Aflevering 2017

De bevoegdheid tot het heffen van rioolheffing van de gemeente Sliedrecht is overgedragen aan het openbaar lichaam Drechtsteden. De aanslagen rioolheffing zijn daarom onbevoegd opgelegd door de heffingsambtenaar van de gemeente Sliedrecht. Geen aanleiding om het bevoegdheidsgebrek te passeren op de voet van artikel 6:22 Awb, ook al niet omdat het bevoegdheidsgebrek niet is geheeld. Verder de toerekening van immateriële schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn aan verweerder respectievelijk de Staat en de verdeling van de proceskostenvergoeding over drie verschillende zaken.

Art. 15.33 Wet milieubeheer; Verordening afvalstoffenheffing 2013 gemeente Rijnwaarden. Na intrekking Verordening zonder overgangsrecht kunnen geen aanslagen meer worden opgelegd met toepassing van die Verordening.

Afvalstoffenheffing; de heffingsambtenaar heeft niet in strijd gehandeld met de voor hem geldende beleidsregels, neergelegd in de Uitvoeringsregeling aanwijzing belastingplichtige in een keuzesituatie 2013 t/m 2016 door de onderhavige aanslagen afvalstoffenheffing aan belanghebbende, als 'degene die een nutsvoorziening van het object op zijn naam heeft', op te leggen

Afvalstoffenheffing. Niet goed functionerende verzamelcontainer.

Immateriële schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Zeer gering financieel belang bij € 15. Berekening van toerekening schadevergoeding aan bestuursorgaan respectievelijk Staat toe te rekenen schadevergoeding.

BIZ-verordening onverbindend wegens onvolledige bekendmaking. Bijbehorende kaart van de BIZ-zone niet samen met de verordening in het elektronisch gemeenteblad gepubliceerd.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. De rechtbank is van oordeel dat degene die de uitspraak op bezwaar heeft gedaan, daartoe bevoegd was. Aan een mogelijk ondertekeningsgebrek verbindt de rechtbank geen consequenties. Ten aanzien van degene die in beroep als heffingsambtenaar is verschenen kan de rechtbank niet verifiëren of het tewerkstellingsbesluit bevoegd is genomen. Het is de rechtbank echter ambtshalve bekend dat deze heffingsambtenaar als zodanig in beroep optreedt.

Art. 7:15 en art. 8:75 Awb, art. 2, lid 3, Besluit proceskosten bestuursrecht. In geschil is of de kostenvergoeding voor de hoorzitting in de bezwaarfase op € 125 moet worden bepaald. Vaststaat dat tijdens de hoorzittingen verdeeld over zes dagen zijn behandeld de bezwaarschriften van bijna 350 WOZ-beschikkingen betreffende de waardebepaling van een diversiteit aan onroerende zaken, bestaande uit niet-woningen en verscheidene niet vergelijkbare woningen. Hieruit leidt het Hof af dat de verschillende zaken geen of onvoldoende (inhoudelijke) samenhang vertonen, waardoor de met betrekking tot de hoorzitting verrichte werkzaamheden van de gemachtigde van belanghebbende geen uniform karakter hebben gehad en zijn afgestemd op de bijzonderheden van elke zaak. Nu namens belanghebbende is gesteld dat de voorbereiding van de hoorzitting circa 45 minuten tot 1 uur per zaak vergt en de Heffingsambtenaar een vergoeding van € 250 per uur als redelijk bestempelt, kan in redelijkheid niet worden gezegd dat met de forfaitaire vergoeding van € 244 voor het bijwonen van de hoorzitting afbreuk wordt gedaan aan het karakter van een tegemoetkoming in de werkelijke kosten.

De rechtbank heeft het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard omdat de bevoegdheid om namens belanghebbende beroep in te stellen onmiskenbaar blijkt uit de in beroep overgelegde machtiging. Voorts is de WOZ-waarde van een woning in geschil

WOZ-waarde nertsenhouderij. Beoordeling beroep op waardedruk als gevolg van de Wet verbod pelsdierhouderij.

WOZ-waarden van onroerende zaken gelegen op een bedrijventerrein, bestaande uit kantoren en opslag-/magazijnruimtes. De objecten maken deel uit van twee aan de (. . . ) gelegen gebouwen en zijn alle in eigendom en in gebruik bij eiseres. Tussen partijen is niet in geschil dat elke ruimte, waaraan een apart (huis)nummer is toegekend, al dan niet door toevoeging van een letter, een afsluitbare ruimte is (kantoor-, opslag- of magazijnruimte of een combinatie hiervan), die afzonderlijk bruikbaar, verhuurbaar en verkoopbaar is. Hierbij is van belang dat een unit kan worden gebruikt zonder dat andere delen van het gebouw noodzakelijk worden gebruikt. Er is derhalve sprake van een juiste objectafbakening en verweerder heeft terecht de units als afzonderlijke WOZ-objecten aangemerkt op grond van artikel 16 van de Wet WOZ. Verweerder heeft de waarden bepaald met behulp van de methode van huurwaardekapitalisatie. Tussen partijen is niet in geschil dat deze methode een geschikte methode is om de waarde van onroerende zaken, als hier in geding, vast te stellen. Verweerder heeft hierbij gesteld dat aan de hand van vergelijkbare panden huurwaarden voor de onroerende zaken zijn bepaald en dat hij bij de bepaling van de huurwaarden van de onroerende zaken aan de lage kant is gebleven. Eiseres betoogt dat verweerder voor alle objecten dezelfde kapitalisatiefactor behoort te hanteren en dus ten onrechte per object een kapitalisatiefactor heeft berekend. Voorts stelt eiseres dat verweerder een te laag opslag-risico hanteert en het leegstandsrisico en het onderhoud te laag heeft ingeschat. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de risico-opslag, het percentage onderhoud en het leegstandsrisico voor de onroerende zaken niet te laag vastgesteld. De rechtbank is van oordeel dat de waarden van de onroerende zaken alsmede de daarop gebaseerde aanslagen niet te hoog zijn vastgesteld en is het beroep ongegrond.

Forensenbelasting; het Hof acht aannemelijk dat het eigen gebruik van de in geding zijnde vakantiewoning op grond van de verhuurbemiddelingsovereenkomst en bijhorende allonge is gemaximeerd tot 90 dagen zodat de aanslag forensenbelasting ten onrechte is opgelegd

Belanghebbende heeft een omgevingsvergunning aangevraagd in verband met de uitbreiding van zijn vleeskalverenhouderij. Daarvoor is aan hem een bedrag aan leges in rekening gebracht. De Heffingsambtenaar heeft het bedrag aan leges gebaseerd op de bij de legesverordening 2012 behorende tarieventabel. Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de legesfactuur tot een te hoog bedrag aan hem is opgelegd. Het Hof oordeelt dat er geen redenen zijn om de legesverordening 2012 of de daarbij behorende tarieventabel onverbindend te verklaren. Belanghebbende heeft overigens niet aannemelijk gemaakt dat de legesverordening 2012 voor de jaren daarna is gewijzigd omdat de daarin opgenomen normbedragen aanzienlijk hoger waren dan de daadwerkelijke bouwkosten. Belanghebbendes beroep op schending van het gelijkheidsbeginsel gaat ook niet op. Aan belanghebbende wordt wel een immateriële schadevergoeding opgelegd wegens overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg. Het hoger beroep is gegrond wegens het niet toekennen van een immateriële schadevergoeding aan belanghebbende door de Rechtbank. Voor het overige bevestigt het Hof de uitspraak van de Rechtbank.

AWB 16/1972 en 17/201 Wet WOZ, winkelpand, kortlopende huurovereenkomsten moeten bij de vaststelling van de waarde in het economisch verkeer mede in aanmerking worden genomen

Wet Woz. Woning met bedrijvigheid. Juiste objectafbakening?

Precariobelasting. Rijksconcessie moet geacht worden te zijn vervallen, zodat de van toepassing zijnde regeling van rechtswege is geëindigd. Het in hoger beroep aangevoerde doet hieraan niet af.

In geschil is of de Heffingsambtenaar de waarden van de objecten op te hoge bedragen heeft vastgesteld. In hoger beroep spitst het geschil zich toe op de vragen of: de Heffingsambtenaar bij de bepaling van de huurwaarden van de objecten in onvoldoende mate rekening heeft gehouden met de onder 3.10 vermelde incentives; de bij de bepaling van de waarden van de objecten door de Heffingsambtenaar gebruikte huurwaardekapitalisatiefactor van 11,1 te hoog is.

WOZ. De toetssteen blijft de waarde zoals omschreven in artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ, en die waarde kan ook op andere manieren aannemelijk worden gemaakt. De verwijzingen door belanghebbende naar de Waarderingsinstructie 2011, zoals vermeld in zijn grieven, doen hieraan niet af. Consistent toegepaste meetmethode van de heffingsambtenaar, transactie vergelijkingsobject vindt plaats binnen 1 jaar na waardepeildatum en afronden naar beneden van WOZ-waarden woning en vergelijkingsobjecten.

WOZ (Algemeen)

WOZ. Waarde woning op waardepeildatum 1 januari 2013 niet af te leiden van verkoop betreffende woning 3,5 jaar later. Ook verkoopdatum van door belanghebbende aangevoerde object te ver verwijderd van waardepeildatum. De waarde van de 3-onder-1-kapwoning kan onder de door het Hof genoemde voorwaarden ook worden gebaseerd op verkoopprijzen die zijn gerealiseerd voor vrijstaande woningen. In taxatierapport heffingsambtenaar voor de waardebepaling van het grondperceel gemaakt onderscheid tussen ‘grond behorende bij de woning’ en ‘restgrond’ niet onredelijk.

In beide zaken is in hoger beroep in geschil of de bezwaren van belanghebbende tegen de naheffingsaanslagen terecht niet-ontvankelijk zijn verklaard, of de hoorplicht is geschonden, of de Heffingsambtenaar dwangsommen verbeurt wegens niet tijdig beslissen op bezwaar, of daarover wettelijke rente moet worden vergoed en of de verweerschriften in eerste aanleg en het verweerschrift in hoger beroep onbevoegdelijk zijn ingediend. In de zaak met nummer 16/00413 is tevens in geschil of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd

De naheffingen parkeerbelasting zijn terecht opgelegd. De regels over de verschuldigdheid van parkeerbelasting zijn voldoende duidelijk in het gebied waar belanghebbende parkeerde.

Besluit proceskosten bestuursrecht. Samenhangende zaken in de zin van artikel 3 lid 2. Drie WOZ-zaken over drie verschillende varkenshouderijen zijn geen samenhangende zaken. Verschillende objectkenmerken en aanzienlijke waardeverschillen. Werkzaamheden niet nagenoeg identiek. Niet alleen kijken naar de proforma bezwaarschriften.

Vakantiepark met 40 chalets en 86 stacaravans dient naar het oordeel van het Hof tot woning als bedoeld in artikel 220a, lid 2, van de Gemeentewet, omdat meer dan 80% van de waarde toe te rekenen is aan woondoeleinden. Aan de duur van het gebruik van de recreatiewoningen komt geen betekenis toe. Evenmin is van belang of sprake is van volgtijdig gebruik.

Art. 223 lid 1 Gemw, art. 1 GW, art. 120 GW, art. 26 IVBPR, art. 1 Twaalfde Protocol bij het EVRM; forensenbelasting; gelijkheidsbeginsel Aan belanghebbende zijn naast de aanslag forensenbelasting ook aanslagen rioolheffing en afvalstoffenheffing opgelegd. Het onderscheid in de Verordening forensenbelasting tussen forensen en inwoners van een gemeente is gebaseerd op een wet in formele zin, waardoor toetsing aan art. 1 GW o.g.v. 120 GW niet mogelijk is. Er is geen sprake van schending van art. 26 IVBPR of art. 1 Twaalfde Protocol bij het EVRM, omdat het gemaakte onderscheid valt binnen de beoordelingsvrijheid van de wetgever, nu de bijdrage uit het gemeentefonds mede afhankelijk is van het aantal inwoners van een gemeente. Het arrest van de Hoge Raad, BNB 2002/17, waarin de samenloop van forensenbelasting en onroerende-zaakbelastingen werd toegestaan, is ook van toepassing op onderhavige zaak. Omdat de forensenbelasting geen bestemmingsbelasting is, behoeft geen relatie te bestaan tussen de (mate van) profijt en het bedrag van de verschuldigde forensenbelasting.

Rioolheffing. Het van eisers perceel afkomstige hemelwater wordt rechtstreeks in het achtergelegen open water afgevoerd. Naar het oordeel van de rechtbank kan gemeentelijk oppervlaktewater niet onder de term ‘gemeentelijke riolering’, zoals neergelegd in de onderhavige verordening, worden begrepen. De rechtbank vernietigt de aanslagen rioolheffing.

In hoger beroep is in geschil of de Rechtbank: na te hebben overwogen dat de uitspraak op bezwaar moet worden vernietigd omdat de heffingsambtenaar voordat hij op het bezwaar van belanghebbende besliste, belanghebbende niet in de gelegenheid heeft gesteld te worden gehoord, ten onrechte heeft geoordeeld dat dit verzuim niet tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar leidt; ten onrechte heeft geoordeeld dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat hij de waarde van de onroerende zaak niet op een te hoog bedrag heeft vastgesteld; bij de vaststelling van het bedrag van de proceskostenveroordeling van de heffingsambtenaar ten onrechte een wegingsfactor voor het gewicht van de zaak van 0,5 heeft toegepast.

In geschil is de vraag of de tweede aanslag (leges omgevingsvergunning)terecht is opgelegd.

In geschil is of aanslag terecht en tot het juiste bedrag is opgelegd.

In geschil is of de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld.

In hoger beroep is nog slechts in geschil of belanghebbende recht heeft op een dwangsom wegens niet tijdig beslissen. In het bijzonder is in geschil of de Heffingsambtenaar het pro forma bezwaarschrift heeft ontvangen.

In hoger beroep is in geschil of de WOZ-waarde op de waardepeildatum van de onroerende zaak van € 2.799.000 te hoog is vastgesteld.

Partijen houdt in hoger beroep, net als voor de rechtbank, in het bijzonder het antwoord op de vraag verdeeld of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd

In geschil is of de aanslag terecht is opgelegd. Het geschil spitst zich toe op de vraag of voor het jaar 2015 is voldaan aan de in artikel 6 van de Uitvoeringsovereenkomst opgenomen verplichting, en zo nee, of op grond daarvan dient te worden beslist dat er voor de heffing van een BIZ-bijdrage geen wettelijke grondslag bestaat.

In hoger beroep is in geschil of de waarde van de woning te hoog is vastgesteld. In het bijzonder is in geschil tot welk bedrag de waarderingsuitzondering voor waterverdedigingswerken als bedoeld in artikel 18, vierde lid van de Wet WOZ juncto artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel f, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken (hierna: URUOW) en artikel 220d, aanhef en onderdeel g, van de Gemeentewet (hierna: de waarderingsuitzondering) van toepassing is.

Tussen partijen is uitsluitend in geschil of de onder 4.4 bedoelde aanslag leges terecht is opgelegd. (Omgevingsvergunning).

In geschil is of de waarde van de woning bij de uitspraak op bezwaar op een te hoog bedrag is vastgesteld en of de door de Rechtbank voor het beroep toegekende proceskostenvergoeding tot een te laag bedrag is vastgesteld, meer in het bijzonder of de juiste wegingsfactor is toegepast.

In geschil is of de heffingsaanslag terecht is opgelegd

De Inspecteur, die geheel tegemoetkomt aan het bezwaar, mag voorbijgaan aan het verzoek te worden gehoord. Wel dienen proceskosten voor bezwaar te worden vergoed.

In geschil is of: de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld; de Rechtbank de heffingsambtenaar terecht heeft veroordeeld in de kosten die belanghebbende in verzet heeft moeten maken.

In geschil is of de heffingsambtenaar de waarde van de woning op een te hoog bedrag heeft vastgesteld. Voorts is in geschil of belanghebbende recht heeft op een proceskostenvergoeding.

In geschil is of (i) de Rechtbank het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden door op 1 augustus 2016 uitspraak te doen en niet tot 3 augustus 2016 te wachten op de reactie van belanghebbende op haar brief van 20 juli 2016 waarin de Rechtbank belanghebbende verzoekt op het voorstel van de heffingsambtenaar d.d. 18 juli 2016 te reageren, of (ii) het incidenteel hoger beroep van heffingsambtenaar tijdig is ingediend, en of (iii) de juiste wegingsfactoren ter berekening van de proceskostenvergoeding zijn toegepast.

In hoger beroep is in geschil of de door de heffingsambtenaar in hoger beroep verdedigde waarde van de woning van € 343.000 te hoog is; de Rechtbank het bedrag van de proceskosten waarin zij de heffingsambtenaar heeft veroordeeld, op een te laag bedrag heeft vastgesteld; de Rechtbank het verzoek om de heffingsambtenaar te veroordelen tot vergoeding van de door belanghebbenden geleden schade ten onrechte heeft afgewezen.

In geschil is of de Rechtbank terecht artikel 1.3 van de Tarieventabel 2015 onverbindend heeft verklaard.

In geschil is of de Rechtbank terecht artikel 1.3 van de Tarieventabel 2015 onverbindend heeft verklaard.

In geschil is of de Rechtbank terecht artikel 1.3 van de Tarieventabel 2015 ten opzichte van belanghebbende onverbindend heeft verklaard, en zo nee, of het bedrag van de bouwsom van € 35.399 waarnaar de leges bij uitspraak op bezwaar zijn berekend, te hoog is.

In geschil is of de waarde van de onroerende zaak op een te hoog bedrag is vastgesteld. In het bijzonder verschillen partijen van mening over het antwoord op de volgende vragen: de heffingsambtenaar is uitgegaan van een onjuiste objectafbakening; de waarderingsuitzondering van artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel g, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet WOZ (hierna: URUOW) en artikel 220d, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van de Gemeentewet (hierna: de kerkenuitzondering) dient te worden toegepast; en de waarderingsuitzondering van artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel f, van de URUOW en artikel 220d, eerste lid, aanhef en onderdeel g, van de Gemeentewet (hierna: de waterstaatswerkenuitzondering) dient te worden toegepast.

In hoger beroep is in geschil of de Rechtbank het beroep terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard.

In geschil is of het beroep ontvankelijk is, en zo ja, of de Heffingsambtenaar gehouden is aan belanghebbende een factuur met omzetbelasting uit te reiken.

In geschil is of de waarde van de woning op een hoger bedrag vastgesteld kan worden. Indien deze vraag bevestigend beantwoord dient te worden, is tussen partijen niet in geschil dat de waarde van de woning op waardepeildatum € 160.000 bedraagt. Voorts is in geschil of de Rechtbank de aanslag ten onrechte niet heeft verhoogd.

De zaak betreft een naheffingsaanslag in de parkeerbelasting van de gemeente Leiden, begin 2015, terwijl bij de gemeente een reorganisatie gaande was. Het Hof vernietigt de naheffingsaanslag omdat deze niet is opgelegd door of namens een gemeentelijke functionaris of ambtenaar, die door het College van B&W is belast met de heffing van gemeentelijke belastingen, zoals bedoeld in artikel 231, tweede lid, aanhef en onderdeel b, van de Gemeentewet. In die omissie wordt niet voorzien door het besluit van de gemeentesecretaris-algemeen directeur – waarbij deze heeft bepaald dat de vóór de reorganisatie door het College aan de afdelingsmanager SEI en aan de afdelingsmanager WIO verleende bevoegdheid om belastingen, leges en andere heffingen te heffen, met ingang van 1 januari 2015 wordt uitgeoefend door de bekleder van een nieuwe functie –, reeds omdat niet duidelijk is op grond van welke toereikende bevoegdheid de gemeentesecretaris-algemeen directeur dat besluit heeft genomen.

Tussen partijen is in het hoger beroep in geschil: of de naheffingsaanslag tot het juiste bedrag is opgelegd, zoals de Heffingsambtenaar stelt en belanghebbende betwist. Meer in het bijzonder is in geschil of de door belanghebbende betaalde parkeerbelasting over de periode 10.42 uur tot 11.24 uur van € 1 in mindering gebracht dient te worden op de naheffingsaanslag, en of de Rechtbank de Heffingsambtenaar terecht heeft veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten van belanghebbende in de beroepsfase.

In geschil is of de heffingsambtenaar de naheffingsaanslag terecht heeft opgelegd.

Tussen partijen is in hoger beroep in geschil of de aanslag naar het juiste bedrag is opgelegd, zoals belanghebbende betwist en de Heffingsambtenaar stelt. Meer in bijzonder is in geschil of belanghebbende zich met vrucht kan beroepen op de vrijstelling van artikel 4, aanhef en onderdeel c, van de Verordening (hierna: de vrijstelling).

In geschil is of de door de Rechtbank vastgestelde waarde van de woning te hoog is.

Tussen partijen is in geschil of de Rechtbank terecht de Tarieventabel onverbindend heeft verklaard, zoals de heffingsambtenaar betwist en belanghebbende stelt. Voor het geval het gelijk aan de heffingsambtenaar is, is in geschil of sprake is van strijd met het gelijkheidsbeginsel, nu voor het in behandeling nemen van een aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwproject van Woonstichting [A] door de gemeente [B] een beduidend lager bedrag aan leges is geheven dan het door de gemeente Rotterdam van belanghebbende geheven bedrag.

Tussen partijen is in geschil of de Rechtbank terecht de Tarieventabel 2015 onverbindend heeft verklaard, zoals de heffingsambtenaar betwist en belanghebbende stelt. Voor het geval het gelijk aan de heffingsambtenaar is, is in geschil of sprake is van overschrijding van de opbrengstlimiet.

Het geschil in hoger beroep spitst zich toe op de beslissing van de Rechtbank over de dwangsom. Belanghebbende heeft ter zitting het incidentele hoger beroep ingetrokken.

In hoger beroep is geschil of de Rechtbank de zaak had moeten terugwijzen naar heffingsambtenaar teneinde belanghebbende alsnog te horen. Belanghebbende verzoekt voorts het verweerschrift niet tot de gedingstukken te rekenen en om een integrale vergoeding van de proceskosten in hoger beroep ten bedrage van € 2.039,64.

In geschil is of de heffingsambtenaar de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende heeft opgelegd.

Tussen partijen is in geschil of de hoorplicht is geschonden en of de naheffingsaanslag ten onrechte is opgelegd.

Partijen houdt in hoger beroep, net als voor de Rechtbank, het antwoord op de vraag verdeeld of belanghebbende de bevoegdheid heeft bezwaar tegen de naheffingsaanslag te maken.

In geschil is of het beroepschrift ontvankelijk is, en zo ja, of de heffingsambtenaar een dwangsom met wettelijke rente heeft verbeurd wegens het niet tijdig nemen van een beslissing op het bezwaar.

Aanslag afvalstoffenheffing Hof volgt het oordeel van de Rechtbank dat de aanslag afvalstoffenheffing niet is aan te merken als een tweede primitieve aanslag aangezien deze is opgelegd naar een andere grondslag.

Aanslag precariobelasting in verband met een luifel die boven de gemeentegrond hangt ten onrechte opgelegd aan de huurder (winkelier) van het pand. In de verordening is bepaald dat wanneer een vergunning is verleend, de vergunninghouder belastingplichtig is, tenzij hij het voorwerp niet heeft. In casu is in het verleden een bouwvergunning verleend. De eigenaar van het pand is belastingplichtig. De aanslag is ten onrechte opgelegd aan belanghebbende.

WOZ-waarde garageboxen. Het Hof verwerpt belanghebbendes stelling dat de door de Heffingsambtenaar gehanteerde methode van systematische vergelijking niet geschikt is voor de waardebepaling van garageboxen in de zin van de Wet WOZ. De Heffingsambtenaar heeft, met het door hem overgelegde taxatierapport, de door hem beschikte waarde aannemelijk gemaakt. Het Hof is van oordeel dat het niet aannemelijk is dat de scheurvorming van de onroerende zaken is veroorzaakt door de ligging nabij de spoorbaan. De Heffingsambtenaar heeft bij de waardering voldoende rekening gehouden met de scheurvorming en overige gebreken. Belanghebbende maakt de door haar verdedigde waarde niet aannemelijk, omdat onduidelijk is welke objecten belanghebbende als referentieobject heeft aangevoerd.

Het Hof stelt, nu noch de Heffingsambtenaar noch belanghebbende de door hen verdedigde waarden van het object (bedrijfswoning met garage, paardenstallen, binnenbak en drie buitenbakken en een tweede woning) aannemelijk hebben gemaakt, de waarde van het object op de waardepeildatum 1 januari 2012 – evenals de Rechtbank - in goede justitie vast op € 520.000. Voorts oordeelt het Hof dat in het systeem van de Gemeentewet en de Wet WOZ geen plaats is voor een verdeling van de totale waarde van een onroerende zaak naar waarden op onderdelen. Ten slotte oordeelt het Hof dat de Rechtbank terecht het beroep van belanghebbende ter zake van de aanslagen afvalstoffenheffing niet-ontvankelijk heeft verklaard.

Art. 17, lid 2 Wet WOZ. Art. 4:17, lid 3 Awb. Art. 7:15, lid 2 Awb. Het Hof stelt WOZ-waarde in goede justitie vast. Rechtsgeldige ingebrekestelling door belanghebbende; Hof stelt dwangsom vast. Geen vergoeding van kosten in verband met de behandeling van het bezwaar.

WOZ-waarde van schoolgebouwen is vastgesteld op de gecorrigeerde vervangingswaarde. Bij de waardebepaling van de grond van de schoolgebouwen dient, gelet op de in artikel 4 van de Uitvoeringsregeling instructie waardebepaling Wet WOZ opgenomen uitgangspunten, te worden uitgegaan van het totaal aantal vierkante meters grond dat belanghebbende tot haar eigendom rekent en niet van het aantal m² brutovloeroppervlakte (BVO). Ten aanzien van één van de schoolgebouwen overweegt het Hof dat de Heffingsambtenaar de door hem verdedigde waarde aannemelijk heeft gemaakt, omdat ten aanzien van dit perceel op de waardepeildatum een verkoopplan bestaat ten behoeve van de bouw van nieuwbouwappartementen. Naar het oordeel van het Hof maakt de Heffingsambtenaar ten aanzien van de overige schoolgebouwen met de ‘Kaderbrief grondprijzen’ en door hem aangehaalde verkooptransacties de door hem verdedigde waarde van de grond niet aannemelijk. Naar het oordeel van het Hof kan niet gezegd worden dat een uitgifteprijs van € 225 exclusief btw per m² een reële afspiegeling is van de marktwaarde. Ook de drie verkooptransacties bieden daartoe onvoldoende steun. Belanghebbende maakt de door haar verdedigde waarde van de grond evenmin aannemelijk. Belanghebbende heeft voor de grond een waarde in aanmerking genomen van € 135 exclusief btw per m². Dit bedrag is (ongeveer) het gemiddelde van grondwaardes per m² van 9 Brabantse gemeenten. Het Hof acht dit een te globale benadering en daar komt bij dat in de berekening ook waardes zijn betrokken van aanzienlijk kleinere gemeenten. De verkooptransactie die belanghebbende ter onderbouwing heeft aangedragen acht het Hof niet geschikt. Het Hof stelt in 15 van de 17 in geschil zijnde zaken de WOZ-waarde op de waardepeildatum in goede justitie vast.

Onroerende-zaakbelastingen. In geschil is of recreatiepark in hoofdzaak tot woning dient. Kavels met woonvoorzieningen, maar zonder opstal, vormen voor de ozb geen woningen in aanbouw, zodat in casu het recreatiepark niet in hoofdzaak dient tot woning. De begrippen ‘dienen tot woning’ en ‘dienstbaar zijn aan woondoeleinden’ in artikel 220a en 220e van de Gemeentewet moeten op gelijke wijze worden uitgelegd. Recreatiewoningen die op grond van arresten van de HR van 16 september 2016 (15/05193, ECLI:NL:HR:2016:2085, en nr. 15/04476, ECLI:NL:HR:2016:2084) woningen zijn in de zin van artikel 220a van de Gemeentewet, zijn ook woning in de zin van artikel 220e van de Gemeentewet.

WOZ (Algemeen)

Naar het oordeel van het Hof vallen grondstaffels onder de toepassing van artikel 40 van de Wet WOZ, aangezien deze staffels van belang kunnen zijn voor de controle van de voor een onroerende zaak vastgestelde waarde. Voorts had, naar het oordeel van het Hof, de Heffingsambtenaar de grondstaffel, als zijnde een op de zaak betrekking hebbend stuk als bedoeld in de zin van artikel 7:4, lid 2, van de Awb, voorafgaand aan het horen ter inzage moeten leggen. Het argument van de Heffingsambtenaar dat het geven van inzage in de grondstaffel in het onderhavige jaar op praktische problemen stuitte, wordt door het Hof verworpen. De Heffingsambtenaar dient, naar het oordeel van het Hof, zijn administratie zodanig in te richten dat de noodzakelijke bouwstenen voor de waardebepaling hieruit op doelmatige wijze zijn te destilleren. Voorts komt het Hof tot het oordeel dat de Heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van de onroerende zaak, alsmede de daarop gebaseerde aanslag, niet te hoog zijn vastgesteld. Het ten onrechte weigeren om de grondstaffel te verstrekken vormt voor het Hof echter aanleiding de Heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten van de hoger beroepsfase aan de zijde van belanghebbende.

Objectafbakening WOZ; samenstel. Aftrek voor gedeelte klampmuur dat niet in gebruik is bij belanghebbende.

Parkeerbelasting. Naheffingsaanslag wordt vernietigd. Het Hof is van oordeel dat de bestuurster aansluitend aan het parkeren van de auto onafgebroken bezig is geweest met het betalen van parkeerbelasting.

Geschil: Heeft de Rechtbank het ingediende beroepschrift terecht niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van een deugdelijke volmacht? Indien de erven ontvankelijk zijn in het beroep, is in geschil of de Heffingsambtenaar aan belanghebbenden een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Hof: Het had de Rechtbank redelijkerwijs duidelijk moeten zijn dat de zich als gemachtigde gepresenteerde persoon namens de erven gemachtigd was het beroepschrift in te dienen. Dit betekent dat het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. Volgt vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, terug wijzing van de zaak naar de Rechtbank, vergoeding van griffierecht en een veroordeling in de proceskosten van belanghebbende in hoger beroep.

Naar het oordeel van het Hof hebben zowel de Heffingsambtenaar als belanghebbende de waarde van de onroerende zaak niet aannemelijk gemaakt. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast op een bedrag van € 80.000.

Verzetuitspraak. Burgers kunnen digitaal hoger beroep instellen en daarvoor zijn formulieren beschikbaar op de website Rechtspraak.nl. Uit de daarbij gegeven informatie blijkt dat een belanghebbende de keuze heeft het (formulier van het) hoger beroepschrift op digitale wijze in te dienen, of af te drukken en per post te verzenden. Belanghebbende heeft gekozen voor digitale indiening en een verzending per post heeft niet plaatsgevonden. Vaststaat dat belanghebbende het hoger beroepschrift niet tijdig digitaal heeft ingediend. Belanghebbende heeft geen feiten of omstandigheden gesteld op grond waarvan kan worden geoordeeld dat hij niet in verzuim is geweest. Het hoger beroep is terecht niet-ontvankelijk verklaard en het verzet wordt ongegrond verklaard.

Leges omgevingsvergunning. Indien omgevingsvergunningsvergunning vereist is, acht belanghebbende leges en de hoogte daarvan terecht. Hof is niet bevoegd te beslissen of belanghebbende gehouden was een omgevingsvergunning aan te vragen. Beroep ongegrond.

Belanghebbendes bezwaar is terecht niet-ontvankelijk verklaard wegens termijnoverschrijding. In hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd ziet het Hof geen aanleiding die termijnoverschrijding verschoonbaar te achten.

WOZ. Waarde in het economische verkeer van agrarisch object, melkveehouderij met een bedrijfswoning. Waardebepaling met behulp van Taxatiewijzer en kengetallen, Deel 20 Agrarische gebouwen en grond. Heffingsambtenaar maakt waarde aannemelijk. Beroep ongegrond.

De aanslag BIZ is door de gemeente terecht opgelegd Aan belanghebbende is voor het jaar 2014 een aanslag Bedrijfsinvesteringszone (BIZ) van € 400 opgelegd. In geschil is of de aanslag BIZ terecht aan belanghebbende is opgelegd. De Rechtbank heeft geoordeeld dat de aanslag BIZ ten onrechte is opgelegd en heeft de aanslag vernietigd. De heffingsambtenaar heeft hoger beroep ingesteld. Het Hof is van oordeel dat de met de BIZ-bijdrage gefinancierde activiteiten gericht zijn op het vergroten van de aantrekkelijkheid van de BI-zone voor het winkelend publiek. Die activiteiten zijn daardoor niet uitsluitend gericht op particuliere belangen van de ondernemers in de BI-zone, maar dienen mede een publiek belang. Het Hof verklaart het hoger beroep gegrond.

Belanghebbende is mede-eigenaar van 40,74 hectare bos in de gemeente Horst aan de Maas. Daartoe behoort onder meer 2,84 hectare bos gelegen in een van de kernen van de gemeente. Op de WOZ-beschikking met dagtekening 31 juli 2014 is de onroerende zaak aangeduid als: “[adres], [kad.gemeente] [nummer 1] [plaats 2] WOZ-waarde: € 27.000”. Blijkens het door de Heffingsambtenaar aan belanghebbende toegezonden taxatieverslag zijn onder deze aanduiding vijf kadastrale percelen in de waardering betrokken met een gezamenlijke oppervlakte van 28.440 m2. I. Dienen de beschikking en aanslagen te worden vernietigd omdat de Heffingsambtenaar te laat uitspraak op bezwaar heeft gedaan? II. Dienen de beschikking en aanslagen te worden vernietigd omdat op de beschikking niet de juiste aanduiding van de onroerende zaak is vermeld? III. Dient de waarde van de onroerende zaak op nihil te worden gesteld omdat de cultuurgronduitzondering van toepassing is? IV. Is de waarde van de onroerende zaak te hoog vastgesteld? V. Dienen de aanslagen te worden vernietigd omdat sprake is van schending van het gelijkheidsbeginsel? Het Hof beantwoordt alle in geschil zijnde vragen ontkennend en verklaart het hoger beroep ongegrond.

WOZ waarde van twee-onder-één-kapwoning, met aangebouwde garage, dakkapel, serre en berging. De Heffingsambtenaar heeft de door hem verdedigde waarde van € 250.000 niet aannemelijk gemaakt. Ook belanghebbende is niet geslaagd in het bewijs van de door hem bepleite waarde van € 174.000. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast op € 225.000.

Dat voorafgaand aan het opleggen van de WOZ-beschikking geen inpandige opname heeft plaatsgevonden, hoewel tussen partijen overeengekomen, betekent niet dat de beschikking om die reden niet gegeven mocht worden. Het Hof verwerpt ook de overige grieven van belanghebbende en is van oordeel dat de Heffingsambtenaar de door hem verdedigde waarde aannemelijk heeft gemaakt.

WOZ waarde winkelpand. Hof stelt de waarde in goede justitie vast aangezien partijen de door hen bepleite huurwaarde niet aannemelijk hebben gemaakt. De Heffingsambtenaar heeft bij uitspraak op bezwaar de onderbouwende (huur)transactiegegevens deels geanonimiseerd aan belanghebbende verstrekt, namelijk zonder bekendmaking van de huisnummers. Volgens het Hof is dat niet terecht. Omdat belanghebbende beroep heeft moeten instellen om de exacte gegevens van de onderbouwende (huur)transacties te verkrijgen kent het Hof een proceskostenvergoeding toe.

Uitspraak van de Rechtbank is niet ondertekend door de voorzitter en evenmin is in de uitspraak vermeld dat de voorzitter verhinderd was te ondertekenen. De onder de Rechtbank berustende originele uitspraak is ook niet ondertekend en daarin is ook niet vermeld dat de voorzitter verhinderd is de uitspraak te ondertekenen. Gelet hierop voldoet de uitspraak niet aan de eisen die zijn gesteld in artikel 8:77, lid 3, van de Awb, dat een voorschrift bevat van openbare orde dat de rechter ambtshalve heeft te toetsen. Het Hof is van oordeel dat met het ontbreken van een ondertekening door de voorzitter een zodanig gebrek aan de uitspraak kleeft dat deze reeds daarom vernietigd dient te worden (in vergelijkbare zin CRvB 26 april 2005, ECLI:NL:CRVB:2005:AT5793, AB 2005/301). Het hoger beroep is gegrond. Partijen komen ter zitting van het Hof tot overeenstemming over de WOZ-waarde zodat terugwijzing naar de Rechtbank geen zin heeft. Het Hof doet de zaak zelf af.

WOZ waarde NSW-landgoed. Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar voor het onderhavige jaar, 2014, niet gebonden is aan een voor eerdere jaren gesloten compromis over de instandhoudingsfactor. De instandhoudingsfactor is door de Heffingsambtenaar terecht op 0,92 vastgesteld. Belanghebbende heeft geen inzicht gegeven in de feitelijke staat van onderhoud en heeft evenmin een inpandige opname toegelaten.

Leges bouwvergunning. Uitleg legessanctie van artikel 3.1, lid 4, van de Wet op de ruimtelijke ordening. Het Hof is van oordeel dat uit de parlementaire geschiedenis volgt dat de term "rechten ter zake van ( ... ) door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten die verband houden met het bestemmingsplan" in artikel 3.1, lid 4, van de Wro ruim moet worden uitgelegd. Dat past ook bij de bedoeling van de wet: het inbouwen van een financiële prikkel op het actief naleven van de actualiseringsverplichting. Onder de hiervoor bedoelde term vallen blijkens de letterlijke tekst van de toelichting ook de leges ter zake van bouwactiviteiten. Op grond van artikel 2.3.1.1 van de Tarieventabel wordt één totaalbedrag aan leges geheven indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op een bouwactiviteit en een andere aanvraag dan een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit is in het onderhavige geval niet ingediend. Voor zover de Heffingsambtenaar stelt dat in het kader van de aanvraag ook andere – legesplichtige - werkzaamheden zijn verricht die niet samenhangen met het bestemmingsplan, zijn deze werkzaamheden naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk gemaakt. Het Hof verklaart het hoger beroep van de Heffingsambtenaar ongegrond.

Artikel 7, lid 2, van de Paspoortwet. Heffing rechten ter zake van de aanvraag van een Nederlandse identiteitskaart op grond van de Paspoortwet. Niet vereist is dat de werkzaamheden ten behoeve van de aanvraag rechtstreeks en in overheersende mate verband houden met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang.

De recreatiewoningen in een recreatiepark zijn voor de toepassing van artikel 220a, lid 2, van de Gemeentewet, aan te merken als woning. De Heffingsambtenaar heeft niet aannemelijk gemaakt dat de onroerende zaak niet in hoofdzaak tot woning dient. De Heffingsambtenaar heeft het Hof verzocht om gebruik te maken van de mogelijkheid de Hoge Raad prejudiciële vragen te stellen. Het Hof willigt dat verzoek niet in. In de onderhavige procedure dienen diverse feitelijke vragen te worden beantwoord. De zaak leent zich daarom niet voor het stellen van prejudiciële vragen. Ook voor het overige ziet het Hof geen reden tot het stellen van prejudiciële vragen aan de Hoge Raad.

Leges. Uitleg begrip bouwkosten in de Verordening. Gedeeltelijke zelfwerkzaamheid leidt er toe dat de bouwkosten dienen te worden bepaald op de prijs die in het economische verkeer aan een derde zou moeten worden betaald voor het tot stand brengen van het bouwwerk. Anders dan de Heffingsambtenaar betoogt is het ROEB-overzicht niet van toepassing. Belanghebbende heeft de door haar bepleite bouwkosten aannemelijk gemaakt.

WOZ. Belanghebbende is tijdens de zitting in eerste aanleg akkoord gegaan met de door de Heffingsambtenaar verdedigde inhoudsmaat van de aanbouw. Het is in strijd met een goede procesorde om daarop in hoger beroep terug te komen. Referentiepanden zijn te ver van de peildatum (respectievelijk 22 maanden na en 30 maanden voor de waardepeildatum) verkocht . Heffingsambtenaar maakt niet aannemelijk dat met verkeersoverlast en scheurvorming in voldoende mate rekening is gehouden.

Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar de door hem in hoger beroep verdedigde waarde van de onroerende zaak van € 769.750 aannemelijk gemaakt. De Heffingsambtenaar heeft echter niet aannemelijk gemaakt dat de waarde van de onroerende zaak zoals opgenomen in de beschikking niet te hoog is (€ 788.000). Het Hof legt aan dit oordeel ten grondslag dat de Heffingsambtenaar ter zitting, desgevraagd, verklaard heeft dat hij ten onrechte een perceeloppervlakte van 2.500 m², dat onder de cultuurgrondvrijstelling had dienen te vallen, in de waardering van de onroerende zaak heeft betrokken. Uitgaande van de tussen partijen niet in geschil zijnde waarde van € 7,30 per m², komt het Hof tot het oordeel dat de door de Heffingsambtenaar vastgestelde waarde van het perceel verlaagd dient te worden met een bedrag van € 18.250. Belanghebbende heeft anderzijds de door haar in hoger beroep verdedigde waarde niet aannemelijk gemaakt.

Belanghebbende krijgt geen dwangsom toegekend, hoorplicht wordt geacht niet te zijn geschonden en de WOZ-waarde is niet te hoog vastgesteld Op 14 augustus 2014 ontvangt de Heffingsambtenaar een bezwaarschrift van belanghebbende gericht tegen de waardebeschikking en de aanslag WOZ. In 2014 is geen uitspraak op bezwaar gedaan. Tot de stukken van het geding behoort een brief van de Heffingsambtenaar aan de gemachtigde van belanghebbende, gedagtekend 27 december 2014, met als ‘Onderwerp’ Verlenging beslistermijn bezwaarschrift. In deze brief is vermeld dat de Heffingsambtenaar de beslistermijn met zes weken verdaagt tot 12 februari 2015. Belanghebbende ontkent dit schrijven te hebben ontvangen. Op 1 januari 2015 heeft belanghebbende de Heffingsambtenaar in gebreke gesteld en de Heffingsambtenaar daarbij in de gelegenheid gesteld om binnen 14 dagen alsnog uitspraken op bezwaar te doen. Op 23 januari 2015 doet de inspecteur uitspraak op bezwaar. Bij besluit van 21 januari 2015 (de dwangsombeschikking) heeft de Heffingsambtenaar beslist dat belanghebbende geen recht heeft op een dwangsom. Het Hof oordeelt dat belanghebbende geen recht heeft op een dwangsom, omdat de Heffingsambtenaar aannemelijk maakt dat de verdagingsbrief (tijdig) naar het juiste adres is verzonden; het Hof acht belanghebbendes blote stelling dat de verdagingsbrief niet is ontvangen, niet voldoende geloofwaardig. De Heffingsambtenaar heeft alvorens op het bezwaar te beslissen belanghebbende niet gehoord. Het Hof verbindt aan het niet-horen geen gevolgen. Belanghebbende is door de Heffingsambtenaar drie keer in de gelegenheid gesteld om te worden gehoord, waarbij belanghebbende ten aanzien van twee van de drie geplande hoorzittingen vooraf heeft laten weten beschikbaar te zijn. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende voldoende gelegenheid heeft gekregen om te worden gehoord en de voldoende ruim van tevoren geplande hoorzittingen zelf onbenut heeft gelaten, zodat onder deze omstandigheden geen sprake is van een schending van de hoorplicht. Ten aanzien van de waarde van de onroerende zaak is het Hof van oordeel dat de waarde niet tot een te hoog bedrag is vastgesteld. Het Hof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

WOZ-waarde woning. Het Hof passeert het bevoegdheidsgebrek met toepassing van artikel 6:22, van de Awb aangezien het bevoegdheidsgebrek binnen een redelijke termijn is hersteld en gesteld noch gebleken is dat belanghebbende door het bevoegdheidsgebrek is benadeeld. Aangezien geen van partijen de door hen verdedigde waarde aannemelijk heeft gemaakt, stelt het Hof de waarde van de woning in goede justitie vast op € 125.000.

Rioolheffing. Onderscheid in de verordening tussen gebruikers van woningen en niet-woningen levert geen schending van het discriminatieverbod op. Artikel 228a van de Gemeentewet biedt aan gemeenten de ruimte om de rioolheffing met een zekere ruwheid vorm te geven. Het staat een gemeente vrij om, zoals de gemeente Oosterhout hier heeft gedaan, gebruikers van onroerende zaken in de rioolheffing te betrekken naar een vast bedrag per perceel bij een hoeveelheid afgevoerd water van maximaal 500 m3. Daarmee blijft de gemeente binnen de haar door de wetgever verleende vrijheid, en maakt zij evenmin inbreuk op het verbod van discriminatie uit artikel 1 van de Grondwet (zie Hoge Raad 4 november 2016, nr. 15/03647, ECLI:NL:HR:2016:2495, BNB 2017/26).

Hoger beroep niet-ontvankelijk. Niet-tijdige betaling griffierecht niet verschoonbaar.

Naheffingsaanslag in de parkeerbelasting. De Rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat tussen partijen niet in geschil is dat geen parkeerbelasting is voldaan. Belanghebbende heeft echter niet aannemelijk gemaakt dat zij de verschuldigde parkeerbelasting voldaan heeft. Voorts oordeelt het Hof dat de uitspraak op bezwaar is ondertekend door een onbevoegd orgaan en dat het “Brondocument” ten onrechte niet voorafgaand aan het horen in de bezwaarfase ter beschikking is gesteld. Deze onjuistheden passeert het Hof echter met toepassing van artikel 6:22 van de Awb.

Aanslag forensenbelasting is noch prematuur noch na afloop van de aanslagtermijn opgelegd. De aanslag forensenbelasting is tevens terecht opgelegd. Er is geen sprake van een woning die uitsluitend voor verhuur is bestemd, omdat verhuur van de woning niet is toegestaan en er ook geen verhuur heeft plaatsgevonden. Het Hof acht niet aannemelijk dat er geen sprake is van eigen gebruik door belanghebbende en/of zijn gezin. Zelfs indien rekening wordt gehouden met het aantal dagen dat volgens belanghebbende is gebruikt om de woning voor verhuur gereed maken en houden, geldt dat belanghebbende de woning meer dan 90 dagen voor zichzelf en zijn gezin beschikbaar heeft gehouden.

WOZ-waarde vrijstaande bungalow. Hof stelt de waarde in goede justitie vast.

Het Hof stelt de waarde van de onroerende zaak (een tussenwoning zonder garage) in goede justitie vast, nu geen van beide partijen de door hen verdedigde waarde aannemelijk heeft gemaakt.

Forensenbelasting. Eigen gebruik op grond van verhuurbemiddelingsovereenkomst niet gemaximeerd tot 90 dagen. Belanghebbende heeft de woning via de eigenarensite voor 67 dagen gereserveerd. De woning wordt meer dan 90 dagen door belanghebbende voor zichzelf of voor zijn gezin beschikbaar gehouden. Heffing van forensenbelasting.

Vrijstaande villa/landhuis met aangebouwde garage, carport en overkapping en 2.750 m² grond. 1. Is de WOZ-waarde per 01-01-2011 van € 720.000 te hoog? Het Hof stelt, nu noch de Heffingsambtenaar noch belanghebbende de door hen verdedigde waarde aannemelijk hebben gemaakt, de waarde in goede justitie vast op € 700.000. 2. Heeft de Rechtbank aan belanghebbende voor de twee over de jaren 2012 en 2013 aanhangige WOZ- en OZB zaken terecht slechts één bedrag aan immateriële schadevergoeding voor overschrijding van de redelijke termijn toegekend? Het Hof is – net als de Rechtbank – van oordeel dat sprake is van zaken die in hoofdzaak betrekking hebben op hetzelfde onderwerp. De schadevergoeding heeft de Rechtbank op de juiste wijze berekend en terecht vastgesteld op een bedrag van in totaal € 2.000. De Rechtbank heeft echter ten onrechte niet aan elke zaak een gedeelte toegerekend van het in totaal toegekende bedrag. 3. Heeft belanghebbende recht op vergoeding van de wettelijke rente over de te ontvangen immateriële schadevergoeding? Het Hof veroordeelt de Heffingsambtenaar en de Staat tot vergoeding van de wettelijke rente over de immateriële schadevergoeding. 4. Primair: heeft belanghebbende recht op vergoeding van zijn integrale proceskosten en subsidiair: heeft hij recht op de forfaitaire proceskostenvergoeding met toepassing van de factor 1 voor het gewicht van de zaak? Zowel voor het beroep bij de Rechtbank als voor het hoger beroep bij het Hof wordt volstaan met een proceskostenveroordeling overeenkomstig de forfaitaire bedragen uit het Besluit proceskosten bestuursrecht met toepassing van factor 1.

Uitspraak na verwijzing HR 29 april 2016, 14/05591, ECLI:NL:HR:2016:752. Partijen betwisten beiden een in het verwijzingsarrest opgenomen feitelijk uitgangspunt. Een verwijzingshof is als regel gebonden aan de (feitelijke) uitgangspunten die de Hoge Raad in een verwijzingsarrest heeft opgenomen (HR 23 mei 2014, 12/05390, ECLI:NL:HR:2014:1185). Het Hof stelt de aanslag zuiveringsheffing in goede justitie vast.

Naheffingsaanslag in de parkeerbelasting. Het Hof acht aannemelijk dat het belastbare feit waarop de naheffingsaanslag is gebaseerd, zich daadwerkelijk heeft voorgedaan. De Rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat tussen partijen niet in geschil was dat geen parkeerbelasting was voldaan. Dit leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, aangezien niet aannemelijk is dat belanghebbende parkeerbelasting heeft voldaan. Voorts oordeelt het Hof dat de uitspraak op bezwaar is ondertekend door een onbevoegd orgaan en dat het “Brondocument” ten onrechte niet voorafgaand aan het horen in de bezwaarfase ter beschikking is gesteld. Deze onjuistheden passeert het Hof met toepassing van artikel 6:22 van de Awb.

Art. 8:75 Awb. De Rechtbank hanteert ‘beleid’, waarbij in geval van 7 of meer samenhangende zaken sprake is van een bijzondere omstandigheid, die een hogere proceskostenvergoeding dan die volgens Besluit proceskosten bestuursrecht rechtvaardigt. De factor als bedoeld in onderdeel C2 van Besluit proceskosten bestuursrecht wordt volgens dit beleid als volgt gehanteerd: 1 t/m 3 zaken, factor 1; 4 t/m 6 zaken, factor 1,5; 7 t/m 9 zaken, factor 2,5, enzovoort. De Inspecteur komt in hoger beroep en hij stelt het ‘beleid’ van de Rechtbank ter discussie. Volgens de Inspecteur zijn meer samenhangende zaken geen bijzondere omstandigheid, die rechtvaardigen dat wordt afgeweken van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Het Hof komt aan deze vraag niet toe.

De Heffingsambtenaar heeft ter zake van een, op hetzelfde adres gevestigd, bedrijfspand en woning afzonderlijke WOZ-beschikkingen gegeven en gelijktijdig met de beschikkingen zijn aan belanghebbende aanslagen gemeentelijke heffingen opgelegd. Naar aanleiding van een door belanghebbende ingediend bezwaarschrift heeft de Heffingsambtenaar de WOZ-beschikkingen en de aanslagen vernietigd, teneinde een nieuwe beschikking en nieuwe aanslagen, gebaseerd op een juiste objectafbakening, op te leggen. In het midden latend of belanghebbende al dan niet slechts bezwaar heeft gemaakt tegen de aanslagen rioolheffing, oordeelt het Hof dat de Heffingsambtenaar bevoegd is om fouten in de objectafbakening bij miskenning van aanwezigheid van een samenstel te herstellen. Voorts was de Heffingsambtenaar op grond van het Schipholarrest bevoegd om de WOZ-beschikkingen en aanslagen te vernietigen. Gelet op de vernietiging van de WOZ-beschikkingen en aanslagen, heeft de Rechtbank terecht geoordeeld dat belanghebbende geen belang meer had bij het door hem ingestelde beroep.

Art. 7:15 Awb. Art. 7:2 Awb. Art. 7:3 Awb. Hoorplicht voor een verzoek om een tegemoetkoming in de vergoeding van de kosten van bezwaar. Op een dergelijk verzoek moet in verband met gesloten stelsel van rechtsmiddelen in het belastingrecht bij uitspraak op bezwaar worden beslist. Bij een verzoek om een tegemoetkoming in de vergoeding van de kosten van bezwaar dient belanghebbende, indien partijen van mening verschillen over de voor het verzoek relevante feiten, over het verzoek te worden gehoord, ook al wordt volledig tegemoet gekomen aan het materiele geschil.

Toeristenbelasting. Belanghebbende exploiteert een mini-camping in Zeeland en biedt – naast twee vaste (seizoen)plaatsen - overnachtingsmogelijkheden voor mobiele kampeeronderkomens. Het Hof is van oordeel dat de aan belanghebbende over 2013 opgelegde aanslag toeristenbelasting niet in strijd is met artikel 1 van het eerste Protocol bij het EVRM, artikel 1 van het twaalfde Protocol bij het EVRM, artikel 26 van het IVBPR dan wel het gelijkheidsbeginsel.

De uitspraak op bezwaar wordt bij tweede uitspraak op bezwaar ingetrokken en er wordt voor de tweede maal uitspraak op bezwaar gedaan. Volgens vaste jurisprudentie kan in het belastingrecht niet tweemaal uitspraak op bezwaar worden gedaan (vgl. Hoge Raad 20 januari 2012, nr. 10/02678, ECLI:NL:HR:2012:BT1516). Een dwangsombesluit is geen beschikking op aanvraag in de zin van artikel 4:17, eerste lid, van de Awb, zodat niet krachtens deze bepaling een dwangsom kan worden verbeurd wegens het niet tijdig nemen van een dwangsombesluit (ABvRS 16 april 2014, nr. 201302645/1A3, ECLI:NL:RVS:2014:1290).

Het Hof is van oordeel dat de Heffingsambtenaar bevoegd was de WOZ-beschikkingen te geven en dat hij aannemelijk heeft gemaakt dat de WOZ-waarden niet te hoog zijn.

Aanslag in de toeristenbelasting 2014. Belanghebbende exploiteert een recreatiepark. Belanghebbende heeft in hoger beroep aannemelijk gemaakt dat het forfaitair vastgestelde tarief voor vaste standplaatsen in strijd is met artikel 224 (oud artikel 276) van de Gemeentewet. Immers, vaststaat dat de gemiddelde verblijfsduur van niet in de gemeente wonende personen op de in aanmerking genomen vaste standplaatsen met ongeveer 30%, derhalve aanzienlijk (Hoge Raad 6 november 1996, nr. 31254, ECLI:NL:HR:1996:AA1737) afwijkt van het forfaitaire gemiddelde. Op grond hiervan is het Hof van oordeel dat het forfaitair in aanmerking te nemen gemiddelde niet leidt tot een alleszins reële schatting van de werkelijke gemiddelde verblijfsduur. De Verordening is in zoverre jegens belanghebbende onverbindend. Het Hof ziet geen redenen voor het terugwijzen van de procedure naar de Rechtbank vanwege de omstandigheid dat de rechter die de uitspraak heeft ondertekend, een andere is dan de rechter die het proces-verbaal van de zitting heeft ondertekend. Partijen hebben overigens ter zitting aangegeven dat er de voorkeur aan wordt gegeven dat het Hof in de zaak voorziet.

De Heffingsambtenaar heeft het verweerschrift buiten de termijn als bedoeld in artikel 8:42, lid 1, van de Awb, doch binnen de termijn als bedoeld in artikel 8:58 van de Awb, ingediend. Naar het oordeel van het Hof is belanghebbende door de late indiening van het verweerschrift niet in zijn procespositie geschaad. Ter zake van de naheffingsaanslag parkeerbelasting oordeelt het Hof dat ingevolge de Verordening op de heffing en de invordering van parkeerbelasting 2015 van de gemeente Eindhoven bij het voldoen van parkeerbelasting via telefonische aanmelding onverkort blijft gelden dat belanghebbende onverwijld na het parkeren uitvoeringshandelingen dient te verrichten om deze belasting te voldoen. Het Hof acht aannemelijk dat belanghebbende niet onverwijld na het parkeren is begonnen met het uitvoeren van bedoelde handelingen. Voor zover belanghebbende stelt dat het hem onduidelijk was op welk moment hij de vorenbedoelde uitvoeringshandelingen moest verrichten, verwerpt het Hof dat betoog eveneens. Voorts acht het Hof geen termen aanwezig voor vermindering van de naheffingsaanslag. Gelet op het feit dat belanghebbende in beroep heeft geklaagd over het feit dat de Heffingsambtenaar de dwangsombeschikking niet tijdig heeft gegeven en de Heffingsambtenaar hangende het beroep de dwangsombeschikking heeft gegeven, oordeelt het Hof dat de Rechtbank gebruik had dienen te maken van haar bevoegdheid om de Heffingsambtenaar te veroordelen in de kosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken voor het beroep. Het hoger beroep is derhalve gegrond.

Toeristenbelasting. Exploitatie minicamping door BV waarvan belanghebbende bestuurder is. Belanghebbende verricht werkzaamheden voor BV waarvoor zij vergoeding ontvangt. Het Hof beslist dat BV de belastingplichtige is voor de toeristenbelasting. Er is geen sprake van een schijnhandeling en geen sprake van fraus legis. Ter zake van de vakantiewoningen maakt belanghebbende niet aannemelijk dat deze door de BV worden geëxploiteerd: belanghebbende is belastingplichtige. Geen schending van algemene beginselen van behoorlijk bestuur.

Wet WOZ. Waarde van een perceel grond met vrijstaande woning met garage, paardenstal en carport. Toepassing van de cultuurgrondvrijstelling. Nu belanghebbende tijdig te kennen heeft gegeven dat hij, voor zover er overeenstemming zou bestaan, daarop terugkomt en partijen over de toepassing van de cultuurgrondvrijstelling weer in overleg zijn (geweest), is er aanleiding om de toepassing van de cultuurgrondvrijstelling te beoordelen. Ten aanzien van de grond die in gebruik is bij een veehouderij en een paardenfokkerij en stoeterij is sprake van bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond. Het eigen gebruik door belanghebbende is van onvoldoende gewicht om de conclusie te rechtvaardigen dat geen sprake is van cultuurgrond. De paardenstallen, de andere schuren en bebouwingen, de mestvaalt, het pad, de veekeringen en de erfafscheidingen kwalificeren niet als cultuurgrond. Het Hof bepaalt de oppervlakte van de cultuurgrond in goede justitie op 15.053 m². Niet aannemelijk is geworden dat de waarde van de onroerende zaak nihil bedraagt vanwege de onzekerheid of sanering van grondwaterverontreiniging moet plaatsvinden en zo ja, wat de gevolgen daarvan zijn. Mocht onverhoopt in de toekomst toch sanering noodzakelijk zijn, dan leidt dit niet tot schade voor belanghebbende, omdat, zoals Gedeputeerde Staten heeft erkend, belanghebbende de verontreiniging niet heeft veroorzaakt en sanering op kosten van de overheid zal geschieden. De kans op een mogelijke sanering leidt wel tot waardevermindering van de onroerende zaak. De Heffingsambtenaar heeft hiermee voldoende rekening gehouden. De Heffingsambtenaar heeft, ook als rekening wordt gehouden met een kleiner perceeloppervlak als gevolg van de cultuurgrondvrijstelling, de door hem verdedigde waarde aannemelijk gemaakt.

Art. 7:15 Awb. Art. 7:2 Awb. Art. 7:3 Awb. Hoorplicht voor een verzoek om een tegemoetkoming in de vergoeding van de kosten van bezwaar. Op een dergelijk verzoek moet in verband met gesloten stelsel van rechtsmiddelen in het belastingrecht bij uitspraak op bezwaar worden beslist. Bij een verzoek om een tegemoetkoming in de vergoeding van de kosten van bezwaar dient belanghebbende, indien partijen van mening verschillen over de voor het verzoek relevante feiten, over het verzoek te worden gehoord, ook al wordt volledig tegemoet gekomen aan het materiele geschil.

De Heffingsambtenaar mocht de oorspronkelijke WOZ beschikking en aanslagen vernietigen wegens foutieve objectafbakening en nieuwe beschikkingen en aanslagen opleggen. De Heffingsambtenaar heeft de verschuldigdheid en de hoogte van de dwangsom niet bij beschikking vastgesteld als bedoel in artikel 4:18 Awb. Het Hof stelt daarom de verschuldigde dwangsom vast. Het hoger beroep is in zoverre gegrond.

Aanslag leges. De aanvraag is getoetst aan de voorschriften van het bestemmingsplan Buitengebied 2013. Naar het oordeel van het Hof heeft de gemeenteraad tijdig het bestemmingsplan 2013 vastgesteld, zodat in het onderhavige geval de legessanctie van artikel 3.1, lid 4, van de Wet ruimtelijke ordening niet aan de orde is. De tienjaarstermijn vangt aan bij de vaststelling van een bestemmingsplan. Wat er na de vaststelling gebeurt, een aanwijzing van Gedeputeerde Staten en/of vernietiging door de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State laat onverlet dat een bestemmingsplan door de gemeenteraad is vastgesteld. Het hoger beroep van de Heffingsambtenaar is gegrond.

Uitspraak na verwijzing HR 29 april 2016, 14/05591, ECLI:NL:HR:2016:752. Partijen betwisten beiden een in het verwijzingsarrest opgenomen feitelijk uitgangspunt. Een verwijzingshof is als regel gebonden aan de (feitelijke) uitgangspunten die de Hoge Raad in een verwijzingsarrest heeft opgenomen (HR 23 mei 2014, 12/05390, ECLI:NL:HR:2014:1185). Het Hof stelt de aanslag zuiveringsheffing in goede justitie vast.

Art. 3:3 Algemene wet bestuursrecht. Art. 113 Grondwet. Art. 1 Waterschapswet. Art. 3.4 Waterwet. Het oppervlaktewater in een gebied is doorgaans brak en derhalve niet geschikt voor vee drenking en niet of nauwelijks geschikt voor beregening van gewassen. Een belangenorganisatie heeft onder haar leden en niet-leden een draagvlakpeiling uitgevoerd ten einde na te gaan of er bereidheid was voor de aanvoer van zoetwater en de instandhouding van de zoetwatervoorziening een heffing te betalen. De uitkomst van de draagvlakpeiling was voor de belangenorganisatie aanleiding om het Waterschap te verzoeken de zoetwatervoorziening in het gebied verder uit te werken en daarvoor een heffingssysteem, een beprijzingssysteem voor de aanvoer van zoetwater in de vorm een belastingverordening, te realiseren. De uitgangspunten voor verdere uitwerking zijn vastgelegd in een overeenkomst van d.d. 17 mei 2013 tussen het Waterschap en de belangenorganisatie. Het Waterschap heeft gehoor gegeven aan het verzoek van de belangenorganisatie en heeft een Retributieverordening zoetwatervoorziening vastgesteld. Het Hof is van oordeel, dat het Waterschap de bevoegdheid tot het heffen van onderwerpelijke gebruiksretributie niet heeft gebruikt ter behartiging van zijn publiekrechtelijke taak, maar in het kader van een privaatrechtelijke dienstverlening ten behoeve van de (leden van de) belangenorganisatie en/of een specifieke groep gebruikers (landbouwers) in het gebied. Door aldus haar publiekrechtelijke bevoegdheid tot het heffen van de onderwerpelijke gebruiksretributie aan te wenden voor een privaatrechtelijke dienstverlening heeft het Waterschap haar bevoegdheid tot het heffen van de gebruiksretributie gebruikt voor een ander doel dan waarvoor deze bevoegdheid is gegeven. De Verordening komt in zoverre in strijd met het verbod op détournement de pouvoir, zoals vastgelegd in artikel 3:3 Awb. Het Hof laat de Verordening daarom jegens belanghebbende als onverbindend buiten toepassing.

WOZ-waarde kantoorpand. Het Hof stelt, evenals de Rechtbank, de waarde in goede justitie vast.

Aanslag forensenbelasting van de gemeente Bergen is in strijd met de meerderheidsregel én in strijd met het aan het besluit van de raad van de gemeente Bergen van 1 oktober 2015 te ontlenen vertrouwen, opgelegd.

WOZ. Nu geen sprake is van bijzondere omstandigheden kon de heffingsambtenaar ervan uitgaan dat de koopsom gelijk is aan de waarde van het betreffende vergelijkingsobject op het tijdstip van de levering.

Art. 228 Gemeentewet. In het verleden gemaakte afspraken staan niet aan heffing van precariobelasting vanaf 2012 in de weg. Met haar stelling dat zij niet de belastingplichtige is in de zin van de Verordening op de heffing en invordering van precariobelasting 2012, treedt belanghebbende, die deels van feitelijke aard is, buiten de rechtsstrijd zoals deze na verwijzing is afgebakend.

WOZ. Inspecteur heeft waarde voldoende aannemelijk gemaakt.

Ontvankelijkheid en hoogte proceskostenvergoeding

Parkeerbelasting. Geen recht op vergoeding bezwaarkosten. Controle met scanauto levert geen schending op van artikel 8 EVRM

De gemeente Y heft toeristenbelasting voor het houden van verblijf op N. Belastingplichtig is degene die door middel van het tegen vergoeding vervoeren van personen naar N personen gelegenheid biedt tot het houden van verblijf als bedoeld. Belanghebbende verzorgt het hele jaar een veerdienst tussen de plaatsen Z en N en wordt door de gemeente betrokken in de heffing van (dag)toeristenbelasting. Het Hof is van oordeel dat de heffingssystematiek zoals uiteengezet door in de Vo. toeristenbelasting past binnen de ruimte die de wetgever heeft gelaten aan de gemeentelijke belastingwetgever ter zake de heffing van (dag)toeristenbelasting. Ook de grieven die belanghebbende heeft aangevoerd tegen de maatstaf van heffing - er zou sprake zijn van dubbele heffing - worden door het Hof verworpen. Hoger beroep ongegrond.

Wet waardering onroerende zaken; objectafbakening; waarde te hoog?Overschrijding redelijke termijn; verlenging van de in aanmerking te nemen termijn; invloed van belanghebbende op de duur van het proces

Parkeerbelasting. Geen recht op vergoeding bezwaarkosten. Het horen van belanghebbende kon achterwege blijven nu de heffingsambtenaar geheel aan belanghebbendes bezwaar tegen de naheffingsaanslag is tegemoetgekomen.

WOZ. De heffingsambtenaar heeft de waarde van de woning niet te hoog vastgesteld.

Wet waardering onroerende zaken. Heffingsambtenaar heeft waarde aannemelijk gemaakt met zeven goede vergelijkingsobjecten.

Het Hof is van oordeel dat van belanghebbende, die zich erop beroept dat sprake is geweest van onmiddellijk laden en lossen, op zijn minst kan worden gevergd dat zij nader concretiseert wat de redengevende feiten en omstandigheden waren die tot deze conclusie nopen. Dit heeft zij niet gedaan, zodat het ervoor moet worden gehouden dat de auto geparkeerd stond. Geen strijd met artikel 8 EVRM en geen schending van de voorschriften betreffende het horen.

De rechtbank heeft het beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard omdat uit de overgelegde machtiging niet blijkt dat de indiener van het beroepschrift vertegenwoordigingsbevoegd is.

Hoger beroep niet-ontvankelijk vanwege termijnoverschrijding. Verblijf in het buitenland en psychische toestand belanghebbende pardonneert termijnoverschrijding niet.

Parkeerbelasting. In strijd met een goede procesorde om in hoger beroep voor het eerst juistheid naheffingsaanslag aan de orde te stellen.

Precariobelasting. Niet aannemelijk geworden dat Raadsbesluit of andere namens de gemeente verrichte (rechts)handeling heeft geleid tot een gedoogplicht die in de weg staat aan het heffen van precariobelasting. Het hof treedt niet in de hoogte van de tarieven, nu niet vast is komen te staan dat tarieven leiden tot een onredelijke en willekeurige belastingheffing. Algemene beginselen van behoorlijk bestuur niet geschonden, ook niet nu de gemeente voor het eerst in 2014 precariobelasting heft.

De rechtbank miskent dat de uitspraak waartegen verzet was gedaan is vervallen, en daarmee de in die uitspraak opgenomen beslissing over de proceskostenvergoeding. Doende wat de rechtbank had behoren te doen veroordeelt het Hof de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende

Het hoger beroep is niet-ontvankelijk omdat het belanghebbende - na de vernietiging van de naheffingsaanslag parkeerbelasting hangende hoger beroep - aan procesbelang ontbreekt

WOZ. Door belanghebbende aangedragen vergelijkingsobject qua inhoud 75 m3 kleiner dan inhoud woning. Ook met inachtneming van dit transactiegegeven heeft de heffingsambtenaar voldoende aannemelijk gemaakt dat hij WOZ-waarde woning niet te hoog heeft vastgesteld.

WOZ. De heffingsambtenaar heeft de waarde van de woning met aanbouw en vrijstaande werkplaats/loods niet te hoog vastgesteld. Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat het waterschap feitelijk beheer in de zin van de Uitvoeringsregeling heeft gevoerd over een groter deel van de tot de woning behorende grond dan het door de heffingsambtenaar vrijgestelde deel.

Hof duidt het begrip ‘gemeentelijke riolering’ in de Verordening Rioolheffing. Ook een sloot kan – in tegenstelling tot hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd - aangemerkt worden als een ‘voorziening’ voor de opvang en verwerking van hemelwater.

De waarde van de woning is niet te hoog vastgesteld.

Parkeerbelasting. Tussen partijen is niet in geschil dat de auto van belanghebbende stil stond in een parkeervak op de locatie. Op de door de heffingsambtenaar ingebrachte foto’s van de stilstaande auto is te zien is dat de auto leeg is, de portieren zijn gesloten en er geen activiteiten zijn waar te nemen. Het Hof is van oordeel dat van belanghebbende, die zich erop beroept dat sprake is geweest van onmiddellijk laden en lossen, op zijn minst kan worden gevergd dat hij nader concretiseert wat de redengevende feiten en omstandigheden waren die tot deze conclusie nopen. Dat heeft hij niet gedaan. Gelet hierop moet het ervoor gehouden worden dat de auto op het genoemde tijdstip geparkeerd stond. Verder zijn de voorschriften betreffende het horen niet geschonden.

WOZ. Belanghebbende maakt de door hem bepleite waarde niet aannemelijk.

Wet WOZ; belanghebbende is (mede)erfgenaam, wil bezwaar maken tegen de vastgestelde waarde van de tot de nalatenschap behorende woning en verzoekt om te worden aangemerkt als medebelanghebbende als bedoeld in artikel 28 de Wet WOZ. Omdat belanghebbende niet de weg van artikel 26a, tweede lid, AWR heeft ingeslagen, kan hij - naar het oordeel van Hof - met vrucht een verzoek tot afgifte van een medebelanghebbendebeschikking indienen en is de weigering dienaangaande van de heffingsambtenaar niet terecht

Wet WOZ; telefonisch horen? Belanghebbende is (mede)erfgenaam, wil bezwaar maken tegen de vastgestelde waarde van de tot de nalatenschap behorende woning en verzoekt om te worden aangemerkt als medebelanghebbende als bedoeld in artikel 28 de Wet WOZ. Omdat belanghebbende al de weg van artikel 26a, tweede lid, AWR heeft ingeslagen, kan zij - naar het oordeel van Hof – niet met vrucht een verzoek tot afgifte van een medebelanghebbendebeschikking indienen en is de weigering dienaangaande van de heffingsambtenaar terecht. Indien een belastingplichtige verzoekt om telefonisch gehoord te worden, moet de beslissing van het bestuursorgaan worden gerespecteerd, tenzij die beslissing in strijd zou zijn met enig beginsel van behoorlijk bestuur.

WOZ-waarde van een woning; de heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de waarde niet te hoog is vastgesteld

WOZ-waarde van een woning; de heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de waarde niet te hoog is vastgesteld

De heffingsambtenaar (althans de betreffende controleambtenaar) kon - gegeven de gelijkenis tussen het kenteken en de op het parkeerticket vermelde combinatie van cijfers en letters - ten tijde van het opleggen van de naheffingsaanslag parkeerbelasting redelijkerwijs weten dat de voor het parkeren van het voertuig verschuldigde belasting was voldaan

Belanghebbende komt in hoger beroep op tegen de door de rechtbank vastgestelde proceskostenvergoeding. Het Hof stelt vast dat de rechtbank in haar uitspraak heeft overwogen dat uitsluitend de schending van hoorplicht aan orde is geweest. Uit het beroepschrift in eerste aanleg blijkt echter dat in de beroepsfase niet alleen de (gestelde) schending van de hoorplicht tussen partijen in geschil was, doch ook de WOZ-waarde. Voor zover rechtbank met haar motivering tot uitdrukking heeft willen brengen dat voor het bepalen van de wegingsfactor alleen gekeken dient te worden naar hetgeen ter zitting is verhandeld, berust deze motivering op een onjuiste rechtsopvatting. Het Hof komt tot de slotsom dat de rechtbank met de door haar gegeven motivering niet heeft kunnen komen tot een wegingsfactor van 0,5 (‘licht’) en stelt de proceskostenvergoeding zelf vast.

Parkeerbelasting. Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de rechtbank een verkeerde uitleg heeft gegeven aan het zogenoemde ‘kenbaarheidsvereiste’ - de beoordeling van de vraag of het voldoende duidelijk was dat ter plaatse voor het parkeren betaald diende te worden door middel van het in werking stellen van een parkeerautomaat. Het Hof is echter van oordeel dat de rechtbank de juiste toets heeft aangelegd. Voorts is het Hof met de rechtbank van oordeel dat voldoende duidelijk is dat er op de locatie sprake is van een betaald parkeren-regime. Het hoger beroep is ongegrond.

Belanghebbende heeft te laat bezwaren ingediend tegen aanslagen forensenbelasting over de jaren 2008 tot en met 2014. Het Hof is met de rechtbank van oordeel dat hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd geen reden oplevert voor een verschoonbare termijnoverschrijding als bedoeld in artikel 6:11 Awb. Wél corrigeert het Hof het oordeel van de rechtbank dat zij niet bevoegd is kennis te nemen van het beroep tegen de afwijzing op het verzoek om ambtshalve vermindering van de aanslagen. Tegen een dergelijk besluit staat, gelet op het zogenoemde gesloten stelsel van rechtsmiddelen in het belastingrecht) geen bezwaar en beroep open. Een daartegen gericht rechtsmiddel (dus zowel een bezwaar als een beroep) is niet-ontvankelijk. De belastingrechter is bevoegd kennis te nemen van het beroep tegen een dergelijk ingevolge de belastingwet genomen besluit (zie ook Hoge Raad 20 december 2013, nr. 12/02872, ECLI:NL:HR:2013:1797, BNB 2014/42, r.o. 4.2.5).

De rechtbank heeft bij het vaststellen van de proceskostenvergoeding voor het indienen van het bezwaarschrift een bedrag toegekend van € 244. Het tarief voor proceshandelingen in de bezwaarfase bedroeg in het onderhavige geval echter € 246. Het hoger beroep is in zoverre gegrond. Voor zover belanghebbende betoogt dat de rechtbank ten onrechte een wegingsfactor heeft gehanteerd van 0,5, overweegt het Hof dat dit in hoger beroep wordt getoetst naar de maatstaf of de rechtbank in redelijkheid tot haar oordeel heeft kunnen komen. Dit laatste is het geval.

Op grond van een door de gemeente in 1959 met een waterleidingbedrijf gesloten overeenkomst is het Hof van oordeel dat de gemeente niet bevoegd is in haar hoedanigheid van grondeigenaar jegens belanghebbende op te treden tegen de aanwezigheid van de waterleidingen in de gemeentegrond. Het is dan niet toegestaan om ter zake van de aanwezigheid van dat netwerk precariobelasting te heffen (HR 10 juni 2009, nr. 42.804, BNB 2009/234).

WOZ-waarde van onder meer een slooprijpe twee-onder-één-kapwoning. Het Hof oordeelt dienaangaande dat geen sprake is van bestaand gebruik als bedoeld in het Paraplubestemmingsplan, aangezien de onderhavige opstal niet wordt bewoond. Bouw van een nieuwe woning zal op het betreffende perceel daardoor niet mogelijk zijn, althans de heffingsambtenaar maakt het tegendeel niet aannemelijk. De bestaande regelgeving heeft aldus een waardedrukkende invloed. Aangezien geen van beide partijen de door haar bepleite waarde aannemelijk heeft gemaakt stelt het Hof de waarde vast op € 16.000.

Parkeerbelasting. Belanghebbende is ten onrechte niet gehoord. Terugwijzing naar de heffingsambtenaar om opnieuw te beslissen op het bezwaar.

WOZ. Heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat waarde niet te hoog is vastgesteld. Het door belanghebbende ingebrachte rapport kan niet dienen ter onderbouwing van de waarde van de woning.

WOZ-waarde van een woning; de heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de waarde niet te hoog is vastgesteld

Parkeerbelasting. Strijd met een goede procesorde.

Parkeerbelasting. Geen sprake van laden en lossen. De naheffingsaanslag is terecht opgelegd.

Parkeerbelasting. Geen sprake van laden en lossen.

Parkeerbelasting. Naheffingsaanslagen terecht opgelegd. De heffingsambtenaar heeft geen algemene beginselen van behoorlijk bestuur geschonden.

WOZ. De WOZ-waarde is niet te hoog vastgesteld. De feitelijke (subjectieve) bestemming die de eigenaar aan de onroerende zaak heeft gegeven moet als waardebepalende factor worden uitgeschakeld.

WOZ. De heffingsambtenaar heeft de waarde niet te hoog vastgesteld.

Parkeerbelasting. In eerste instantie is het vermoeden gerechtvaardigd dat belanghebbende de Europese Gehandicapten Parkeerkaart niet op de juiste wijze in de auto had geplaatst. Echter, gelet op al hetgeen belanghebbende consequent in alle fasen van het geding geloofwaardig heeft verklaard, moet redelijkerwijs worden betwijfeld of de waarneming van de parkeercontroleur correct is. Het door de heffingsambtenaar daartegen ingebrachte is onvoldoende om die twijfel weg te nemen.

De rechtbank heeft ten onrechte beslist dat de heffingsambtenaar € 45 (in plaats van € 334) aan griffierecht moet vergoeden. Het staat een belanghebbende vrij om in zo'n geval hoger beroep in te stellen. Belanghebbende is niet gehouden de rechtbank te verzoeken een evidente fout in een uitspraak door middel van een rectificatie (hersteluitspraak) te corrigeren. Geen aanleiding voor een integrale proceskostenvergoeding.

Heeft de inspecteur uitspraak op bezwaar gedaan? Ambtshalve kennisgeving is noch naar vorm, noch naar inhoud als uitspraak op bezwaar aan te merken. Inspecteur heeft dwangsom verbeurd.

Wet waardering onroerende zaken; waardering winkelruimte op basis van de huurwaardekapitalisatiemethode; de heffingsambtenaar heeft voldoende rekening gehouden met de voorgeschreven (zie BNB 2014/169 en BNB 2015/20) correctie ter zake van de zogenoemde overdrachts- en verkrijgingsfictie

Leges. Omgevingsvergunning. Ligboxenstal met mestkelder. Berekening bedrag aan bouwkosten.

Wet Woz. Proceskostenvergoeding in bezwaar. Mondelinge afspraak over vergoeding hoorzitting?

Rioolheffing. Eigenaar en gebruiker recreatiewoning. Verbindendheid verordening.

Door aardbeving van 16 augustus 2012 is de staat van de woning gewijzigd en moet rekening worden gehouden met een waardevermindering. Het Hof schat de schade op € 10.000, een imagoschade van 5% en een rompslompschade van € 2.500.

Keren van een binnenvaartschip is een belastbaar feit voor de Verordening binnenhavengeld van het jaar 2012 van de gemeente Meppel. Er zijn terecht leges in rekening gebracht.

Wet WOZ. Waardevaststelling ijsbaan. Waardebepaling in goede justitie.

Zuiveringsheffing. Visverwerkingsbedrijf. Bepaling aantal vervuilingseenheden.

Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat het aantal dagen in een kalenderjaar waarop een recreatiewoning door hem of zijn gezin zelf werd gebruikt, anders dan nodig was om deze voor verhuur gereed te maken en te houden, niet meer dan negentig is geweest. Aanslag forensenbelasting is terecht opgelegd.

De heffingsambtenaar maakt in hoger beroep de waarde wel aannemelijk.

BPM. Rente. Passende rentevergoeding. Systeem art. 28c IW 1990 is niet in strijd met Unierecht. Vergoeding van immateriële schade. Termijn verlenging wegens verknochtheid. Proceskosten. Samenhang.

Beroep op gelijkheidsbeginsel bij aanschaf precario slaagt niet.

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Gemeente slaagt in bewijslast.

IB/PVV. Hoger beroep. Overschrijding beroepstermijn. Verschoonbaarheid? Overlijden vader.

Wet Woz. Ontvankelijkheid bezwaar. Ontbreken gronden?

Wet WOZ. OZB. Recreatieterrein. Heffingsgrondslag.

In tegenstelling tot de rechtbank is het hof van oordeel dat de Legesverordening 2012 van gemeente Dantumadiel toch verbindend is.

Wet Woz. Waardevaststelling autoshowroom. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling ‘drive in’ rijwoning. Eigen transactiecijfer, Belanghebbende slaagt in bewijslast.

Wet Woz. Ontvankelijkheid hoger beroep? Procesbelang? Uitbetaling proceskostenvergoeding.

Hof stelt WOZ waarde woning in goede justitie vast.

Rioolheffing; geen overschrijding van de opbrengstlimiet en de vrijval van egalisatiereserve is terecht niet tot de geraamde baten gerekend.

Parkeerbelasting. Proceskosten. Onrechtmatig handelen? Ontbreken zichtbaar parkeerkaartje. Schending hoorplicht?

Havengeld en belasting op roerende woon- en bedrijfsruimten. Woonboot.

Parkeerbelasting. Proceskostenvergoeding in bezwaar. Geen zichtbaar parkeerkaartje.

Baatbelasting. Verordeningen onverbindend omdat niet uiterlijk twee jaren nadat de voorzieningen zijn voltooid tot invoering van de belasting is besloten. Gelijkheidsbeginsel. Verbod van willekeur. Annuïteitenberekening prénumerando.

Parkeerbelasting. Proceskostenvergoeding. Bevoegde indiening verweerschrift? Onrechtmatig handelen? Schending hoor- en inzageplicht?

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Gemeente slaagt in bewijslast.

Wet Woz. Schending hoorplicht? Drie keer verplaatste hoorzitting.

Wet Woz. Procesbelang? Proceskosten.

Wet WOZ . Proceskosten. Wegingsfactor.

OZB en WOZ. Grasland met schuren. Cultuurgrondvrijstelling. Schending gelijkheidsbeginsel? Meerderheidsregel.

Wet Woz. Waardevaststelling supermarkt. Geschil over te hanteren huurwaarde.

Wet Woz. Vergoeding kosten taxatierapport. Aanspraak vergoeding wettelijke rente terecht?

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Invloed ontbreken woonbestemming. Onzekerheid over mogelijke woonbestemming in toekomst.

Leges. Varkensfokbedrijf. Omgevingsvergunning. Onverbindende verordening? Publicatie.

Wet Woz. Waardevaststelling boerderij.

Zuiveringsheffing: tweepersoonshuishouden is terecht naar drie vervuilingseenheden aangeslagen. Het aanslagbiljet behoeft noch een expliciete aanwijzing van de heffingsplichtige, anders dan door de tenaamstelling, noch de vermelding van de heffingsambtenaar te bevatten.

Invordering. Dwangbevel. Betekeningskosten terecht?

Wet Woz. Muziekvereniging. Waardevaststelling pand. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Invloed omzetbelasting.

Echtgenoot van degene tot wie de waardebeschikking van de Wet WOZ is gericht, kan onder omstandigheden zelf bezwaar maken tegen die beschikking. Wetswijziging dat WOZ-waarde op een hoger bedrag kan worden vastgesteld dan de beschikte waarde heeft onmiddellijke werking en geldt dus ook voor beschikkingen en uitspraken op bezwaar van vóór 1 oktober 2015.

Voor de toekenning van vergoeding van immateriële schade ziet het Hof ziet geen reden om de redelijke termijn in verband met bijzondere omstandigheden te verlengen. Dat de procedure gezamenlijk is behandeld met de procedure van de echtgenoot en dat de correctie tussen de echtgenoten is verdeeld is geen reden voor matiging van de vergoeding.

Wet Woz. Ontvankelijkheid beroep erven. Kring van beroepsgerechtigden.

Zuiveringsheffing. Recreatiewoningen op park. Permanente bewoning wordt gedoogd. Gebruiker.

Afvalstoffenheffing. Verbindendheid verordening. Overschrijding opbrengstlimiet?

Wet Woz. Waardevaststelling winkelpand met woning. Hof bepaalt waarde in goede justitie. OZB. Niet-woning?

WOZ. Zoon van voormalig KNIL-militair terecht aangeslagen voor lokale heffingen.

Heffingsambtenaar maakt de WOZ waarde van een woning aannemelijk.

De WOZ waarde van woning met aardbevingsschade is te hoog vastgesteld. Gemeente heeft beleid dat met dergelijke schade rekening wordt gehouden als deze door belanghebbenden na ontvangst van de WOZ beschikking wordt gemeld. Met deze werkwijze aanvaardt de heffingsambtenaar de niet denkbeeldige kans dat de waarde tot een te hoog bedrag zou worden vastgesteld. Belanghebbende heeft recht op vergoeding van de proceskosten in de bezwaarfase.

Vakantiepark is voor de gebruikersbelasting OZB geen woning, omdat de WOZ-waarde niet in hoofdzaak kan worden toegerekend aan de recreatiewoningen van het park. Op de recreatiewoningen is wel de woondelenvrijstelling van toepassing.

Wet Woz. Waardering winkelpand. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Wet Woz. Appartementsrechten. Gemeente slaagt in bewijslast.

Wet Woz. Woning met grond. Waardebepaling gebouwde delen.

Wet Woz. OZB. Woning met agrarisch bedrijf. Niet-woning? Woondelenvrijstelling?

Parkeerbelasting. Bezwaar. Schending hoorplicht? Ondertekening verweerschrift.

Watersysteemheffing. Weg. Begrip. Onverharde delen zoals bermen en bermsloten.

In geschil is de waarde per 1 januari 2014 van een vrijstaande woning, met een aangebouwde woonruimte, een garage en een hobbyruimte, gelegen in het buitengebied van Breda op een per-ceel grond van 2.360 m² (Heffingsambtenaar € 523.000 - belanghebbende € 439.000). Belanghebbende voert een groot aantal grieven aan, waaronder: de uitspraak op bezwaar is on-voldoende gemotiveerd, de Heffingsambtenaar gebruikt ten onrechte nieuwe vergelijkingsobjec-ten, de maatvoering van de onroerende zaak is onjuist, de aangebrachte correctie voor de ligging (omgevingsoverlast) is onvoldoende, de correctie van € 24.000 vanwege de staat van onderhoud van de onroerende zaak is niet geaccepteerd, de uit de cijfers van de NVM voortvloeiende cor-rectie van € 60.000 is niet in mindering gebracht op de vastgestelde waarde, de kosten van de bij de Rechtbank geclaimde verleturen voor het bijwonen van de taxatie zijn niet vergoed. Het Hof komt tot de slotsom dat het hoger beroep ongegrond is.

De Heffingsambtenaar heeft het verzoek van belanghebbende om toekenning van een kostenvergoeding in de bezwaarfase afgewezen aangezien volgens hem geen sprake is van op belanghebbende drukkende kosten en een door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand en het inroepen van rechtsbijstand niet redelijk is geweest. De Heffingsambtenaar voert hierbij aan dat de vergoeding die belanghebbende betaalt, voor het indienen van een bezwaarschrift, gedeeltelijk aan hemzelf toekomt aangezien de werkzaamheden worden verricht door de maatschap waar belanghebbende eveneens werkzaam is. Voorts is de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand een kantoorgenoot van belanghebbende zodat zij, als maat zijnde, een belang heeft bij een lagere waarde van de onroerende zaak, die aan de maatschap ter beschikking wordt gesteld. Tot slot is belanghebbende gezien zijn professionele expertise zeer wel in staat om onderhavige bezwaarprocedure zelf te voeren. Het Hof verwerpt de stellingen van de Heffingsambtenaar om de volgende redenen. Het Hof acht aannemelijk dat de maten ieder voor eigen rekening werken en dat geen sprake is van een samenwerkingsverband voor gemene rekening. Belanghebbende heeft tevens een ten name van hem gestelde factuur en betalingsbewijs overgelegd. Voorts komen alle met betrekking tot de onroerende zaak gemaakte kosten voor rekening van belanghebbende waardoor de gemachtigde geen enkel belang heeft bij de onroerende zaak, dan wel de hoogte van de waarde daarvan, en daarmee evenmin bij de verschuldigde belasting(en) ter zake van die waarde. Tot slot beslist het Hof dat als uitgangspunt geldt dat het iedere belastingplichtige, ongeacht zijn eigen (fiscale) expertise, vrij staat om zijn (fiscale) zaken te laten behartigen door een derde, juist en vooral als het op procederen aankomt.

Wet milieubeheer; aanslag afvalstoffenheffing; behoort de aan de gemeente in rekening gebrachte omzetbelasting tot de geraamde ‘lasten ter zake’? Zo ja, dan is tussen partijen in dat geval niet in geschil dat de opbrengstlimiet niet is overschreden.

Voor betreffende gebied geen begroting en activiteitenplan ingediend zodat niet kan worden beoordeeld of kosten ter bestrijding waarvan de BIZ-bijdragen wordt geheven kosten zijn als bedoeld in artikel 1, tweede lid van de Wet op de bedrijveninvesteringszones; gelet hierop op onjuiste gronden een aanslag BIZ-bijdrage opgelegd; beroep gegrond.

Inkomstenbelasting. In de bezwaarfase heeft geen hoorgesprek plaatsgevonden en de inspecteur was daartoe ook niet gehouden nu na het telefoongesprek volledig aan de grieven van belanghebbende is tegemoet gekomen Artikel: Artikel 7:3, aanhef en onderdeel e, Awb

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Verweerder was bevoegd van eiseres de leges en de precariobelasting te heffen. Er bestond geen aanleiding van de heffing van leges en precariobelasting af te zien. In de ‘Samenwerkingsovereenkomst Fusieschool Frits Philips d.d. 16 december 2015’ (SOK) zijn geen afspraken gemaakt ten aanzien van de heffing van leges en precariobelasting. Verweerder verwijst daarbij onder andere naar artikel 19 van de SOK.

Bij besluit van 11 augustus 2015 heeft het college aangewezen als terreinen, wegen en weggedeelten waar parkeren slechts is toegestaan tegen betaling van parkeerbelasting: alle parkeerapparatuurplaatsen en vergunninghoudersplaatsen in de tariefzones weergegeven op de bij het besluit behorende kaart (hierna: besluit I).

Beroep tegen in rekening gebrachte toeristenbelasting. De rechtbank komt tot de conclusie dat in de Verordening 2015 onvoldoende duidelijk is weergegeven welk tarief eiseres, als hotel, per overnachting verschuldigd is. De Verordening 2015 biedt dan ook geen grondslag voor de door verweerder aan eiseres in rekening gebrachte toeristenbelasting. Beroep gegrond.

Zuiveringsheffing. Ontvankelijkheid beroep. Vereiste machtiging. Vertegenwoordiging bv.

Aanslag leges omgevingsvergunning. Van een ‘verbouwing’ kan naar het oordeel van het Hof naar spraakgebruik slechts sprake zijn indien een reeds bestaand gebouw wordt verbouwd. Indien de ‘verbouwing’ slechts de binnenkant van het gebouw betreft kan worden gesproken van een ‘interne verbouwing’. Van een (interne) verbouwing is geen sprake indien een bouwplan voor een nog te bouwen gebouw wordt gewijzigd waarbij de betreffende wijziging uitsluitend ziet op een wijziging van de indeling van het nog te bouwen gebouw. De Heffingsambtenaar heeft terecht leges geheven naar het bedrag voor de bouw van appartementen en niet naar het tarief voor een interne verbouwing.

Geen schending hoorplicht. Een belastingplichtige heeft recht op horen in persoon, maar kan instemmen met horen per telefoon. De belastingplichtige heeft geen afdwingbaar recht op horen per telefoon. Een bestuursorgaan heeft de vrijheid om het beleid te voeren dat hoorzittingen in persoon en niet per telefoon plaatsvinden. De weigering om telefonisch te horen is door verweerder voldoende gemotiveerd en er heeft een belangenafweging plaatsgevonden. Verweerder heeft niet in strijd gehandeld met enig beginsel van behoorlijk bestuur.

Art. 7:2 AWB; art. 7:3 AWB; art. 7:15 AWB. Heffingsambtenaar kon – gelet op het bepaalde in artikel 7:3, aanhef en onderdeel e, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) – afzien van het horen van belanghebbende. Geen hoorplicht uitsluitend voor een verzoek om kostenvergoeding in de bezwaarprocedure bij volledige tegemoetkoming aan materieel belastinggeschil door Heffingsambtenaar. Geen sprake van beroepsmatig aan belanghebbende verleende rechtsbijstand.

Wet WOZ. Waardering van een niet-woning met toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaarde. Zorghotel met 44 bijbehorende woningen. Het zorghotel bestaat uit de entree, de receptie, het restaurant, de keuken, de bibliotheek, de kantoorruimten, de activiteitenruimten, de personeelsverblijven, de bergingen en de parkeergarage. Is het zorghotel samen met de woningen 1 WOZ-object? Nee, want partijen zijn het er terecht over eens dat de 44 woningen zelfstandig te gebruiken zijn (alle voorzieningen inclusief echte keuken) en dat ze afsluitbaar zijn. De woningen zijn dus aparte WOZ-objecten op grond van artikel 16 sub c van de Wet WOZ. Is het zorghotel een apart WOZ-object naast de 44 zelfstandige woningen? Ja, dit volgt uit het systeem van artikel 16 van de Wet WOZ. Het zorghotel is een gebouwd eigendom als bedoeld in artikel 16 onder a van de Wet WOZ.

WOZ-waarde woning. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast nu beide partijen de door hen bepleite waarde niet aannemelijk maken.

Art. 30, lid 2, Wet WOZ. Geen sprake van intrekking bezwaar indien belanghebbende tijdens de bezwaarprocedure zijn gronden wijzigt.

Art. 228a Gemeentewet. Verordening rioolheffing 2013 gemeente Overbetuwe. Overschotten vorige jaren door achterblijvende investeringen blijven geoormerkt voor de taak riolering. Door overheveling daarvan naar algemene middelen wordt opbrengstlimiet overschreden. Verordening onverbindend.

Artikel 228 Gemeentewet. Precariobelasting. Terras op gemeentegrond. Gehele oppervlakte van het terras mag in de heffing worden betrokken.

Art. 16, letter e, Wet WOZ. Een terrein bestemd voor verblijfsrecreatie wordt ook “als zodanig geëxploiteerd” indien de exploitatie zonder winstoogmerk plaatsvindt en ook als de exploitatie-opbrengsten aan anderen dan de eigenaar toekomen.

BPM; art. 8:69, lid 1, Awb; art. 28c Invorderingswet 1990; terugbetaling van geheven bpm; recht op invorderingsrente? Hof beslist ten onrechte over een na 1 januari 2015 tijdens het hoger beroep voor het eerst gedaan verzoek om vergoeding van invorderingsrente (‘Irimie-rente’).

HR: 81.1 RO.

Procesbelang; Na gegrond verklaard bezwaar kan in beroep nieuw standpunt worden ingenomen. Art. 8:75 Awb. Overleggen nadere bewijsstukken in hoger beroep staat niet aan pkv in de weg.

art. 17, lid 3, Wet WOZ. Onbegrijpelijk oordeel Hof. Waardering op bedrijfswaarde aangezien de exploitatie van de onroerende zaak door de erfpachter geschiedt met het uitsluitende doel daarmee winst te behalen.

Procesrecht; art. 8:75 Awb en art. 3, lid 2, Besluit proceskosten bestuursrecht; toepassing van het met ingang van 1 januari 2015 gewijzigde samenhangcriterium bij een vóór 2015 ingesteld beroep is niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

HR verklaart het beroep in cassatie n-o met toepassing van art. 80a RO.

Art. 8:109 Awb. Griffierecht. Begrip ‘uitspraak’ indien de Rechtbank oordeelt over meer dan één besluit.

‘No cure no pay’ staat niet in de weg aan toekenning van een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

art 8:24, lid 2, Awb. Originele handtekening niet vereist voor een afdoende machtiging.

Verbintenissenrecht. Belastingrecht. Bevoegdheidsverdeling tussen burgerlijke en belastingrechter. Vordering tot nietigverklaring van overeenkomst met gemeente over opleggen van dagtoeristenbelasting. Bevoegdheid burgerlijke rechter om te beslissen over vordering tot nietigverklaring (art. 3:40 BW). Waarborgen procedure voor de belastingrechter.

Artikel 229, lid 1, letter b, Gemeentewet. Verordening leges omgevingsvergunning 2013 gemeente Rotterdam. Vast bedrag aan leges per bouwkostenklasse (zogenaamd zaagtandtarief) niet onverbindend.

Artikel 17 Wet WOZ. WOZ-waarde. Geen vertrouwen te ontlenen aan niet-gepubliceerd beleid?

Artikel 220a, lid 2, Gemeentewet. Waardetoerekening aan tot woning dienende delen. Artikel 16, letter d, Wet WOZ. Samenstel: perceel niet dienstbaar aan woning.

Artikel 8:75 Awb: Het Hof heeft ten onrechte geen vergoeding in de proceskosten vastgesteld.

Art. 64 AWR; op basis van een convenant aan de exploitant van een caravanpark opgelegde aanslag voor het totale bedrag aan forensenbelasting inzake ter beschikking hebben van alle op dat terrein geplaatste gemeubileerde woningen i.d.z.v. art. 223 Gem.w. Geen onjuiste rechtsopvatting in het oordeel dat art. 64 AWR de bevoegdheid meebrengt een materiële belastingschuld op andere wijze vast te stellen dan in de heffingswet voorzien.

Artt. 2:15, 6:2, aanhef en letter b, en 6:6 Awb. Kennelijk schriftelijke weigering om op het langs elektronische weg ingediende bezwaarschrift te beslissen.

artt. 2:15 en 6:6 Awb. Bezwaar per e-mail niet in behandeling genomen en n-o verklaard. Geen n-o verklaring indien geen hersteltermijn is geboden.

WOZ-procedure en toereikendheid volmacht gemachtigde; In hoger beroep geen beperkte toetsing van oordeel rechtbank over volmacht.

Artikel 2, lid 1, aanhef en letter f, Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Alleen het waterverdedigingswerk zelf, een dijk, blijft buiten aanmerking bij waardering van de onroerende zaak.

Artikel 3.1, lid 4, van de Wet ruimtelijke ordening. Legessanctie. In behandeling nemen aanvraag omgevingsvergunning één door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte dienst die verband houdt met het bestemmingsplan.

Bouwleges zaagtandtarief. Verwijzing naar HR ECLI:NL:HR:2017:1174.

Artikel 228a Gemeentewet. Aanslagen rioolheffing opgelegd aan eigenaar/verhuurder van woningen. Kaderrichtlijn Water (Rl 2000/60/EG). Begrip vervuiler.

Besluit proceskosten bestuursrecht. Proceskostenvergoeding te laag vastgesteld.

Bouwleges zaagtandtarief. Verwijzing naar ECLI:NL:HR:2017:1174.

art. 7:15, lid 2, Awb. Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Kenteken verkeerd ingevoerd. Geen vergoeding kosten bezwaarfase. Herroeping niet wegens aan de heffingsambtenaar te wijten onrechtmatigheid.

Bouwleges zaagtandtarief. Verwijzing naar HR ECLI:NL:HR:2017:1174.

Tussen partijen is in geschil of de hoorplicht is geschonden en zo ja, of de Rechtbank de heffingsambtenaar had moeten opdragen om opnieuw op het bezwaar te beslissen, ditmaal na belanghebbende (op de juiste wijze) te hebben gehoord.

De heffingsambtenaar heeft belanghebbende bij fax en brief uitgenodigd voor een hoorzitting maar belanghebbende is daar zonder bericht niet verschenen. De heffingsambtenaar is niet gehouden – ook niet op grond van HR 15 mei 2009, ECLI:NL:HR:2009:BI3751, BNB 2009/169 – belanghebbende nogmaals uit te nodigen. Het standpunt van belanghebbende dat hij op grond van artikel 7:4, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht recht heeft op toezending van het integrale dossier vindt geen steun in de tekst van dat artikel noch in de Memorie van Toelichting daarop

Artikel 7:3 Awb. De inspecteur mag niet zonder meer concluderen dat hij op de voet van artikel 7:3, letter d, Awb mag afzien van het horen van belanghebbende.

WOZ. Objectafbakening woning. In de beroepsfase ontdekt verweerder een fout in de objectafbakening. In plaats van een splitsing tussen het voorste en het achterste gedeelte dient een splitsing tussen links en rechts plaats te vinden. Omdat een deel van het nieuwe object niet is betrokken in de voorliggende waardebeschikking, is het beroep gegrond en worden de WOZ-beschikking en de aanslag ozb vernietigd. De heffingsambtenaar betwist dat sprake is van een aan hem toe te rekenen onrechtmatigheid. De rechtbank volgt dit standpunt niet en oordeelt dat de heffingsambtenaar ervoor dient te zorgen dat de gegevens die aan de WOZ-beschikking ten grondslag liggen juist zijn.

UMTS-mast bij woning. De rechtbank volgt verweerder niet in zijn aanname dat van de aanwezigheid van een UMTS-mast geen waardedruk uitgaat. De mast met een hoogte van ongeveer 25 à 30 meter, is aan de achterzijde van de woning geplaatst en prominent aanwezig. Verweerder erkent dat de groep van potentiële kopers door de nabijheid van een UMTS-mast wordt beperkt. Gelet op de gemotiveerde stelling van eiser rust in dit geval op verweerder de bewijslast om aannemelijk te maken dat daarvan geen waardeverminderend effect uitgaat dan wel dat met een mogelijk verminderde ligging in verband met de nabijheid van deze mast in voldoende mate rekening is gehouden. Verweerder is hierin niet geslaagd.

Wet waardering onroerende zaken; objectafbakening bij hofjeswoningen

Wet Woz. Waardevaststelling kantoorgebouw. Objectafbakening.

Parkeerbelasting; van belanghebbende die zich erop beroept dat sprake is geweest van in- en uitstappen, kan op zijn minst worden gevergd dat hij nader concretiseert wat de redengevende feiten en omstandigheden waren die tot deze conclusie nopen. Nu hij dit niet heeft gedaan moet het ervoor worden gehouden dat de auto geparkeerd stond. Geen strijd met artikel 8 EVRM, omdat – anders dan in HR 24 februari 2017, nr. 15/02068, ECLI:NL:HR:2017:286, BNB 2017/79 (het ‘ANPR-arrest’) – naar het oordeel van het Hof in dit geval geen sprake is van een inmenging in het privéleven. Het standpunt van belanghebbende dat hij op grond van Artikel 7:4, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht recht heeft op toezending van het integrale dossier vindt geen steun in de tekst van dat artikel noch in de Memorie van Toelichting daarop

Wet Woz. OZB. Heffingsmaatstaf aula voor opbaring van overledenen. Kerkenvrijstelling? Vrijstelling voor begraafplaatsen?

Het Hof is van oordeel dat de rechtbank ten onrechte het beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard. Naar het oordeel van het Hof heeft er redelijkerwijs geen twijfel over kunnen bestaan dat het door gemachtigde ingediende bezwaar betrekking had op de bij dat bezwaar als bijlage gevoegde waardebeschikkingen, waarvan het nummer in het bezwaarschrift is vermeld en die – zoals daarin is vermeld – is genomen ten aanzien van belanghebbende. Op grond hiervan kan er – anders dan de rechtbank heeft geoordeeld – geen twijfel over bestaan dat belanghebbende de persoon is waarop het bezwaarschrift betrekking heeft en dat dit vóór het einde van de bezwaartermijn vaststond.

Parkeerbelasting. De auto stond niet op een plek waar het laten stilstaan ingevolge een wettelijk voorschrift verboden was. De naheffingsaanslag is terecht opgelegd.

Parkeerbelasting. Proceskostenvergoeding.

In hoger beroep houdt partijen, net als voor de rechtbank, het antwoord op de vraag verdeeld of sprake is van het niet tijdig nemen van een besluit en of dat leidt tot de verschuldigdheid van een dwangsom te voldoen door de heffingsambtenaar.

Bezwaar en beroep (Algemeen), Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

Belanghebbende is een stichting (woningcorporatie) die tot doel heeft het beheren en exploiteren van woningen. Zij is onder meer eigenaar van 97 sociale huurwoningen in de gemeente Someren.Het gaat in deze procedure om de stelling van belanghebbende dat de 'Verordening rioolheffing 2013' in strijd is met Richtlijn 2000/60/EG van 23 oktober 2000 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (de Kaderrichtlijn), zodat de Verordening buiten toepassing moet blijven en de aan belanghebbende als eigenaar van die woningen opgelegde, op de Verordening gebaseerde, aanslag rioolheffing 2013 zou moeten worden vernietigd.

Ingevolge artikel 3.1 van de Wet ruimtelijke ordening (Wro) stelt de gemeenteraad voor het gehele grondgebied van de gemeente een of meer bestemmingsplannen vast, waarbij ten behoeve van een goede ruimtelijke ordening de bestemming van de in het plan begrepen grond wordt aangewezen en met het oog op die bestemming regels worden gegeven. Ter bevordering van de actualiteit van vigerende bestemmingsplannen is voorgeschreven dat de bestemming van gronden binnen een periode van tien jaar, gerekend vanaf de datum van vaststelling van het bestemmingsplan, telkens opnieuw moet worden vastgesteld.Om die verplichting tot actualisering kracht bij te zetten is in het vierde lid van artikel 3.1 van de Wro voorzien in een zogenoemde legessanctie. Indien niet voor het verstrijken van de periode van tien jaar de gemeenteraad onderscheidenlijk opnieuw een bestemmingsplan heeft vastgesteld dan wel een verlengingsbesluit heeft genomen, vervalt de bevoegdheid tot het invorderen van rechten terzake van na dat tijdstip door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten die verband houden met het bestemmingsplan. Het gaat in de onderhavige procedure om de uitleg en toepassing van deze legessanctie.

Belanghebbende, ondernemer in de zin van de btw, heeft zijn auto zakelijk geëtiketteerd. De heffingsambtenaar van de gemeente Groningen heeft aan hem een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd wegens het parkeren van zijn voertuig op de openbare weg. Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de naheffingsaanslag en de heffingsambtenaar verzocht ter zake van de voor het parkeren in rekening gebracht vergoeding een factuur met vermelding van btw uit te reiken.

Art. 228 Gemeentewet; in het verleden gemaakte afspraken staan niet aan heffing van precariobelasting in de weg; niet aannemelijk is geworden dat namens de gemeente verrichte (rechts)handelingen hebben geleid tot een gedoogplicht

Art. 228 Gemeentewet; in het verleden gemaakte afspraken staan niet aan heffing van precariobelasting in de weg; niet aannemelijk is geworden dat namens de gemeente verrichte (rechts)handelingen hebben geleid tot een gedoogplicht

Precariobelasting over netwerken (elektriciteit). Aanslag opgelegd aan de netbeheerder/economisch eigenaar van de kabels (belanghebbende). Het Hof verwerpt de stelling dat belanghebbende ten onrechte als de belastingplichtige is aangemerkt. Belanghebbende kan zich niet op een contractueel gedoogrecht beroepen, omdat zij niet zelf tot een dergelijk gedoogrecht gerechtigd is (zo al aan de juridisch eigenaar van de netwerken een gedoogrecht toekomt. Hof vernietigt uitspraak rechtbank.

Gemeentelijke belasting. Precariobelasting over een luifel en over een uitstalling onder de luifel. Geen dubbele belastingheffing. Eerdere aanslagen voor alleen de luifel leiden niet tot buiten de heffing blijven van de uitstalling ook voor dit jaar. Geen gewekt vertrouwen. Opmerking heffingsambtenaar tijdens een zitting bij de rechtbank Zutphen voor een eerder jaar met betrekking tot de vorige huurder is onvoldoende voor in rechte te honoreren vertrouwen.

Aanslag Precariobelasting. Eiseres terecht aangemerkt als belastingplichtige. Raadsbesluiten Ermelo en Doornspijk (uit 1925) brengen geen contractuele gedoogplicht mee voor de gemeente. De algemene beginselen van behoorlijk bestuur verzetten zich niet tegen het heffen van precariobelasting. Ook de in acht te nemen maatschappelijke zorgvuldigheid en redelijkheid en billijkheid staan hieraan niet in de weg.

Bij brief van 25 september 2014 heeft het college een verzoek van [appellant] om verstrekking van documenten gedeeltelijk ingewilligd.

Inkomstenbelasting, eigen-woning. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de bewuste onroerende zaak - te weten een (gesplitste) woonboerderij met aanhorigheden - terecht voor niet meer dan 70% heeft aangemerkt als eigen woning. (Beroepen ongegrond.)

De rechtbank acht het niet aannemelijk dat eiser onverwijld en ononderbroken handelingen heeft verricht die waren gericht op het tijdig betalen van parkeerbelasting. Naar het oordeel van de rechtbank is de naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd.

Eiseres is opgericht door een ondernemersvereniging en heeft bezwaar gemaakt tegen voor 2016 opgelegde aanslagen gemeentelijke belastingen, meer in het bijzonder de verhoging van het tarief van de onroerendezaakbelasting (OZB) in verband met de financiering van een ondernemersfonds. Tevens is door bij de ondernemingsvereniging aangesloten ondernemers bezwaar gemaakt tegen aan hen opgelegde aanslagen OZB voor het jaar 2016. De bezwaren van de ondernemers en het bezwaar van eiseres zijn ongegrond verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank is het bezwaar van eiseres ten onrechte ongegrond verklaard. Aan eiseres is geen aanslag OZB opgelegd. Zij is dan ook geen belanghebbende in de zin van artikel 26a van de Awr. Voorts staat voor de rechtbank vast dat eiseres het bezwaar en beroep niet heeft ingesteld namens de ondernemingsvereniging of haar leden. Het bezwaar had niet-ontvankelijk moeten worden verklaard. Beroep gegrond.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder onvoldoende onderbouwd waarom zou moeten worden uitgegaan van de door hem aangedragen referenties. Verweerder heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat hij de waarde van de woningen niet op te hoge bedragen heeft vastgesteld. Eiseres heeft evenmin de door haar bepleite waarden aannemelijk gemaakt. De rechtbank heeft de waarden van de woningen dan ook in goede justitie vastgesteld.

WOZ-waarde (gecorrigeerde vervangingswaarde) van commercieel geëxploiteerde parkeergarages niet te hoog vastgesteld. Bij het vaststellen van de bouwkosten van de garages is gebruik gemaakt van de Taxatiewijzer VNG. De bouwkosten zijn aan de hand van de gemiddelden van de kengetallen in de taxatiewijzer bepaald. Vervolgens is een afschrijving voor de ruwbouw, afbouw en installaties vastgesteld Gelet op de bouwjaren van de garages acht de rechtbank de afschrijving voor genoemde componenten reëel en niet te laag. De aldus gevonden waarde van de garages is vervolgens verminderd met 50% wegens economische/functionele veroudering. Eiseres maakt de door haar voorgestane lagere bedrijf- economische waarde niet aannemelijk. Beroepen ongegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting naar aanleiding van vermeende onjuiste intoetsing van kenteken.

naheffingsaanslag parkeerbelasting, onwaarschijnlijk dat eiser in de zone heeft geparkeerd waar betaald parkeren geldt vanaf 18.00 uur tot 24.00 uur.

Eiseres heeft op 4 februari 2014 een woning gekocht voor € 240.000. Verweerder heeft de WOZ-waarde van de woning op waardepeildatum 1 januari 2015 vastgesteld op € 242.000. Verweerder heeft toegelicht dat deze waarde is bepaald door op het eigen aankoopcijfer een indexering toe te passen in verband met de tijdspanne tussen aankoop en waardepeildatum. Naar het oordeel van de rechtbank is daarmee aannemelijk gemaakt dat de waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. Het beroep dat eiseres doet op het gelijkheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel faalt. De rechtbank acht aannemelijk dat de door eiseres aangedragen objecten niet kunnen worden aangemerkt als met de woning vergelijkbare gevallen. Voorts is gesteld nog gebleken dat toezeggingen zijn gedaan inzake de WOZ-waarde van de woning. De procesorde is door de late indiening van het verweerschrift en de stukken niet geschonden. Beroep ongegrond.

Verweerder heeft de bewuste onroerende zaken terecht aangemerkt als twee afzonderlijke objecten voor de Wet WOZ. Dat de twee woningen niet kadastraal gesplitst zijn, maakt niet dat ze als één geheel moeten worden gewaardeerd. Verder heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat de aan de afzonderlijke woning(en) toegekende waarde niet te hoog is. Ook heeft verweerder de beschikking op naam van eiseres, zijnde één van de eigenaren, mogen stellen.

Aan X zijn twee naheffingsaanslagen parkeerbelasting opgelegd. Op de naheffingsaanslagen staat de verkeerde straatnaam. Rechtbank Den Haag vernietigt de naheffingsaanslagen. Volgens de rechtbank is de locatie waar is geparkeerd een essentieel onderdeel is van het belastbare feit en moet daarom op de naheffingsaanslag worden vermeld. Het staat vast dat waar X heeft geparkeerd geen parkeerbelasting behoefde te worden voldaan, nu deze locatie niet is aangewezen als bedoeld in artikel 2 van de Verordening. Gelet hierop en op artikel 20 van de Awr is een naheffingsaanslag gebaseerd op het belastbare feit ‘parkeren op [plein]’ niet rechtsgeldig. Het enkele feit dat X’ auto elders in het betaald parkeren gebied stond geparkeerd, betekent niet dat de naheffingsaanslagen geacht kunnen worden betrekking te hebben op een ander belastbaar feit dan op de naheffingsaanslagen stond vermeld.

Betreft aanslag forensenbelasting (FB) opgelegd aan in Italië woonachtige Nederlander met betrekking tot recreatiewoning in Nederland. Niet is in geschil dat ingevolge de toepasselijke verordening FB is verschuldigd. In geschil is de verbindendheid van de verordening. De rechtbank oordeelt allereerst dat het in de verordening gemaakte onderscheid tussen inwoners en niet-inwoners overeenstemt met het onderscheid dat op dit punt wordt gemaakt in artikel 223, eerste lid, Gemeentewet en dat dit onderscheid gelet op artikel 120 Grondwet niet kan worden getoetst aan het discriminatieverbod van artikel 1 Grondwet (vgl. HR 18 oktober 2013, ECLI:NL:HR:2013:917). De rechtbank oordeelt vervolgens dat geen grond bestaat om in afwijking van eerdere jurisprudentie (onder meer ECLI:NL:HR:2001:BI7844) dit onderscheid in strijd te achten met artikel 14 EVRM en artikel 26 IVBPR. Bij het onderscheid is voorts geen sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel. Nu FB wordt geheven van iedere natuurlijke persoon ongeacht zijn of haar de nationaliteit faalt eisers beroep op artikel 18 VWEU. Ook eisers beroep op de artikelen 63 VWEU (vrijheid van kapitaalverkeer) en 107 VWEU (verboden staatssteun) faalt. De FB kan voorts niet worden aangemerkt als een beperking op het vrij verrichten van diensten als bedoeld in de artikel 56 en 57 VWEU. Onder verwijzing naar ECLI:NL:RBSGR:2011:BR4069 oordeelt de rechtbank dat de heffing van forensenbelasting niet in strijd is met het communautaire evenredigheidsbeginsel. Van strijd met artikel 54 VWEU is voorts evenmin sprake. Er is ten slotte geen grond voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de EU omdat er naar het oordeel van de rechtbank geen onduidelijkheid bestaat omtrent de uitleg van de begrippen ´vrijheid van kapitaalverkeer´, ´vrijheid van dienstenverkeer´ en ´staatssteun´.

Afvalstoffenheffing. Solidariteitsbijdrage. De kosten voor kwijtschelding zijn aan te merken als kosten die worden gemaakt voor de afvalstoffenheffing. De bedragen aan solidariteitsbijdrage kunnen daarom worden opgenomen in de aanslag afvalstoffenheffing. Geen sprake van strijd met het winstverbod. De mogelijkheid tot kwijtschelding betekent verder niet dat de afvalstoffenheffing een verboden heffingsmaatstaf naar draagkracht kent. Beroep ongegrond

Greenwheelsauto parkeren op een andere plek dan de vaste Greenwheelsplek. Naheffingsaanslag parkeren. Eiser heeft zijn stelling dat hij de auto niet op de door Greenwheels aangewezen plek kon parkeren omdat die plek overhoop lag door werkzaamheden van de gemeente niet onderbouwd. De rechtbank is van oordeel dat eiser - net als ieder ander - parkeerbelasting verschuldigd was voor parkeren buiten de Greenwheelsplek. Ten overvloede overweegt de rechtbank dat verweerder heeft toegelicht dat eiser alleen parkeerbelasting verschuldigd is voor de periode dat hij aangemerkt kan worden als gebruiker van het voertuig van Greenwheels. Nadat hij zich heeft afgemeld als gebruiker, gaan eventuele naheffingsaanslagen rechtstreeks naar Greenwheels.

Verweerder heeft de WOZ-waarde van de hotels niet aannemelijk gemaakt. Verweerder mocht de vergelijkingsmethode gebruiken, maar de rechtbank vindt de gebruikte vergelijkingsobjecten onvoldoende geschikt, gelet op de transactiedatum, het aantal kamers en de periode van oprichting van de hotels. Eisers hebben de gestelde waarde van de hotels ook niet aannemelijk gemaakt. De rechtbank voorziet zelf in de zaken en heeft de waarde van de hotels schattenderwijs vastgesteld.

Reclamebelasting gemeente Harderwijk 2013. Vrijstelling in strijd met het gelijkheidsbeginsel en het verbod van willekeur. Vrijgesteld zijn openbare aankondigingen in het inwendige gedeelte van een onroerende zaak. De heffingsambtenaar past deze vrijstelling alleen toe voor zover het niet gaat om aankondigingen die zijn bevestigd aan de ruit, maar dit is alleen vastgelegd in intern beleid. Gelet op de verschillende mogelijkheden om de bepaling uit te leggen is deze onvoldoende nauwkeurig, wat kan leiden tot willekeurige belastingheffing. Voor zover de uitleg van verweerder redelijk is, blijft sprake van ongelijke behandeling van gelijke gevallen, waarvoor de perceptiekosten geen voldoende (onderbouwde) rechtvaardiging vormen. Reeds om die reden is de Verordening onverbindend. Ook is onderscheid in tariefstelling gemaakt tussen verschillende gebieden en naar de grootte van de aankondiging. De grond hiervoor is volgens verweerder dat ondernemers in de gebieden met het meeste winkelende publiek het meest profijt hebben van maatregelen ter verbetering van het winkelklimaat. Dit kan het onderscheid in gebieden rechtvaardigen, maar niet dat naar de grootte van de aankondiging. Ook dit levert strijd met het gelijkheidsbeginsel op.

Reclamebelasting gemeente Harderwijk 2013. Eiser is ten onrechte in de heffing betrokken, nu de Nederlandse en de Harderwijkse vlag geen openbare aankondigingen in de zin van de Gemeentewet en de Verordening zijn.

Geen samenvatting, publicatie op verzoek.

Parkeerbelasting. Naheffingsaanslag vernietigd omdat de parkeerbelasting door eiser was betaald (zie o.a. ECLI:NL:HR:1997:AA3200).

OZB. Recreatiepark dient in hoofdzaak tot woning (art 220a, lid 2, Gemeentewet). Recreatiewoningen dienen tot woning (zie ook ECLI:NL:HR:2016:2085). Jaarplaatsen zijn volledig dienstbaar aan woondoeleinden. Ten onrechte aanslag gebruikersheffing opgelegd (220, onderdeel a, Gemeentewet). Aanslag eigenarenheffing moet worden berekend naar het tarief voor woningen (artikel 220f, onderdeel b, Gemeentewet). Heffingsmaatstaf (WOZ-waarde van het recreatiepark) eveneens verminderd.

WOZ winkelpand. Waardepeildatum 1 januari 2014. HWK methode. In geschil is de huurwaarde. In het bijzonder is in geschil het antwoord op de vraag of het op 25 april 2016 tot stand gekomen eigen huurcijfer als uitgangspunt kan worden genomen.

Leges watervergunning, aanvraag heeft betrekking op gehele appartementoren, parkeerplaats en parkeergarage zijn geen op zichzelf staande gedeelten van de toren, beroep op vertrouwensbeginsel slaagt omdat sprake is van schijn van bevoegdheid gewekt door beleidsadviseur van het waterschap.

Gemeente niet verplicht om het horen te combineren met een inpandige opname

Gemeentelijke heffingen. Leges voor een omgevingsvergunning. Vaststelling van de hoogte van de bouwkosten. Definitie in de Tarieventabel bij de Verordening van de betreffende gemeente. Bouwwerk is zo groot dat dit niet past in het online rekenprogramma van het Nederlands Bouwkosten Instituut. Uitgaan van de aanneemsom die pas na de aanvraag bekend werd (stelling eiseres) of bouwkosten vaststellen op grond van een raming van de bouwkosten (stelling verweerder)? Uitleg van de definitie van het begrip bouwkosten in de van toepassing zijnde Tarieventabel. Aanneemsom nemen, ook al werd deze pas in de bezwaarfase bekend. Meer correcties op de aanneemsom toepassen dan door eiseres is bepleit omdat de definitie spreekt van de door het bevoegd gezag vastgesteld aanneemsom? In dit geval is daar geen aanleiding voor. Aanslag leges wordt verminderd.

WOZ. Waardering kinderdagverblijf. Gecorrigeerde vervangingswaarde. De taxateur van verweerder heeft overeenkomstig de taxatiewijzer de levensduur van de oorspronkelijke bouw en de gerenoveerde delen verlengd. De rechtbank volgt de taxatie op dit punt. Er is geen aanleiding voor afschrijving op grond van economische veroudering. De door verweerder gehanteerde functionele afschrijving is voldoende aannemelijk geworden. Voor de waardering van de grond dient niet te worden uitgegaan van de wettelijke norm van drie vierkante meter per kind ter bepaling van de hoofdkavel, maar moet gekeken worden naar de feitelijke en toegestane bestemming. Het grootste deel van de ruimte wordt feitelijk als buitenspeelruimte gebruikt. De tuin is daarvoor minder bruikbaar en die is door de taxateur van verweerder dan ook aangemerkt als restgrond. Verweerder heeft de waarde van het object aannemelijk gemaakt.

Formeel belastingrecht. Hoe ingewikkeld een procedure kan worden doordat de rechtsbescherming voor beslissingen van de ontvanger van de Belastingdienst door de civiele rechter moet worden gegeven, terwijl voor (sommige) beslissingen van de inspecteur van de Belastingdienst beroep openstaat bij de belastingrechter. Voor een gewone burger is dat moeilijk te begrijpen. Maar ook voor de medewerkers van de Belastingdienst blijkt het formele recht in sommige opzichten lastig. En ook voor de rechtbank is het moeilijk om alles aan eiser uit te leggen en de plooien glad te strijken.

WOZ-waarde restaurant. Huurwaardekapitalisatie-methode. Verweerder maakt waarde aannemelijk.

Eiser is op 1 januari 2016 gebruiker van de woning. De Staat is als gevolg van onteigening eigenaar. Verweerder betwist dat eiser belang heeft bij een beslissing over de WOZ-waarde. De rechtbank overweegt dat niet snel wordt aangenomen dat er geen belang is. Dat is slechts het geval als het bezwaar of beroep de indiener niet in een betere positie kan brengen. De rechtbank toetst aan artikel 28, eerste lid, laatste zin, van de Wet WOZ. Er is geen sprake van dat het waardegegeven op grond van een wettelijk voorschrift wordt gebruikt en eiser hierdoor in zijn individuele belang kan worden geraakt. Het bezwaar had daarom niet-ontvankelijk verklaard moeten worden. Verder is de hoorplicht geschonden, maar eiser is door het niet-horen niet benadeeld.

Artikel 2, derde lid, Besluit proceskosten bestuursrecht. Bijzondere omstandigheden en afwijking van het forfait. Proceskostenvergoeding van € 20.000 toegekend, omdat verweerder tien jaar lang geen uitvoering heeft gegeven aan de opdracht van het Hof om opnieuw uitspraak op bezwaar te doen en bovendien het FIOD-dossier is kwijtgeraakt. Verder vernietiging van de (inmiddels niet meer invorderbare) aanslagen wegens gebrek aan onderbouwing en immateriële schadevergoeding van € 10.500.

Aanslag Precariobelasting. Rechtbank is van oordeel dat raadsbesluit Angerlo en overeenkomst Zevenaar rechtsgeldig zijn opgezegd, zodat deze niet aan de heffing van precariobelasting in de weg staan. Beroep ongegrond.

WOZ. Proceskostenvergoeding. Besluit proceskosten bestuursrecht. Zeventien losse bezwaarschriften tegen WOZ-beschikkingen op één biljet worden niet als één bezwaarschrift aangemerkt, gelet op de inhoud van de bezwaarschriften en de aanvullingen daarop. Ook geen samenhangende zaken. Wel bijzondere omstandigheden. Kosten voor taxaties in redelijkheid gemaakt, ondanks de aanwezigheid van recente verkoopcijfers. Geen afwijking van het uurtarief van € 50. Beroep gegrond.

Onjuiste objectafbakening na wijziging gebruiksbestemming perceel van agrarisch naar recreatie. Bij waardering van de grond is voldoende rekening gehouden met gebruiksbeperkingen op grond van contractuele bepalingen.

WOZ-waarde van sportcomplex van voetbalvereniging. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Omzetbelasting meerekenen bij de waarde omdat eiseres de btw niet kan verrekenen. Maar geen omzetbelasting over de niet-bebouwde grond, omdat deze van omzetbelasting is vrijgesteld. Verweerder slaagt in de onderbouwing van de vastgestelde waarde. Waardering van de grond onder en rond de gebouwen vastgesteld volgens een gemiddelde van de uitgifteprijzen van de gemeente voor grond met een sportbestemming bebouwd en onbebouwd. Ondergrond van de voetbalvelden vastgesteld conform de taxatiewijzer Sport op twee maal de agrarische waarde. Geen reden om de velden als bosgrond te waarderen omdat ze in een bos liggen, want de bestemming is sport. Ook geen reden voor een lagere waardering van twee van de vier velden, omdat deze niet meer in gebruik zijn. Alleen proceskostenvergoeding voor verleende rechtsbijstand en niet voor de taxatiekosten, omdat de gemachtigde en de taxateur dezelfde persoon zijn.

WOZ-zaak. Waardering van een groot stuk grond met opstallen. Na een eerdere procedure bij rechtbank en Hof over een andere waardepeildatum is er nog steeds groot verschil van inzicht over de waarde. Alleen verweerder heeft een taxateur, eiseres heeft een advocaat, die uitvoerige stellingen inneemt. De waardering van de grond hangt onder meer af van de vraag of sprake is van een bouwkavel of niet (er is een voorwaardelijke bouwvergunning afgegeven) en van de vraag of het illegaal bewoonde gastenverblijf kwalificeert als een woning. Verder is in geschil hoe groot het erf is en of de meters buiten het erf gewaardeerd kunnen worden als agrarische grond. Beroep wordt ongegrond verklaard, want de rechtbank acht aannemelijk dat de beschikte waarde niet te hoog is. Eiseres heeft verklaard te willen stoppen met procederen, maar dat zij zich niet kan neerleggen bij de beschikte waarde. Ter zitting wees zij een mogelijke weg naar een compromis af. De rechtbank geeft haar in overweging om alsnog zelf een taxateur te raadplegen om verder procederen te voorkomen.

Zaak over WOZ-waarde. In bezwaar heeft eiseres een taxatierapport overgelegd en dit is tijdens het hoorgesprek besproken. In de uitspraak op bezwaar is echter niet ingegaan op de argumenten van eiseres en ook niet op het taxatierapport. In beroep reageert verweerder alsnog op die argumenten en dat rapport, maar eiseres voelt zich hierdoor gedupeerd. Als zij die reactie eerder had gekend, was zij niet in beroep gekomen. De rechtbank oordeelt dat deze gang van zaken in dit geval weliswaar geen reden is om de uitspraak op bezwaar te vernietigen en een proceskostenvergoeding toe te kennen, maar wel om verweerder te gelasten het griffierecht aan eiseres terug te betalen. Dit geldt als signaal naar verweerder om te benadrukken dat het van belang is om meer aandacht te besteden aan de motivering van de uitspraak op bezwaar. Dit geldt zeker als in de bezwaarfase een taxatierapport is overgelegd. Betere motivering kan beroepszaken voorkomen en bijdragen aan een groter vertrouwen in de overheid.

Aanslag precariobelasting. Eiseres terecht aangemerkt als belastingplichtige. Beroep op contractuele gedoogplicht slaagt niet. Tarieven niet willekeurig. De algemene beginselen van behoorlijk bestuur verzetten zich niet tegen het heffen van precariobelasting.

WOZ. Objectafbakening, waarde. Art. 16, aanhef en sub d, Wet WOZ. Verweerder heeft in de loop van het jaar een nieuwe WOZ-beschikking afgegeven voor één object, dat voordien als twee objecten werd beschouwd. Objectafbakening door verweerder is thans juist op grond van de samenstelbepaling. De waarde is hoger dan de opgetelde waarde van de twee oude beschikkingen. Dit is gedeeltelijk in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. Verder is het aantal kubieke meters niet voldoende aannemelijk gemaakt. Waardebepaling in goede justitie.

WOZ. Biljetnummer in bezwaarschrift komt niet overeen met WOZ-beschikking waartegen gronden zich richten. Verweerder heeft het bezwaar kennelijk ongegrond verklaard. Uit het bezwaar volgt dat het is gericht tegen de WOZ-waarde. Dat betekent dat een onjuist biljetnummer is vermeld. Voor zover dit onduidelijk was, is geen sprake van kennelijkheid. Vermelding van een onjuist besluit kan leiden tot niet-ontvankelijkverklaring, maar alleen na geboden herstel. Daarvan is hier geen sprake. Eiser is belanghebbende op grond van artikel 26a, tweede lid, van de AWR. Waarde van de woning door de heffingsambtenaar niet aannemelijk gemaakt gelet op de onderlinge verschillen tussen de woning en de vergelijkingsobjecten. Eiser onderbouwt de door hem verdedigde waarde ook onvoldoende. De rechtbank stelt de waarde schattenderwijs vast.

Afvalstoffenheffing. Onredelijke en willekeurige belastingheffing. Gemeente zamelt -in strijd met artikel 10.21 van de Wet milieubeheer- in de wijk waar eiser woont het gft-afval niet apart in. In die wijk moet het gft-afval daarom, ongescheiden van restafval, worden aangeboden via een ondergrondse container. In de rest van de gemeente wordt het gft-afval wel afzonderlijk ingezameld en de minicontainer (kliko) voor gft-afval wordt gratis geledigd. In de tarieven voor de afvalstoffenheffing is hier geen rekening mee gehouden. De inwoners die hun afval moeten aanbieden via een ondergrondse container betalen een hoger tarief per liter dan de overige inwoners van de gemeente. Omdat zij bovendien zijn gedwongen meer liters afval aan te bieden via de ondergrondse container dan het geval zou zijn indien het gft-afval afzonderlijk zou worden ingezameld, is naar het oordeel van de rechtbank sprake van een onredelijke en willekeurige belastingheffing die er in het onderhavige geval toe leidt dat de tariefstelling in de Verordening partieel onverbindend is.

Rioolheffing. Woning met recreatieplaatsen. Recreatieplaatsen na huisnummerbesluiten op grond van de Wet Basisregistraties adressen en gebouwen na afloop van de respectievelijke belastingjaren in de heffing betrokken. Eiser voert onder meer schending van diverse algemene beginselen van behoorlijk bestuur aan

Afwijzing verzoek om vergoeding van proceskosten bij afzonderlijk besluit omdat sprake is van vereenzelviging van eiseres en gemachtigde. Verweerder heeft miskend dat dit besluit op één lijn dient te worden gesteld met een (afzonderlijke) beslissing op bezwaar, waartegen afzonderlijk beroep bij de rechtbank kan worden ingesteld. Geen sprake van overschrijding van de redelijke termijn. Toekenning proceskosten voor de procedure bij de rechtbank omdat de gemachtigde van eiseres, die tevens (parttime) als haar financieel directeur werkzaam is, in de beroepsfase in zijn (andere) hoedanigheid als rechtsbijstandverlener is opgetreden.

Eiseres heeft een verzoek ingediend om afgifte van een beschikking op grond van artikel 28 van de Wet WOZ. Verweerder heeft nimmer de gevraagde beschikking afgegeven, dan wel een besluit genomen inhoudende de weigering tot afgifte van de gevraagde beschikking. Wel heeft verweerder aan eiseres een beschikking op grond van artikel 26 van de Wet WOZ gezonden. Door afgifte van deze beschikking heeft verweerder evenwel niet beslist op het verzoek van eiseres, zodat verweerder het maximum aan dwangsommen is verschuldigd aan eiseres. Verweerders stelling dat de gemachtigde van eiseres telefonisch zou hebben aangegeven akkoord te zijn met de afgifte van een beschikking op grond van artikel 26 van de Wet WOZ én daarmee zijn verzoek om een beschikking op grond van artikel 28 van de Wet WOZ niet langer heeft gehandhaafd, is niet onderbouwd.

Eiseres heeft in 2016 aan verweerder verzocht om voor belastingjaar 2012 een op haar naam gestelde WOZ-beschikking af te geven op grond van artikel 26 van de Wet WOZ. Verweerder heeft dit verzoek naar het oordeel van de rechtbank terecht afgewezen omdat aan eiseres als mede-erfgenaam reeds een WOZ-beschikking is gezonden voor dat belastingjaar. Ook een uitspraak op bezwaar is immers een zodanige beschikking. Eiseres heeft verweerder in 2016 tevens verzocht om afgifte van een WOZ-beschikking voor het belastingjaar 2013, maar dan op grond van artikel 28 van de Wet WOZ. Ook dit verzoek heeft verweerder terecht afgewezen. Een op grond van artikel 28 van de Wet WOZ af te geven beschikking kan immers slechts zien op het begin van het kalenderjaar voorafgaand aan het jaar waarin het verzoek tot het afgeven van de beschikking is gedaan.

Het beroep richt zich uitsluitend op het uitblijven van een besluit over de verschuldigde dwangsom wegens het niet tijdig nemen van een besluit. Gelet op artikel 4:18 van de Awb was verweerder ten tijde van het instellen van beroep in gebreke tijdig een besluit te nemen tot vaststelling van de verschuldigdheid en de hoogte van de dwangsom. De rechtbank is van oordeel dat zich in dit geval een situatie voordoet als bedoeld in artikel 6:12, derde lid, van de Awb. Nu reeds duidelijk was dat eiseres aanspraak wilde maken op dwangsommen wanneer niet tijdig zou worden beslist – dat had eiseres immers reeds in haar brief van 17 februari 2017 vermeld – hoefde zij in redelijkheid verweerder niet opnieuw voor het uitblijven van het dwangsombesluit in gebreke te stellen.

Bezwaar tegen woz-beschikking wegens het niet overleggen van een machtiging niet-ontvankelijk verklaard. Verweerder erkent in beroep dat het bezwaar per abuis op deze grond niet-ontvankelijk is verklaard en stelt dat het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard had moeten worden wegens het niet nader motiveren daarvan. Voor zover verweerder hiermee beoogt te betogen dat de rechtbank de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand kan laten, dan wel zelf in de zaak kan voorzien door het bewaar op deze grond niet-ontvankelijk te verklaren, volgt de rechtbank hem hierin niet. Een bezwaar kan niet niet-ontvankelijk worden verklaard wegens het niet indienen van gronden indien – ter motivering van waardebeschikkingen (en aanslagen in de onroerendezaakbelasting) dienende – taxatieverslagen niet met die, door schriftelijke toezending bekendgemaakte, beschikkingen worden meegezonden, dan wel, in de in artikel 3:47, derde lid, van de Awb bedoelde gevallen, uiterlijk een week na de bekendmaking worden nagezonden. Hiervan is naar het oordeel van de rechtbank in het onderhavige geval sprake.

De rechtbank verklaart het in de Verordening op de heffing en invordering van markt- en standplaatsgelden Sittard-Geleen 2016 in onderdeel 1 van de tarieventabel opgenomen tarief onverbindend voor zover daarin de kosten van het elektriciteitsverbruik zijn verdisconteerd. Naar het oordeel van de rechtbank moet een marktgeldentarief dat onafhankelijk is van het daadwerkelijk gebruik van elektriciteit, maar waarin wel de kosten van het gebruik van elektriciteit doorberekend zijn zonder daarbij een onderscheid te maken tussen degenen die voor hun exploitatie elektriciteitsvoorziening nodig hebben en zij die dit niet nodig hebben, worden aangemerkt als een onredelijke belastingheffing die de wetgever niet op het oog kan hebben gehad. Verweerder is er niet in geslaagd deugdelijke en onderbouwde argumenten aan te voeren ter rechtvaardiging van dit tariefsysteem.

Aanslag zuiveringsheffing, verbindendheid van de Verordening zuiveringsheffing Waterschap Peel en Maasvallei 2009 (de Verordening). De rechtbank overweegt dat ingevolge artikel 122f, eerste lid, van de Waterschapswet (Wsw) voor de heffing als heffingsmaatstaf geldt de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd, waarbij de vervuilingswaarde wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden. Wat een vervuilingseenheid is, volgt rechtstreeks uit de Wsw en is herhaald in artikel 6 van de Verordening. Hiermee is derhalve de maatstaf waarnaar de zuiveringsheffing wordt geheven kenbaar. Aan de hand hiervan in combinatie met de in de Verordening vermelde tarieven is derhalve op voorhand duidelijk wat de hoogte van de heffing per vervuilingseenheid is. Dat het voor de bepaling van de hoogte van het uiteindelijk te betalen bedrag van belang is om ook het aantal vervuilingseenheden te bepalen, waarvoor meting, bemonstering en analyse noodzakelijk zijn, en dat die meting, bemonstering en analyse moet plaatsvinden aan de hand van NEN-normbladen, maakt niet dat de heffingsmaatstaf als zodanig niet duidelijk is uit de Verordening. Dat deze NEN-normbladen niet gepubliceerd zijn leidt derhalve niet tot onverbindendheid van de Verordening of een deel daarvan.

Geen aparte WOZ-beschikking voor zelfstandige woonruimte in een groter pand. Kantonrechter gaat – evenals de huurcommissie – uit van minimale WOZ-waarde van € 40.000,=.

Precariobelasting. Eiseres is aangewezen als netbeheerder, zodat verweerder in beginsel van eiseres precariobelasting mag heffen. Beoordeeld moet worden of sprake is van contractuele afspraken op grond waarvan geoordeeld zou moeten worden dat die de heffing van precariobelasting in de weg staan. De rechtbank is van oordeel dat daarvan geen sprake is en dat verweerder op goede gronden een aanslag voor precariobelasting heeft opgelegd.

Trefwoorden: woz-waardering niet-woningen Wetsartikelen: 17 Wet woz Samenvatting: Waardering twee niet-woningen. Berekening kapitalisatiefactor. Beroepen ongegrond.

Trefwoorden: woz-waardering niet-woning Wetsartikelen: 17 Wet woz, 220e van de Gemeentewet Samenvatting: Waardering recreatieterrein. Meerdere belastingjaren. Gebruikersbelasting. Woondelenvrijstelling. Tien kavels zijn niet aan te merken als woondelen die buiten de gebruikersbelasting blijven. Heffingsambtenaar heeft in beroep geconcludeerd dat de heffingsgrondslag voor de aanslag ozb voor het gebruik dient te worden verlaagd. Beroepen gegrond. De rechtbank voorziet zelf door de waarde vast te stellen en de heffingsgrondslag voor de aanslag ozb voor gebruik.

MK. Wet woz, waardering autoshowroom middels huurwaardekapitalisatiemethode en bottum-upmethode. Schending hoorplicht. Kapitalisatiefactor niet aannemelijk gemaakt. Waarde in goede justitie vastgesteld. Samenhangende zaken. Beroep gegrond.

Trefwoorden: woz waarde niet-woning Wetsartikelen: artikel 17, derde lid, van de Wet woz Samenvatting: Woz-waarde schoolgebouw voor beroepsonderwijs en grond en opstallen. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Geschil ziet alleen nog op de restwaarde en de hoogte van de excessieve onderhoudskosten. Op de waardepeildatum is het gebouw nog bruikbaar en heeft het een waarde in het economisch verkeer. Voldoende aannemelijk is gemaakt dat is meegewogen dat sprake is van excessief onderhoud, maar dat het wel om een nog functionerend gebouw gaat. Beroepsgronden slagen niet.

Verweerder maakt gebruik van een bedrijf voor het invorderen van parkeerbelasting. Dit bedrijf heeft de naheffingsaanslag aan eiseres verstuurd. Eiseres heeft vervolgens haar bezwaar gericht aan verweerder, maar het postadres van het bedrijf vermeld. Het bedrijf heeft, na afloop van de bezwaartermijn, het bezwaarschrift doorgezonden aan verweerder. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in een dergelijke situatie zorg moet dragen voor een duidelijke instructie aan het bedrijf, indien een bezwaarschrift op het verkeerde postadres binnenkomt. Van een dergelijke instructie is de rechtbank niet gebleken. In het licht van deze omstandigheden, heeft eiseres naar het oordeel van de rechtbank om verschoonbare redenen de bezwaartermijn overschreden.

Bouwleges voor in behandeling nemen van aanvraag om omgevingsvergunning.

WOZ. Woning. De uitspraken op bezwaar zijn gericht aan eiser sub 1, evenals de waardebeschikkingen. Ingevolge artikel 26a van de Awr kan uitsluitend beroep worden ingesteld door de belanghebbende tot wie de beschikking zich richt. Dat betekent dat in dit geval alleen eiser sub 1 beroep kon instellen. Voor zover eisers sub 2 en 3 bedoeld hebben beroep in te stellen in hun hoedanigheid van derde-belanghebbenden, geldt dat het bepaalde in artikel 26a van de Awr daaraan evenzeer in de weg staat. De omstandigheid dat de woning onderdeel uitmaakt van een nalatenschap waarin (onder meer) eisers allemaal gerechtigd zijn, maakt dat niet anders. In geschil is of de voor 2014 en 2015 vastgestelde waarde van de woning niet te laag is vastgesteld. Met de overgelegde taxatieverslagen heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank aan de op hem rustende bewijslast voldaan.

Belastingplicht voor de dagtoeristenbelasting gemeente Marken

Leges. Omgevingsvergunning. Bevoegdheid om leges in rekening te brengen voor een vooroverleg ter zake van een bouwvoornemen indien het bestemmingsplan meer dan 10 jaar oud is.

Artikel 8:58, lid 1, van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt dat partijen tot tien dagen voor de zitting nadere stukken kunnen indienen. De bepaling beoogt, blijkens de daarop gegeven toelichting, een behoorlijk verloop van de procedure te waarborgen. Bij het oordeel of binnen 10 dagen voor de zitting ingediende stukken buiten beschouwing moeten worden gelaten wordt in aanmerking genomen enerzijds het belang van de indiener bij het inbrengen van die stukken en het feit dat onduidelijk is gebleven waarom die niet eerder zijn ingebracht en anderzijds het algemeen belang van een doelmatige procesgang, waarbij de rechtbank in aanmerking neemt dat de wederpartij niet ter zitting is verschenen, zodat in ontvangstneming van genoemde stukken zou moeten leiden tot een aanhouding van de zaak. Dit laatste acht de rechtbank in de gegeven omstandigheden en gelet op de betrokken belangen onwenselijk (vgl. HR 16 maart 2007, nr. 42905, LJN BA0721, BNB 2007/222). De rechtbank acht in het voorliggende geval het belang van een behoorlijk verloop, waaronder mede wordt verstaan een voorspoedig verloop, van de procedure zwaarder wegen dan het belang van de indiener om het door hem gewenste bewijs alsnog in te brengen.

Nu verweerder de door hem genoemde datum van verzending van de uitspraak op bezwaar niet aannemelijk heeft gemaakt, is de uitspraak niet op de voorgeschreven wijze bekendgemaakt. Nu het beroep is ingesteld binnen zes weken nadat eiser een afschrift van de uitspraak onder ogen heeft gekregen, is het ontvankelijk. De 30% verhoging van het legestarief valt binnen de op de gemeente rustende handhavingstaak en is niet terug te voeren op aan eiser terug te voeren individueel verleende diensten. Inzicht in hoeverre de tariefverhoging van 30% ziet op de extra kosten die met de dienstverlening door de gemeente samenhangen, ontbreekt. Deze tariefverhoging is daarom ten onrechte in de aanslag leges in rekening gebracht. De aanslag is in zoverre te hoog vastgesteld.

De last onder dwangsom, en daarmee ook de hoogte van de dwangsom, staat niet meer ter discussie, omdat eiseres geen rechtsmiddelen heeft ingesteld tegen dat besluit. De rechtbank overweegt voorts dat bij een besluit omtrent invordering van een verbeurde dwangsom, aan het belang van de invordering een zwaarwegend gewicht dient te worden toegekend. Een andere opvatting zou afdoen aan het gezag dat behoort uit te gaan van een besluit tot oplegging van een last onder dwangsom. Steun voor dit uitgangspunt kan worden gevonden in de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 5:37, eerste lid, van de Awb (Kamerstukken II 2003/04, 29 702, nr. 3, blz. 115). Hierin is vermeld dat een adequate handhaving vergt dat opgelegde sancties ook worden geëffectueerd en dus dat verbeurde dwangsommen worden ingevorderd. Slechts in bijzondere omstandigheden kan geheel of gedeeltelijk van invordering worden afgezien.

Rioolheffing en afvalstoffenheffing. Beide heffingen leiden niet tot een onredelijke en willekeurige heffing. Er is geen sprake van dubbele belasting en eisers beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt niet. Voorts is de rechtbank van oordeel dat de precieze afstand van eisers perceel tot aan de ondergrondse container niet direct van belang is. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.

Rechtbank vernietigt OZB-aanslag op grond van het vertrouwensbeginsel.

Woning gelegen in het aardbevingsgebied. Beroep op de arresten van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 19 januari 2017 (ECLI:NL:GHARL: 2017, 260,261 en 262). Aardbevingsschade grotendeels hersteld. Geen aftrek vanwege imagoschade. De in de Otrec-rapporten vermelde prijsontwikkeling is verdisconteerd in de verkoopprijs.

Wet WOZ. Het waardedrukkende effect van de komst van een windmolenpark is voldoende verdisconteerd in de verkoopprijzen van de door verweerder gehanteerde referentiepanden. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

De rechtbank is van oordeel dat de aanduidingen op de parkeerautomaat onvoldoende duidelijk zijn weergegeven. De onduidelijkheid over de precieze wijze waarop de belasting moest worden voldaan dient in dit geval voor risico van verweerder te komen. Beroep gegrond.

Wet WOZ. In geschil is de waardebepaling van drie deelobjecten, zijnde de ligboxenstal/paardenboxstal, de kavel/grond bij de niet-woning en de drafbaan/renbaan (inclusief paddocks en pingo's). Zowel verweerder als eiser maken de door hen voorgestane waarden niet aannemelijk. De rechtbank bepaalt de waarde in goede justitie. Beroep gegrond.

Afvalstoffenheffing. Eiser had tot 28 oktober 2015 drie extra containers tot zijn beschikking. Aangezien tussen eiser en verweerder geen overeenkomst van bruikleen was gesloten voor de drie extra containers, is eiser ten aanzien van de drie extra containers ten onrechte in de afvalstoffenheffing betrokken. Beroep gegrond.

Aardbevingsrisico was in genoemde periode bekend. Bij de prijsbepaling is met dit risico rekening gehouden. De vraag of de referentieobjecten zelf een schadehistorie hebben maakt dit niet anders. Eisers relatief kleine - cosmetische - schade is inmiddels hersteld.

Agrarische bedrijfswoning, taxatiewijzer, toegangsweg meenemen? Geslaagd beroep op gelijkheidsbeginsel (begunstigend beleid). Obstakelvrije zone (op grond van de keur van het waterschap) moet op één lijn gesteld worden met een erfdienstbaarheid.

Cultuurgrondvrijstelling paardenpension/fokkerij toepasbaar naar rato van het gebruik ten behoeve van de ‘landbouw’.

Eisers "ingebrekestelling" voldoet niet aan de vereisten. Doorzendplicht in dit geval niet aan de orde.

Aanslag precariobelasting terecht opgelegd aan regionale netbeheerder. Eiseres beroept zich tevergeefs op de Algemene voorwaarden bij de Aansluit- en Transportovereenkomst.

Omgevingsvergunning/ leges. Belanghebbende heeft diverse gronden aangevoerd om Verordening en/of Tarieventabel onverbindend te laten verklaren. Geen van de gronden slaagt.

WOZ: Aankoop van een woning op een executieveiling levert niet de waarde in het economisch verkeer op in de zin van artikel 17, lid 2, Wet waardering onroerende zaken. De heffingsambtenaar maakt de waarde aannemelijk.

WOZ. Gecorrigeerde vervangingswaarde kinderdagverblijf. Incourant object. Geen aanleiding voor een functionele afschrijving wegens economische veroudering in verband met de bezettingsgraad. Gecorrigeerde vervangingswaarde terecht inclusief BTW berekend.

WOZ. Opslag-/distributieruimte in Veghel. Huurwaardekapitalisatiemethode. Huurwaarde niet in geschil. Verweerder maakt met gebruikte verkooptransacties de gehanteerde kapitalisatiefactor aannemelijk. Beroep ongegrond.

WOZ. Kantorencomplex. Huurwaardekapitalisatiemethode. Huurwaarden niet te hoog, gelet op eigen huurcijfers. Kapitalisatiefactor evenmin te hoog.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting is door verweerder na bezwaar uit coulance ingetrokken. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat de intrekking verband houdt met aan de heffingsambtenaar te wijten onrechtmatigheid als bedoeld in artikel 7:15, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht. De heffingsambtenaar heeft daarom terecht geen proceskostenvergoeding aan eiser toegekend. Dat de parkeerautomaat defect was, is niet aannemelijk geworden. Het is vaste rechtspraak dat in het geval de parkeerder niet beschikt over de juiste middelen om ter plekke de parkeerbelasting te voldoen, de parkeerbelasting onverwijld op andere wijze moet worden betaald. Daartoe bestonden voldoende mogelijkheden. Door geen gebruik te maken van deze betaalmogelijkheden heeft eiser bewust het risico genomen dat hij geen parkeerbelasting zou betalen. Verweerder heeft terecht geen aanleiding gezien eiser voor een hoorzitting uit te nodigen alvorens op het bezwaar te beslissen.

De vraag is of de entresol in de waardevaststelling dient te worden betrokken. Uit de foto’s blijkt dat de entresol duurzaam met de grond is verenigd in de zin van art. 3:3 BW. Gelet op het feit dat de entresol bestaat uit een dikke houten vloer, die wordt gedragen door een constructie van horizontale en verticale metalen balken, en de hele constructie - inclusief de vaste trap - rust op de beganegrondvloer van het bedrijfspand, laten geen andere conclusie toe dan dat de entresol is bestemd om duurzaam ter plaatse te blijven. Niet relevant daarbij is dat, naar eiser heeft gesteld, de entresol zonder schade van betekenis toe brengen aan het bedrijfspand van de onroerende zaak kan worden afgescheiden. Aan dit aan art. 3:4 van het BW ontleende criterium wordt niet toegekomen indien een bouwsel op grond van artikel 3:3 van het BW als onroerend wordt aangemerkt.

Geen schending hoorplicht door weigering telefonische hoorzitting. Er komt meer gewicht toe aan het belang van verweerder om de hoorzitting bij het bedrijfsobject te beleggen, dan aan het belang van eiseres bij het houden van een telefonische hoorzitting in verband met de te overbruggen afstand. De eigen taxateur kan dan, samen met de door eiseres ingeschakelde taxateur, namelijk ter plaatse de objectkenmerken bekijken en de bezwaargronden bespreken. Verder heeft verweerder de, met behulp van de huurwaardekapitalisatiemethode, vastgestelde WOZ-waarde van het automotive-pand voldoende aannemelijk gemaakt. De door verweerder gebruikte verhuurtransactie is goed bruikbaar ter onderbouwing van de huurwaarde. De kapitalisatiefactor is door verweerder voldoende aannemelijk gemaakt aan de hand van verkooptransactiecijfers van drie andere autoshowrooms die omstreeks de waardepeildatum zijn gerealiseerd. Bottom-up-berekening niet aan de orde nu voldoende marktgegevens beschikbaar zijn. Beroep ongegrond.

WOZ/varkensbedrijven, alternatieve berekeningswijze Taxatiewijzer Agrarische Gebouwen. Op zitting behandelt de rechtbank acht zaken van verschillende belanghebbenden waarin dezelfde gemachtigde optreedt. Het betreft zeven varkensbedrijven en een gemengd bedrijf (melkvee en varkens). Eisers voeren aan dat de Taxatiewijzer voor het belastingjaar 2016 (waardepeildatum 1 januari 2015), vanwege de slechte situatie in de varkenshouderij, op pag. 169 een alternatieve berekeningswijze voorschrijft. Deze alternatieve berekeningswijze houdt (kort gezegd) in dat bij varkensbedrijven met een omvang van meer dan 1500 m2 aan varkensstallen een optelsom van alle deelobjecten in TIOX niet meer voldoet. De waarde van het varkensbedrijf (dus met inbegrip van een eventuele bedrijfswoning, bijgebouwen, mestkelders en ondergrond) wordt dan bepaald aan de hand van de totale oppervlakte van de aanwezige varkensstallen, vermenigvuldigd met een eenheidsprijs per vierkante meter. Verweerder stelt dat de analyse van de aan de taxatiewijzer ten grondslag liggende verkoopcijfers van varkensbedrijven onjuist zou zijn, maar maakt dat niet inzichtelijk. Evenmin is inzichtelijk geworden dat met een optelsom van alle deelobjecten in TIOX, indien daarbij de (deels) afwijkende kengetallen van verweerders taxateur worden gehanteerd - wél tot een marktconforme waarde wordt gekomen. Eisers maken ook niet de door hen bepleite waarden aannemelijk. Factoren als de aanwezigheid en kwaliteit van een bedrijfswoning, leeftijd van de gebouwen, doelmatigheid, opzet van het bedrijf, de aanwezigheid van andere bijbehorende gebouwen en de (micro)ligging, zijn volgens de Taxatiewijzer bepalend voor de vraag waar in de bandbreedte het te taxeren object thuis hoort. Met het hanteren van één uniforme eenheidsprijs van € 180,17 per vierkante meter varkensstal, zoals eisers die voorstaan, wordt naar het oordeel van de rechtbank miskend dat de taxateur volgens de Taxatiewijzer telkens een afweging moet maken op welke wijze binnen een bandbreedte recht wordt gedaan aan de verschillen in objectkenmerken tussen de varkensbedrijven. De rechtbank bepaalt de waarden van de varkensbedrijven in goede justitie.

Reclamebelasting. Eiseres, een besloten vennootschap, is mede-gebruikster van een pand waarin zij in een gezondheidscentrum een fysiotherapiepraktijk heeft. Aan de buitenzijde zijn borden aangebracht met de vermelding van de naam van de praktijk. De verordeningen voor het heffen van reclamebelasting voor de belastingjaren 2014 en 2016 bevatten een vrijstellingsgrond voor openbare aankondigingen die zijn aangebracht op zorginstellingen en die betrekking hebben op de functie van het gebouw. Eiseres beroept zich op deze vrijstellingsgrond. De door de heffingsambtenaar van de gemeente Oirschot gehanteerde beperkte interpretatie van het begrip ‘zorginstelling’ als uitleg van de vrijstellingsgrond in de Verordeningen kan de rechterlijke toets niet doorstaan. De Verordeningen geven geen uitleg over het begrip ‘zorginstelling’. Ook is niet kenbaar dat de vrijstellingsgrond enkel van toepassing is, zoals verweerder in deze procedure heeft betoogd, op zorginstellingen die voldoen aan de voorwaarden zoals die voortvloeien uit de WTZi. Deze beperkte uitleg van de heffingsambtenaar is niet expliciet beoogd bij het opstellen van de Verordeningen, maar daartoe is eerst besloten bij het opleggen van de aanslagen reclamebelasting aan eiseres. De heffingsambtenaar heeft daarvoor aansluiting gezocht bij algemeen toegankelijk informatie van de rijksoverheid over zorginstellingen. De ruimere uitleg van het begrip zorginstelling, zoals eiseres die voorstaat, komt de rechtbank niet onaannemelijk voor. De heffingsambtenaar heeft de aanslagen voor de belastingjaren 2014 en 2016 ten onrechte aan eiseres opgelegd. Beroep gegrond

WOZ-waarde van een parkeergarage in Vught. Eiseres, een besloten vennootschap, is de eigenaar van een parkeergarage, gelegen onder het winkelcentrum. Volgtijdig gebruik van een deel van een parkeergarage door de gemeente Vught leidt niet tot een afzonderlijk WOZ-object. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Verweerder maakt de in beroep verlaagde (en verdedigde) waarde aannemelijk. Geen aanleiding tot functionele correctie in verband met economische veroudering, zoals eiseres bepleit. Het niet winstgevend zijn van de parkeergarage is, naar het oordeel van de rechtbank, niet het gevolg van de aard of de bestemming van de parkeergarage of van de economische situatie of ontwikkelingen in de bedrijfstak, maar van contractueel bepaalde omstandigheden die eiseres als onderdeel van een meeromvattende transactie bij de koop heeft geaccepteerd. Aanslag OZB-gebruiker terecht opgelegd aan eiseres als degene die de onroerende zaak ter beschikking heeft gesteld.

De rechtbank roept eiseres op omdat onder de gedingstukken zich een e-mail bevindt van de taxateur van de heffingsambtenaar van de gemeente Laarbeek aan gemachtigde Vugts van Kosteloosbezwaar.nl waaruit volgt dat eiseres niet op de hoogte is van het door de gemachtigde ingesteld beroep. Gemachtigde Vugts meldt zichzelf en eiseres een half uur voor de zitting telefonisch af bij de griffie. De rechtbank geeft in haar uitspraak aan dat om diverse redenen het handelen van gemachtigde Vugts jegens eiseres, die wel ter zitting is verschenen, alsmede jegens de rechtbank, zeer onfatsoenlijk is. Gemachtigde Vugts heeft, door aldus te handelen, zich niet gedragen zoals het een professionele gemachtigde betaamt. Eiseres geeft ter zitting aan dat zij zich kan vinden in de vastgestelde waarde, zodat zij niet langer een procesbelang heeft. Beroep niet-ontvankelijk.

Onduidelijkheid over de machtiging omdat deze niet is voorzien van een originele handtekening van eiser, maar van een digitaal geplaatste handtekening. Het beroep is niet-ontvankelijk.

Aanslag watersysteemheffing. Hoor- en inzagerecht. Erfgenamen en juistheid tenaamstelling aanslag. Opgelegd binnen een termijn van 3 jaar als bedoeld in art. 11 lid 3 AWR. Juistheid toegepast tarief.

Verweerder maakt de waarden van drie bedrijfsobjecten in Boxmeer niet aannemelijk. Eiseres, een besloten vennootschap, maakt die waarden evenmin aannemelijk. De rechtbank beschikt over zo weinig relevante feitelijke gegevens, dat zij zich, ook met de door partijen ter zitting gegeven toelichting, redelijkerwijs niet in staat acht de WOZ-waarden van de in geding zijnde onroerende zaken vast te stellen; ook niet door middel van schatting. De rechtbank acht zich derhalve niet in staat zelf in de zaak te voorzien (zie ECLI:NL:HR:2011:BP2132). Daarbij betrekt de rechtbank ook de onduidelijkheid omtrent de juiste objectafbakening van twee van de drie bedrijfsobjecten. Verweerder moet daarom een nieuwe uitspraak op bezwaar nemen.

Wet WOZ. Waardedruk van een op 223 meter van de achterzijde van de woning gelegen hoogspanningsmast.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

nog slechts in geschil is de toe te passen correctie voor de ligging van de woning, die met de achtertuin grenst aan een autowerkplaats met showroom waarvan overlast wordt ondervonden. De rechtbank voorziet zelf in de zaak en acht een correctie vanwege de direct achter de woning gelegen autowerkplaats met showroom van 10% op de door verweerder gehanteerde grondwaarde redelijk.

WOZ. De heffingsambtenaar maakt de waarde van de woning aannemelijk. Eiser heeft zijn lagere voorgestane waarde onvoldoende onderbouwd. In het licht van de uitspraak van het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch van 28 april 2016 (ECLI:NL:GHSHE:2016:1703) maakt eiser de door zijn gemachtigde voorgestane taxatiemethodiek niet inzichtelijk.

WOZ. Agrarisch object, intensieve pluimveehouderij met een bedrijfswoning. Heffingsambtenaar maakt waarde aannemelijk . Beroep ongegrond.

Beroep niet-ontvankelijk vanwege misbruik van recht. (Gemachtigde van) eiseres heeft het recht om gehoord te worden aangewend voor een ander doel dan waartoe dit recht is gegeven, namelijk het verkrijgen van een (hogere) proceskostenvergoeding. Gemachtigde van eiseres heeft verzocht om een telefonische hoorzitting, is vervolgens niet bereikbaar, stelt verweerder in gebreke vanwege niet tijdig beslissen en voert dan in beroep schending hoorplicht aan. Nadat de rechtbank de uitspraak op het bezwaar vanwege schending hoorplicht heeft vernietigd en verweerder heeft opgedragen alsnog een hoorzitting te houden, is de gemachtigde van eiseres wederom slecht bereikbaar en wordt uiteindelijk door hem expliciet afgezien van het horen. Bovendien verschijnt (de gemachtigde van) eiseres tweemaal niet op de zitting bij de rechtbank

Beroep tegen de tweede uitspraak op bezwaar is niet-ontvankelijk. In verband daarmee komt de rechtbank niet meer toe aan een beoordeling van het verzoek om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn, nu binnen 1 ½ jaar op het beroep is beslist.

Wet WOZ. Huurwaardekapitalisatiemethode. In geschil zijn de waarden van 14 bedrijfsobjecten in Eindhoven. Verweerder heeft de vastgestelde waarden daarvan aannemelijk gemaakt. Beroep ongegrond.

Onderbouwing van de waarde van een autobedrijf met showroom met behulp van huurwaardekapitalisatiemethode aannemelijk.

Verweerder komt na de behandeling op zitting geheel of gedeeltelijk aan verzoeker tegemoet. Verzoeker trekt vervolgens de beroepen in en verzoekt verweerder te veroordelen in de proceskosten. De rechtbank veroordeelt verweerder in de proceskosten van de beroepsfase. Beroepsmatig karakter van de werkzaamheden van gemachtigde aannemelijk gemaakt. Ook is bij hem sprake van enige relevante juridische scholing.

Gehandicaptenparkeerkaart niet zichtbaar achter de voorruit van het voertuig geplaatst. Vrijstelling belastingheffing onder voorwaarden. Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd nu bij het verkrijgen van een gehandicaptenparkeerkaart, anders dan bij een parkeervergunning, niet reeds parkeerbelasting wordt voldaan.

WOZ. Opslag-/productieruimte in Veghel. Huurwaardekapitalisatiemethode. Huurwaarde niet in geschil. Verweerder maakt met gebruikte verkooptransacties de gehanteerde kapitalisatiefactor aannemelijk. Voor een zogenaamde ‘bottom-up berekening’ zoals eiseres, een BV, die bepleit is geen plaats omdat verweerder voldoende marktgegevens ter bepaling van de gehanteerde kapitalisatiefactor heeft overgelegd. Beroep ongegrond.

WOZ-waarde van een uitvaartcentrum in Valkenswaard. Eiseres, een besloten vennootschap, is de eigenaar en gebruiker van het uitvaartcentrum. Gecorrigeerde vervangingswaarde/technische veroudering. Verweerder maakt niet aannemelijk dat de renovatie die in 2006 heeft plaatsgevonden zó omvangrijk is geweest dat moet worden aangenomen dat dit ook aanleiding gaf tot het vastleggen van een nieuw bouwjaar ten aanzien van ruwbouw en installaties. Eiseres kiest voor een ‘nieuwer’ archetype maar houdt daarmee niet op de juiste wijze rekening met de grondige renovatie die in 2006 heeft plaatsgevonden, zodat deze renovatie onvoldoende is betrokken bij het bepalen van de technische veroudering. De rechtbank bepaalt de waarde in goede justitie.

Legessanctie. Bestemmingsplan was ten tijde van het in behandeling nemen van de aanvraag omgevingsvergunning ouder dan tien jaar. De term “rechten ter zake van (…) door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten die verband houden met het bestemmingsplan” in artikel 3.1, vierde lid, van de Wro moet ruim worden uitgelegd. Dat past ook bij de bedoeling van de wet: het inbouwen van een financiële prikkel op het actief naleven van de actualiseringsverplichting. Onder de hiervoor bedoelde term vallen blijkens de letterlijke tekst van de toelichting ook de leges ter zake van bouwactiviteiten. Voor de door verweerder voorgestane splitsing in een volledigheidstoets en een inhoudelijke toets ziet de rechtbank geen ruimte. Verweerder mocht geen leges heffen. De uitspraak op bezwaar en de aanslag worden vernietigd.

Wet WOZ. Huurwaardekapitalisatiemethode. Drie objecten in hetzelfde kantoorgebouw in Eindhoven. Beroep gegrond. De rechtbank voorziet zelf in de zaak conform de door verweerder in beroep voorgestane waarden.

WOZ-waarde van kas en tuincentrum. Eiseres 1, een beheer BV, is de eigenaar van de kas, en eiseres 2 is de eigenaar en gebruiker van een tuincentrum en ook gebruiker van de kas. Gecorrigeerde vervangingswaarde/bedrijfswaarde. Eiseressen bepleiten een vergaande functionele correctie naar de bedrijfswaarde vanwege slechte cijfers in de tuinbranche in het algemeen en vanwege de jaarrekeningen van eiseres 2 die zowel kas als tuincentrum exploiteert. Waardering op bedrijfswaarde voor eiseres 1 niet aan de orde, omdat eiseres 1 de kas verhuurt aan eiseres 2, zodat de bedrijfswaarde voor eiseres 1 als eigenaar van de kas niet wordt bepaald door de economische situatie in de tuinbranche, maar door de huurinkomsten. Ten aanzien van het tuincentrum maakt verweerder aannemelijk dat in de functionele correctie voldoende rekening is gehouden met de economische situatie in de tuinbranche. De door eiseres 2 overgelegde jaarcijfers over de jaren 2012, 2013 en 2014 4 geven verder geen aanleiding tot meer correctie omdat het tuincentrum is verbouwd in 2012 en de omzet (onder meer) werd gedrukt door de investeringen en de daaruit voortvloeiende rentelasten. Wel maakt eiseres 2 aannemelijk dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met het waardedrukkend effect van het op de waardepeildatum geldende bestemmingsplan. De verkoop van dierenbenodigdheden was niet toegestaan, terwijl dat in vergelijkbare tuincentra in vele andere gemeenten wel is toegestaan. Eiseres heeft onweersproken gesteld dat de verkoop van dierenbenodigdheden tot (aanzienlijke) hogere opbrengsten leidt. De rechtbank is van oordeel dat deze beperking in het bestemmingsplan wel degelijk van invloed is op de gecorrigeerde vervangingswaarde en de bedrijfswaarde. Immers, de aanwendingsmogelijkheden en de te verwachten cashflows hebben invloed op het nut en daarmee ook de waarde van het object in economische zin voor de eigenaar. Verweerder heeft dit niet onderkend, zodat ten onrechte niet functioneel gecorrigeerd is voor de beperkte mogelijkheden die het bestemmingsplan op de waardepeildatum bood

Eiser heeft als huurder van de woning op grond van artikel 24, derde lid, van de Wet WOZ recht op een beschikking en is daarom gerechtigd daartegen rechtsmiddelen aan te wenden. Een belang als bedoeld in artikel 28, eerste lid, slotzin, van de Wet WOZ hoeft door eiser niet gesteld te worden. Dit laat echter onverlet dat een bezwaar of beroep niet-ontvankelijk moet worden verklaard als de indiener van dat rechtsmiddel daarbij geen belang heeft. In het onderhavige geval is van enig procesbelang niet gebleken.

Leges geheven in strijd met artikel 3.1,vierde lid, van de Wet ruimtelijke ordening.

Aan eiser is een aanslag leges opgelegd naar aanleiding van zijn aanvraag om een omgevingsvergunning. De (herziene) besluiten die zijn genomen na de uitspraak op bezwaar zijn geen beslissingen waartegen beroep bij de rechtbank mogelijk is. Beroep is in zoverre niet-ontvankelijk. De heffingsambtenaar van de gemeente Heeze-Leende heeft ter zitting verklaard dat de ROEB-lijst niet is gepubliceerd, niet elektronisch en evenmin in de krant, en dat deze ook niet ter inzage is gelegd. De ROEB-lijst is daarom niet op de in artikel 139, derde lid, van de Gemeentewet voorgeschreven wijze bekendgemaakt. De gemeentelijke regeling op grond waarvan de bouwkosten kunnen worden geraamd met toepassing van de ROEB-lijst is daarom onverbindend. Beroep op artikel 63 AWR kan verweerder niet baten. De rechtbank vernietigt de aanslag.

Wet WOZ. Eiser is eigenaar van twee vrijstaande woningen die in zeer slechte staat verkeren en zijn gelegen op aangrenzende percelen in de gemeente Heeze-Leende. De heffingsambtenaar maakt de waarden van de woningen aannemelijk. De verontreiniging van een strook grond alsmede de gemengde bestemming die rust op een deel van de grond voldoende verdisconteerd in de waarden. Beroep ongegrond.

Aan eiseres, een besloten vennootschap, is een aanslag leges opgelegd naar aanleiding van haar aanvraag om een omgevingsvergunning. Omdat het normblad NEN 2631 en de UAV 2012 niet zijn gepubliceerd, en ook niet ter inzage zijn gelegd, is volgens eiseres de toepasselijke legesverordening daarom in zoverre onverbindend. De rechtbank stelt vast dat verweerder bij de bepaling van de hoogte van de bouwkosten niet is uitgegaan van een raming van die bouwkosten met toepassing van NEN-norm 2631 of de UAV 2012, maar van de door eiseres zelf geschatte bouwkosten. In het onderhavige geval is dus geen sprake is van een situatie waarin voor de belastingplichtige, in dit geval dus eiseres, niet kenbaar was naar welke maatstaven leges worden geheven, nu verweerder voor de berekening van de leges is uitgegaan van de door eiseres zelf geschatte bouwkosten en het tarief voor de berekening van de leges uit artikel 2.3.1 van de Tarieventabel behorende bij de Legesverordening volgt. Gelet daarop is de rechtbank van oordeel dat een onjuiste bekendmaking van de NEN-norm 2631 en de UAV 2012 eiseres, wat daar verder ook van zij, niet kan baten. Beroep ongegrond.

Vaststelling WOZ-waarde van Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC): ten onrechte geen toepassing gegeven aan artikel 220e van de Gemeentewet; verder ten onrechte geen rekening gehouden met investeringen die gericht zijn op het behoud van het nut; beroep gegrond; rechtbank vermindert waarde tot € 17.000.000,00.

Waardering op grond van Wet WOZ van kinderdagverblijf.

Tussenuitspraak; verweerder moet met bewijsstukken aannemelijk maken dat eiser in Mijn Overheid akkoord is gegaan met het ontvangen van digitale post van GBLT.

Bepaling WOZ-waarde recreatiewoningen; vraag of verweerder op de verkoopprijzen van de referentieobjecten een correctie had moeten aanbrengen vanwege de verkoop van deze objecten met inbegrip van een rendementsgarantie van 6% van de koopsom per jaar, voor de duur van vijf jaren; rechtbank acht het aannemelijk dat de aankooprijzen voor de objecten zijn beïnvloed door deze rendementsgarantie; verweerder had dit verder moeten onderzoeken; beroep gegrond.

Parkeercontroleur op juiste gronden naheffingsaanslag opgelegd: alleszins redelijk dat parkeercontroleur voorwaarden heeft gesteld bij geboden gelegenheid alsnog aan aangifteverplichting te voldoen: beroep ongegrond.

Reclamebelasting; rechtbank deelt oordeel van eiseres dat de keuze voor het afgebakende gebied voor de heffing van de reclamebelasting willekeurig en onredelijk is niet; beroep ongegrond.

Aanslagen toeristenbelasting opgelegd over belastingjaren 2013, 2014 en 2015 met betrekking tot arbeidsmigranten die chalets huren en niet ingeschreven staan in de BRP: aanslagen ten aanzien van huurders die in een kalenderjaar gedurende 90 dagen of meer een chalet huurden, ten onrechte opgelegd; beroep gegrond.

Aanslag forensenbelasting 2015 opgelegd; hoewel tariefsverhoging fors is leiden de in de Verordening vastgelegde tarieven niet tot een onwillekeurige of onredelijke belastingheffing; vergelijk met OZB slaagt verder niet; beroep ongegrond.

WOZ; naar oordeel rechtbank had verweerder met het ontbreken van de woonbestemming rekening moeten houden in de waardering van het perceel; eiseres heeft een lagere voorgestane waarde onvoldoende onderbouwd; rechtbank bepaalt zelf waarde in goede justitie op € 510.000,00.

Wet WOZ. Koop-aanneemsom geeft de waarde in het economisch verkeer weer.

Precariobelasting. Verweerder is bevoegd om precariobelasting te heffen, maar enkel voor gasleidingen die uitsluitend dienen voor de levering van gas aan industriële gebruikers. Daarnaast is de tariefstelling in de Verordeningen in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

Het gedurende zeventien jaren afzien van het opleggen van aanslagen voor de geëtste ramen, terwijl (een medewerker van) verweerder wel ter plaatse is geweest om de situatie op te nemen kan, nu er zijdens eiseres geen wijziging in de plaatselijke situatie heeft voorgedaan, niet anders worden gezien als een gewijzigd standpunt van verweerder. Nu verweerder onvoldoende heeft aangegeven waarom hij een gewijzigd standpunt heeft ingenomen en eiseres door de eerdere handelwijze van verweerder er op mocht vertrouwen niet aangeslagen te zullen worden voor de geëtste ramen, is de rechtbank van oordeel dat er sprake is van schending van het vertrouwensbeginsel.

Gelet op deze ter zitting gegeven toelichting door verweerder over het registratiesysteem ODAS is de rechtbank van oordeel dat verweerder met de uitdraaien uit het registratiesysteem ODAS de verzending van de brieven van 11 februari 2016 en 29 maart 2016 aan [gemachtigde] aannemelijk heeft gemaakt.

WOZ (Algemeen)

16/2405, 16/2406 en 16/4156 Wet BIZ Onverbindendheid BIZ-verordening? Bezwaren tegen BIZ-aanslagen 2013 en 2014 terecht niet-ontvankelijk verklaard wegens niet-verschoonbare termijnoverschrijding. Ook over 2015 acht de rechtbank het beroep ongegrond. Dat Gerechtshof ’s-Hertogenbosch (ECLI:NL:GHSHE:2015:1175) in een andere procedure van een collega-ondernemer – uit hetzelfde bedrijfsverzamelgebouw – de Verordening ten aanzien van die collega-ondernemer onverbindend heeft verklaard, vormt geen aanleiding de Verordening ook ten aanzien van belanghebbende onverbindend te achten. De ten aanzien van die collega-ondernemer bij de totstandkoming van de Verordening gemaakte fout bij de draagvlakmeting, is namelijk niet ook jegens belanghebbende gemaakt. Gehanteerde staffel niet in strijd met gelijkheids- of evenredigheidsbeginsel.

Art. 16 aanhef en onder d Wet WOZ en art. 2, lid 1, onder g UR uitgezonderde objecten Wet WOZ Objectafbakening (WOZ) en beroep op vrijstelling openbare erediensten (OZB) door eigenaar van een moskee. De woning van de imam in de moskee is blijkens de indeling als een zelfstandig WOZ-object aan te merken en moet bij het bepalen van de WOZ-waarde buiten beschouwing worden gelaten, nu niet aannemelijk is gemaakt dat belanghebbende als gebruiker van de woning moet worden aangemerkt. De verzochte vrijstelling is niet van toepassing nu de moskee niet hoofdzakelijk, want niet voor ten minste 70%, is bestemd voor de openbare eredienst.

Aanslag zuiveringsheffing bedrijfsruimten, art. 122d Wsw Belanghebbende exploiteert een groothandel in aardappelen, groente en fruit (AGF-producten). Ongeveer 75% van de bedrijfsactiviteiten bestaat uit verkoopactiviteiten en de overige 25% uit het bewerken van AGF-producten, waaronder het wassen van prei en sla. Voor het vaststellen van de aanslag zuiveringsheffing bedrijfsruimten kan de groothandel gezien de verdeling van de bedrijfsactiviteiten niet in zijn geheel worden ingedeeld in de categorie ‘groentewasserijen’ (klasse 7). Aangezien er geen sprake is van gescheiden afvalwaterstromen, kan evenmin een gedeelte van de groothandel in de categorie ‘groentewasserij’ vallen. Nu ‘groothandel’ niet voorkomt in de tabel met bedrijfscategorieën, heeft de heffingsambtenaar belanghebbende terecht ingedeeld in de zogenaamde restcategorie (klasse 8).

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

BRE 16/2980 Aanslag forensenbelasting; belanghebbende heeft voor zijn recreatiewoning een verhuurbemiddelingsovereenkomst afgesloten met zijn ‘eigen BV’. Naar het oordeel van de rechtbank wordt geen uitvoering gegeven aan de overeenkomst. Hiertoe betrekt de rechtbank dat er geen reclame voor de verhuur wordt gemaakt, de recreatiewoning in het onderhavige en voorgaande jaar nimmer is verhuurd aan derden en ook van andere bepalingen uit de overeenkomst is niet gebleken dat zij daadwerkelijk zijn uitgevoerd. De woning wordt dan meer dan 90 dagen per jaar ter beschikking gehouden voor belanghebbende en/of zijn gezin. De stelling dat belanghebbende minder dan 90 dagen per jaar de woning gebruikt is niet relevant. Beroep op het vertrouwensbeginsel faalt. Beroep ongegrond.

BRE 16/7261 Artikel 24, lid 9, Wet WOZ en artikel 6:11 Awb. Een te laat ingediend bezwaargeschrift tegen de WOZ-beschikking is toch ontvankelijk. De rechtbank acht de termijnoverschrijding namelijk verschoonbaar aangezien de heffingsambtenaar in strijd met artikel 24, lid 9, Wet WOZ de OZB-aanslag niet tegelijk met de WOZ-beschikking heeft bekendgemaakt.

Leges; artikel 3.1 van de Wet ruimtelijke ordening; aan belanghebbende is in verband met een aanvraag omgevingsvergunning leges in rekening gebracht. De gemeenteraad heeft bij besluit in 2010 een nieuw bestemmingsplan vastgesteld maar dit is door de Raad van State vernietigd. Kan legesheffing? De rechtbank oordeelt ambtshalve dat zij bevoegd is een inhoudelijk oordeel te geven. De term invorderen in artikel 3.1, vierde lid, van de Wro omvat volgens de rechtbank ook het heffen van leges. Naar het oordeel van de rechtbank is de sanctie van artikel 3.1, vierde lid, van de Wro niet van toepassing. Door het vaststellen van een nieuw bestemmingsplan wordt al voldaan aan de actualiseringsverplichting en is de tienjaarstermijn in artikel 3.1, vierde lid, van de Wro nog niet verstreken. Dat voor het perceel van belanghebbende ten tijde van de aanvraag nog het bestemmingsplan 2001 gold is dus niet van belang. Beroep ongegrond.

Opbrengstlimiet - artikel 229-1-b Gemeentewet De heffingsambtenaar heeft niet inzichtelijk en controleerbaar gemaakt dat de raming van de kosten zijn gebaseerd op gegevens die zijn terug te voeren op (gegevens van) de gemeentebegroting (vgl. Hoge Raad, 4 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:777). Hierdoor kan niet worden beoordeeld of er posten zijn die niet dienden ter dekking van kosten waarvoor de leges mochten worden geheven, en zo ja welke posten dat waren en in welke mate de opbrengstlimiet daardoor is overschreden. Dit brengt de rechtbank tot de conclusie dat de Legesverordening 2014-1 in haar geheel onverbindend is en de aanslag moet worden vernietigd (vgl. Hoge Raad 13 april 2012, ECLI:NL:HR:2012:BW1928).

Immateriëleschadevergoeding De rechtbank heeft in de eerste beroepsprocedure de uitspraak op bezwaar vernietigd wegens schending van het hoorrecht en de zaak naar de inspecteur terugverwezen. De inspecteur heeft opnieuw uitspraak op bezwaar gedaan. Daartegen heeft belanghebbende (opnieuw) beroep ingesteld. Voor deze situatie geldt ook het uitgangspunt dat de redelijke termijn voor de behandeling in de bezwaarfase en de beroepsfase (eerste aanleg) tezamen niet meer dan twee jaar bedraagt. Nu voormelde zich in eerste aanleg afspeelt, ziet de rechtbank geen aanleiding om de duur van de eerste beroepsprocedure afzonderlijk te beoordelen voor de omvang van de redelijke termijn. Voor dat geval dient de overschrijding van de redelijke termijn in beginsel volledig aan de inspecteur te worden toegerekend, tenzij in de loop van de hele procedure een of meer keer sprake is geweest van een langere behandelduur bij een rechterlijke instantie dan gerechtvaardigd.

Art. 229 en 229b Gemw; art. 3.1, lid 4 Wro; art. 1, lid 1 Woningwet Leges in verband met aanvraag omgevingsvergunning bouwen. Het in de Verordening genoemde bedrag aan leges dat samenhangt met diensten die verband houden met het bestemmingsplan is in onderhavige aanslag in mindering gebracht op het totaal aan leges, omdat het bestemmingsplan ouder is dan tien jaar. Omdat de overige leges volgens de Verordening geen verband houden met het bestemmingsplan, is het heffen van die leges niet in strijd met art. 3.1, lid 4 Wro. De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de opbrengstlimiet niet is overschreden; van hem kan geen nader bewijs worden verlangd. De rechtbank oordeelt dat het pand in één van de categorieën op de bouwkostenlijst bij de verordening is in te delen, waardoor bouwsom mocht worden bepaald op basis van de bouwkostenlijst. De ruimte onder het afdak, dat aan drie zijden wordt omsloten door wanden, moet worden aangemerkt als (onderdeel van) een gebouw, waardoor de inhoud daarvan moet worden meegerekend bij de inhoud van het gehele pand.

16/3510 Forensenbelasting. Terechte heffing van forensenbelasting voor vakantiewoning op korte afstand van het in een andere gemeente gelegen hoofdverblijf.

Forensenbelasting. Verschillende afschriften van 1 bemiddelingsovereenkomst vormen niet het bewijs dat belanghebbende de vakantiewoning voor minder dan 90 dagen voor zichzelf beschikbaar heeft gehouden.

OZB / artikelen 220, 220a en 220e van de Gemeentewet / dient een camping te worden aangeslagen als woning of als niet-woning? Hoe moet aandeel van de waarde van de woningdelen worden bepaald indien de beschikte WOZ-waarde lager is dan de werkelijke WOZ-waarde? De rechtbank overweegt dat het onjuist is in een geval waarin de beschikte WOZ-waarde lager is dan de werkelijke WOZ-waarde, om, zoals belanghebbende voorstaat, de waarde van de woondelen af te zetten tegen de beschikte waarde. In zo’n geval moet de werkelijke waarde van de woondelen worden vergeleken met de werkelijke WOZ-waarde. Nu minder dan 70% van de waarde van de camping toerekenbaar is aan woondelen is terecht een aanslag voor gebruik als niet-woning is opgelegd. De aanslag wordt op grond van artikel 220e van de Gemeentewet wel verminderd met 49,03% nu dat deel van de waarde is toe te rekenen aan woondelen.

BRE 15/5749 Toeristenbelasting; artikel 2 van de Verordening toeristenbelasting. Naar het oordeel van de rechtbank is de aanslag toeristenbelasting ten onrechte aan belanghebbende opgelegd. Belanghebbende is de holding van de werkmaatschappij. De werkmaatschappij exploiteert de recreatie-onderneming. Belanghebbende is niet degene die gelegenheid biedt tot verblijf. Er is geen sprake van een onjuiste tenaamstelling, maar een aanslag opgelegd aan een vennootschap die niet belastingplichtig is. Beroep gegrond.

Aanslagen zuiveringsheffing (bedrijfsruimte) jaren 2012 t/m 2015 en rioolheffing jaren 2013 t/m 2015 Belanghebbende, eigenaar van een woning, verhuurt de woning aan een derde. De woning staat met een aantal soortgelijke woningen op een terrein. Volgens belanghebbende hadden de aanslagen zuiveringsheffing en rioolheffing niet aan hem mogen worden opgelegd, omdat (i) sprake is van een recreatieterrein, (ii) het gelijkheidsbeginsel wordt geschonden (ook in de zin van de Grondwet) en (iii) hij geen gebruiker is van de woning. Met betrekking tot de aanslagen zuiveringsheffing heeft belanghebbende voorts gesteld dat sprake is van een woonruimte (i.p.v. een bedrijfsruimte), één van de aanslagen niet binnen de driejaarstermijn is opgelegd en de ingenomen hoeveelheid water van een bepaald kalenderjaar, zoals door de heffingsambtenaar is herleid, onjuist is. De rechtbank stelt belanghebbende slechts in het gelijk inzake de herleiding van de hoogte van de ingenomen hoeveelheid water in een kalenderjaar. De rechtbank oordeelt daarover dat de heffingsambtenaar niet nader een wijze van herleiding heeft vastgesteld, wat uit het oogpunt van rechtsongelijkheid en consistentie wel geboden was. Voor al het overige stelt de rechtbank belanghebbende in het ongelijk.

Waardebepaling woning gebouwd op voormalige vuilstortplaats. Kosten sanering komen niet voor rekening van belanghebbende. Heffingsambtenaar maakt waarde niet aannemelijk omdat onvoldoende rekening is gehouden met het zogenaamde rompslompforfait. Hof wijst verzoek belanghebbende om een deskundige aan te stellen en verzoek Heffingsambtenaar om een getuige op te roepen, af.

Verordeningen Reinigingsheffingen 2014 en 2015 en Verordeningen Rioolheffing 2014 en 2015 van de gemeente Wijchen zijn niet onverbindend wegens overschrijding van de opbrengstlimiet. Belastingaanslagen terecht opgelegd.

Bij bepalen van de Woz-waarde kan niet uitsluitend afgegaan worden op de gemiddelde waarden per m3 van de referentieobjecten.

Wet waardering onroerende zaken; waardering van een afvalwaterzuiveringscomplex na verwijzing door de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2016:2196); welke werken kunnen worden beschouwd als ‘werken die zijn bestemd voor de zuivering van riool- en ander afvalwater’ als bedoeld in artikel 2, lid 1, letter h, van de Uitvoeringsregeling?

Voor bezwaar vatbare beschikking; beroep tegen het niet tijdig beslissing op het bezwaar; WOZ-waarde studentenwoning. Het duplicaat aanslaggegevens vormt tezamen met de bijlage een voor bezwaar vatbare beschikking als bedoeld in artikel 26 van de Wet WOZ. Beroep tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar is niet-ontvankelijk, want er was al een uitspraak op bezwaar genomen op de datum waarop het beroep werd ingesteld. De heffingsambtenaar heeft niet aannemelijk gemaakt dat de WOZ-waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. De rechtbank gaat voorbij aan het betoog van de heffingsambtenaar op de zitting, omdat dit betoog is gebaseerd op informatie die is verkregen van de eigenaar van de woning, die als derde-partij aan het geding deelneemt en er belang bij heeft dat de WOZ-waarde van de woning niet lager wordt vastgesteld. De rechtbank stelt de WOZ-waarde in goede justitie vast.

Wet waardering onroerende zaken; waardering van een kinderopvangverblijf op basis van de gecorrigeerde vervangingswaarde; in geschil is of sprake is van economische veroudering waarmee rekening moet worden gehouden

Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar aannemelijk gemaakt dat hij de waarde van de onroerende zaak niet te hoog heeft vastgesteld.

In het principaal hoger beroep is in geschil of de waarde van de woning tot een te hoog bedrag is vastgesteld. Daarbij is tevens in geschil tot welk bedrag de waarderingsuitzondering voor waterverdedigingswerken als bedoeld in artikel 18, vierde lid van de Wet WOZ juncto artikel 2, eerste lid, aanhef en onderdeel f, van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken (hierna: URUOW) en artikel 220d, aanhef en onderdeel g, van de Gemeentewet (hierna: de waarderingsuitzondering) van toepassing is

Wet WOZ; Waardering op de gecorrigeerde vervangingswaarde. De rechtbank stelt de waarde in goede justitie vast.

Trefwoorden: Taxatiewijzer, gebruik van archetype, gecorrigeerde vervangingswaarde Wetsartikelen: artikelen 17 en 18 Wet woz Samenvatting: Woz waarde van een gebouw voor crisisopvang. Betreft twee belastingjaren. Verweerder is uitgegaan van een onjuist archetype. De rechtbank ziet in dit geval aanwijzingen dat moet worden aangesloten bij een ander archetype. Waarde dient met circa 20% te worden verlaagd gelet op de verhoudingen van de kengetallen. Voor het ene belastingjaar leidt dit tot een lagere waarde. Rechtbank stelt de waarde in goede justitie vast.

--

WOZ: geen enkele aanleiding om van een gemiddelde risico-opslag van drie regio's uit te gaan; bij de in de Taxatiewijzer weergegeven NAR per regio al rekening gehouden met de ligging binnen Nederland.

In geschil is of de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld.

de heffingsambtenaar heeft de WOZ-waarde van de woning op grond van de vergelijkingsmethode niet te hoog vastgesteld.

Wet waardering onroerende zaken; objectafbakening; de heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de op het perceel te onderscheiden objecten verschillende gebruikers hebben; waarden niet te hoog vastgesteld

Artikelen 6:22 en 7:11 van de Awb; artikelen 17 en 22 van de Wet WOZ. De heffingsambtenaar van de belastingsamenwerking West-Brabant (BWB) heeft aan belanghebbende een WOZ-beschikking en aanslag OZB opgelegd. De heffingsambtenaar van de BWB heeft ook de uitspraken op bezwaar gedaan. De rechtbank oordeelt ambtshalve dat de beschikking, aanslag en uitspraken op bezwaar onbevoegd door de heffingsambtenaar van de BWB zijn opgelegd/gedaan nu het aanwijzingsbesluit heffingsambtenaar toen al was ingetrokken. De rechtbank gaat met toepassing van artikel 6:22 van de Awb voorbij aan het bevoegdheidsgebrek nu belanghebbende niet in zijn belangen is geschaad. Partijen willen dat de rechtbank een inhoudelijk oordeel geeft over de waarde van het object en de bevoegde heffingsambtenaar van de gemeente Alphen-Chaam heeft de beschikking, aanslag en de uitspraken op bezwaar ter zitting bekrachtigd. De rechtbank is van oordeel dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van het object niet te hoog is vastgesteld. Voorts oordeelt de rechtbank dat de hoorplicht niet is geschonden. Beroep ongegrond.

Art. 17, lid 2, Wet WOZ. Recht van beklemming vervallen omdat beklemde meiers huur niet hebben betaald.

Wet waardering onroerende zaken, artikel 17, tweede en derde lid. Eiseres bepleit een waarde van een parkeergarage op de waarde in het economisch verkeer. Nu deze waarde lager is dan de gecorrigeerde vervangingswaarde, heeft verweerder terecht de op de voet van de Wet waardering onroerende zaken vast te stellen waarde bepaald op de gecorrigeerde vervangingswaarde.

WOZ. De waarde van de woning is niet te hoog vastgesteld. Belanghebbende maakt de waarde van de woning niet aannemelijk. Artikel: Artikel 22 van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ)

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning; wijziging in de zin van art. 18, lid 3, aanhef en onder b, Wet WOZ? WOZ- waarde niet te hoog vastgesteld

Griffierecht niet betaald: ontvankelijk wegens betalingsonmacht. Wet WOZ: waarde woning, achterstallig onderhoud, sloopkosten.

Geen aanleiding de burenruzie als waarde drukkende factor aan te merken.

Partijen houdt in hoger beroep, in zoverre net als voor de Rechtbank, het antwoord op de vraag verdeeld of de onroerende zaken met € 65.000 en € 62.000 te hoog zijn gewaardeerd, welke vraag belanghebbende bevestigend - ter zitting bepleit hij waarden van € 54.000 en € 49.000 - en de heffingsambtenaar ontkennend beantwoordt

OZB. Vormt woonzorgcentrum een woning?

Belanghebbende is op de waardepeildata 1 januari 2012, 1 januari 2013 en 1 januari 2014 eigenaar van de onroerende zaak. Partijen zijn het erover eens dat voor de waardering van de onroerende zaak de huurwaardekapitalisatiemethode gehanteerd dient te worden. De huurwaarde van de onroerende zaak is niet geschil is. Tussen partijen is slechts de kapitalisatiefactor in geschil. De heffingsambtenaar heeft een analyse is gemaakt van een aantal rond de waardepeildatum gerealiseerde verkooptransacties. Deze zijn gebruikt ter onderbouwing van de door hem gebezigde kapitalisatiefactor. Rechtbank en Hof komen tot het oordeel dat hetgeen door belanghebbende is aangevoerd onvoldoende is om aannemelijk te maken dat de door de heffingsambtenaar gehanteerde kapitalisatiefactor te hoog is.

WOZ-waarde van woning in aanbouw. Grondwaarde en het gereedheidspercentage van de woning niet in geschil. Verweerder kan in beginsel, in lijn met de zogenaamde Waarderingsinstructie, voor het bepalen van de stichtingskosten voor de in aanbouw zijnde woning gebruik maken van landelijke kengetallen, zoals deze bijvoorbeeld zijn vastgelegd in het door verweerder gehanteerde Taxatieboekje (Her)bouwkosten woningen 2015, maar verweerder heeft de door hem gebruikte (deel)waarden niet inzichtelijk gemaakt. Eiser heeft de stichtingskosten bepaald aan de hand van de bouwkosten zoals die volgen uit de door hem overgelegde aanvraag om een omgevingsvergunning. De rechtbank volgt eiser hierin, maar eiser heeft verzuimd om die bouwkosten te vermeerderen met de BTW. De rechtbank stelt de WOZ-waarde vast op 40% (gereedheidspercentage) van de door eiser opgegeven stichtingskosten, vermeerderd met de BTW en de grondwaarde.

In hoger beroep is in geschil of de waarde van de onroerende zaak te hoog is vastgesteld.