in geschil dat het bungalowpark is aan te merken als een geheel van gedeelten van eigendommen dat naar de omstandigheden beoordeeld één terrein vormt dat is bestemd voor verblijfsrecreatie. Wat partijen verdeeld houdt is de vraag of het bungalowpark ‘als zodanig wordt geëxploiteerd’. Volgens de Heffingsambtenaar is dit niet het geval, volgens belanghebbende wel.De Rechtbank heeft geoordeeld dat in dit geval geen sprake is van het exploiteren als zodanig van het bungalowpark door belanghebbende. Daartoe heeft de Rechtbank beslissend geacht dat de activiteiten van belanghebbende bestaan uit het beheer van onroerend goed en het behartigen zonder winstoogmerk van de gemeenschappelijke belangen van haar leden, alsmede dat een eventuele winst bij verkoop van een recreatiewoning aan de verkoper ten goede komt. Blijkbaar moet er volgens de Rechtbank bij de eigenaar sprake zijn van een winststreven om te kunnen oordelen dat een recreatieterrein wordt ‘geëxploiteerd’.Het Hof heeft de Rechtbank niet in dit oordeel gevolgd. In artikel 16, aanhef en onderdeel e, van de WOZ is de reikwijdte van de woorden ‘als zodanig wordt geëxploiteerd’ volgens het Hof niet beperkt tot exploitatie met winstoogmerk. Zou de wetgever een dergelijke beperking hebben gewild dan zou hij dat, naar het oordeel van het Hof, tot uitdrukking hebben gebracht door in die bepaling de kwalificatie ‘met winstoogmerk’ of ‘bedrijfsmatig’ op te nemen, zoals dat wel is gedaan in de tekst van de bepalingen over de waarderingsuitzondering voor cultuurgrond; of door in de parlementaire toelichting bij de invoering van artikel 16, aanhef en onderdeel e, van de WOZ uiteen te zetten dat hij met de woorden ‘als zodanig wordt geëxploiteerd’ uitsluitend het oog heeft op bedrijfsmatige exploitatie/exploitatie met winstoogmerk. Nu de wetgever dat heeft nagelaten volstaat exploitatie in welke vorm dan ook om te voldoen aan het vereiste dat een recreatieterrein ‘als zodanig wordt geëxploiteerd’. Aldus het Hof, dat deswege elk van de aanslagen heeft verminderd tot op € 142.Het College komt tegen de Hofuitspraak thans op in cassatie onder aanvoering van één middel, waarin wordt betoogd dat er sprake is van één terrein voor verblijfsrecreatie dat als zodanig wordt geëxploiteerd.De A-G merkt ten eerste op dat in het middel niet wordt bestreden de vaststelling van het Hof dat tussen partijen niet in geschil is dat het bungalowpark een geheel van twee of meer eigendommen, gedeelten daarvan of samenstellen van (gedeelten van) eigendommen is dat naar de omstandigheden beoordeeld één terrein vormt.Ten tweede merkt de A-G op dat in het middel evenmin wordt bestreden ’s Hofs oordeel dat de woorden ‘als zodanig wordt geëxploiteerd’ zien op elke vorm van exploitatie, al dan niet met winstoogmerk. Overigens meent de A-G dat dit oordeel op grond van de wetsgeschiedenis juist te achten is.Aldus is er in casu sprake van één eigenaar van het bungalowpark, namelijk belanghebbende, en staat vast dat er in casu objectief sprake is van exploitatie, afgezien van de vraag wie wat exploiteert.Het College heeft aangevoerd dat de op het bungalowpark gelegen recreatiewoningen door de leden zelf individueel en voor hun eigen rekening worden geëxploiteerd. Hierbij wijst het College onder andere op de omstandigheid dat de leden elk een levenslang en persoonlijk gebruiksrecht hebben van een recreatiewoning. Hieruit zou in de zienswijze van het College volgen dat het niet belanghebbende is die het recreatieterrein als zodanig heeft geëxploiteerd.De A-G meent daarentegen dat het er om gaat dat kan worden vastgesteld dat er sprake is van één recreatieterrein dat objectief bezien als zodanig wordt geëxploiteerd. Er geldt naar zijn mening geen (subjectief) vereiste dat het de eigenaar van het terrein zelf moet zijn die de exploitatie volledig uitvoert, met inbegrip van de exploitatie van de afzonderlijke recreatiewoningen. Aldus faalt het middel.De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Goeree-Overflakkee ongegrond dient te worden verklaard.

A-G IJzerman heeft conclusie genomen naar aanleiding van het beroep in cassatie van het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Kerkrade tegen de uitspraak van gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 23 oktober 2015, nr. 14/01115, ECLI:NL:GHSHE:2015:4323.Op grond van de Wet inzake de bevordering van integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur met betrekking tot beschikkingen of overheidsopdrachten (Wet BIBOB) kunnen bestuursorganen, zoals in casu het College, na onderzoek een aangevraagde vergunning weigeren, indien er sprake is van gevaar dat in het kader waarvoor de vergunning is aangevraagd strafbare feiten zijn of zullen worden gepleegd.Ingevolge de op artikel 229, eerste lid, onder b, van de Gemeentewet gebaseerde Verordening op de heffing en invordering van leges 2013 van de gemeente Kerkrade, worden leges geheven ter zake van het genot van door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten als genoemd in de Verordening. In casu gaat het om leges terzake van de aanvraag voor een vergunning tot exploitatie van een escortbedrijf. In de Verordening is bepaald dat het tarief voor het in behandeling nemen van zo een aanvraag wordt verhoogd indien ter zake een zogeheten BIBOB-intake en -screening heeft plaatsgevonden.Belanghebbende heeft een aanvraag ingediend voor een vergunning tot exploitatie van een escortbedrijf in de gemeente Kerkrade. Naar aanleiding van de vergunningaanvraag heeft de gemeente Kerkrade belanghebbende op 2 september 2013 gehoord, bij wege van een ‘intake-gesprek’; daarbij heeft ook een zogenoemde ‘BIBOB-intake’ plaatsgehad. Vervolgens heeft het hoofd van de afdeling Openbare Orde en Veiligheid van de gemeente Kerkrade aan belanghebbende bij brief van 8 oktober 2013 meegedeeld dat geen bezwaar bestaat tegen de exploitatie van een escortservice door belanghebbende, omdat er bij het BIBOB-onderzoek geen onregelmatigheden zijn aangetroffen die vrees voor misbruik van de vergunning zouden rechtvaardigen. Op 10 oktober 2013 is de vergunning verleend.Ter zake van deze aanvraag is belanghebbende leges tot een bedrag van € 325 verschuldigd. Dit is op zichzelf niet in geschil. Echter, het bedrag van de ter zake van de vergunningaanvraag verschuldigde leges is, in de aan belanghebbende uitgereikte legesnota van 23 september 2013, met € 568 verhoogd, omdat bij het behandelen van de aanvraag BIBOB-procedures zijn gevolgd. Belanghebbende verzet zich in deze procedure tegen die verhoging.In geschil is of de gemeente Kerkrade op grond van de Gemeentewet bevoegd is om ter zake van de voormelde vergunningaanvraag aanvullend leges te heffen ter zake van het in dat kader door de gemeente Kerkrade uitgevoerde BIBOB-onderzoek.Het College stelt daartoe dat de onderhavige BIBOB-werkzaamheden rechtstreeks en grotendeels verband houden met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang. Aldus zou hier sprake zijn van werkzaamheden als bedoeld in artikel 229, eerste lid, onder b, van de Gemeentewet, zodat ter zake van deze BIBOB-werkzaamheden leges kunnen worden geheven.Het Hof heeft het betoog van de Heffingsambtenaar verworpen dat de BIBOB-intake en screening onderdeel zouden uitmaken van het in behandeling nemen van de aanvraag, waardoor in zijn totaliteit sprake is van dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang. Naar het oordeel van het Hof dienen de BIBOB-intake en -screening te worden beschouwd als een afzonderlijk traject, ook al vindt dat onderzoek plaats in het kielzog van het aanvragen van een vergunning voor het exploiteren van een escortbedrijf. Het BIBOB-onderzoek vergt volgens het Hof een heel ander type onderzoek dan de beoordeling van een vergunning voor het exploiteren van een escortbedrijf.Het Hof is daarom gekomen tot het oordeel dat niet kan worden aangenomen dat een BIBOB-onderzoek of de inzet van het BIBOB-instrumentarium in overheersende mate verband houdt met individualiseerbare belangen van aanvragers van vergunningen. Daarom is het op grond van dergelijke aanvragen verrichten van een BIBOB onderzoek of het inzetten van het BIBOB-instrumentarium, volgens het Hof geen dienst in de zin van artikel 229, eerste lid, onderdeel b, van de Gemeentewet, zodat heffing van leges uit dien hoofde niet is toegestaan. Dat oordeel wordt door het College in cassatie bestreden.De A-G leidt uit de parlementaire behandeling van de Wet BIBOB af dat met de inzet van het BIBOB instrumentarium het algemene publieke belang wordt gediend dat een aangevraagde vergunning, na onderzoek, kan worden geweigerd, indien aannemelijk is dat een vergunning wordt misbruikt in het kader van criminele activiteiten. Zo wordt beoogd te voorkomen dat de overheid dergelijke activiteiten door enige vergunning verlening zou faciliteren.De A-G merkt op dat BIBOB-werkzaamheden weliswaar in gang kunnen worden gezet naar aanleiding van een vergunningaanvraag, maar volgens de A-G verliezen zij daardoor niet hun eigen algemeen publieke karakter.Aldus meent de A-G dat de onderhavige BIBOB-werkzaamheden niet rechtstreeks en in overheersende mate verband houden met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang, zodat een op die BIBOB-werkzaamheden betrekking hebbende legesheffing in strijd is met artikel 229, eerste lid, onder b, van de Gemeentewet en daarom niet is toegestaan.De conclusie strekt tot ongegrondverklaring van het beroep in cassatie van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Kerkrade.

Belanghebbende is eigenaar van een recreatiepark met een winkel en horecagelegenheid, gelegen in de bossen aan de rand van [Z]. Het park bestaat onder meer uit 70 recreatiechalets, 133 recreatiecaravans, 127 jaarplaatsen en 476 plaatsen voor caravans en tenten. Verder zijn op het park aanwezig een receptie/kantoor, een zwembad, sanitaire ruimten en wasruimten, een speelhuis, werkplaatsen en diverse speelvelden.De winkel en het horecapand zijn aan derden verhuurd. Het recreatiepark wordt door belanghebbende zelf geëxploiteerd. Permanente bewoning is op het recreatiepark niet toegestaan.De heffingsambtenaar heeft de WOZ-waarden bekend gemaakt. Uitgaande van het aanmerken van het recreatiepark als een niet-woning, heeft de heffingsambtenaar aan belanghebbende, als eigenaar en als gebruiker, OZB-aanslagen opgelegd.Het gaat thans in cassatie alleen nog om de vraag of het recreatiepark dient te worden aangemerkt als een onroerende zaak die in hoofdzaak dient tot woning. Voor de eigenarenheffing betekent een aanmerken als woning, toepassing van het (lagere) tarief voor woningen. Verder geldt dat indien het recreatiepark in hoofdzaak dient tot woning, belanghebbende als gebruiker van het recreatiepark niet in de heffing van OZB kan worden betrokken. Verder stelt belanghebbende, voor het geval dat het recreatiepark niet als woning kan worden aangemerkt, dat de woondelenvrijstelling van artikel 220e van de Gemeentewet, leidend tot vermindering van de heffingsmaatstaf bij de gebruiker, van toepassing is.De door de heffingsambtenaar vastgestelde waarde van het object is niet in geschil. In casu is echter nog wel in geschil of indien de onderhavige recreatiechalets etc. inderdaad als woning moeten worden aangemerkt, dan meer dan 70% van het object aan woningen is toe te rekenen, zodat alsdan het gehele object, als recreatieterrein, als ‘woning’ moet worden aangemerkt.De Rechtbank heeft als maatstaf geformuleerd dat zowel voor de gebruikersheffing als voor de eigenarenheffing een onroerende zaak slechts (in hoofdzaak) tot woning dient als deze bestemd is voor permanente bewoning door de feitelijke gebruiker. Volgens de Rechtbank zijn de onderhavige recreatiechalets etc. niet bestemd voor permanente bewoning, zodat deze niet als woning kunnen worden aangemerkt. De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.Belanghebbenden hebben tegen de uitspraak van de Rechtbank (sprong)cassatie ingesteld onder aanvoering van twee middelen.De toelichting op de Regeling Belastingcapaciteit biedt volgens de A-G geen steun voor het oordeel van de Rechtbank. De A-G meent dat voor het al dan niet als woning aanmerken van een bepaalde onroerende zaak niet bepalend is of die kan worden aangemerkt als duurzaam verblijf van de gebruiker. Uit de wetsgeschiedenis van de Aanpassingswet Wet waardering onroerende zaken blijkt volgens de A-G dat ook leegstaande of nog in aanbouw zijnde woningen, in dit kader te zien zijn als ‘woning’.Aldus komt de A-G tot de conclusie dat onjuist moet worden geacht het oordeel van de Rechtbank dat een onroerende zaak slechts (in hoofdzaak) tot woning dient als deze bestemd is voor permanente bewoning door de feitelijke gebruiker.De A-G wijst op de wetsgeschiedenis van de Aanpassingswet Wet waardering onroerende zaken, waarin is vermeld dat recreatiewoningen onder het woning-begrip kunnen worden geschaard. Dat eventueel bepaalde voorzieningen moeten worden gedeeld met andere recreatiewoningen, ziet de A-G niet als een beletsel. Dat in een recreatiewoning ook wordt gerecreëerd, acht de A-G in dit kader niet relevant.Volgens de A-G is de juiste maatstaf ter beoordeling of een recreatiewoning in dit kader als een woning kan worden aangemerkt, of die gezien de daarin aanwezige of daarbij behorende (basis)voorzieningen, fysiek en objectief geschikt is voor bewoning.Dat is hier volgens de A-G het geval. De aard van een recreatiewoning brengt met zich mee dat deze moet beschikken over basisvoorzieningen, voor dagbesteding, slapen, zich wassen en eten, die het mogelijk maken in de recreatiewoning duurzaam te verblijven en daarvan woongenot te hebben. Daaraan doet zijns inziens niet af dat een recreatiewoning is bestemd voor (al dan niet opvolgend) tijdelijk gebruik.Een eventueel (gemeentelijk) verbod op permanente bewoning van een recreatiewoning, betekent volgens de A-G niet dat die woning daardoor fysiek en objectief minder geschikt zou worden als woning.De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van belanghebbenden gegrond dient te worden verklaard.

Bij besluit van 9 oktober 2014 heeft de raad het verzoek van [appellant] om opheffing van de geheimhouding die door hem in de vergadering van 12 juni 2013 is opgelegd met betrekking tot de overeenkomst en onderliggende stukken betreffende woonzorgcentrum Van Haarenshuus in Sint Annaparochie (hierna: de stukken), afgewezen.

Parkeerbelasting. Tussen partijen is in geschil of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd, meer in het bijzonder of eiser vanwege zijn diplomatieke status als nationale vertegenwoordiger bij Eurojust is vrijgesteld van parkeerbelasting. Uit een aantal, met name in de uitspraak, genoemde bepalingen van het Verdrag Nederland-Eurojust 2006, het Besluit van de Raad en het Verdrag van Wenen volgt naar het oordeel van de rechtbank dat eiser is vrijgesteld van parkeerbelasting, zijnde een gemeentelijke belasting die niet is uitgezonderd in artikel 34 van het Verdrag van Wenen. Dat het verlenen van een dergelijke vrijstelling in het onderhavige geval strijdig zou zijn met het bepaalde in artikel 18, lid 1, van het Verdrag Nederland-Eurojust 2006 is gesteld noch gebleken. Aan dit oordeel kan niet afdoen dat in artikel 1 in samenhang met artikel 3, lid 1, van de Regeling 1997 de parkeerbelasting als zodanig niet wordt genoemd. De onder 3.4 genoemde vrijstellingsbepaling van artikel 11 van het Verdrag Nederland-Eurojust 2006 kan immers naar haar inhoud een ieder verbinden en heeft daarmee rechtstreekse werking (zie artikel 93 van de Grondwet), zodat deze ingevolge artikel 94 van de Grondwet voorgaat op de nationale bepalingen in de Gemeentewet en de Regeling 1997. Aan dit oordeel doet – uitgaande van de juistheid van hetgeen eisers gemachtigde ter zitting daarover heeft verklaard – evenmin af dat de auto is geparkeerd door de echtgenote van eiser, die eiser heeft opgehaald en die uitsluitend de Bulgaarse nationaliteit heeft.

-

BIZ-heffing. Voor het heffen van een BIZ-bijdrage bestaat geen wettelijke grondslag, omdat de uitvoerende stichting in strijd met het bepaalde in de Verordening en de Uitvoeringsovereenkomst voor 2015 geen activiteitenplan heeft ingediend. (Beroep gegrond.)

-

WOZ-waarde woning voor peildatum 1 januari 2014. Door verweerder voldoende rekening gehouden met verschillen tussen de woning en vergelijkingsobjecten. Waarde woning is aannemelijk gemaakt. Beroep van eiser op schending motiverings- en zorgvuldigheidsbeginsel faalt. Ten aanzien van eisers grieven tegen de in de matrix opgenomen vergelijkingsobjecten merkt de rechtbank allereerst op dat een vergelijkingsobject niet identiek hoeft te zijn aan het te waarderen object. Verder is niet aannemelijk geworden dat ligging in een andere wijk van een deel van de vergelijkingsobjecten en het bij één vergelijkingsobject bestaande verschil van 21 jaar in bouwjaren tot een waardevermindering zou moeten leiden. Beroep ongegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd. Standpunt van verweerder, dat parkeerbelasting door eiseres niet is betaald, is door haar gemachtigde niet gemotiveerd weersproken. Ook is geen parkeerkaartje of ander betaalbewijs overgelegd. Verweerder heeft aannemelijk gemaakt dat de naheffingsaanslag is opgelegd door een bevoegde ambtenaar en heeft voldoende inzicht gegeven in de deugdelijkheid van de kostenraming. Beroep ongegrond.

Verweerder maakt aannemelijk dat de WOZ-waarde van de woning van eiser voor het kalenderjaar 2016 € 725.000 bedraagt. Met taxatieverslag en matrix is afdoende onderbouwd dat de toegekende waarde in goede verhouding staat tot gerealiseerde verkoopprijzen van referentieobjecten. Het feit dat een aantal van de gebruikte referentieobjecten vrijstaande woningen zijn, terwijl de woning van eiser een twee-onder-één-kap woning is, doet daar niet dan af. De waarderingsmethode van systematische vergelijking vereist niet dat referentieobjecten van hetzelfde type zijn als de woning, zolang ze zo vergelijkbaar mogelijk zijn. Voorts strekt de op verweerder rustende bewijslast niet zover dat hij tot in detail inzichtelijk moet maken op welke wijze en in welke mate rekening is gehouden met verschillen tussen de woning van eiser en de referentieobjecten. Hetgeen eiser heeft aangevoerd doet aan de waardebepaling van verweerder niet af. Dat de waarde van de directe buurwoning van eiser op € 660.000 is vastgesteld kan niet leiden tot een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel. De rechtbank acht aannemelijk dat de waarde van de buurwoning te laag is vastgesteld. Daarbij is niet aannemelijk geworden dat de lage waardering van de buurwoning het resultaat is van begunstigend beleid, oogmerk van begunstiging of schending van de meerderheidsregel. Van een motiveringsgebrek in de bestreden uitspraak op bezwaar is geen sprake. Verweerder is voldoende op de grieven van eiser ingegaan, terwijl ook een hoorzitting is gehouden waarop standpunten zijn uitgewisseld. Beroep ongegrond.

Eiser is eigenaar van een monumentaal pand waarvan ten gevolge van brand delen niet voor bewoning geschikt zijn. Verweerder maakt de voor het kalenderjaar 2016 vastgestelde WOZ-waarde van € 225.000 aannemelijk. Met het unieke karakter van de woning en de staat waarin deze verkeert, is door verweerder afdoende rekening gehouden door voor de woning een kuubprijs te hanteren die een factor zes lager is dan de kuubprijs van referentieobjecten. Voor de opvatting van eiser dat de onbruikbare delen van de woning geen waarde vertegenwoordigen, ontbreekt grondslag. Beroep ongegrond.

WOZ. Dwangsom. Beslistermijn.Verweerder verklaart bezwaar tegen WOZ-waarde 2015 niet-ontvankelijk, rechtbank verklaart op 11 augustus 2015 het beroep gegrond. Eiser stelt verweerder bij brief van 7 oktober 2015 in gebreke. Verweerder doet op 19 december 2015 (opnieuw) uitspraak op bezwaar. Geldt de beslistermijn van artikel 30, negende lid, Wet WOZ (tot het eind van het kalenderjaar) ook na terugwijzing door de rechtbank?Nu de rechtbank geen termijn heeft gesteld, blijven de wettelijke voorschriften en termijnen voor de bezwaarfase van kracht, inclusief de termijn tot het eind van het kalenderjaar. Daarvoor bestaat te meer aanleiding nu de wetgever destijds bewust heeft gekozen voor een afwijkende beslistermijn om rekening te houden met de ‘piekbelasting’ van lagere overheden en de afdoening van bezwaarschriften over het kalenderjaar uit te smeren.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Geloofwaardige verklaring van eiseres dat zij geprobeerd heeft om bij de dichtstbijzijnde parkeerautomaat te betalen en vervolgens toen haar betaalpassen werden geweigerd direct bij een andere automaat heeft betaald. Tussen het moment van het kopen van haar kaartje en de controle was slechts één minuut verstreken. De tijdens de uitvoeringshandeling opgelegde naheffingsaanslag is dan ook ten onrechte opgelegd. Beroep gegrond.

WOZ-waarde steenfabrieken. Verweerder heeft de waarden niet aannemelijk gemaakt. Verweerder heeft geen op de zaak betrekking hebbende stukken ingediend (artikel 8:42 Awb) en/of een taxatierapport ingediend. De rechtbank stelt zelf een lagere waarde vast. Integrale proceskostenvergoeding in verband met proceshouding van verweerder.

WOZ waarde voetbalcomplex. Verweerder maakt voldoende aannemelijk dat de beschikte waarde niet te hoog is. Eiseres stelt terecht dat moet worden uitgegaan van de benuttingswaarde, maar zij heeft niet aannemelijk gemaakt dat de benuttingswaarde lager is dan de beschikte waarde.

WOZ-waardering van een zonnepark. Zonnepark is onroerend, aangezien het naar aard en inrichting bestemd is om duurzaam ter plaatse te blijven (HR Portacabin). Werktuigenvrijstelling is niet van toepassing op het zonnepark als geheel en evenmin op de zonnepanelen en de onderconstructie. Cultuurgrondvrijstelling is wel van toepassing op (onder)grond van het zonnepark, aangezien sprake is van ten behoeve van de landbouw bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond. WOZ-waarde overigens niet aannemelijk gemaakt.

Wet Waardering onroerende zaken. Artikel 17, vijfde lid, van de Wet WOZ. Bestemmingswaarde NSW-landgoed

Afvalstoffenheffing. Opbrengstlimiet. De rechtbank leidt uit de uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 9 februari 2016 (ECLI:NL:GHARL:2016:1014) af dat ook voor de afvalstoffenheffing geldt dat de daarmee verkregen middelen met een specifiek bestedingsdoel zijn opgehaald. Dit betekent dat de gemeente een voorziening had moeten vormen waarin de met de afvalstoffenheffing gerealiseerde winsten hadden moeten gestort. Nu zijn deze aan de algemene middelen toegevoegd. Gelet op de gerealiseerde opbrengsten in de jaren tot 2013 acht de rechtbank aannemelijk dat het in aanmerking nemen van een onttrekking bij de ramingen voor het onderhavige jaar 2014 een zodanig stijging van de baten tot gevolg zou hebben dat de geraamde baten de geraamde lasten zouden overtreffen met meer dan 10 procent. De conclusie is daarom dat de opbrengstlimiet is overschreven. Beroep gegrond.

WOZ. Artikel 28 Wet WOZ. Bestuurlijke lus. Eiseres maakt - te laat - bezwaar tegen waarde woning 2015. Tevens vraagt zij een medebelanghebbendebeschikking aan. Moeder is in 2014 overleden. Verweerder beslist niet op bezwaar en merkt brief aan als verzoek om beschikking 2015. Die wordt afgegeven. Voor zover bezwaar is gemaakt tegen de eerste waardebeschikking had het niet-ontvankelijk verklaard moeten worden. Dat is niet gebeurd, dus is het beroep in zoverre gegrond. Ter zake van de tweede beschikking is door toedoen van verweerder niet opnieuw bezwaar gemaakt. Wel is binnen de bezwaartermijn de aanvraag die als bezwaar is bestempeld aangevuld. Dit bezwaar was daarom ontvankelijk. Gelet op de feiten had een medebelanghebbendebeschikking over 2014 moeten worden afgegeven. Ook in zoverre is het beroep gegrond. De rechtbank kan echter niet definitief beslissen nu verweerder nog geen waarde voor 2014 heeft vastgesteld. Toepassing bestuurlijke lus om verweerder in de gelegenheid te stellen dit alsnog te doen.

WOZ. Gecorrigeerde vervangingswaarde natuurzwembad. Ter bepaling van de vervangingswaarde kan niet worden aangesloten bij de taxatiewijzer sport, omdat het zwembad een uniek object betreft. Daarom voor de herbouwwaarde terecht aangesloten bij een offerte van een aannemer. Eiseres heeft terecht betwist dat de restwaarde van het bad, dat in feite een betonnen bak zonder vloer is, aan het einde van de levensduur op nihil moet worden gesteld. De speeltoestellen op het terrein vallen onder de werktuigenvrijstelling. Beroep gegrond.

WOZ-waarde van voetbalstadion. Gecorrigeerde vervangingswaarde. De rechtbank acht aannemelijk dat de gemeente als eigenaar-verhuurder ook niet-commerciële doelstellingen nastreeft met de verhuur van het stadion. Daarom geen waardering op de bedrijfswaarde. Waardering op benuttingswaarde acht de rechtbank wel aan de orde echter eiseres maakt niet aannemelijk dat de benuttingswaarde lager is dan de beschikte waarde. Ook overigens heeft verweerder de correctie voor functionele en technische veroudering niet te laag vastgesteld. Beroep ongegrond.

WOZ. Vervolg op ECLI:NL:RBGEL:2016:3899. Eiseres heeft in één brief bezwaar gemaakt tegen de WOZ-waarde voor 2015 en verzocht om een eigen beschikking ex artikel 28 van de Wet WOZ (medebelanghebbendebeschikking). Nu de moeder in 2014 is overleden, had deze beschikking over dat jaar afgegeven moeten worden. Verweerder heeft echter een waarde voor 2015 vastgesteld. De rechtbank heeft dit als een (inhoudelijk onjuiste) beslissing op het verzoek beschouwd. Met een bestuurlijke lus is verweerder in staat gesteld dit inhoudelijke gebrek te herstellen. Verweerder heeft dit niet gedaan. Uit oogpunt van finale geschillenbeslechting stelt de rechtbank op basis van de voorhanden gegevens zelf de waarde voor het kalenderjaar 2014 vast.

Rioolheffing Nijmegen 2010. Eiser heeft in het beroepschrift verwezen naar de procedure over 2006, maar daarvan geen stukken bijgevoegd. Daarmee zijn geen gronden vermeld. Nu eiser bovendien over 2006 in het ongelijk is gesteld, nadien in de gelegenheid is gesteld de gronden aan te vullen en van die gelegenheid geen gebruik heeft gemaakt, wordt het beroep niet-ontvankelijk verklaard.

WOZ. Kantoorpand. Leegstandfictie. Verweerder is bij de bepaling van de kapitalisatiefactor uitgegaan van de feitelijke leegstandssituatie op de waardepeildatum, namelijk volledige verhuur aan één, zekere huurder. Daarmee is verweerder naar het oordeel van de rechtbank echter in feite uitgegaan van waardering bij verkoop in verhuurder staat, hetgeen niet in overeenstemming is met de leegstandsfictie van artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ. Voor zover verweerder heeft gewezen op de feitelijke leegstand op de waardepeildatum van een vergelijkbaar kantoorpand, ook volledig verhuurd aan meerdere huurders, heeft verweerder voor het onderhavige pand geen inzicht gegeven in het risico op mutatieleegstand. Geen van beide partijen heeft de waarde aannemelijk gemaakt, zodat de rechtbank de waarde in goede justitie vaststelt. Beroep gegrond.

WOZ. Intrekking beroep wegens tegemoetkoming. Verzoek proceskostenvergoeding beroep. Verweerder heeft per abuis de kosten van de taxatie niet vergoed. Verzoeker komt in beroep. De rechtbank ziet aanleiding een proceskostenvergoeding toe te kennen. Daaraan doet niet af dat volgens verweerder de fout met één telefoontje had kunnen worden hersteld. Dat feit ontneemt eiser niet het recht beroep in te stellen. Dat verweerder bereid zou zijn geweest de taxatiekosten alsnog te vergoeden is gelet op de inhoud van de uitspraak op bezwaar ook niet zonder meer duidelijk.

BPM. Naheffing. Artikelen: 8:42 Awb, 16a Wet BPM, 28, 30 en 110 VWEU. Verweerder heeft geen verweerschrift ingediend en pas heel laat de op de zaak betrekking hebbende stukken toegezonden. Er is wel verweer gevoerd (in een pleitnota die vijf dagen voor de zitting is toegezonden). De rechtbank acht de handelwijze van verweerder in strijd met de goede procesorde. De onderbouwing van stellingen waarvan verweerder de bewijslast draagt blijft buiten beschouwing, verweer wordt in beginsel wel geaccepteerd. Naheffing anderhalf jaar na het belastbare feit is niet in strijd met het Unierecht. Waarde in onbeschadigde staat niet in geschil, wel de waardevermindering als gevolg van schade. Gelet op de deskundigenrapporten en de overige feiten wordt met 91% schadeaftrek rekening gehouden. Geen beroep op historisch tarief van voor 1 juli 2012. Datum eerste toelating van de auto is 31 augustus 2012, de auto is in oktober 2013 ingevoerd. Niet valt in te zien dat auto’s met een datum eerste toelating voor 1 juli 2012 de juiste referenties zijn als bedoeld in artikel 110 VWEU. Regeling van artikel 16a Wet BPM geldt slechts als aan specifieke voorwaarden worden voldaan. Als eiseres de auto op 31 augustus 2012 (nieuw) in Nederland had geregistreerd, had zij evenmin een beroep op het tarief van voor 1 juli 2012 kunnen doen. Ook geen strijd met artikelen 28 en 30 VWEU. Het stellen van voorwaarden aan toepassing van het oudere tarief is niet in strijd met het Unierecht. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen Nederlandse en buitenlandse houders. De voorwaarden zijn gerechtvaardigd en proportioneel.

Wet omzetbelasting 1968; gemeente treedt bij het gelegenheid geven tot straatparkeren op als overheid; behandeling van de gemeente als niet-belastingplichtige leidt tot concurrentieverstoring; straatparkeren en slagboomparkeren zijn voor modale consument dezelfde handelingen

WOZ-waarde winkelpand (kalenderjaar 2015). Huurwaardekapitalisatiemethode. Verweerder heeft de kapitalisatiefactor theoretisch onderbouwd. Deze onderbouwing is door eiseres onvoldoende gemotiveerd betwist. Verweerder heeft door de vergelijking met drie andere objecten aannemelijk gemaakt dat het eigen huurcijfer, dat in 2006 tot stand is gekomen, niet meer marktconform is. Het beste vergelijkingspand heeft een huurprijs 33 maanden na de peildatum. Eiseres heeft onvoldoende weersproken dat in de tussentijd de huurwaarde onder druk heeft gestaan. Weliswaar is de hoogte van de door de taxateur gehanteerde primaire meterprijs daarmee nog niet zonder meer gegeven, maar de getaxeerde waarde ligt aanzienlijk boven de beschikte waarde. Aannemelijk is dat de beschikte waarde in elk geval niet te hoog is.

WOZ. Kantoorpanden. Huurwaardekapitalisatiemethode. Verweerder heeft geen taxatierapport overgelegd. Verweerder heeft ter onderbouwing van de kapitalisatiefactor gewezen op een aantal vergelijkingsobjecten, maar niet aangegeven op welke wijze met de verschillen, zoals ligging op andere bedrijventerreinen en verschil in verhuurbaar vloeroppervlak, rekening is gehouden. Een ander vergelijkingsobject is te ver van de waardepeildatum verkocht en bovendien staat daarvan niet vast dat het vrij van huur is verkocht. Eiseres heeft haar waarden met de door haar gegeven onderbouwing wel aannemelijk gemaakt. Beroepen gegrond.

Rioolheffing Nijmegen 2013 en 2014. Verbindendheid Verordening. Begrotingssystematiek vanaf 2010 is niet één op één vergelijkbaar met die in 2006, waarover de Hoge Raad eerder heeft beslist (Schommelfonds). De geïntegreerde voorziening in het GRP 2010-2016 bevat een aantal elementen, te weten een negatieve balanspositie, jaarlijkse rente hierover en investeringen. Het oude Schommelfonds wordt in tien jaar afgebouwd. In het GRP is een berekening van de jaarlijkse last gemaakt, berekend als gemiddelde over twintig jaren. Deze berekening is jaarlijks met recente gegevens (waaronder een lagere rente) geactualiseerd. De kapitaallasten in het overzicht Rioleringskosten obv de primitieve begroting worden vanuit de geïntegreerde voorziening gedekt. Na een verdere rekenexercitie (zie de uitspraak) is vanuit de geïntegreerde voorziening per saldo sprake van een negatieve last ter zake voor een bedrag van onderscheidenlijk € 1.166.787 en € 867.286. De gekozen werkwijze is toegestaan. Dat de spaarcomponent uit de voorziening in het overzicht is opgenomen en weer afgetrokken is geen zinloze exercitie, nu dit een dubbeltelling voorkomt en de gemaakte uitsplitsing het inzicht in de raming vergroot. Spaarbedragen voor vervangingsinvesteringen mogen nog in hetzelfde jaar worden afgeboekt op de investeringen. Dat er een kenmerk van (kosten)egalisatie in de voorziening zit, maakt niet dat geen sprake is van een voorziening. De wijze van verwerking van uitgestelde investeringen is evenzeer toegestaan. Verwijzing naar de relevante passages uit het GRP 2010-2016 en de website van de gemeente is voldoende. Uit de stukken die naar aanleiding van een WOB-verzoek van eiser zijn overgelegd is de aansluiting in de cijfers af te leiden. Eiser heeft geen specifieke bedragen of lasten betwist. Geen overschrijding opbrengstlimiet.

WOZ. Beroep wegens niet tijdig beslissen. Tweede maal beroep wegens uitblijven uitspraak op bezwaar. Proceshouding verweerder.

Papierfabriek moet als incourante onroerende zaak worden aangemerkt. Verweerder heeft op basis van gecorrigeerde vervangingswaarde aannemelijk gemaakt dat waarde niet te hoog is.

Parkeerbelasting: De rechtbank acht het niet onaannemelijk dat eiseres in het kentekenregister slechts is vermeld als contactpersoon voor het voertuig dat in eigendom toebehoort aan een NAVO militair. Indien dat vast zou komen te staan kan zij niet als belastingplichtig houder van het voertuig worden aangemerkt. Verweerder heeft ter zitting verklaard niet precies te weten hoe de RDW bij de registratie te werk gaat en ‘op de gok’ af te gaan op de inschrijving in het kentekenregister. Verweerder heeft daarmee niet aan zijn bewijslast voldaan. De rechtbank vernietigt de naheffingsaanslag.

WOZ

WOZ-waarde van een perceel bouwgrond. De waarde van de onroerende zaak als gebouwd eigendom in aanbouw dient te worden bepaald op basis van de gecorrigeerde vervangingswaarde. Er is in casu geen aanleiding op de waarde van de grond nog een correctie wegens technische en functionele veroudering toe te passen. Eiser heeft recht op aftrek van de wegens de levering verschuldigde omzetbelasting. De WOZ-waarde van de onroerende zaak moet derhalve worden bepaald op de waarde van de grond exclusief omzetbelasting.

Kostenvergoeding bezwaarfase. Aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid. De enkele aanwezigheid in de auto van een parkeerkaartje met daarop vermeld het fictieve kenteken 1234CE heeft de parkeercontroleur in redelijkheid als onvoldoende bewijs van betaling van de verschuldigde parkeerbelasting kunnen achten. Van de parkeercontroleur kon niet worden verlangd dat hij nader onderzoek naar de bewijskracht van het parkeerkaartje zou instellen. Dat verweerder dat parkeerkaartje bij de herbeoordeling in bezwaar alsnog als voldoende bewijs van betaling heeft geaccepteerd is toe te schrijven aan de toelichting van eiseres op de gang van zaken, die verweerder geloofwaardig heeft geacht. Verweerder heeft derhalve terecht geweigerd de in bezwaar gemaakte proceskosten te vergoeden.

Wob-verzoek over door gemeentelijke medewerkers aan de politie verstuurde meldingen over mogelijke uitbuiting in relatie tot de prostitutiebranche. De gemeente wijst het verzoek af omdat de meldingen niet meer beschikbaar zijn bij de gemeente en er ook geen andere hieraan gerelateerde stukken zijn aangetroffen. Overtuigend gemotiveerd dat de stukken waar het Wob-verzoek op ziet niet (meer) beschikbaar zijn. Beroep ongegrond.

Wob-verzoek over door gemeentelijke medewerkers aan de politie verstuurde meldingen over mogelijke uitbuiting en mensenhandel in relatie tot de prostitutiebranche. De politie wijst het verzoek af met een beroep op de Wet politiegegevens. Ook gedeeltelijke openbaarmaking van de e-mailberichten waar het om gaat wordt afgewezen omdat niet uitgesloten is dat eiser met zijn specifieke kennis de verstrekte informatie kan herleiden tot individuele personen. Rechtbank: de gegevens van de afzenders en de data van de e-mailberichten zijn geen politiegegevens in de zin van de Wpg. De gegevens van de afzenders behoren te worden geweigerd vanwege het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Met betrekking tot de data van de e-mailberichten is er geen weigeringsgrond.

Wet WOZ. Aankoop drie recreatiewoningen. Eiser stelt dat aankoop heeft plaatsgevonden tussen zakelijke partijen, dat de koopprijs zakelijk was en dat geen korting is verleend. Verweerder heeft niet met concrete feiten of omstandigheden aannemelijk gemaakt dat bij de aankoop van de woningen door eiser geen sprake was van zakelijk handelende partijen noch dat moet worden aangenomen dat door de verkoper van de woningen korting is verleend. Ook de omstandigheid dat eiser drie woningen tegelijk heeft aangekocht is op zichzelf bezien niet voldoende. De uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 19 juli 2012 waarnaar verweerder verwijst, ziet op een andere situatie. Derhalve dient te worden uitgegaan van de eigen aankoopprijs.

Een van de vergelijkingsobjecten is op de vrije markt aangeboden. Nadat het object drie tot vier maanden in de verkoop heeft gestaan, is het verkocht. Dat de verkoop heeft plaatsgevonden door een bewindvoerder maakt naar het oordeel van de rechtbank niet dat het verkoopcijfer niet bruikbaar is

WOZ. Eiser heeft recht vergoeding proceskosten. Verweerder heeft bij het vaststellen van de WOZ-waarde niet de normale zorgvuldigheid betracht, nu hij voorafgaand aan deze vaststelling heeft verzuimd bij eiser te informeren of sprake was van schade die op grond van het beleid tot een lagere WOZ-waarde zou kunnen leiden.

WOZ. Het risico op aardbevingen bestond al op de peildatum. De hieraan verbonden waardedrukkende factoren zitten verdisconteerd in de door de gemeente Appingedam aangedragen vergelijkingspercelen. Gemeente maakt hiermee de waarde aannemelijk.

Verweerder heeft eisers bezwaren terecht niet-ontvankelijk verklaard. Verzending van de aanslagen naar de curator is een rechtsgeldige bekendmaking. Eiser heeft niet zo spoedig mogelijk als redelijkerwijs kan worden verlangd bezwaar gemaakt, zodat geen sprake is van een verschoonbare termijnoverschrijding.

Tussenuitspraak geheimhoudingskamer. Heffingsambtenaar gemeente Leeuwarden moet adresgegevens en nadere huurgegevens van de vergelijkingsobjecten aan eiseres overleggen.

Geen forensenbelasting voor woning die is aangehouden in afwachting van verkoop.

WOZ objectafbakening kantoorruimten

WOZ. Gemeente Veendam. Omstandigheid dat er (na de waardepeildatum) een aardschok is voorgekomen, leidt tot het vermoeden dat deze voortvloeit uit de gaswinning, ook al is de onroerende zaak niet gelegen in het erkende en als zodanig aangewezen risicogebied van aardbevingen. Alleen verkopen van na de aardschok van 3 februari 2015 kunnen op voorhand geacht worden voldoende rekening te houden met de invloed van het daadwerkelijk aanwezige risico op aardbevingen in de gemeente Veendam.

Aanslagen afvalstoffenheffing. Eiser is geen gebruiker in de zin van de Verordening, beroepen gegrond.

In geschil is of verweerder leges voor het op aanvraag verstrekken van kopieën (bestemmingsplan: planregels en toelichting) had mogen heffen. De rechtbank is van oordeel dat verweerder bevoegd was om van eiser leges te heffen. De rechtbank stelt vast dat uit de legesfactuur noch uit de bestreden uitspraak blijkt hoe verweerder tot het daarop genoemde bedrag is gekomen. Ter zitting heeft verweerder toegelicht dat het de kostprijs voor het bestemmingsplan betreft, die door het planbureau aan verweerder in rekening is gebracht. De rechtbank stelt vast dat verweerder in de bestreden uitspraak ten onrechte de indruk wekt dat hij het legesbedrag op grond van de Legesverordening en bijbehorende tarieventabel heeft vastgesteld. Feitelijk heeft verweerder het legesbedrag namelijk op de daarvoor aan hem in rekening gebrachte kostprijs bepaald. De Legesverordening biedt daarvoor echter geen grondslag. De rechtbank vermindert de van eiser geheven leges, uitgaande van de tarieven die genoemd zijn in de bij de Legesverordening behorende tarieventabel, van € 178,64 naar € 171,50.

WOZ-waarden van twee, naast elkaar gelegen, grootschalige goederen opslag- en distributieruimtes bij Eindhoven Airport. Partijen zijn het eens over de huurwaarde van één van de twee objecten. Verweerder heeft met betrekking tot de huurwaarde van het andere object niet aannemelijk gemaakt dat voldoende rekening is gehouden met de door eiseres gestelde veroudering en verminderde functionaliteit. De rechtbank oordeelt verder dat gebruikte verkooptransacties die verweerder heeft gebruikt voor de kapitalisatiefactoren van beide objecten niet of onvoldoende bruikbaar zijn. Deze verkooptransacties voldoen, gelet op ECLI:NL:HR:2014:982, niet aan de verkrijgingsfictie van artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ, of hebben een te klein vloeroppervlak in vergelijking met de beide objecten in geschil. De door verweerder ingebrachte bottom-up berekeningen onderbouwen ook niet de gehanteerde kapitalisatiefactoren. Eiseres, een BV, maakt de waarden evenmin aannemelijk, zodat de rechtbank dat in goede justitie zelf doet. Beroep gegrond.Geen vergoeding proceskosten voor de aan eiseres verleende rechtsbijstand in bezwaar. Gelet op vaste jurisprudentie van de HR en gelet op artikel 3, tweede lid, van het Bpb heeft verweerder bij de uitspraak op bezwaar ten onrechte een te hoge proceskostenvergoeding toegekend. Wel toekenning proceskosten in beroep en vergoeding taxatiekosten, maar, gelet op ECLI:NL:HR:2016:420, niet voor de herziene taxatiekaart in beroep.

Toeristenbelasting. Beroep ongegrond, verweerder heeft de aanslagen toeristenbelasting 2012 en 2013 terecht aan eiser opgelegd. De rechtbank stelt voorop dat eiser het uitgangspunt van verweerder dat op het adres personen die niet als ingezetene zijn opgenomen in de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens van de gemeente, verblijf met overnachting hebben gehouden, niet heeft betwist. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder aan de vaststaande feiten het vermoeden kunnen ontlenen dat eiser belastingplichtig is in de zin van de Verordeningen 2012 en 2013 en heeft verweerder terecht eiser uitgenodigd tot het doen van aangifte. Nu niet is gebleken dat eiser aangifte heeft gedaan, zijn hem ambtshalve aanslagen opgelegd. Voor zover eiser heeft gesteld dat niet hij, in privé dan wel als directeur van B.V. de belastingplichtige is, maar een bedrijf genaamd Ltd, stelt de rechtbank vast dat niet aannemelijk is geworden dat laatstgenoemd bedrijf ter zake de belastingplichtige is. Gelet op de omstandigheden heeft verweerder eiser als de belastingplichtige mogen aanmerken. Ten aanzien van het standpunt van eiser dat het verblijf niet tegen een vergoeding, in welke vorm dan ook, heeft plaatsgevonden, overweegt de rechtbank dat eiser dit standpunt op geen enkele wijze heeft onderbouwd.

Beroep gegrond. In geschil is of verweerder leges had mogen heffen voor het opvragen van archiefstukken. Verweerder stelt zich op het standpunt dat terecht leges zijn geheven op basis van de Legesverordening en de bijbehorende Tarieventabel. Eiser heeft expliciet verzocht om de gevraagde stukken te verstrekken en hij heeft geen gebruik gemaakt van het recht om de stukken kosteloos te komen inzien op het gemeentehuis. De rechtbank is met eiser van oordeel dat het kosteloos ter inzage leggen c.q. geven, zoals artikel 19.1b van de Wet milieubeheer in deze gevallen voorschrijft, maakt dat verweerder geen leges mag heffen voor de opzoek- en opbergwerkzaamheden en de daaraan te besteden tijd. Een rechtvaardiging voor het onderscheid tussen het ter plaatse inzien van stukken alvorens het verzoeken om verstrekking van kopieën daarvan ziet de rechtbank niet.

WOZ. Belanghebbende bepleit een hogere waarde voor zijn woning. De rechtbank is van oordeel dat de wijzigingen van de Wet WOZ, in werking getreden per 1-10-2015, het mogelijk maken om een hogere waarde te bepleiten. De wijziging in artikel 29 betreft een bepaling van formeel belastingrecht. In verband met het ontbreken van overgangsrecht heeft deze wijziging onmiddellijke werking. Dit betekent dat in het beroep van belanghebbende het gewijzigde artikel 29 van de Wet WOZ van toepassing is. Nu de beschikking aan eiser als eigenaar van de woning bekend is gemaakt op grond van artikel 24, derde lid, aanhef en onder a, van de Wet WOZ, hoeft hij – anders dan in artikel 28, eerste lid, Wet WOZ ten aanzien van medebelanghebbenden is bepaald – geen belang bij de vastgestelde waarde van de onroerende zaak aannemelijk te maken. De eis dat (aannemelijk wordt gemaakt dat) het waardegegeven op grond van een wettelijk voorschrift wordt gebruikt, geldt immers alleen voor diegenen die op grond van artikel 28, eerste lid, van de Wet WOZ om een voor bezwaar vatbare beschikking verzoeken. Voor eiser, als eigenaar van de woning, is voor het aannemen van procesbelang in beginsel voldoende dat een andere (hogere) waarde van de woning wordt bepleit dan die welke verweerder in beroep voorstaat. De rechtbank stelt de heffingsambtenaar van de gemeente Helmond, met toepassing van artikel 8:51a van de Awb, in de de gelegenheid het bezwaar inhoudelijk te beoordelen.

WOZ. Belanghebbende bepleit een hogere waarde voor zijn woning. De heffingsambtenaar van de gemeente Best stelt zich in beroep op het standpunt dat het bezwaar ten onrechte ontvankelijk is geacht. De wijzigingen van de Wet WOZ, die in werking zijn getreden per 1-10-2015, hebben volgens hem geen betekenis voor reeds aanhangige procedures als die van de belanghebbende. De rechtbank ziet geen aanleiding anders te oordelen dan de meervoudige kamer van de rechtbank eerder heeft gedaan in zijn uitspraak ECLI:NL:RBOBR:2016:1179. Voor eiser, als eigenaar van de woning, is voor het aannemen van procesbelang in beginsel voldoende dat een andere (hogere) waarde van de woning wordt bepleit dan die welke verweerder in beroep voorstaat. Omdat verweerder in zijn uitspraak op bezwaar wel inhoudelijk op het bezwaar heeft beslist beoordeelt de rechtbank of deze waarde de rechterlijke toets kan doorstaan De heffingsambtenaar van de gemeente Best heeft de door hem verdedigde waarde niet aannemelijk gemaakt. Eiser slaagt daar ook niet in. De rechtbank stelt in goede justitie de waarde schattenderwijs vast op een hogere waarde dan de heffingsambtenaar.

WOZ. Objectafbakening. Kapsalon aan huis, in gebruik bij echtgenote van eiser, is geen zelfstandig gedeelte als bedoeld in artikel 16, aanhef en onder c, van de Wet WOZ. De kapsalon is niet afzonderlijk afsluitbaar. Daarnaast beschikt de kapsalon niet over een toilet en zijn het woongedeelte en de kapsalon van elkaar afhankelijk voor de nutsvoorzieningen. Vernietiging WOZ-beschikking en de aanslag OZB.

Proceskostenvergoeding. Gemeente Schijndel hanteert eigen beleidsregels bij het vaststellen van de proceskostenvergoeding in bezwaar. Indien de gewichtscategorie van een zaak in het kader van een vergoeding voor kosten van rechtsbijstand in de bezwaarfase ter discussie staat bij een rechter die over de feiten oordeelt, dient die rechter zelfstandig te bepalen in welke gewichtscategorie de zaak valt, met toepassing van de regels die op grond van artikel 7:15, lid 4, Algemene wet bestuursrecht (Awb) in het Bpb en daarbij behorende bijlage zijn gesteld. De rechter is niet gebonden aan het oordeel van het bestuursorgaan en kan de juistheid van het oordeel van het bestuursorgaan met betrekking tot deze factor volledig toetsen. Hij is daarbij niet gebonden aan beleidsregels die het bestuursorgaan ter zake heeft vastgesteld, voor zover die leiden tot een lagere vergoeding dan naar het eigen oordeel van de rechter op zijn plaats is (zie bijvoorbeeld de arresten van de Hoge Raad van 18 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:915 en 23 september 2011, ECLI:NL:HR:2011:BT2293)

WOZ/redelijke termijn. Rechtbank stelt de WOZ-waarde vast in goede justitie. De redelijke termijn is in beginsel met iets meer dan viereneenhalve maand overschreden. Door aan eiseres toe te rekenen bijzondere omstandigheden (procesgedrag) wordt de redelijke termijn zodanig verlengd dat geen sprake meer is van een overschrijding. Verzoek om vergoeding immateriële schade afgewezen.

Reclamebelasting: Tandartsenpraktijk van eiseres is gelegen binnen het belastbaar gebied. De aanduidingen op het pand zijn te beschouwen als openbare aankondigingen die zichtbaar zijn vanaf de openbare weg. Voor de heffing van de belasting in het aangeduide gedeelte van het grondgebied van de gemeente bestaat een objectieve en redelijke rechtvaardiging. Verweerder mocht in redelijkheid uitgaan van de veronderstelling dat de opbrengst van de reclamebelasting in zijn algemeenheid alle ondernemers in het betreffende gebied tot profijt zal strekken. Het individuele profijt van een bepaalde belastingplichtige doet niet ter zake. Van ontoelaatbare tariefstelling naar draagkracht is geen sprake. Geen willekeurige of onredelijke maatstaf en tariefstelling. Geen schending van het gelijkheidsbeginsel.

Aanslag terecht niet opgelegd aan economisch eigenaar. Overdracht van de economische eigendom leidt er niet toe dat de juridische eigenaar niet langer kan worden aangemerkt als genothebbende krachtens eigendom. Evenmin is de economische eigenaar de genothebbende krachtens bezit geworden. Op grond van de Beleidsregel inzake aanwijzing belastingplichtige, die de rechtbank niet kennelijk onredelijk vindt, hanteert verweerder, bij meer mogelijke belastingplichtigen, een voorkeursvolgorde die is gebaseerd op doelmatige c.q. doeltreffende heffing. De aanslag is overeenkomstig die Beleidsregel terecht aan eiser, zijnde één van de juridische eigenaren, opgelegd.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Eisers lezing van de feiten kan niet worden uitgesloten. De heffingsambtenaar heeft niet aan de op hem rustende bewijslast voldaan. Het beroep van eiser wordt gegrond verklaard.

WOZ. Twee winkelpanden in Eindhoven. Verweerder verlaagt de waarden in beroep. Eiseres, een BV, kan zich vinden in de waarde van één van de twee winkels Verweerder maakt ten aanzien van het andere winkelpand niet aannemelijk dat de huurwaarde niet te hoog is. Verweerder gebruikt de zogenaamde ITZA-methode en kan ter zitting geen verklaring kunnen geven voor de afwijkende en de huurwaarde van de winkel verhogende zone-indeling. Ook is verweerder niet of onvoldoende ingegaan op een aantal door eiseres gestelde waardedrukkende omstandigheden die van invloed zijn op de huurwaarde en door verweerder ook niet zijn ontkend. De rechtbank volgt verweerder wel in de gehanteerde kapitalisatiefactor. Beroep gegrond

“Leges. Belastbaar feit ontbreekt, omdat de heffingsambtenaar de zienswijze op het ontwerpbestemmingsplan ten onrechte (mede) heeft opgevat als een verzoek om herziening van het vigerende bestemmingsplan. De rechtbank vernietigt de legesaanslag.”

Bezwaar te laat ingediend. De heffingsambtenaar van de gemeente Vught verstuurt op verschillende data drie (gecombineerde) aanslagbiljetten die betrekking hebben op objecten die zijn gelegen in hetzelfde winkelcentrum en waarvan het eigendom berust bij eiseres, een BV. Dit leidt niet tot verschoonbare termijnoverschrijding. Bezwaar terecht niet-ontvankelijk. Beroep in zoverre ongegrond. De rechtbank is verder niet bevoegd kennis te nemen van de beroepsgronden die zich richten tegen ambtshalve genomen beslissing van de heffingsambtenaar om de waarden te handhaven.

WOZ. Vier winkelpanden in Vught. Verweerder gaat bij de berekening van de huurwaarden allereerst uit van de casco-huurprijzen die zijn gerealiseerd rond de waardepeildatum. Verweerder maakt inzichtelijk dat deze casco-huurprijzen, vermeerderd dienen te worden met de gebruikelijke investeringen in een casco-object. Verweerder verzuimt echter er rekening mee te houden dat het vloeroppervlak van één ‘van de winkelpanden beduidend groter is. De huurwaarde van dat pand is wel te hoog bepaald. Verweerder slaagt er ook niet in de voor deze vier winkels gehanteerde kapitalisatiefactor aannemelijk te maken. Verweerder hanteert slechts één verkooptransactie, maar dat winkelpand is in verhuurde staat verkocht. Verweerder maakt ook niet inzichtelijk op welke wijze bij de bepaling van de kapitalisatiefactor, overeenkomstig het arrest van de HR van 25 april 2014 (ECLI:NL:HR:2014:982) rekening is gehouden met de waarderingsficties van artikel 17, tweede lid, Wet WOZ. Verweerder maakt evenmin de kapitalisatiefactor aannemelijk door middel van de bottom-up methode. Ter zitting is onder andere gebleken dat verweerders taxateur het leegstandsrisico heeft bepaald door op de dag van de taxatie het aantal leegstaande winkelpanden te tellen. Voor zover heeft verwezen naar vraaghuur- en vraagtransactieprijzen kunnen die niet gebruikt worden ter onderbouwing van de kapitalisatiefactor of de WOZ-waarde. Omdat eiseres, een BV, geen afzonderlijke een waarde voor de winkels heeft bepleit, stelt de rechtbank de waarden van de vier winkels in goede justitie vast.

WOZ. Twee autoshowrooms in Veghel. Verweerder heeft de met behulp van de huurwaardekapitalisatiemethode vastgestelde WOZ-waarden voldoende aannemelijk gemaakt. Beroepen ongegrond.

WOZ. Telefonisch horen. Heffingsambtenaar stelt niet over de benodigde technische faciliteiten te beschikken. Geen redelijke belangenafweging bij afwijzing verzoek om telefonisch te horen. Schending hoorplicht.

WOZ. Proceskosten. Gecorrigeerde vervangingswaarde kinderdagverblijf . Verweerder is bekend met de onjuiste registratie van een object dat tot 1 januari 2015 in gebruik was bij eiseres, een besloten vennootschap, maar vermindert de oplegde aanslag OZB gebruiker voor dat object pas ambtshalve tot nihil nadat eiseres bezwaar heeft gemaakt. Eiseres heeft recht op vergoeding van proceskosten in verband met het maken van bezwaar. De rechtbank ziet aanleiding een wegingsfactor 0,25 toe te passen. Van een juridische complexe zaak is geen sprake en deze wegingsfactor is naar het oordeel van de rechtbank evenredig aan de prestaties van de gemachtigde van eiseres en doet voldoende recht aan de bewerkelijkheid en de gecompliceerdheid van onderhavige zaak. Tevens wijst de rechtbank voor deze situatie op de toepassing van artikel 2, tweede lid, van het Bpb. Waarde kinderdagverblijf. Verweerder maakt aannemelijk dat voor dit object voldoende is gecorrigeerd wegens functionele veroudering. Verweerder is bereid verdergaand te corrigeren op functionele veroudering, maar eiseres weigert om haar moverende redenen controleerbare informatie te verstrekken. Verder ontbreekt een onderbouwing van eiseres op welke wijze een lagere bezettingsgraad van het kinderdagverblijf zich in dit geval vertaalt in een (verdergaande) correctie wegens functionele veroudering.

Bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard aangezien eisers niet hebben aangetoond dat zij belang hebben bij een hogere WOZ-waarde; beroep ongegrond.

WOZ-zaak: telefonische hoorzitting; inhoud van hetgeen op die hoorzitting is besproken en de duur van de hoorzitting niet relevant voor beantwoording van de vraag of een vergoeding voor de hoorzitting moet worden gegeven; beroep gegrond.

Rechtbank acht aannemelijk dat verweerder het e-mailbericht van de gemachtigde van eiseres van 4 december 2015 niet heeft ontvangen, aangezien het de maximale grootte van 10 MB overschreed; beroep ongegrond.

Gemeenschappelijk Belastingkantoor Lococensus-Tricijn hief ten onrechte een hogere belasting op onverharde wegen van de provincie Flevoland. Dat oordelen de bestuursrechters van de rechtbank Overijssel. Het belastingkantoor baseerde het waterheffingstarief voor alle wegen op het niveau van een verharde openbare weg, terwijl er geen wettelijke grondslag is om dit ook voor de categorie 'ongebouwd wegen' te doen.

Havengelden. Gehanteerde heffingsmaatstaf is in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

Ontvankelijkheid bezwaar: De bezwaartermijn vangt in deze zaak, gelet op het bepaalde in het eerste lid van artikel 6:8 Awb en artikel 22 j, aanhef en onder a, van de Awr, aan op 1 februari 2014 en eindigt op 14 maart 2014. Het bezwaarschrift is gedateerd op 13 maart 2014, niet voorzien van een poststempel en door verweerder ontvangen op 18 maart 2014. Eiseres kan geen bewijs van tijdige verzending overleggen. De indiener van het bezwaarschrift draagt het risico dat het geschrift de geadresseerde niet (tijdig) bereikt wanneer dit niet aangetekend is verzonden en ander bewijs van tijdige verzending ontbreekt. Het beroep van eiseres is gegrond nu verweerder het bezwaar ten onrechte ontvankelijk heeft verklaard.

WOZ. Is de waarderingsuitzondering voor waterverdedigings- en waterbeheersingswerken van toepassing? Voor de proceskostenvergoeding is geen sprake van samenhangende zaken.

WOZ. Waardering autowerkplaats. Verweerder is gehouden de huisnummers van vergelijkingsobjecten te verstrekken.

WOZ. Is het bestreden besluit nietig vanwege een onjuiste tenaamstelling? Verder is de hoogte van de proceskostenvergoeding van het bezwaar in geschil.

Leges omgevingsvergunning bouwen. Artikel 1.3 van de Tarieventabel behorend bij de Verordening leges omgevingsvergunning 2015 van de gemeente Rotterdam is onverbindend.

Onroerende-zaakbelasting crematoria / vertrouwensbeginsel. Onderhavige crematoria vallen naar het oordeel van de rechtbank niet onder de begraafplaats/urnentuin-vrijstelling en evenmin onder de “openbare erediensten”-vrijstelling van de toepasselijke verordeningen. Ook het beroep op gelijkheidsbeginsel faalt. Onder meer omdat belanghebbende in eerdere jaren niet in de heffing voor de ozb is betrokken voor de crematoria, vindt zij dat zij daar het vertrouwen aan mocht ontlenen dat zij van ozb is vrijgesteld. De jaren waarin nog een vrijstelling gold, zijn naar het oordeel van de rechtbank echter niet relevant. Dat gedurende een aantal jaren waarin de vrijstelling niet gold een aanslag (aanvankelijk) achterwege is gebleven, levert op zichzelf geen gerechtvaardigd vertrouwen op. De aangevoerde bijkomende omstandigheden – onder meer dat enige tijd voordat aanslagen zijn opgelegd eerst biljetten met daarop een WOZ-beschikking zijn verzonden met daarbij de vermelding ‘Aanslagbiljetbedrag € 0’ – zijn onvoldoende voor een succesvol beroep op het vertrouwensbeginsel.

Forensenbelasting. Artikel 223 van de Gemeentewet. Belanghebbende heeft op een vakantiepark een vakantiewoning die hij zelf gebruikt en een vakantiewoning die hij verhuurt aan derden. De heffingsambtenaar heeft met betrekking tot die tweede vakantiewoning een aanslag forensenbelasting opgelegd om de reden dat de vakantiewoning meer dan 90 dagen in 2015 niet is verhuurd en daarmee meer dan 90 dagen aan belanghebbende ter beschikking stond. De rechtbank oordeelt dat belanghebbende de tweede vakantiewoning niet voor zichzelf of zijn gezin ter beschikking heeft gehouden nu vaststaat dat die vakantiewoning uitsluitend is bestemd voor verhuur en ook feitelijk niet anders dan daarvoor is gebruikt. De aanslag forensenbelasting moet derhalve worden vernietigd.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Nu de rioolheffing wordt geheven per perceel dat (in)direct is aangesloten op de gemeentelijke riolering, is terecht t.z.v. elke garagebox afzonderlijk een aanslag opgelegd.

Parkeerbelasting. Belanghebbende heeft zijn auto geparkeerd op een grasveld voorzien van het bord ‘P overloopterrein’. Dit grasveld heeft belanghebbende bereikt na het passeren van het bord dat het begin van de betaald parkeerzone aanduidt. Dit bord is voldoende duidelijk en zichtbaar. Geen rechtsregel verplicht tot het plaatsen van herhalingsborden of van het bord ‘P betaald parkeren” bij de toegang tot het overloopterrein. Het ligt op de weg van de parkeerder om nader onderzoek te doen naar het bestaan van een ontheffing of vrijstelling binnen een betaald parkeerzone. Beroep ongegrond.

De heffingsambtenaar heeft voldoende gedaan om een hoorgesprek tot stand te brengen. Dat dat niet lukte, kwam door overmacht bij belanghebbende. Terecht is na de ingebrekestelling uitspraak op bezwaar gedaan zonder belanghebbende te horen. De rechtbank verbindt geen gevolgen aan de schending van het hoorrecht. Vervanging van het dak is onderhoud en leidt niet tot wijziging van de toestandsdatum voor de WOZ.

Belanghebbende heeft verzocht om toekenning van een kostenvergoeding voor de bezwaarfase. Het betreft kosten in rekening gebracht door haar gemachtigde, die haar partner is en waarmee zij een gezamenlijke huishouding voert. Naar het oordeel van de rechtbank heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat het verlenen van rechtsbijstand behoort tot de beroepsactiviteiten van de gemachtigde en dat sprake is van meer dan een incidenteel verleende bijstand. De inspecteur heeft terecht geen kostenvergoeding toegekend.

Gelegenheid geven tot houden van verblijf. Belanghebbende verhuurt ruimtes aan uitzendbureaus ten behoeve van de huisvestiging van door de uitzendbureaus te werk gestelde arbeidsmigranten. Belanghebbende is terecht aangemerkt als belastingplichtige voor de toeristenbelasting nu uit de tussen betrokken partijen gemaakte afspraken blijkt dat de door belanghebbende aangestelde beheerders onder meer aanspreekpunt zijn voor de arbeidsmigranten en omwonenden, toezien op het (parkeer)gedrag van de arbeidsmigranten en verantwoordelijk zijn voor het bijhouden van een register van de op het perceel aanwezige personen. Dat belanghebbende geen diensten zoals telefonie, wasserij en stomerij aanbiedt aan de arbeidsmigranten en dat zij geen vergoeding aan belanghebbende verschuldigd zijn, doet daar niet af.

Artikel 17 van de Wet WOZ │In geschil is de waarde van een object dat als opslagruimte dient. De heffingsambtenaar heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat en op welke wijze hij rekening heeft gehouden met de verhuurde staat van de vergelijkingsobjecten. Voorts is de rechtbank van oordeel dat de heffingsambtenaar onvoldoende inzichtelijk heeft gemaakt hoe hij rekening heeft gehouden met de verschillen tussen het object en de vergelijkingsobjecten. De rechtbank stelt de waarde in goede justitie vast.

Leges. De heffingsambtenaar heeft leges in rekening gebracht in verband met de aanvraag van een omgevingsvergunning voor een nieuwbouw, te gebruiken voor onderhoud en reparatie van tankcontainers. De bouwkosten zijn vastgesteld op grond van een bouwkostenlijst. Hierbij is het bouwwerk van belanghebbende ingedeeld in de categorie “Autowerkplaats, voor onderhoud (vracht)auto’s”. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de heffingsambtenaar ten onrechte het bouwwerk in die categorie ingedeeld. Beroep gegrond.

WOZ (artikel 17 Wet WOZ) Verstrekken onjuiste informatie leidt tot gerede twijfel onpartijdigheid taxateur. De taxateur van de gemeente heeft ter zitting gesteld dat hij de maten van de garage had vastgesteld “door het bouwdossier te lichten”. Daarmee heeft hij bij de rechtbank - naar de rechtbank aanneemt, bewust - de indruk gewekt dat hij de maten had bepaald aan de hand van de bouwtekeningen. Achteraf is echter gebleken dat de taxateur helemaal niet over bouwtekeningen beschikte. De rechtbank acht dat een kwalijke zaak. In het algemeen moet het toch zo zijn dat de rechter mag vertrouwen op de juistheid van hetgeen een vertegenwoordiger van de overheid ter zitting beweert. Als achteraf dan blijkt dat onjuiste informatie is verstrekt, geeft dat gerede twijfel aan de onpartijdigheid van die taxateur. Het ondermijnt ook het vertrouwen van de burger in de overheid. Nu in het taxatierapport niet is toegelicht hoe de waardering van de garage tot stand is gekomen is de taxatie op dit punt onbegrijpelijk. De rechtbank stelt de waarde vast conform de conclusie van belanghebbende.

BRE 15/7216 t/m BRE 15/7219 Art. 15 Wet OB, aftrekbare voorbelasting. Belanghebbende exploiteert een park door middel van diverse activiteiten op het gebied van kunst, cultuur en natuur al dan niet tegen vergoeding. In geschil is of sprake is van niet-economische activiteiten, die tot een aftrekbeperking moeten leiden. Naar het oordeel van de rechtbank is daarvan geen sprake, omdat het park als één geheel wordt geëxploiteerd en daarmee – gezien het commerciële karakter – uitsluitend sprake is van economische activiteiten. De naheffingsaanslagen omzetbelasting worden verminderd. Forfaitaire proceskostenvergoeding. Verwerping belanghebbendes beroep op integrale proceskostenvergoeding op grond van het arrest United Video Properties Inc. (HvJ EU 28 juli 2016, C-57/15) en art. 47 Handvest.

De rechtbank is van oordeel dat de onroerende zaak een courant object is. De waarde van de onroerende zaak wordt voor zover deze ziet op het kantoorgebouw bepaald aan de hand van de huurwaardekapitalisatiemethode. Bij het bepalen van de waarde van de in aanbouw zijnde parkeergarage en fietsenstalling wordt de vervangingswaarde in aanmerking genomen. Zowel verweerder als eiser maken de door hen voorgestane waarde niet aannemelijk. De rechtbank bepaalt de waarde in goede justitie.

De heffingsambtenaar heeft niet aannemelijk gemaakt dat de waarde van de hotels niet te hoog is vastgesteld. Bij de vaststelling van de waarde op grond van de vergelijkingsmethode heeft de heffingsambtenaar niet duidelijk gemaakt of en in hoeverre rekening is gehouden met de verschillen tussen de vergelijkingsobjecten en de onderhavige objecten. De heffingsambtenaar heeft voor de herleiding van de waarde van de objecten uit de transactieprijzen van de vergelijkingsobjecten ten onrechte de “geanalyseerde prijs per kamer” als enige parameter gebruikt. Eiseressen hebben de door hen verdedigde waarde van de objecten evenmin aannemelijk gemaakt. De rechtbank voorziet zelf in de zaken en heeft de waarde van de hotels schattenderwijs vastgesteld.