Aflevering 2018

MijnOverheid en Berichtenbox. Beroep tegen de invorderingskosten van een gemeentelijke belastingaanslag die in de Berichtenbox was geplaatst. Eiser heeft verklaard dat hij geen vinkjes heeft gezet nadat hij zijn MijnOverheid-account had geactiveerd. Pas na ontvangst van het dwangbevel heeft hij gezien dat toch alle aangesloten gemeenten waren geselecteerd. Anders dan in rechtbank Midden-Nederland 19 februari 2018 (ECLI:NL:RBMNE:2018:606) acht de rechtbank de verklaring geloofwaardig, mede gelet op de door eiser overgelegde schermafdrukken. Uitgangspunt is dat erop mag worden vertrouwd dat MijnOverheid functioneert zoals is voorgeschreven en beschreven in de Regeling voorzieningen GDI. Dat neemt echter niet weg dat de rechtszekerheid ook vereist dat geen twijfel mag bestaan dat voor burgers belangrijke berichten, waaronder belastingaanslagen, op de juiste wijze worden bekend gemaakt. In deze zaak bestaat redelijke twijfel en die twijfel mag niet in het nadeel van de burger worden uitgelegd (zie ook Centrale Raad van Beroep 12 juli 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:2188).

Afvalstoffen- en rioolheffing. Uitspraken op bezwaar berusten niet op deugdelijke motivering. Rechtsgevolgen worden in stand gelaten. Geen matiging immateriële schadevergoeding wegens samenhang. Wel matiging proceskostenvergoeding wegens samenhang met andere procedures.

Eiseres heeft als eigenaar van een onroerende zaak, die verhuurd wordt, een vijftal kennisgevingen van ambtshalve vermindering op de voet van artikel 29 Wet WOZ toegezonden gekregen. Eiseres heeft bezwaarschriften ingediend tegen deze kennisgevingen. Verweerder heeft deze bezwaarschriften niet-ontvankelijk verklaard. In geschil is of eiseres terecht niet-ontvankelijk is verklaard in haar bezwaren. De rechtbank is van oordeel dat de bezwaarschriften van eiseres hadden moeten worden aangemerkt als zijnde gericht tegen de ambtshalve verminderingen van de WOZ-waarden van de onroerende zaak. Met verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 20 oktober 2017 (ECLI:NL:HR:2017:2656) oordeelt de rechtbank dat verweerder eiseres op een onjuiste grond niet-ontvankelijk heeft verklaard in haar bezwaren. De zaken worden terugverwezen naar verweerder.

Het Hof is van oordeel dat aan eventuele gebreken in het Aanwijzingsbesluit van de heffingsambtenaar met toepassing van art. 6:22 Awb voorbij wordt gegaan, nu aannemelijk is dat belanghebbende daardoor niet is benadeeld.

Art. 2:14, lid 1, Awb. Kenbaar gemaakt dat gemachtigde elektronisch (e mailadres) voldoende bereikbaar is?

Omdat de gronden van het beroep niet binnen de geboden termijn zijn ingediend is het beroep met vereenvoudigde afdoening niet-ontvankelijk verklaard. Het verzet hiertegen wordt door een meervoudige kamer gegrond verklaard. Vast staat dat de verzuimbrief niet-aangetekend is verzonden. Voorts is in die verzuimbrief vermeld dat de rechtbank bij de behandeling van het beroep de Awb en de richtlijnen van het Procesreglement volgt. Nu niet voldaan is aan voorwaarde a van het derde lid van artikel 2.4 van het Procesreglement, dient op grond van die bepaling niet-ontvankelijkverklaring van het beroep achterwege te blijven.

Artikel 6:20, lid 3 van de Awb. De Rechtbank had het beroep wegens het niet tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk moeten verklaren, omdat er alsnog uitspraak op bezwaar is gedaan. Aangezien het bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk is, is de Heffingsambtenaar geen dwangsom verschuldigd (artikel 4:17, zesde lid, onderdeel c, van de Awb).

Artikel 6:9, 8:27, 8:31, 8:59 Awb. Ontvankelijkheid beroep. Belanghebbende komt bijna drie jaar na de dagtekening van de uitspraak op bezwaar in beroep. Belanghebbende is opgeroepen om in persoon of bij gemachtigde te verschijnen ter zitting. Belanghebbende heeft niet voldaan aan deze verplichting. De rechtbank maakt gebruik van haar bevoegdheid in artikel 8:31 van de Awb om de gevolgtrekkingen te maken die haar geraden voorkomen. De gevolgtrekking is hier dat de rechtbank als vaststaand aanneemt dat de uitspraak op bezwaar binnen een week na 25 augustus 2015 door belanghebbende is ontvangen. Daarvan uitgaande is de uitspraak op bezwaar derhalve ook verzonden. De rechtbank acht deze gevolgtrekking(en) gepast, nu belanghebbende c.q. de gemachtigde door niet ter zitting te verschijnen de rechtbank de mogelijkheid onthouden heeft om de gestelde niet-ontvangst van de uitspraak op bezwaar aan de orde te stellen.

Art. 8:74, lid 1, Awb. Veroordeling vergoeding griffierecht ten onrechte achterwege gebleven.

Ingevolge artikel 8:75, lid 1, van de Awb is de bestuursrechter enkel bevoegd om de andere partij te veroordelen in de kosten die een partij in verband met de behandeling van het beroep bij de bestuursrechter redelijkerwijs heeft moeten maken. Naar het oordeel van het Hof zijn de kosten voor de verklaring van erfrecht niet gemaakt in verband met de behandeling van het beroep bij de bestuursrechter. Het is immers in het maatschappelijk verkeer gebruikelijk om, nadat iemand door het wettelijk versterferfrecht of door een uiterste wilsbeschikking rechthebbende is geworden van (een deel van) een nalatenschap van een erflater, een verklaring van erfrecht op te laten stellen, ongeacht of hiernaar is gevraagd. Het enkele feit dat belanghebbende (nog) geen verklaring van erfrecht op had laten stellen en hij dit op verzoek van de Rechtbank heeft laten doen, brengt niet met zich mee dat de daarmee gemoeide kosten zijn gemaakt met betrekking tot de behandeling van het beroep bij de bestuursrechter. Op grond van bovenstaande is het Hof van oordeel dat de kosten ten bedrage van € 605 inclusief 21% btw voor het opstellen van de verklaring van erfrecht door de notaris niet voor vergoeding in aanmerking komen.

Proceskosten; vergoeding deskundigenrapport; belanghebbende kon ervan uitgaan dat de taxateur met zijn inventarisatie van een vakantiepark (woning/niet-woning) een relevante bijdrage zou leveren aan een voor haar gunstige beantwoording van een voor de uitkomst van het geschil relevante vraag

De intrekking van het beroep is een proceshandeling waar niet (zomaar) van teruggekomen kan worden. Gezien de omstandigheden in deze zaak kan niet van de intrekking worden teruggekomen. Geen grond vergoeding pkv.

De Rechtbank heeft de beroepen terecht niet-ontvankelijk verklaard omdat gemachtigde, ondanks herhaaldelijk verzoek, geen uittreksel Kamer van Koophandel heeft overgelegd. Een dergelijk verzuim in de beroepsfase kan niet in hoger beroep worden hersteld.

Belanghebbende is in strijd met het bepaalde in artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht niet in de gelegenheid gesteld te worden gehoord zodat de zaak wordt teruggewezen. Van een situatie als bedoeld in artikel 7:3, letter d, Awb is geen sprake

Evenals de rechtbank is het Hof van oordeel dat belanghebbende de door hem gestelde verzending van het bezwaarschrift in de week van 21 februari 2016 niet aannemelijk heeft gemaakt. Bovendien is het Hof van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat het bezwaarschrift tijdig (dat wil zeggen: uiterlijk op 18 april 2016) door de heffingsambtenaar is ontvangen. Op basis van gegevens van een geautomatiseerde ingekomenstukkenregistratie, waarvan een printscreen tot de gedingstukken behoort, heeft de heffingsambtenaar gesteld dat het bezwaar door hem op 22 april 2016 is ontvangen. Op deze grond en gelet op hetgeen de heffingsambtenaar ter zitting van de rechtbank heeft verklaard, dient de tijdige ontvangst van het bezwaar naar het oordeel van het Hof redelijkerwijs te worden betwijfeld. Het Hof bevestigt het oordeel van de rechtbank (inhoudende dat de bezwaren terecht niet-ontvankelijk zijn verklaard).

Verzoek om proceskosten is afgewezen. Gemachtigde van verzoekster werkt als juridisch medewerkster in een advocatenkantoor, maar gelet op het feit dat zij op persoonlijke titel als gemachtigde in deze zaak heeft opgetreden, moet worden bezien of zij als een op zichzelf staande beroepsmatig rechtsbijstandverlener kan worden aangemerkt. De rechtbank is van oordeel dat verzoeksters gemachtigde geen beroepsmatig rechtsbijstandverlener is. De door de gemachtigde gegeven informatie is onvoldoende om aan te nemen dat sprake is van een duurzame, op het vergaren van een inkomen gerichte taakuitoefening. Evenmin heeft de gemachtigde een factuur overgelegd waaruit blijkt dat zij voor werkzaamheden in deze zaak kosten in rekening heeft gebracht.

De omstandigheid dat verweerder eerst na ruim vier jaar een beslissing op het bezwaarschrift van eiseres heeft genomen maakt het verzuim van eiseres niet verschoonbaar. Het indienen van het bezwaarschrift kan geen verband houden met de in de tijd daar op volgende termijn waarbinnen verweerder een beslissing op het bezwaarschrift neemt.

Het bezwaar is ingediend namens de gezamenlijke erven, waarbij eiseres zich heeft gepresenteerd als één van de erven, de bestreden uitspraak is gericht aan de erven en het beroep is ingesteld door (uitsluitend) eiseres op persoonlijke titel. Eiseres kan echter in fiscale zin niet worden vereenzelvigd met ‘de erven’, zijnde de erfgenamen gezamenlijk. Een individuele erfgenaam enerzijds en de erven anderzijds zijn te onderscheiden fiscale rechtssubjecten. Door zo te handelen is eiseres in beroep (als individuele erfgenaam) een andere weg ingeslagen dan de eerder door haar ingeslagen weg (als één der erfgenamen). Dit verhoudt zich niet met het gesloten stelsel van rechtsmiddelen, zoals vastgelegd in artikel 26a van de AWR. Zij kan daarom niet worden ontvangen in haar beroep.

OZB. Niet-woning. De huurovereenkomst is per 31 december 2016 beëindigd. Aan eiser is toegestaan de bedrijfsruimte eerst op 6 januari 2017 leeg op te leveren. De vraag of eiser op 1 januari 2017 nog gebruiker is van de bedrijfsruimte beantwoordt de rechtbank ontkennend, nu de activiteiten van eiser begin januari 2017 niet meer inhielden dan het opruimen en schoonmaken van de bedrijfsruimte, terwijl geen sprake was van de situatie waarin hij daadwerkelijk iets deed met de bedrijfsruimte. Onder verwijzing naar de wetgeschiedenis acht de rechtbank de situatie waarin een eigenaar een belangrijke mate van zeggenschap heeft over de onroerende zaak voldoende om deze als gebruiker te kunnen aanmerken, zodat de door de wetgever ongewenst geachte situatie dat geen gebruiker kan worden aangewezen zich hier niet voor doet.

Belanghebbende heeft geen recht op een dwangsom wegens het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar. De termijn waarbinnen de door de Rechtbank opgedragen uitspraak op bezwaar moet zijn gedaan is namelijk nog niet aangevangen vanwege de schorsende werking van het hoger beroep. Belanghebbende is in de bezwaarfase ten onrechte niet gehoord en is hierdoor benadeeld. Het Hof verwijst de zaak terug naar de Heffingsambtenaar met de opdracht belanghebbende alsnog te horen en opnieuw uitspraak op bezwaar te doen. Het Hof ziet aanleiding om, met toepassing van artikel 8:113, lid 2, van de Awb, te bepalen dat tegen de nieuwe uitspraak op bezwaar slechts bij het Hof beroep kan worden ingesteld. Het Hof overweegt ten overvloede dat, alhoewel het Hof, evenals de Rechtbank, de onderhavige zaak terug zal verwijzen naar de Heffingsambtenaar, de Rechtbank onjuiste gronden aan dit oordeel ten grondslag heeft gelegd.

Schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Geen gezamenlijke behandeling, geen matiging.

Wrakingsverzoek. Zitting bijgewoond door studenten. Levert het evalueren van de zitting met studenten een zwaarwegende aanwijzing op voor partijdigheid of een objectief gerechtvaardigde vrees van vooringenomenheid?

Nu belanghebbende niet heeft betwist dat de uitnodigingen voor een hoorzitting zijn ontvangen, is het Hof van oordeel dat belanghebbende correct is uitgenodigd voor de hoorzitting. Gesteld noch gebleken namelijk is dat de belanghebbende heeft gereageerd op de uitnodiging voor een hoorzitting. Aan het vorenstaande doet niet af dat de tweede uitnodiging is gepland in de periode waarvan de gemachtigde had aangegeven in het buitenland te verblijven.

Parkeerbelasting. De naheffingsaanslag parkeerbelasting is terecht opgelegd. Artikel: Artikel 225 Gemeentewet

Beroep bij rechtbank Amsterdam inzake WOZ-beschikking [plaatsnaam] (arrondissement Noord-Holland) Het college van burgemeester en wethouders van [plaatsnaam] heeft de Directeur Belastingen van de gemeente Amsterdam aangewezen voor de uitvoering van de Wet WOZ. De uitspraak op bezwaar is dus gedaan door de Directeur Belastingen van de gemeente Amsterdam als de heffingsambtenaar van de gemeente [plaatsnaam]. De rechtbank Amsterdam is niet bevoegd van het beroep kennis te nemen en het beroep moet worden doorgezonden aan de rechtbank Noord-Holland.

In geschil is of het beroepschrift ontvankelijk is, en zo ja, of de heffingsambtenaar een dwangsom met wettelijke rente verbeurt wegens het niet tijdig nemen van een beslissing op het bezwaar. Het geschil spitst zich toe op de vraag of sprake is van het niet tijdig nemen van een beslissing op bezwaar, en zo ja, of de gemachtigde misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid om beroep in te stellen.

Tussen partijen is in geschil of belanghebbende terecht ontvankelijk is verklaard in het beroep, zoals de heffingsambtenaar in (incidenteel) hoger beroep betwist en belanghebbende stelt, en zo ja, of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd, gelijk belanghebbende in hoger beroep betwist en de heffingsambtenaar stelt.

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Eiseres dient voor hetzelfde bouwplan, drie keer een aanvraagformulier in. Verweerder heeft deze terecht als drie aanvragen aangemerkt. Deze aanvragen zijn ook allemaal in behandeling genomen in de zin van de Legesverordening, ook al is een aanvraag buiten verdere behandeling gesteld als bedoeld in artikel 4:5 van de Algemene wet bestuursrecht (zie HR 21 december 2007, ECLI:NL:HR:2007:BC0652). Verweerder heeft terecht drie keer leges geheven. Dit leidt niet tot onredelijke belastingheffing. Geen sprake van opgewekt vertrouwen dat slecht een keer leges zouden worden geheven.

Eiser heeft een recreatiewoning in een gemeente waar hij niet woont. Voor het jaar 2017 is hij aangeslagen in de forensenbelastingen, maar eiser stelt dat de woning hem in dat jaar niet gedurende 90 dagen ter beschikking stond omdat hij door verzakking van de weg tot september niet met zijn auto bij de woning kon komen en de woning de rest van het jaar was verhuurd. De rechtbank oordeelt dat een woning beschikbaar is in de zin van artikel 223, eerste lid, van de Gemeentewet, als daarin op naar algemene maatschappelijke opvattingen gebruikelijk wijze kan worden gewoond, zonder dat eerst ingrijpende aanpassingen aan de woning of aan de inrichting van de woning nodig zijn. De omstandigheid dat eiser tot september niet met zijn auto dichtbij de woning kon komen is onvoldoende om te oordelen dat daarvan geen sprake was. Beroep ongegrond.

Forensenbelasting. Vakantiewoning werd volgens de rechtbank ook in enige mate door belanghebbende zelf gebruikt, anders dan nodig was om deze voor verhuur gereed te maken en te houden. Verder is voldaan aan het 90-dagencriterium. Allonge van latere datum kan daaraan niet afdoen. Geen discriminatie tussen inwoners en niet-inwoners.

Forensenbelasting. Eigenaar gemeubileerde vakantiewoning. Inschrijving in gemeente.

Lokale belastingen algemeen (Algemeen)

In geschil is of de Rechtbank de heffingsambtenaar had moeten veroordelen in de kosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep voor zover het is gericht tegen het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar; belanghebbende voor de door hem op verzoek van de Rechtbank ingediende reactie van 12 augustus 2017 op grond van het bepaalde in de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb), lijst A1, punt 5, schriftelijke inlichtingen (8:45 eerste lid), een kostenvergoeding had moeten toekennen; de heffingsambtenaar had moeten veroordelen in de werkelijke door belanghebbende in verband met de behandeling van het beroep gemaakte kosten.

Precariobelasting; belanghebbende kan geen rechten (hier: het niet-heffen van precariobelasting ter zake van netwerken in de grond) aan de overeenkomsten ontlenen, omdat zij geen partij daarbij was en geen rechtsopvolger is van een daarbij betrokken partij. De omstandigheid dat belanghebbende materieel aan de overeenkomsten uitvoering heeft gegeven maakt haar geen partij, omdat niet aannemelijk is geworden dat de gemeente hierin is gekend

Precariobelasting; belanghebbende kan worden aangemerkt als partij bij de ‘Nieuwe Precario-overeenkomst’ en de gemeente is bevoegd – dat is in die overeenkomst bepaald – om de hier betwiste precariobelasting in te voeren

Precariobelasting voor netwerken in de grond; wie is bezwaargerechtigd? X kan als juridisch eigenaar van de netwerken – naar het oordeel van het Hof – dit recht niet aan artikel 26a, tweede lid, AWR ontlenen; evenmin doet zich een leemte in de rechtsbescherming voor als bedoeld in het arrest BNB 2000/284

Wet WOZ. Waardevaststelling melkveehouderij. Gebruik taxatiewijzer. Gehanteerde datum.

Wet Woz. Proceskostenvergoeding in bezwaar. Taxatiekosten.

Voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een windturbine zijn, ondanks de weigering van de vergunning, terecht leges in rekening gebracht.

Wet Woz. Kantoorpand met parkeerplaatsen. Objectafbakening. Waardevaststelling in goede justitie.

Wet WOZ. Waardevaststelling kantoorvilla. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Indien bij het vaststellen van de waardebeschikking voor de Wet WOZ geen rekening wordt gehouden met aardbevingsschade, terwijl de heffingsambtenaar weet van de kans is dat de onroerende zaak schade heeft als gevolg van een aardbeving, heeft de heffingsambtenaar niet de normale zorgvuldigheid betracht die van hem mag worden verwacht. Er is sprake van een aan de heffingsambtenaar te wijten onrechtmatigheid. Dit leidt tot een proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase.

Verwijzing naar de in de tarieventabel van de legesverordening opgenomen UAV 2012, die is gepubliceerd in de Staatscourant en op overheidswebsites, is voldoende voor de kenbaarheid daarvan. Anders dan de rechtbank is het hof van oordeel dat de omstandigheid dat de UAV 2012 niet door de gemeente ter inzage is gelegd, noch daarvan een papieren afschrift aan belanghebbende is verstrekt, niet afdoet aan de verbindendheid van de Legesverordening.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Beroep op betalingsonmacht door rechtspersoon (besloten vennootschap). De rechtbank is van oordeel dat ook voor rechtspersonen de weg openstaat om een beroep te doen op betalingsonmacht en dat ook zij, onder omstandigheden, in aanmerking kunnen komen voor vrijstelling van griffierecht. Verwijzing naar ECLI:NL:HR:2015:354, ECLI:NL:GHSHE:2016:706 en ECLI:NL:RBNNE:2018:1197. De beoordeling van het beroep op betalingsonmacht betreft de vraag of gebleken is dat de betrokkene in de van belang zijnde periode niet in staat was het verschuldigde griffierecht te voldoen, eventueel door bijdragen van belanghebbenden zoals bestuurders of aandeelhouders, zie o.a. ECLI:NL:HR:2012:BV2020. Nu het griffierecht niet (tijdig) is voldaan en het beroep op betalingsonmacht onvoldoende is onderbouwd, dient eiseres geacht te worden in verzuim te zijn geweest als bedoeld in artikel 8:41, zesde lid, van de Awb. Het beroep is niet-ontvankelijk.

Binnenhavengeld; niet aannemelijk is geworden dat de gemeente (de ondergrond van) het water waarop de woonboot van belanghebbende ligt in beheer heeft. Vast staat dat de woonboot voor 13 meter is gelegen op (de ondergrond van het) water in eigendom van de gemeente en voor 5 meter is gelegen op (de ondergrond van het) water in eigendom van de provincie. Voor dat geval brengt een redelijke uitleg van de toepasselijke regelgeving mee dat de gemeente geen heffingsrecht toekomt voor het deel van de provincie. Het Hof verlaagt daarom de aanslagen binnenhavengeld

Heffing leges. Beroep op de opbrengstlimiet in strijd geacht met de goede procesorde, eerst ter zitting benoemd zonder nadere onderbouwing. De wijze waarop de gemeente Meierijstad de leges heeft geheven op basis van de Tarieventabel bouwkosten wordt niet aangemerkt als onredelijk of willekeurig. Geen aanleiding om voor de vaststelling van de bouwkosten uit te gaan van de aanneemsom.

Aanslag onroerende-zaakbelastingen (gebruiker niet-woning). Artikelen 220c en 220e van de Gemeentewet. Voor het bepalen van de heffingsgrondslag van de gebruikersbelasting moet de woondelenvrijstelling in mindering worden gebracht op de WOZ-waarde.

Grondslag van de heffing havengeld wordt gevormd door de feitelijke, daadwerkelijke waterverplaatsing van het vaartuig; beroep gegrond.

Aanslagen zuiveringsheffing. Bekendmaking NEN-normen. De Waterschapswet en de Verordening zuiveringsheffing 2015 bepalen dat als heffingsmaatstaf geldt de vervuilingswaarde van de afgevoerde stoffen en dat de vervuilingswaarde wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden. In de bijlage behorend bij de Verordening zuiveringsheffing 2015 wordt verwezen naar NEN-normen, onder meer NEN 6600-1. Deze NEN-normen zien op de meting, bemonstering en analysering van meetresultaten. Omdat deze NEN-normen niet zijn op te vatten als een cruciaal onderdeel van de heffingsmaatstaf vallen zij niet onder de publicatieverplichting als bedoeld in artikel 73 van de Waterschapswet. Het Hof verklaart het hoger beroep ongegrond.

Aanslag afvalstoffenheffing is in bezwaar vernietigd. Het Hof oordeelt dat nu geheel aan het bezwaar is tegemoetgekomen geen verplichting tot horen in bezwaar bestond. Daarbij is niet relevant dat het verzoek om een vergoeding van de kosten in de bezwaarprocedure niet is ingewilligd. De omstandigheid dat het kostenvergoedingsverzoek van belanghebbende niet is ingewilligd laat onverlet dat de Heffingsambtenaar volledig aan het bezwaar is tegemoetgekomen in vorenbedoelde zin. Het verzoek om toekenning van een dwangsom wordt afgewezen, omdat het bestuursorgaan onredelijk laat in gebreke is gesteld. De door [B] BV verrichte bijstand wordt feitelijk verricht door belanghebbende zelf. In een dergelijke geval bestaat geen recht op vergoeding van (proces)kosten (Hoge Raad 3 juni 2016, nr. 15/04616, ECL:NL:HR:2016:1035, BNB 2016/188).

Bekendmaking enkel via Berichtebox is onvoldoende.

Belanghebbende is eigenaar van een unit gevestigd in een verzamelgebouw van in totaal 17 vergelijkbare units. Belanghebbende is in hoger beroep opgekomen tegen de aan haar opgelegde aanslag BIZ, waarvan het tarief op een staffel is gebaseerd. Belanghebbende acht het niet redelijk dat een groot pand met slechts één eigenaar/gebruiker, aangeslagen wordt voor een relatief laag bedrag, terwijl de 17 gebruikers van het verzamelgebouw (in totaal) voor een veel hoger bedrag worden aangeslagen. Het Hof is van oordeel dat het gemeenten vrijstaat om voor het bepalen van de BIZ-bijdrage tariefklassen te hanteren die gerelateerd zijn aan de hoogte van de individuele WOZ-waarde van iedere onroerende zaak. Het Hof acht de verschillen in belasting die in het onderhavige geval in de staffel worden gemaakt tussen de verschillende tariefklassen, ook niet zodanig dat daardoor een inbreuk wordt gemaakt op enig rechtsbeginsel, zoals het gelijkheidsbeginsel. Het hoger beroep is ongegrond.

Rechten gemeentelijke begraafplaatsen. Aanslagen voor afkoop onderhoudsrechten terecht?

Bouwleges, actualiseringsverplichting artikel 3.1, vierde lid, van de Wro, berekening bouwkosten Naar het oordeel van de rechtbank is de sanctie van artikel 3.1, vierde lid, van de Wro niet van toepassing, omdat op het moment waarop het nieuwe bestemmingsplan wordt vastgesteld, wordt voldaan aan de actualiseringsverplichting. Naar het oordeel van de rechtbank kan in artikel 3.1, vierde lid, van de Wro niet worden gelezen dat sprake moet zijn van een onherroepelijk geworden dan wel een inwerking getreden bestemmingsplan. Naar het oordeel van de rechtbank biedt de Tarieventabel in de hier aan de orde zijnde situatie geen (rechtsgeldige) grondslag voor de berekening van de bouwkosten. De leges zijn dienovereenkomstig verminderd.

Dagtoeristenbelasting. De rechtbank heeft belanghebbendes beroep ‘niet-ontvankelijk’ verklaard. In plaats van niet-ontvankelijk had de rechtbank belanghebbendes beroep ongegrond moeten verklaren. Artikel 224 Gemeentewet

In de uitvoering van de verordening is het tarief van de gebruikersbelasting niet-woning omgewisseld met het tarief van de eigenarenbelasting woning, waardoor voor woningeigenaren een te hoog tarief (0,1303% in plaats van 0,1222%) en voor gebruikers van niet-woningen een te laag tarief (0,1222% in plaats van 0,1303%) is gehanteerd. De te veel geheven eigenarenbelasting woning is gecorrigeerd en de te weinig geheven gebruikersbelasting niet-woning is ongemoeid gelaten. De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt dat verweerder vanwege onverbindendheid van de verordening de volledige aanslag onroerende zaakbelasting (woning en niet-woning) had moeten vernietigen. Dat in het raadsbesluit een ander tarief is vermeld dan de raad ten tijde van de vergadering voor ogen had, kan aan de rechtsgeldigheid van het tot stand gekomen raadsbesluit niet afdoen. De verordening is rechtsgeldig tot stand gekomen en verweerder heeft de aan eiser opgelegde aanslag terecht hierop gebaseerd. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om de verordening geheel of gedeeltelijk onverbindend te verklaren.

Aan belanghebbende zijn naast de aanslag forensenbelasting ook aanslagen onroerend-zaakbelasting eigenaar, rioolheffing en afvalstoffenheffing opgelegd. Er is geen sprake van schending van artikel 26 IVBPR of artikel 1 Twaalfde Protocol bij het EVRM, omdat het gemaakte onderscheid tussen inwoners en niet-inwoners valt binnen de beoordelingsvrijheid van de formele en gemeentelijke wetgever. De samenloop van forensenbelasting met rioolheffing en afvalstoffenheffing is toegestaan.

HR: 81.1 RO.

Heffing forensenbelasting niet in strijd met enig algemeen rechtsbeginsel.

Forensenbelasting 2014 en 2015. Eiser is samen met zijn echtgenote maat in een maatschap die recreatiewoningen exploiteert op Vlieland. Naar het oordeel van de rechtbank slaagt het beroep van eiser op het gelijkheidsbeginsel niet. Voor de aanslag forensenbelasting over het jaar 2014 slaagt het beroep op het vertrouwensbeginsel wel. Daarnaast kent de rechtbank immateriële schadevergoeding toe.

Forensenbelasting. Belanghebbende verwerft in de loop van het kalenderjaar een vakantiewoning die hij voor meer dan 90 dagen voor eigen gebruik aanhoudt. Zowel belanghebbende als de voormalige eigenaar worden aangeslagen in de forensenbelasting ter zake van de vakantiewoning. Volgens belanghebbende blijkt uit de wetsgeschiedenis dat een dergelijke heffing niet is beoogd. Het Hof oordeelt dat die heffing van meerdere eigenaren in hetzelfde jaar is toegestaan.

Uitspraak na verwijzing (verwijzingsarrest ECLI:NL:HR:2017:2876, BNB 2018/29). Het Hof is van oordeel dat koel- en rijpingscellen en stellages onroerend zijn in de zin van artikel 3:3 BW. Belanghebbende heeft dan ook terecht overdrachtsbelasting op aangifte voldaan.

Invordering. Kosten aanmaning. In gebreke? Eigenhandig opschorten betaling belastingschulden.

OZB; Kerkenvrijstelling. De activiteiten die in de onroerende zaak plaatsvinden zijn niet aan te merken als openbare eredienst of bezinningssamenkomst van levensbeschouwelijke aard.

OZB Kerkenvrijstelling. De activiteiten die in de onroerende zaak plaatsvinden zijn voor minder dan 70% aan te merken als openbare eredienst, waardoor eiseres geen recht heeft op toepassing van de kerkenvrijstelling voor de OZB eigenaar en gebruiker. Beroep ongegrond.

A-G IJzerman heeft een nadere conclusie genomen naar aanleiding van het beroep in cassatie van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amersfoort, alsmede het (voorwaardelijk incidenteel ingestelde) beroep in cassatie van belanghebbende, tegen de uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 2 juli 2013, nr. 12/00627, ECLI:NL:GHARL:2013:4677. De reden voor deze nadere conclusie is dat het HvJ EU bij arrest van 30 januari 2018 de prejudiciële vragen heeft beantwoord als gesteld door de Hoge Raad bij verwijzingsarrest van 5 juni 2015. Belanghebbende was op grond van een in december 2009 met de gemeente Amersfoort gesloten overeenkomst belast met de aanleg van een glasvezelnetwerk in de Gemeente. Voor de aanleg van dit netwerk heeft belanghebbende, zoals voorgeschreven in de Telecommunicatiewet, instemming van het College verzocht omtrent tijdstip, plaats en werkwijze voor de uitvoering van de benodigde onder- en bovengrondse werkzaamheden. In verband met de aan belanghebbende verleende instemmingsbesluiten zijn door de heffingsambtenaar van de Gemeente aan belanghebbende op grond van de Verordening leges 2010 van de Gemeente en bijbehorende Tarieventabel, diverse legesnota’s uitgereikt. Belanghebbende heeft zich op het standpunt gesteld dat de door de Gemeente overeenkomstig haar Legesverordening opgelegde legesnota’s in overeenstemming moeten zijn met artikel 13, tweede lid, van Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (de Dienstenrichtlijn), en/of met artikel 12 van Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (de Machtigingsrichtlijn). De toepasselijkheid van die richtlijnen zou volgens belanghebbende met zich meebrengen dat de Gemeente aan aanvragers van instemmingsbesluiten geen hoger bedrag in rekening mag brengen (door middel van legesnota’s) dan overeenkomt met de door de Gemeente gemaakte kosten ter zake van de instemmingsbesluiten. Het HvJ EU heeft bij arrest van 30 januari 2018 de door de Hoge Raad gestelde vragen beantwoord. Het HvJ EU is van oordeel dat derechten (leges) verschuldigd worden in verband met het recht van de ondernemingen die elektronische-communicatienetwerken mogen aanleggen, faciliteiten te installeren in de zin van artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn. Volgens het HvJ EU staat het feit dat de gemeente Amersfoort geen nationale regelgevende instantie vormt in de zin van artikel 2, onder g, van de kaderrichtlijn er niet aan in de weg dat de rechten waarvan de betaling van belanghebbende is gevorderd moeten worden getoetst aan artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn. Het komt de A-G voor dat na het arrest van het HvJ EU van 30 januari 2018 thans voor de Hoge Raad met name de volgende vragen ter beantwoording, althans ter behandeling, open staan. Ten eerste de vraag of de onderhavige legesheffing op grond van artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn dient te worden getoetst aan artikel 8 van de Kaderrichtlijn. En zo ja, wat de aan te leggen toetsingscriteria precies inhouden. Ten tweede ligt voor of, en zo ja hoe, bij die toetsing rekening dient te worden gehouden met artikel 229b van de Gemeentewet en/of de volgens belanghebbende aanwezige kruissubsidiëring. Het gaat volgens de A-G thans om de (nadere) beoordeling van een aantal vragen met resterende feitelijke vraagpunten, zodat de Hoge Raad, naar de A-G meent, zal moeten komen tot verwijzing naar een ander gerechtshof. Omtrent de inhoud van de door de Hoge Raad te formuleren verwijzingsopdracht merkt de A-G het volgende op. Door het verwijzingshof dient volgens de A-G, als geplaatst in het kader van artikel 13 van de Machtigingsrichtlijn, (ten minste) te worden beoordeeld of de onderhavige legesheffing: i) ten doel heeft een optimaal gebruik van de door artikel 13 bedoelde middelen te waarborgen, ii) objectief gerechtvaardigd is, iii) transparant is, iv) niet discriminerend is, v) in verhouding staat tot het beoogde doel en vi) voldoende rekening houdt met artikel 8 van de Kaderrichtlijn. De conclusie strekt ertoe dat de over en weer ingestelde beroepen in cassatie, beide gegrond zullen worden verklaard, met verwijzing naar een ander gerechtshof voor nader onderzoek naar en beoordeling van de genoemde vragen en omstandigheden.

Leges. Geen schending van artikel 7:9 van de Algemene wet bestuursrecht. Overschrijding opbrengstlimiet. Invulling bewijslast door heffingsambtenaar onvoldoende

Gemeentewet. Leges. Bekendmaking UAV 1989. Opbrengstlimiet. Legesverordening 2017 niet onverbindend.

Leges. Hoogte van de aanslag. Overschrijding opbrengstlimiet?

In geschil is het antwoord op de vraag of de aanslag leges omgevingsvergunning terecht is opgelegd en zo ja, of de vrijstellingsbepaling voor een aanvraag ‘voor het plaatsen van zonepanelen’ van toepassing is. Vaststaat dat de omgevingsvergunning is aangevraagd en verleend op basis van zowel een bouwactiviteit in de zin van artikel 2.1. lid 1, onder a, als een monumentenactiviteit in de zin van artikel 2.1 lid 1, onder f, van de Wabo. Indien eiser het hier niet mee eens was, had zij tegen de omgevingsvergunning in bezwaar moeten gaan. Nu de Verordening een vrijstelling bevat ‘voor het plaatsen van zonnepanelen’ is de rechtbank van oordeel dat deze term logischerwijs tevens de bevestigingsconstructies die voor het plaatsen van die panelen noodzakelijk zijn omvat. De opgelegde legesaanslag dient te worden vernietigd.

Leges omgevingsvergunning. De rechtbank verklaart zich onbevoegd om het beroep van eiseres gericht tegen het besluit van het College van Burgemeester en Wethouders om de leges te verminderen in behandeling te nemen. De bouwkosten zijn niet te hoog vastgesteld.

Verweerder heeft voor het in behandeling nemen van een aanvraag omgevingsvergunning van eiseres leges geheven ter hoogte van € 10.334,47. Hierna heeft verweerder met een aanvullende factuur aan eiseres kenbaar gemaakt dat de leges niet € 10.334,47, maar € 13.251,71 bedragen. Verweerder stelt dat hij wegens een fout in eerste instantie tot een te laag bedrag leges heeft geheven. De rechtbank stelt vast dat de in artikel 16, tweede lid, in onderdeel c. van de Awr bedoelde situatie zich hier niet voordoet, zodat de daarin opgenomen fictie niet van toepassing is. Dat betekent dat moet worden beoordeeld of sprake is van een voor eiseres redelijkerwijs kenbare fout. Het verschil tussen de bedragen is niet dusdanig dat voor eiseres redelijkerwijs duidelijk had kunnen of moeten zijn dat in eerste instantie te weinig is geheven.

Leges. Belastbaar feit ontbreekt. De heffingsambtenaar van de gemeente Deurne heeft in de zienswijze van eiser tegen het ontwerpbestemmingsplan ten onrechte een concreet verzoek gelezen tot wijziging van het op dat moment nog geldende bestemmingsplan. Het (opnieuw) vaststellen van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 3.1 van de Wro wordt uitgevoerd met het oog op de publieke taakuitoefening van de gemeente en houdt niet rechtstreeks en in overheersende mate verband met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang. Daarbij is niet relevant of in een zienswijze tegen een ontwerpbestemmingsplan slechts summiere dan wel zeer concreet onderbouwde bezwaren naar voren worden gebracht tegen een onderdeel van het ontwerpbestemmingsplan. Dit betekent dat voor het indienen van een zienswijze als hiervoor bedoeld geen leges zijn verschuldigd.

Belasting - bouwleges - vwr is uitgegaan van onjuiste bouwsom - gegrond

Leges. Omgevingsvergunning. Plaatsen dakkapel. Schending processuele vormvoorschriften in bezwaar en beroep?

Leges. Omgevingsvergunning. Specificatie factuur. Strijd met bestemmingsplan?

Belanghebbende heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het creëren van twee studio-appartementen. De rechtbank Rotterdam oordeelt dat de belanghebbende zich ten onrechte op het standpunt stelt dat hij geen leges verschuldigd is. Toch vernietigt de rechtbank de legesaanslag op basis van een uitspraak van het Gerechtshof Den Haag van 7 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:2016:2592. De heffingsambtenaar gaat in hoger beroep omdat die uitspraak is vernietigd bij arrest van de Hoge Raad van 30 juni 2017, nr. 16/05127, ECLI:NL:HR:2017:1174. Het hoger beroep slaagt. Het hof oordeelt dat belanghebbende terecht is aangeslagen voor leges in verband met het in behandeling nemen van de aanvraag tot het verkrijgen van een omgevingsvergunning.

Legesheffing voor aanvragen van bouwvergunningen. Het horen in bezwaar is (mede) door het bestuursorgaan – de heffingsambtenaar –geschied. Dan zijn, naar volgt uit artikel 7:5 Awb, de in dat artikel gegeven regels over het (mede) horen door personen die bij de voorbereiding van het besluit (in dit geval: de aanslagen) betrokken is (zijn) geweest, niet van toepassing. De heffingsambtenaar geeft voldoende Inzicht in de kosten die de gemeente Papendrecht verhaalt met de bouwleges. Belanghebbende heeft geen bepaalde, door middel van aanslag I en/of aanslag II op hem verhaalde kosten benoemd waarvan hij in twijfel trekt dat zij niet reeds op belanghebbende zijn verhaald. Er zijn twee verschillende aanvragen ingediend. Dus tweemaal legesheffing toegestaan.

Legesheffing in verband met omgevingsvegunning. Aan belanghebbende is een aanslag leges opgelegd in verband met de (ver)bouw van een distributiecentrum. De bouwkosten zijn bepaald aan de hand van een vast bedrag per m². Het Hof oordeelt dat de definiëring van het begrip ‘bouwkosten’ in de Tarieventabel bij de Legesverordening past binnen de aan de gemeentelijke wetgever toekomende vrijheid. Van een regeling die in strijd is met de wet of enig algemeen rechtsbeginsel is geen sprake.

Aanslag legesheffing. Tarieventabel bij legesverordening niet onverbindend omdat het besluit UAV 2012 op de juiste wijze bekend is gemaakt. Of het normblad NEN 2631 op de juiste wijze bekend is gemaakt kan in het midden blijven aangezien daar alleen naar verwezen wordt indien de heffingsmaatstaf niet bekend is. Vermindering aanslag omdat van onjuiste heffingsmaatstaf is uitgegaan.

Naar het oordeel van het Hof is de Legesverordening niet onverbindend wegens overschrijding van de opbrengstlimiet. Voorts leidt de aanslag niet tot tot een willekeurige en onredelijke belastingheffing. De grieven van belanghebbende worden verworpen.

Aanslag leges (voor het volgen van de uitgebreide voorbereidingsprocedure omgevingsvergunning). Het overweegt dat door de uitspraak van de ABRvS van 19 april 2017 onherroepelijk is komen vast te staan dat de omgevingsvergunning terecht met toepassing van de uitgebreide voorbereidingsprocedure is verleend en dat de gemeente verplicht was deze procedure te volgen, zodat ook het door belanghebbende betwiste deel van de aanslag leges een toereikende juridische grondslag heeft. Hetgeen belanghebbende overigens heeft aangevoerd omtrent de wijze waarop de procedure tot het verlenen van de omgevingsvergunning is verlopen, staat niet ter beoordeling van de belastingrechter maar van de algemene bestuursrechter. Voorts verwerpt het Hof belanghebbendes beroep op het vertrouwensbeginsel

Leges; niet wordt voldaan aan de publicatie-eisen voor wat betreft de UAV 1989 en NEN-normblad; de bij de legesverordening behorende Tarieventabel is in zoverre onverbindend

Leges voor ligboxenstal. Bouwstop opgelegd wegens niet voldoen aan vergunning. Nieuwe omgevingsvergunning aangevraagd, daardoor ook nieuwe legesaanslag opgelegd. Sprake van een geringe wijziging dus er had een ander (lager) legestarief toegepast moeten worden.

Bouwleges en termijn vaststelling bestemmingsplan artikel 3.1, vierde lid, Wro. Artikel 7c, tweede lid, en artikel 7g Besluit uitvoering Chw (Besluit). Met de inwerkingtreding van de veertiende tranche van het Besluit uitvoering Chw is artikel 7g van dit Besluit vanaf 28 oktober 2016 van toepassing op de gemeente Utrecht, waardoor op grond van artikel 7c, tweede lid, van dit Besluit de periode waarbinnen de bestemming van gronden binnen de gemeente Utrecht wordt vastgesteld, twintig jaar bedraagt. De rechtbank volgt eiseres niet dat artikel 7g, tweede lid, van het Besluit pas geldt na een herziening van het vastgestelde bestemmingsplan. De rechtbank ziet ook geen aanleiding voor onverbindend/ buiten toepasssingverklaring van bepalingen van het Besluit. Heffingsambtenaar bevoegd tot legesheffing

Europese Dienstenrichtlijn artikel 2 en 13, rechterswissel. Leges kunnen niet worden aangemerkt als ‘belastingen’ in de zin van de Europese Dienstenrichtlijn. De aanvraag van een omgevingsvergunning door belanghebbende (als dienstverlener) valt niet onder het begrip ‘vergunningstelsel’. Een beroep op artikel 13 van de Europese Dienstenrichtlijn is dan niet mogelijk. Indien een oordeel in de tussenuitspraak zonder voorbehoud is gegeven kan daarop – als uitgangspunt – bij de einduitspraak niet worden teruggekomen, ook niet als er sprake is van een wijziging in de samenstelling van de zetel bij de einduitspraak ten opzichte van de tussenuitspraak.

Geen overschrijding opbrengstlimiet als bedoeld in artikel 229b van de Gemeentewet. Belanghebbendes grief dat de tariefstelling leidt tot onredelijke en willekeurige belastingheffing slaagt evenmin. De aanslag leges wordt gehandhaafd.

Leges omgevingsvergunning; is de legesverordening verbindend voor zover daarin een heffingsmaatstaf wordt gehanteerd, waarin wordt verwezen naar normblad NEN 2631?; geen bekendmaking van de terinzagelegging van het NEN-normblad

Leges omgevingsvergunning; mocht belanghebbende vertrouwen op uitlatingen van een medewerker van het stadsdeel?; had belanghebbende in de gelegenheid moeten worden gesteld de aanvraag omgevingsvergunning in te trekken alvorens de gemeente de aanvraag in behandeling nam?; inzicht in tariefbepaling bij belanghebbende; meerdaagse bedenktijd; vast tarief versus percentage van bouwsom; beroep op vertrouwensbeginsel door belanghebbende slaagt niet

Uitspraak na verwijzing. Vervolg op arrest van 8 december 2017, nr. 17/02931, ECLI:NL:HR:2017:3077. Na verwijzing oordeelt het Hof dat de heffingsambtenaar het zorgvuldigheidsbeginsel en het motiveringsbeginsel niet heeft geschonden.

Uitspraak na verwijzing. Vervolg op arrest van 22 december 2017, nr. 17/03326, ECLI:NL:HR:2017:3227. Na verwijzing oordeelt het Hof dat de aanslag leges terecht en – met inachtneming van de vermindering bij de bestreden uitspraak op bezwaar – tot het juiste bedrag is vastgesteld. Er is verder geen sprake van het ter zake van hetzelfde belastbare feit tweemaal heffen van leges. Het Hof verwerpt deze grief van belanghebbende.

In geschil is of sprake is van overschrijding van de opbrengstlimiet als bedoeld in artikel 229b, eerste lid, van de Gemeentewet. Eiseres stelt zich op het standpunt dat de Legesverordening omgevingsvergunning 2013, versie 2016 van de gemeente Den Haag hierna: de Verordening) onverbindend moet worden verklaard nu de kostendekkendheid 110% bedraagt. Verweerder heeft ter beantwoording van de vraag over de kostendekkendheid van de Verordening in eerste instantie gewezen op het document “Toepassing VNG-model ‘kostenonderbouwing leges omgevingsvergunning’ Begroting 2016 bij de gemeente Den Haag” Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder met dit overzicht het vereiste inzicht gegeven in de kostendekkendheid van de (gehele) Verordening. Uit dit overzicht volgt dat de totale baten van de in de Verordening opgenomen leges 92,36% belopen van de daarmee in totaal gemoeide lasten. Eiseres betwist dat een aantal van de daarin opgenomen kosten volledig kunnen worden aangemerkt als lasten ter zake. Verweerder heeft een nadere toelichting gegeven op de diverse posten en daarmee naar vermogen en voldoende aannemelijk gemaakt dat de diverse kosten, waaronder overheadkosten terecht en tot de juiste omvang in aanmerking zijn genomen als “last ter zake”. Eiseres is niet geslaagd in de op haar rustende last feiten en omstandigheden aannemelijk te maken die grond verschaffen voor het oordeel dat sprake is van een schending van artikel 229b, eerste lid, van de Gemeentewet voor wat betreft de Legesverordening omgevingsvergunning 2013, versie 2016. De meeropbrengst van de in 2016 gerealiseerde leges ten opzichte van de geraamde baten in de basisbegroting bedraagt € 7.700.000. In het jaar 2015 bedroeg de begroting voor de leges een bedrag van € 14.0 miljoen en de gerealiseerde baten beliepen een bedrag van € 13.4 miljoen. Daarom kan niet worden gezegd dat verweerder de opbrengsten bouwleges voor 2016 niet in redelijkheid op het begrote bedrag heeft kunnen ramen en is geen sprake van een vooraf kenbare overschrijding van de opbrengstlimiet van een zodanige omvang dat zij dient te leiden tot algehele onverbindendverklaring van de Verordening.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Eiser is er bij de verstrekking van de parkeervergunning door middel van een verwijzing naar de digitale parkeerfolder voldoende op gewezen dat hij niet altijd overal mocht parkeren. Dat er bij de uitgezonderde straat geen bebording was aangebracht met daarop vermeld de uitzondering, doet daar niets aan af. Beroep ongegrond.

Hof is van oordeel dat in het onderhavige geval sprake is van een overnamefout als bedoeld in artikel 16, tweede lid, aanhef en onderdeel c, AWR. Het Hof staat voorts stil bij de uitleg van deze bepaling.

De gemeente heeft door middel van een opslag op het ozb-tarief voor niet-woningen belasting geheven en als subsidie verstrekt aan het ondernemersfonds. De rechtbank overweegt dat de vaststelling van het ozb-tarief een zelfstandige bevoegdheid is van de gemeenteraad. De belastingrechter is in beginsel niet bevoegd om over de tarieven te oordelen, tenzij de tariefstelling of tariefstijging in strijd is met een hogere wettelijke regeling, leidt tot een willekeurige of onredelijke belastingheffing die de wetgever bij het toekennen van de bevoegdheid niet op het oog kan hebben gehad, dan wel in strijd is met enig rechtsbeginsel. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de in de Verordening op de heffing en invordering van onroerende-zaakbelasting 2016 opgenomen ozb-tarieven voor niet-woningen niet strijdig met de (formeel) wettelijke bepalingen. Ook ziet de rechtbank geen aanleiding om te oordelen dat de tariefstelling of tariefstijging van de ozb in dit geval leidt tot een willekeurige of onredelijke belastingheffing die de formele wetgever niet voor ogen kan hebben gehad, dan wel in strijd is met enig rechtsbeginsel.

In geschil zijn de aanslagen onroerendezaakbelastingen opgelegd aan een verzorgingstehuis. Eiseres is niet geslaagd in het van haar te verlangen bewijs dat het object valt onder het bepaalde in artikel 220a, tweede lid, van de Gemeentewet. Minder dan 70 percent van het object kan worden toegerekend aan delen die tot woning dienen dan wel volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Bij het bepalen van de gedeelten van het object die in hoofdzaak tot woning dienen sluit de rechtbank aan bij het door de taxateur van verweerder gemaakte overzicht.

OZB. Dient een woonzorgcentrum in hoofdzaak tot woning?

OZB en rioolheffing. Tijdigheid opgelegde aanslagen. Vormt de belastingheffing voor belanghebbende een individuele en buitensporige last?

Rioolheffing; onroerendezaakbelastingen; objectafbakening bedrijfs- kantoorpand; bij ontbreken van eigen (voor een kantoorruimte essentiële) voorzieningen, zijn de individuele kantoorkamers op de bovenverdieping geen ‘afzonderlijk geheel’ als bedoeld in artikel 16, onderdeel c, van de Wet WOZ en artikel 4 van de verordening rioolheffing.

Waarde van de woondelen juist vastgesteld. Hoger beroep gegrond, omdat de WOZ-waarde hangende het beroep ambtshalve is verminderd en de Rechtbank de uitspraken op bezwaar had moeten vernietigen. Geen sprake van een inbreuk op het eigendomsrecht in de zin van artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM.

Omzetbelasting. Is het chalet roerend of onroerend voor de omzetbelasting? Het chalet is in dit geval in zijn standplaats is geïntegreerd, uitsluitend en duurzaam bestemd om als recreatiewoning aldaar te worden gebruikt. Het chalet kan niet gemakkelijk worden verwijderd. Het Hof is van oordeel dat in dit geval de levering van het perceel grond met daarop het mobiele chalet, de tuin en het erf een functionele en economische eenheid vormen die in zijn geheel is aan te merken als de levering van een onroerende zaak.

Onroerende-zaakbelasting wooncomplex voor ouderen. De gezamenlijke woonkamers van de onroerende zaak zijn niet aan te merken als woning in de zin van artikel 220a, tweede lid, van de Gemeentewet

WOZ; verwijzing na beroep in cassatie; is het perceel terecht aangemerkt als niet-woning? Zo ja, dient vervolgens de heffingsmaatstaf van artikel 220e Gemeentewet te worden verminderd?

WOZ woonzorgcentrum. Naar het oordeel van de rechtbank moet minder dan 70% van de waarde van het object worden toegerekend aan delen die tot woning dienen dan wel volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden, zodat het object niet in hoofdzaak tot woning dient als bedoeld in artikel 220a, tweede lid, van de Gemeentewet

HR: 81.1 RO.

Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Verzet ongegrond - parkeerbelasting - geen griffierecht betaald in 16 zaken - rb oordeelt: 16 onsamenhangende zaken - had griffierecht moeten betalen - terecht kennelijk niet-ontvankelijk - buiten redelijke twijfel dat beroepen niet-ontvankelijk zijn

Parkeerbelasting. Mededelingsplicht en onderzoeksplicht. Eiser heeft een vergunning, die niet voor de straat geldt waar hij geparkeerd stond. Dit was in het verleden wel het geval. Eiser stelt dat de gebiedswijziging niet actief is bekendgemaakt aan de toenmalige vergunninghouders, anders dan dat op de website van de gemeente een nieuwe kaart is geplaatst. Hiermee heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank niet voldaan aan zijn mededelingsplicht ten aanzien van bestaande vergunninghouders. Van hen kan immers niet gevergd worden telkens weer te controleren of de geldigheid van hun parkeervergunning is gewijzigd. Verwacht mag worden dat bestaande vergunninghouders er op zijn minst op geattendeerd worden dat sprake is van een wijziging. Een onderscheid in gebieden door middel van verschillende kleuren palen is niet zonder meer afdoende, omdat niet duidelijk is wat de gemeente daarover heeft gecommuniceerd.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Beroep niet tijdig beslissen (6:12 lid 2 Awb). Beslistermijn (art. 236 lid 2 Gemeentewet). Opschorting beslistermijn alleen na herstel verzuim brief (art. 7:10 lid 2 en art. 6:6 Awb). Ingebrekestelling per e-mail in dit geval geldig (art. 2:15 lid 4 Awb). Dwangsom verbeurd (art. 4:17 Awb). Wettelijke rente over dwangsom (art. 4:100 Awb). Geen misbruik van recht. Naheffingsaanslag is te hoog, want er was wel parkeerbelasting betaald, maar iets te weinig (verkeerde zone). Alleen het meerdere is na te heffen voor een uur (art. 20 AWR en art. 234 Gemeentewet). Geen wettelijke rente over proceskostenvergoeding en griffierecht.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Gelet op de feitelijke situatie is aannemelijk dat niet kenbaar is dat ter plaatse mag worden geparkeerd. Dit brengt mee dat ook niet voldoende kenbaar is dat voor het parkeren moet worden betaald. De heffingsambtenaar heeft niet aan zijn informatieplicht voldaan. Beroep gegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Parkeren of laden en lossen? Rechtbank past criterium toe van Hoge Raad 7 maart 2014, ECLI:NL:HR:2014:445. Rechtbank acht aannemelijk dat eiser 20 minuten aaneengesloten nodig had om zware gereedschappen en bouwmaterialen te lossen en oordeelt daarom dat sprake was van lossen. Naheffing vernietigd.

Verweerder heeft aan eiser een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd ten bedrage van € 62,80. Eiser is van mening dat deze hem moet worden kwijtgescholden, aangezien de door eiser gebruikte parkeerautomaat defect was. Als gevolg hiervan is door eiser gebruik gemaakt van een bon waaruit blijkt dat de betalingsonderhandelingen zijn afgebroken. De rechtbank is van oordeel dat niet is gebleken dat het voor eiser onmogelijk was om bij een andere automaat te betalen waardoor de naheffingsaanslag terecht aan eiser is opgelegd.

225 Gemeentewet. 234 Gemeentewet. Parkeerplek waar uitsluitend met een parkeervergunning of een dagkaart mag worden geparkeerd, parkeervergunningbelasting. Naheffing parkeerbelasting alleen mogelijk bij betaaldparkerenbelasting.

Parkeerbelasting 2017, misbruik van recht. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de gemeente Heerenveen privaatrechtelijke huurpenningen door het heffen van parkeerbelasting in rekening gebracht. Nu de gemeente Heerenveen haar publiekrechtelijke bevoegdheid tot het heffen van parkeerbelasting voor een ander doel heeft gebruikt dan waarvoor deze is gegeven, is naar het oordeel van de rechtbank strijd met artikel 3:3 van de Awb. De rechtbank vernietigt de aanslag parkeerbelasting en verklaart het beroep gegrond.

Parkeerbelasting. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat de regels omtrent de verschuldigdheid van parkeerbelasting door middel van belparkeren, zoals die op de locatie waar eiseres haar auto parkeerde van toepassing zijn, voor eiseres voldoende duidelijk waren dan wel hadden moeten zijn.

Beroep tegen besluit om geen dwangsom i.v.m. niet tijdig beslissen toe te kennen. Misbruik van recht? Doel van de dwangsomregeling is om burgers een effectiever rechtsmiddel geven tegen te trage besluitvorming door het bestuur. Na ruim zestien maanden gronden van bezwaar en bewijsmiddelen aanleveren die tot beslechting van het geschil leiden, getuigt niet van een oprechte interesse om dat geschil zo snel mogelijk de wereld uit te helpen. Patroon van misbruik van recht door gemachtigde. Beroep niet-ontvankelijk.

Geen schending hoorplicht. De gemachtigde van eiseres is zowel schriftelijk als per e-mail uitgenodigd om de hoorzitting bij te wonen. Anders dan de gemachtigde van eiseres meent, mocht verweerder hem (ook) per e-mail uitnodigen. De gemachtigde van eiseres heeft namelijk impliciet kenbaar gemaakt bereikbaar te zijn op het door verweerder gebruikte e-mailadres. Naheffingsaanslag terecht opgelegd.

Het geschil ziet op een te laag gehanteerd tarief per punt bij de proceskostenvergoeding in de uitspraak op bezwaar. Verweerder heeft daarmee € 3 te weinig vergoed. Het staat een belanghebbende vrij tegen een zijns inziens onjuiste uitspraak op bezwaar van verweerder het daarvoor opengestelde rechtsmiddel van beroep in te stellen. De rechtbank betreurt het dat van de kant van eiseres niet aanstonds na de ontvangst van de bestreden uitspraak telefonisch of schriftelijk contact is gezocht met verweerder om deze evidente vergissing recht te zetten en de € 3 alsnog vergoed te krijgen, maar ervoor heeft gekozen dit aan de rechtbank voor te leggen. De rechtbank vindt een wegingsfactor van 0,25 passend voor deze zeer eenvoudige zaak.

Ingebrekestelling onredelijk laat ingediend naar aanleiding van eerder gemaakt bezwaar tegen naheffingsaanslag parkeerbelasting; reeds daarom geen dwangsom verschuldigd.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. De rechtbank overweegt dat het voor de Surinamestraat in Den Haag geldende parkeerregime ter plaatse voldoende kenbaar is. Nu voorts niet in geschil is dat zonder vergunning en zonder parkeerkaartje is geparkeerd, is de naheffingsaanslag terecht aan eiser opgelegd. Hetgeen eiser heeft aangevoerd kan daaraan niet afdoen. Uit de stukken maakt de rechtbank op dat eiser op 27 juli 2017 direct na het parkeren rechtsreeks naar de woning van zijn dochter op de [hofje] is gegaan in de veronderstelling dat hij aldaar een bezoekerspas zou kunnen ophalen. Eiser trof die echter niet aan, waarna uit contact met de Afdeling Parkeren bleek dat die vergunning niet meer bestond. Omdat op dat moment de echtgenote van eiser reeds de op te halen spullen van de dochter had verzameld, is eiser onmiddellijk naar [woonplaats] teruggereden. Gelet hierop is in weerwil van het gestelde in het beroepschrift niet aannemelijk geworden dat eiser zich erom heeft bekommert parkeerbelasting te voldoen en daartoe naar de locatie van een parkeerautomaat heeft uitgekeken. Verweerder ziet voorts geen aanleiding de naheffingsaanslag op grond van de hardheidsclausule te verminderen. Beroep ongegrond.

In geschil is of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd dan wel als de belasting verschuldigd is, de kosten terecht in rekening zijn gebracht. Beroep ongegrond.

Eiser heeft zich na het parkeren van zijn auto, vanwege problemen met de internetverbinding van zijn telefoon direct via een wifi in het restaurant van zijn klant aan de overkant van de straat aangemeld bij Yellowbrick. Naar het oordeel van de rechtbank was eiser ten tijde van het opleggen van de naheffingsaanslag bezig met het verrichten van onafgebroken uitvoeringshandelingen die nodig waren voor het voldoen van parkeerbelasting. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de aanmelding slechts één minuut na het opleggen van de naheffingsaanslag is gedaan en dat ook met het doen van een digitale aanmelding enige tijd gemoeid is. Beroep is gegrond. Naheffingsaanslag parkeerbelasting vernietigd.

Parkeerbelasting. Plattegrond onvoldoende duidelijk voor afbakening gebied bewonersvergunning.

Op verzoek gepubliceerd.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting Het eigen parkeerterrein van de instelling waarvoor belanghebbende vrijwilligerswerk verricht was niet bereikbaar door de Tilburgse kermis. Belanghebbende heeft, zonder parkeerbelasting te betalen, zijn auto geparkeerd in de straat tegenover het gebouw van de instelling. Op het dashboard lag het visitekaartje van belanghebbende met het logo van de instelling en zijn contactgegevens. De rechtbank is het niet met belanghebbende eens dat heffing van parkeerbelasting in strijd is met het doel van de wet. Voor coulance aan de zijde van de heffingsambtenaar zou plaats kunnen zijn maar coulance kan niet bij de rechter worden afgedwongen.

Naheffing naar het dagtarief is niet in overeenstemming met artikel 234, derde lid, van de Gemeentewet. Nu de rechtbank het dagtarief niet kan herleiden naar een uurtarief wordt de naheffingsaanslag vernietigd.

Parkeerbelasting. Bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard? Ontbrekende gronden.

Parkeerbelasting. De heffingsambtenaar hoeft voor het parkeren aan een openbare weg geen factuur met omzetbelasting uit te reiken.

Parkeerbelasting. Bekendmaking naheffingsaanslag. Aanbrengen van het aanslagbiljet op of aan het voertuig. Schending hoorplicht? Is sprake van laden en lossen?

Parkeerbelasting. Is de Rechtbank buiten de rechtsstrijd getreden? Schending hoorplicht?

Parkeerbelasting. Is de Rechtbank buiten de rechtsstrijd getreden? Motivering bezwaarschrift. Schending hoorplicht?

Parkeerbelasting. Proceskostenvergoeding door de Rechtbank te laag vastgesteld. Veroordeling bestuursorgaan in de kosten die belanghebbende voor de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken. De Awb biedt niet de mogelijkheid om de Staat in de proceskosten te veroordelen.

Hoorplicht. Hof Den Haag oordeelt dat ook sprake kan zijn van een kennelijk niet-ontvankelijk bezwaar - zodat ex art. 7:3, letter a, Awb, niet hoeft te worden gehoord – als het bestuursorgaan voorafgaand aan de niet-ontvankelijkverklaring enig onderzoek heeft gedaan naar de eventuele verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding. Het gaat erom of in redelijkheid twijfel mogelijk is over de niet-ontvankelijkheid van het bezwaar.

In geschil is of het bezwaar tegen de naheffingsaanslag in de parkeerbelasting terecht is afgewezen. De gemachtigde van belanghebbende heeft naar het oordeel van het Hof van aanvang af aangestuurd op een beslissing van de heffingsambtenaar die bij de Rechtbank op formele gronden - in het bijzonder vanwege schending van de hoorplicht - wordt vernietigd. Het Hof komt tot de conclusie dat de Rechtbank met juistheid heeft geoordeeld dat de hoorplicht niet is geschonden, met juistheid en op goede gronden heeft geoordeeld dat de naheffingsaanslag terecht is opgelegd en met juistheid heeft geoordeeld dat de heffingsambtenaar geen factuur met vermelding van omzetbelasting had hoeven uit te reiken.

Naheffingsaanslag in de parkeerbelastingen. Het parkeren van een gemotoriseerd voertuig op een betaald parkeren plaats is het belastbare feit. Of het motorvoertuig al dan niet in Nederland geregistreerd staat is – anders dan belanghebbende stelt – niet van belang. Ook het parkeren van een buitenlands voertuig valt onder de Verordening. Het Hof verwerpt belanghebbende stelling dat de naheffingsaanslag niet door een daartoe bevoegde ambtenaar is opgelegd. Ten slotte acht het Hof aannemelijk dat het voertuig omstreeks 11:03, het tijdstip waarop de naheffingsaanslag is opgelegd, geparkeerd stond. De lezing van belanghebbende dat hij pas later geparkeerd heeft, 2 parkeerkaartjes heeft gekocht en pas bij terugkomst in de middag de naheffingsaanslag aantrof, acht het Hof niet geloofwaardig omdat er op de foto’s geen enkel parkeerkaartje te zien is. Belanghebbendes stelling over het schaduwbeeld op de foto’s en overgelegde verklaringen brengen het Hof niet tot een ander oordeel.

Naheffingsaanslag in de parkeerbelasting. Volgens het Hof heeft gemachtigde van belanghebbende kenbaar gemaakt dat hij voldoende bereikbaar was op zijn e-mailadres. De Heffingsambtenaar mocht derhalve door middel van e-mailberichten verzonden naar een e-mailadres dat in gebruik is bij de gemachtigde van belanghebbende, een termijn te bieden om de gronden waarop het bezwaar berust aan te vullen. Het Hof acht aannemelijk dat de e-mailberichten door gemachtigde zijn ontvangen. Belanghebbende heeft de gronden van zijn bezwaar niet aangevuld, en heeft derhalve niet voldaan aan het vereiste zoals opgenomen in artikel 6:5, lid 1, onderdeel d, van de Awb. Vanwege dit gebrek was de Heffingsambtenaar op grond van artikel 6:6, aanhef en onderdeel a, van de Awb bevoegd om het bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren. Belanghebbende kan, naar het oordeel van het Hof, voorts geen aanspraak maken op een dwangsom als bedoeld in artikel 4:17 van de Awb, alleen al omdat hij de Heffingsambtenaar prematuur in gebreke heeft gesteld met betrekking tot het doen van uitspraak op bezwaar. Ten slotte overweegt het Hof dat de Heffingsambtenaar op grond van artikel 7:3, aanhef en onderdeel a, van de Awb mocht afzien van het horen van belanghebbende.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Door categorisch te weigeren belanghebbende (telefonisch) te horen heeft de heffingsambtenaar de hoorplicht geschonden. Het Hof wijst terug naar de heffingsambtenaar en past judiciële lus toe.

Parkeerbelasting. Met het enkel overleggen van een kopie van een parkeerkaartje heeft belanghebbende onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hij de door hem verschuldigde parkeerbelasting heeft betaald. Niet valt uit te sluiten dat een kaartje dat achteraf is overgelegd ook achteraf is verkregen. De stelling van belanghebbende dat het parkeerkaartje op de deurmat is gevallen verdraagt zich niet met zijn stelling in zijn bezwaarschrift dat de parkeerwacht het kaartje dat achter de voorruit zat kennelijk niet heeft gezien.

Parkeerheffing. Belanghebbende ongelijk.

Parkeerbelasting; naheffingsaanslag is opgelegd op basis van gegevens van een scanauto; geen strijd met artikel 8 EVRM omdat geen sprake is van een inmenging in het privéleven; heffingsambtenaar maakt verder aan de hand van het door hem overgelegde scanoverzicht aannemelijk dat de auto stilstond op een ‘fiscale parkeerplaats’ zonder dat daarvoor parkeerbelasting was voldaan.

Parkeerbelasting. Belanghebbende is door handelwijze rechtbank niet in zijn verdediging geschaad. De rechtbank mocht de stukken in zijn beschouwing betrekken. Controle door middel van scanauto's is geen schending van artikel 8 EVRM op.

Parkeerbelasting; is sprake van schending van de hoorplicht in de bezwaarfase? Telefonische hoorzittingen; geen sprake van door de heffingsambtenaar gevoerd beleid omtrent dit type hoorzittingen; heffingsambtenaar heeft verzoek belanghebbende voor telefonische hoorzitting over het hoofd gezien; heffingsambtenaar niet gehouden tot toezending van de op de zaak betrekking hebbende stukken in de bezwaarfase

rechtbank heeft het beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard

Parkeerbelasting; belanghebbende had op het moment van opleggen van de naheffingsaanslagen (nog) geen parkeervergunning. Nu hij voor het parkeren niet op een andere manier parkeerbelasting heeft betaald, zijn de naheffingsaanslagen terecht opgelegd

De rechtbank heeft het beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard, omdat belanghebbende niet de door de rechtbank verlangde volmacht heeft ingediend

Formeel recht; proceskostenvergoeding; rechtbank heeft bij vaststelling pkv onjuiste waarde per punt gehanteerd voor het indienen van een beroepsschrift; dat belanghebbende in hoger beroep beroepsmatige rechtsbijstand heeft moeten inroepen, is niet onredelijk, ook al gaat het om de correctie van een evidente fout; Hof kent voor pkv in hoger beroep een puntzwaarte toe van 0,25 vanwege de kwalificatie van de zaak als ‘zeer licht’

Formeel recht; art. 7:4, tweede lid, van de Awb; ter inzage legging stukken, voorafgaand aan hoorzitting. In de bezwaarfase geldt ter zake van de op de zaak betrekking hebbende stukken enkel een (passief) inzagerecht, dit in tegenstelling tot de beroepsfase, waarin het bestuursorgaan op grond van art. 8:42 van de Awb verplicht is diezelfde stukken (aan de rechter) toe te zenden

Indien de belanghebbende de kenbaarheid van het betaald parkeren-regime betwist, dient de heffingsambtenaar aannemelijk te maken dat over die verschuldigdheid ten tijde van het parkeren redelijkerwijs geen misverstand kon bestaan. Om aan deze bewijslast te voldoen dient de heffingsambtenaar - als begin van bewijs - in ieder geval duidelijkheid te scheppen over de situatie ter plaatse. Deze duidelijkheid heeft de heffingsambtenaar met hij aan stukken heeft ingebracht, naar het oordeel van het Hof, niet gegeven. Het Hof vernietigt de naheffingsaanslag parkeerbelasting.

Parkeerbelasting. Naheffing. Forfaitaire parkeerduur. Drie minuten niet betaald.

Belanghebbende heeft geparkeerd in een gebied waarin parkeerbelasting verschuldigd is en zij heeft voor dit parkeren een dagkaart gekocht. De tekst op de dagkaart bevat een nadere regel met betrekking tot de heffing en invordering van de parkeerbelasting. Belanghebbende heeft niet aan de letterlijke tekst van onderhavige regel voldaan. De Heffingsambtenaar heeft verklaard dat een vastgestelde schending van de regel eerst na een door de opsporingsambtenaar toegepaste redelijkheidstoets tot naheffing van parkeerbelasting leidt. Het Hof acht in onderhavig geval aannemelijk dat belanghebbende, zonder misbruik van de dagkaart, de door haar verschuldigde parkeerbelasting heeft voldaan. De naheffingsaanslag is daarom ten onrechte opgelegd.

Blijkens de bijgevoegde foto’s stond de auto al geparkeerd om 14.45 uur. De naheffingsaanslag is opgelegd om 14.54 uur. De aanmelding van de bezoekerspas vond echter pas plaats om 15.00 uur. Een tijdsverloop van 15 minuten is naar het oordeel van de rechtbank geen redelijke, korte termijn als bedoeld in de jurisprudentie. Eiseres moet haar verzoek om uren van haar bezoekerspas terug te krijgen aan de gemeente richten.

vermindert de naheffingsaanslag beroep gegrond

Niet-ontvankelijk bezwaarschrift omdat gronden ontbreken en belanghebbende geen gebruik heeft gemaakt van de geboden gelegenheid dit verzuim te herstellen. Gegeven het uitblijven van gronden was er voor de heffingsambtenaar ook redelijkerwijs geen twijfel over de niet-ontvankelijkheid van het bezwaarschrift. De heffingsambtenaar kon er, gelet op artikel 7:3, aanhef en onder a, van de Awb, van afzien om (de gemachtigde van) belanghebbende in de gelegenheid te stellen te worden gehoord.

Precario- en reclamebelasting. De aanslagen precariobelasting zijn onjuist opgelegd. De aanslag reclamebelasting is rechtmatig opgelegd. Er is geen strijd met het gelijkheidsbeginsel.

Bezwaar en beroep (Algemeen), Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Verordening precariobelasting ter zake van buizen, kabels, draden of leidingen 2013 van de gemeente Muiden (thans: Gooise Meren). Ook niet door de Minister aangewezen netbeheerders zijn belastingplichtig.

Precariobelasting. Economisch eigenaar van het netwerk is als netbeheerder belastingplichtig op grond van artikel 3, tweede lid, van de Verordening.Belanghebbende exploiteerde en beheerde als netbeheerder de onder, op of boven de gemeentegrond aanwezige netten die worden gebruikt voor het transport en de levering van elektriciteit en gas, aan huishoudens en bedrijven binnen het grondgebied van de Gemeente. Belanghebbende is economisch eigenaar van deze netten.Op grond van artikel 3, eerste lid, van de Verordening wordt ‘ter zake van buizen, kabels, draden of leidingen ter zake waarvan op grond van de Gaswet of de Elektriciteitswet een netbeheerder is aangewezen’, precariobelasting geheven ‘van de door de minister aangewezen netbeheerder’. Blijkens artikel 3, tweede lid, van de Verordening wordt ‘in alle andere gevallen (…) de precariobelasting geheven van degene die de buizen, kabels, draden of leidingen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft, dan wel van degene ten behoeve van wie dat voorwerp of die voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn’.In cassatie stelt belanghebbende dat het Hof ten onrechte heeft geoordeeld dat zij belastingplichtig is op grond van artikel 3, tweede lid, van de Verordening.Het gaat nu met name om de uitleg en reikwijdte van de in artikel 3, tweede lid, van de Verordening staande bewoordingen ‘in alle andere gevallen’.Belanghebbende gaat ervan uit dat de bewoordingen ‘in alle andere gevallen’ als bedoeld in artikel 3, tweede lid van de Verordening alleen zien op de situatie dat niet wordt voldaan aan de voorwaarden van het eerste deel van artikel 3, eerste lid, van de Verordening.Naar mening van de A-G slaat ‘in alle andere gevallen’ terug op zowel het eerste als het tweede deel van artikel 3, eerste lid, van de Verordening. Dus indien de precariobelasting niet kan worden geheven van de door de minister aangewezen netbeheerder, wordt toegekomen aan het tweede lid. De A-G wijst daarbij op het volgende.Op grond van de in 2013 geldende tekst van artikel 228, eerste lid, van de Gemeentewet, kan ‘ter zake van het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond, (…) een precariobelasting worden geheven’.Blijkens de tekst van artikel 3, tweede lid, van de Verordening, is daarin aangesloten bij artikel 228, eerste lid, van de Gemeentewet. Artikel 3, tweede lid, van de Verordening luidt:“2. In alle andere gevallen wordt de precariobelasting geheven van degene die de buizen, kabels, draden of leidingen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft, dan wel van degene ten behoeve van wie dat voorwerp of die voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn.”Artikel 228, eerste lid, van de Gemeentewet is essentieel. Het is de formele basis voor het kunnen heffen van precariobelasting. Dit artikel voorziet in het (wel) heffen van precariobelasting ter zake van het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. Dat geeft volgens de A-G richting aan de hier toe te passen, wetshistorische en wetssystematische, interpretatie. Naar mening van de A-G heeft het Hof aldus terecht in casu de (kennelijke) bedoeling van de gemeentelijke wetgever laten prevaleren, door belanghebbende, als economisch eigenaar, op grond van artikel 3, tweede lid, van de Verordening, als belastingplichtige aan te merken.De economische eigenaar dient aangemerkt te worden als de belastingplichtige, nu die ‘degene is die bij die netwerken rechtstreeks belang heeft, welk belang uitgaat boven het belang van de juridische eigenaren.De door belanghebbende voorgestane uitleg zou kunnen neerkomen op een structurele vrijstelling van de precariobelasting voor netbeheerders die niet door de minister zijn aangewezen, dus voor de regionale netbeheerders. Dat is naar het oordeel van de A-G noch in overeenstemming met de bedoeling van de wetgever, zoals die destijds was, noch met die van de gemeentelijke regelgever.Naar het oordeel van de A-G moet een en ander betekenen dat het Hof de Verordening terecht zo heeft uitgelegd dat belanghebbende valt onder de ‘andere gevallen’ en dat zij op grond van artikel 3, tweede lid, van de Verordening belastingplichtig is voor de precariobelasting en concludeert tot ongegrond verklaring van het beroep in cassatie.

Precarioheffing van regionale netbeheerder voor elektriciteit en gas. Belastingplicht op grond van artikel 3 van de Verordening. Verwijzing naar eerdere uitspraken van de rechtbank en naar de uitspraak van Hof Amsterdam van 5 september 2017 (Muiden). Tekst en bedoeling van dit artikel over de belastingplicht is voldoende duidelijk. Geen schending van het rechtszekerheidsbeginsel. Ook geen schending van het gelijkheidsbeginsel, hoewel van het waterleidingbedrijf geen precariobelasting is geheven. Geen gelijke gevallen, omdat eiseres geen overeenkomst heeft gesloten met de gemeente en het waterleidingbedrijf wel een overeenkomst had gesloten met de gemeente op basis waarvan de gemeente een gedoogplicht mocht aannemen.

Precariobelasting. Belastingplicht op grond van de verordening, gedoogplicht en algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Er wordt geheven van de regionale netbeheerder, die economisch eigenaar is. De rechtbank verwijst naar de uitspraak van Gerechtshof Amsterdam in een vergelijkbare zaak (Maasdriel) en het arrest van de Hoge Raad inzake Naarden. Eiseres is degene die de leidingen heeft. Zij kan als derde ook geen rechten ontlenen aan een overeenkomst die volgens haar stellingen op de juridische eigenaar is overgegaan. Bovendien heeft die juridische eigenaar de leidingen niet, dus geldt een eventuele gedoogplicht niet voor deze leidingen. Geen strijd met vertrouwensbeginsel en zorgvuldigheidsbeginsel. Partijen hebben alsnog overeenstemming bereikt over een lager aantal kilometers. Daarom is het beroep gegrond.

Precariobelasting. Belastingplicht op grond van de verordening, gedoogplicht en algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Er wordt geheven van de regionale netbeheerder, die economisch eigenaar is. De rechtbank verwijst naar de uitspraak van Gerechtshof Amsterdam in een vergelijkbare zaak (Maasdriel) en het arrest van de Hoge Raad inzake Naarden. Eiseres is degene die de leidingen heeft. Zij kan als derde ook geen rechten ontlenen aan een overeenkomst die volgens haar stellingen op de juridische eigenaar is overgegaan. Bovendien heeft die juridische eigenaar de leidingen niet, dus geldt een eventuele gedoogplicht niet voor deze leidingen. Geen strijd met zorgvuldigheidsbeginsel en motiveringsbeginsel. Geen recht op proceskostenvergoeding of bestuurscompensatie. Het beroep is ongegrond.

Precariobelasting. Belastingplicht op grond van de verordening, gedoogplicht, tariefstelling en algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Er wordt geheven van de regionale netbeheerder. De rechtbank verwijst naar de uitspraak van Gerechtshof Amsterdam in een vergelijkbare zaak (Muiden). Tekst en bedoeling van dit artikel over de belastingplicht zijn voldoende duidelijk. Zij kan als derde geen rechten ontlenen aan een overeenkomst die volgens haar stellingen op de juridische eigenaar is overgegaan. Bovendien heeft die juridische eigenaar de leidingen niet, dus geldt een eventuele gedoogplicht niet voor deze leidingen. Het tarief is niet onredelijk of willekeurig. Geen schending van het vertrouwensbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel.

Precariobelasting. Eiseres is door de eigenaar aangewezen als netbeheerder van gasleidingen. Gelet op het arrest van de Hoge Raad in de zaak Muiden is eiseres terecht aangeslagen. De algemene beginselen van behoorlijk bestuur leiden niet tot een ander oordeel.

Precariobelasting. Eiseres is terecht als belastingplichtige aangewezen op grond van artikel 3 van de Verordening op de heffing en invordering van precariobelasting. De rechtbank heeft geen aanknopingspunten gevonden om het oordeel van het gerechtshof Amsterdam in de uitspraak van 5 september 2017 niet te volgen.

Eiseres is belastingplichtig voor de aanslag precarioheffing. De uitleg die eiseres geeft aan artikel 3 van de Verordening is niet juist. De rechtbank sluit zich (onder meer) aan bij het arrest van het Gerechtshof Amsterdam (5 september 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:3644) en in gelijke zin de conclusie van de A-G van 28 juni 2018, ECLI:NL:PHR:2018:778. De rechtbank volgt verweerder niet in zijn standpunt, dat eiseres reeds op grond van artikel 3, eerste lid, van de Verordening belastingplichtig is, waarbij is verwezen naar Gerechtshof Amsterdam, 12 juni 2018, ECLI:NL:GHAMS:2018:2023. Eiseres is immers niet een door de minister aangewezen netbeheerder. En evenmin is eiseres daarmee op één lijn te stellen. Eiseres kan worden begrepen onder het begrip “andere gevallen” van het tweede lid van artikel 3. In hetgeen eiseres in de onderhavige zaak heeft aangevoerd ziet de rechtbank geen aanknopingspunten voor een ander oordeel.

Belanghebbende drijft een horecaonderneming. Ter zake van de exploitatie van een terras is aan haar ter zake van het jaar 2015 een aanslag in de precariobelasting opgelegd ter hoogte van € 5.076. Deze aanslag is berekend naar het hoogste tarief (tariefgroep A). De heffingsmaatstaf wordt gevormd door het aantal maanden waarvoor aan belanghebbende vergunning is verleend om een terras te exploiteren te vermenigvuldigen met de oppervlakte van het terras. Naar het oordeel van het Hof is de indeling van de straat waarin belanghebbende is gevestigd in tariefgroep A, mede gelet op de ruime bevoegdheid van de gemeenteraad, niet als onredelijk of willekeurig aan te merken. Voorts overweegt het Hof dat hantering van tariefgroep, m² en periode gedurende welke het terras kan worden geëxploiteerd niet leidt tot strijd met het evenredigheidsbeginsel, aangezien op die manier wordt aangeknoopt bij de mate van profijt die een belastingplichtige ontleent aan het belastbare feit. Naar het oordeel van het Hof is voorts geen sprake van een onevenredige kostenstijging. Met betrekking tot het beroep van belanghebbende op het vertrouwensbeginsel overweegt het Hof dat belanghebbende met betrekking tot het onderhavige jaar geen in rechte te beschermen vertrouwen kon ontlenen aan de voor de jaren 2012, 2013 en 2014 getroffen schikking.

Belanghebbende beheert de onder, op of boven de gemeentegrond aanwezige netten (en is ook economisch eigenaar daarvan) die o.a. worden gebruikt voor het transport en de levering van elektriciteit binnen het grondgebied van de gemeente. Belanghebbende heeft als netbeheerder een aanslag precariobelasting opgelegd gekregen. De verschillende grieven die belanghebbende in de onderhavige procedure tegen de aanslag heeft aangedragen worden door het Hof verworpen. Voorts stelt het Hof vast dat Y NV, de juridisch eigenaar van de netten, niet tegen de aanslag in bezwaar is gegaan, en derhalve geen beroep tegen de op die aanslag gevolgde uitspraak op bezwaar heeft kunnen instellen. De rechtbank heeft dan ook terecht het beroep van Y NV niet-ontvankelijk verklaard.

Precarioheffing. Belanghebbende - een nutsbedrijf- heeft gesteld dat haar rechtsvoorgangers akkoord zijn gegaan met een nieuw afgesloten 'Verlegregeling', onder toezegging door de gemeente dat de tot dan toe bestaande vrijstelling van precariobelasting zou worden voortgezet, zoals vastgelegd in een brief van 8 september 2011. Het verwerpt belanghebbendes standpunt dat sprake is van een toezegging. Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt niet. Ook het beroep op het gelijkheidsbeginsel wordt door het Hof verworpen.

Evenals de rechtbank is het Hof van oordeel dat aanslagen precarioheffing terecht aan de netbeheerder zijn opgelegd. Deze is de belastingplichtige als bedoeld in de Verordening.

Evenals de rechtbank is het Hof van oordeel dat aanslagen precarioheffing terecht aan de netbeheerder zijn opgelegd.

Het Hof is van oordeel dat de rechtbank de heffingsambtenaar ten onrechte niet heeft veroordeeld in de door belanghebbende in bezwaar gemaakte proceskosten. Nu het Hof in het jaar 2018 overgaat tot correctie van de beslissing van de rechtbank, dient het Hof in zoverre de in dit jaar geldende waarde per punt tot uitgangspunt te nemen. Gelet op de omstandigheden dat (i) weliswaar sprake is van een kennelijke en evidente vergissing door de rechtbank maar die vergissing slechts (vrijwel) onmiddellijk kenbaar is voor iemand met enige kennis van het bestuursprocesrecht, en (ii) het met de fout gemoeide bedrag niet zeer gering is, is het inroepen van beroepsmatige rechtsbijstand voor het instellen van hoger beroep en het in dit verband maken van kosten niet onredelijk.

proceskostenvergoeding; er is sprake van meerdere feitencomplexen in bezwaar en daarom had verweerder wegingsfactor 1,5 moeten toepassen.

Rechtbank wijst verzoek om vergoeding van de integrale proceskosten af. Verweerder heeft weliswaar onzorgvuldig gehandeld, maar zijn handelwijze was niet in vergaande mate onzorgvuldig.

Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat zij zowel in de procedure bij de Rechtbank als bij het Hof gebruik heeft gemaakt van de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat de proceshandelingen zijn verricht door [C] B.V. Naar het oordeel van het Hof zijn er diverse bijzondere omstandigheden die vereenzelviging van [C] B.V. en belanghebbende in dit geval rechtvaardigen. Belanghebbende heeft derhalve, naar het oordeel van het Hof, geen recht op vergoeding van de kosten in de zin van artikel 1, aanhef en onderdeel a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht.

Parkeerbelasting. Belanghebbende heeft recht op een vergoeding van de kosten van rechtsbijstand die is verleend in de bezwaar- en hogerberoepsfase. Artikel: Artikel 225 van de Gemeentewet

Reclamebelasting. Bestaat voor het beperken van het gebied waarin reclamebelasting wordt geheven een objectieve en redelijke rechtvaardiging? Bewijslast rust op verweerder. Verweerder heeft niet aannemelijk gemaakt dat er een objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat voor de beperking van de heffing van de reclamebelasting tot openbare aankondigingen in een beperkt gedeelte van het grondgebied van de gemeente Zutphen.

Door het ontbreken van een onderbouwing van de zonering en tariefdifferentiatie mist de Verordening reclamebelasting 2014 van de gemeente Harlingen verbindende kracht.

Verordening reclamebelasting onverbindend. Gemeente hanteert ten onrechte een van artikel 227 Gemeentewet afwijkende definitie van het begrip “openbare weg”.

Opbrengstlimiet rioolheffing en afvalstoffenheffing gemeente Dantumadiel 2016. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder onvoldoende inzicht verschaft in de btw-lasten in de begroting. De twijfel over de ramingen in de begroting zijn niet weggenomen. De rechtbank verklaart de verordeningen onverbindend.

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Rioolheffing. De gemeente heft rioolheffing in één heffing zowel voor huishoudelijk afvalwater en bedrijfsafvalwater als voor hemelwater. De maatstaf van heffing is gerelateerd aan het aantal kubieke meters leidingwater en grondwater dat naar het perceel is toegevoerd of opgepompt en dus alleen gerelateerd aan het aantal kubieke meters huishoudelijk afvalwater. Als ten minste 20% daarvan niet als afvalwater is of wordt afgevoerd, geldt een vast (lager) tarief. Eiser stelt dat met het bijvullen en verversen van de vijver en het sproeien van de tuin meer dan 20% van het afgenomen water niet via het afvalwaterrioolsysteem wordt afgevoerd, maar (deels) via het hemelwatersysteem. De rechtbank acht het gelet op de bedoeling van de gemeenteraad de kosten van beide systemen te verhalen en de achterliggende bedoeling van de regeling niet aannemelijk dat bedoeld is dat het op die wijze afgevoerde water meetelt voor de bepaling van de 20%. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat het uit de vijver verdampte water en het door de planten opgenomen water samen ten minste 20% van het totaal beslaan. Beroep ongegrond.

Aanslag rioolheffing. Belanghebbende is eigenaar van een recreatiewoning. Bij de aanleg van het park heeft de gemeente te kennen gegeven dat het afvalwater niet kon worden geloosd op het gemeentelijke riool, maar direct naar de afvalwaterzuiveringsinstallatie diende te worden verpompt. In een voetnoot is in een gespreksnotitie vermeld dat dit betekende dat de woningen niet voor rioolrecht konden worden aangeslagen. De VvE heeft in 2002 een overeenkomst met de gemeente gesloten. Hierbij is overeengekomen dat een opstalrecht zal worden gevestigd ter zake van het hebben van leidingen in de grond van de gemeente. Uit de situatietekening volgt dat het opstalrecht loopt tot de plek van het rioolgemaal. In 2003 is het opstalrecht gevestigd. De VvE heeft op eigen kosten een persleiding aangelegd voor de afvoer van het afvalwater van het recreatiepark. Deze persleiding is ongeveer twee kilometer lang. De aanlegkosten bedroegen ongeveer € 500.000. De VvE onderhoudt de persleiding. Kort voor het rioolgemaal bevindt zich een gemeentelijke inspectieput. Uit onderzoek blijkt dat de persleiding uitkomt in de inspectieput. Aan de andere zijde is sprake van een droogweerafvoer van 17 meter, die aansluit op het rioolgemaal. De rechtbank oordeelt dat verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat zich een belastbaar feit heeft voorgedaan. Gelet op de overeenkomst uit 2002 en de daarbij behorende tekening. Aannemelijk is dat ook voor de laatste 17 meter een opstalrecht is gevestigd. Verweerder heeft niet onderbouwd dat de gemaakte afspraken zijn gewijzigd of dat de persleiding anders is aangelegd dan is weergegeven op de situatietekening. Het is ook niet aannemelijk dat de VvE een uitgave van € 500.000 zou hebben gedaan om er vervolgens mee in te stemmen dat de laatste 17 meter tot het rioolgemaal eigendom van de gemeente zou zijn. Om nieuwe procedures te voorkomen gaat de rechtbank ook in op de situatie dat geen sprake zou zijn van een opstalrecht dat aan heffing in de weg staat. Ook dan is de aanslag ten onrechte opgelegd, vanwege strijd met het beginsel van fair play.

Inhoud: Kaderrichtlijn Water, gelijkheidsbeginsel, dotatie, onttrekking, voorziening, schommelfonds/egalisatiefonds Verweerder heeft aan eiseres aanslagen rioolheffing eigenaren opgelegd voor 1.437 woningen. Eiseres stelt zich in beroep allereerst op het standpunt dat verweerder ten onrechte aan haar als eigenaar van voornoemde woningen die aanslagen heeft opgelegd. Dat is in strijd met de Kaderrichtlijn Water (KRW), meer specifiek met artikel 9, eerste lid, van de KRW. In dit artikellid is immers het beginsel van ‘de vervuiler betaalt’ neergelegd, waaruit volgens eiseres volgt dat niet zij als eigenaar maar de huurders van haar onroerende zaken moeten worden betrokken in de rioolheffing. Zij zijn immers de vervuilers. Eiseres heeft zich verder beroepen op een schending van het gelijkheidsbeginsel en een overstijging van de zogenoemde opbrengstnorm. Dit met name omdat het saldo van een dotatie aan een voorziening en een onttrekking aan diezelfde voorziening ten onrechte als een last is aangemerkt. De rechtbank heeft het beroep ongegrond bevonden voor wat betreft het principiële argument op grond van een verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 8 december 2017 (ECLI:NL:HR:2017:3082). Ook de overige beroepsgronden zijn ongegrond bevonden. Er was geen sprake van gelijke gevallen. Ook ging het in de onderhavige zaak niet om het vormen van een voorziening, maar om een naar het oordeel van de rechtbank toegestane onttrekking aan een al eerder gevormd schommelfonds/egalisatiefonds

Rioolheffing gemeente Oostzaan,beroep ongegrond, Geen overschrijding opbrengstlimiet, Geen strijd met Kaderrichtlijn Water, Geen schending gelijkheidsbeginsel.

Aanslag rioolheffing ter zake van pipowagen is terecht opgelegd. De pipowagen dient als een zelfstandig perceel voor de rioolheffing te worden aangemerkt.

Verordening rioolheffing 2013 van de gemeente Noordenveld is partieel onverbindend. Onderhoudskosten van schouwsloten en de uit het compensatiefonds te vorderen BTW over het totaal van de kapitaallasten met betrekking tot investeringen vanaf 1 januari 2003 zijn ‘lasten ter zake’ voor de beoordeling van de opbrengstlimiet.

Rioolheffing. Gemeente Nijmegen. Verbindendheid verordening. Overschrijding opbrengstlimiet? Strijd met Europese Richtlijn?

Tussen partijen is in geschil of de aanslagen terecht en naar de juiste bedragen zijn opgelegd (rioolheffing).

De heffingsambtenaar is voor de heffing van de rioolheffing van de gemeente aangewezen als de in artikel 231, tweede lid, onderdeel b, van de Gemeentewet bedoelde ambtenaar. De opbrengst van de rioolheffing overschrijdt niet de in artikel 228a, eerste lid, onderdelen a en b, van de Gemeentewet bedoelde kosten van de gemeentelijke watertaken. De heffingsambtenaar van het Waterschap Hollandse Delta heeft voldoende inzicht verschaft in de ramingen van de aan het jaar 2016 toerekenbare kosten die zijn verbonden aan de behartiging van de taak inzake het zuiveren van afvalwater. Aangezien pas in de laatste fase van de behandeling van het hoger beroep op aandringen van het Hof de informatie is verstrekt waaruit dit kon worden afgeleid ziet het Hof reden de heffingsambtenaar in de zaak betreffende de aanslag in de zuiveringsheffing van het Waterschap voor het jaar 2016 te veroordelen in de proceskosten van belanghebbende.

In het principaal hoger beroep is in geschil of de aanslag bevoegdelijk is opgelegd. Het Hof gaat met toepassing van artikel 6:22 Awb voorbij aan de klacht dat alle stukken betreffende (de publicatie van) de Gemeenschappelijke Regeling Drechtsteden (de GRD) door de heffingsambtenaar dienen te worden overlegd omdat geen geschil bestaat over de voor het onderhavige jaar geldende tekst van de GRD en voorts niet is gebleken dat belanghebbende is benadeeld door de door hem gestelde gebreken. De directeur Gemeentebelastingen Drechtsteden heeft bij het opleggen van de aanslag en voor diverse proceshandelingen gebruik gemaakt van het briefpapier van de gemeente Sliedrecht en daarbij ondertekend als 'heffingsambtenaar van de gemeente Sliedrecht'. Anders dan de Rechtbank is het Hof van oordeel dat geen sprake is van een bevoegdheidsgebrek, aangezien de bevoegde heffingsambtenaar - de directeur Gemeentebelastingen Drechtsteden - alle handelingen heeft verricht als directeur, optredend als heffingsambtenaar als bedoeld in artikel 232, lid 4, letter a, juncto artikel 231, lid 2, letter b, van de Gemeentewet. Ook het incidenteel hoger beroep van belanghebbende is gegrond. Nu nog geen betaling heeft plaatsgevonden van het door de Rechtbank vastgestelde, door de heffingsambtenaar verschuldigde bedrag ter zake van de vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn, is de heffingsambtenaar daarover wettelijke rente verschuldigd vanaf vier weken na de openbaarmaking van de uitspraak van de Rechtbank tot aan de dag van algehele voldoening (zie HR ECLI:NL:HR:2016:315, BNB 2016/94). Volgt terugwijzing naar de Rechtbank voor een beslissing over het materiële geschilpunt dat partijen verdeeld houdt.

In het principaal hoger beroep is in geschil of de aanslag bevoegdelijk is opgelegd. Het Hof gaat met toepassing van artikel 6:22 Awb voorbij aan de klacht dat alle stukken betreffende (de publicatie van) de Gemeenschappelijke Regeling Drechtsteden (de GRD) door de heffingsambtenaar dienen te worden overlegd omdat geen geschil bestaat over de voor het onderhavige jaar geldende tekst van de GRD en voorts niet is gebleken dat belanghebbende is benadeeld door de door hem gestelde gebreken. De directeur Gemeentebelastingen Drechtsteden heeft bij het opleggen van de aanslag en voor diverse proceshandelingen gebruik gemaakt van het briefpapier van de gemeente Sliedrecht en daarbij ondertekend als 'heffingsambtenaar van de gemeente Sliedrecht'. Anders dan de Rechtbank is het Hof van oordeel dat geen sprake is van een bevoegdheidsgebrek, aangezien de bevoegde heffingsambtenaar - de directeur Gemeentebelastingen Drechtsteden - alle handelingen heeft verricht als directeur, optredend als heffingsambtenaar als bedoeld in artikel 232, lid 4, letter a, juncto artikel 231, lid 2, letter b, van de Gemeentewet. Ook het incidenteel hoger beroep van belanghebbende is gegrond. Nu nog geen betaling heeft plaatsgevonden van het door de Rechtbank vastgestelde, door de heffingsambtenaar verschuldigde bedrag ter zake van de vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn, is de heffingsambtenaar daarover wettelijke rente verschuldigd vanaf vier weken na de openbaarmaking van de uitspraak van de Rechtbank tot aan de dag van algehele voldoening (zie HR ECLI:NL:HR:2016:315, BNB 2016/94). Volgt terugwijzing naar de Rechtbank voor een beslissing over het materiële geschilpunt dat partijen verdeeld houdt.

Aanslagen rioolheffing vier recreatiewoningen. Volgens het Hof is belanghebbende degene die - naar de omstandigheden beoordeeld - gebruiker is van de recreatiewoningen. De door belanghebbende overgelegde huurovereenkomsten zijn volgens het Hof niet van doorslaggevend belang. Ten aanzien van het eigenaardeel van de aanslagen rioolheffing oordeelt het Hof evenals de Rechtbank dat belanghebbendes beroep op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt. Het gevoerde beleid berust op een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van de heffing van rioolheffing ten aanzien van een bepaalde groep belastingplichtigen, te weten de eigenaren van stacaravans op een recreatieterrein. Aannemelijk is dat het beleid zonder die onjuiste rechtsopvatting achterwege zou zijn gebleven. Een ongelijkheid die wordt veroorzaakt door op een onjuiste rechtsopvatting berustend beleid kan dan niet leiden tot een geslaagd beroep – over een tijdvak vóórdat van de onjuistheid van die rechtsopvatting was gebleken – op het gelijkheidsbeginsel door belastingplichtigen die niet tot de voormelde bepaalde groep behoren (vgl. HR 27 januari 2006, nr. 39407, ECLI:NL:HR:2006:AV0394).

De aanslag rioolheffing 2016 is terecht en tot het juiste bedrag opgelegd. Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat een bepaalde hoeveelheid water niet is afgevoerd via de gemeentelijke riolering.

Rioolheffing; aanslag opgelegd aan huurder van garage, gelegenheid in een flatgebouw; het is aan de heffingsambtenaar het belastbare feit aannemelijk te maken; garagebox is niet aan te merken als een afzonderlijke onroerende zaak, maar als een zelfstandig gedeelte daarvan; beroep op gelijkheidsbeginsel door belanghebbende slaagt niet; ten overvloede: 1/3 deel van basistarief (ongeveer, niet exact)

Het Hof overweegt dat de heffingsambtenaar de aanslag over het tijdvak 2015 weliswaar ambtshalve heeft verminderd, maar dat belanghebbende daar uitdrukkelijk niet in heeft berust blijkens ook haar voor de rechtbank gehouden pleidooi. Het tegen die ambtshalve vermindering gerichte beroep kan belanghebbende evenwel niet baten, aangezien daartegen geen rechtsmiddel opstond. Dit laatste had de rechtbank dienen te betrekken bij haar oordeel over de ontvankelijkheid van belanghebbendes beroep. Omdat de rechtbank dat niet heeft gedaan, zal het Hof doen hetgeen de rechtbank had behoren te doen, en het beroep voor zover gericht tegen de ambtshalve vermindering, alsnog niet-ontvankelijk verklaren.

Aanslagen rioolheffing. De heffingsambtenaar heeft in dit geval tot het oordeel kunnen komen dat het gewicht van de zaak in de bezwaarfase als 'zeer licht' moet worden gekwalificeerd.

In geschil is of met betrekking tot een drietal garageboxen door de gemeente Leudal terecht aanslagen rioolheffing (naar een vast bedrag van € 253,15 per object) voor het jaar 2015 zijn opgelegd. Het Hof is van oordeel dat de verordening op grond waarvan de aanslagen rioolheffing zijn opgelegd niet in strijd is met artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens. Ook oordeelt het Hof dat er niet in strijd met de opbrengstlimiet van artikel 229b, lid 1, van de Gemeentewet is geheven, dat de rioolheffing niet als onredelijk en willekeurig kan worden beschouwd en dat niet van belang is dat ten aanzien van andere gemeentelijke belastingen andere heffingsgrondslagen worden gehanteerd. Het hoger beroep van belanghebbende is ongegrond verklaard.

Verwijzingszaak HR 4 november 2016, nr. 15/03647, ECLI:NL:HR:2016:2495. Gemeente Steenwijkerland. Rioolheffing voor units in een loods. Verbindendheid verordening 2013. Geen overschrijding opbrengstlimiet en geen overschrijding heffingslimiet.

Gemeentelijke heffingen (Algemeen), Lokale belastingen algemeen (Algemeen)

Eiser heeft GBLT op moment van het elektronisch verzenden van de digitale aanslag niet geselecteerd om langs elektronische weg bereikbaar te zijn voor het ontvangen van berichten; verweerder heeft aanslag dan ook niet op de juiste wijze bekend gemaakt; daarom ten onrechte een aanmaning en dwangbevel uitgevaardigd; beroep gegrond.

Waterschapsbelastingen. Bekendmaking dwangbevel. Elektronische betekening niet mogelijk.

Waterschapswet. Artikel 1, letter e en artikel 115, lid 1 van de Waterschapswet. Waterschap zorgt voor zoetwatervoorziening voor landbouwers. Zorg voor het watersysteem. Geen gebruikersretributie enkel vanwege het nut van de voorziening.

In geschil zijn de aanslagen watersysteemheffing en de wegenheffing die aan een melkveebedrijf zijn opgelegd. Eiseres is het om verschillenden redenen er niet mee eens dat zij voor haar percelen grasland voor de waterschapsbelastingen en de wegenheffing wordt aangeslagen als ”eigenaar ongebouwd” voor een hoog tarief, terwijl er anderen zijn die voor als “natuurterrein” aangemerkte percelen grasland voor een veel lager tarief worden aangeslagen. Aan de orde komen: strijd met gelijkheidsbeginsel, wettelijke basis voor het verschil in hoogte van de tarieven, wijze van berekening van de tarieven, de vraag of de hoge tarieven onredelijk en willekeurig zijn en de vraag of of uit de opbrengsten van de waterschapsbelastingen ook worden gebruikt voor natuurbeheer. Beroep ongegrond

Kosten betekening dwangbevel. Ontbrekend cijfer aanslagnummer levert geen twijfel op of dit dwangbevel voor belanghebbende bedoeld is. Dwangbevel heeft belanghebbende bereikt, gelet op tijdig bezwaarschrift. Kosten terecht in rekening gebracht.

Juiste tenaamstelling aanslagen watersysteemheffing. Terecht tarief voor natuurterrein toegepast. Geen strijd met artikel 1 EP bij het EVRM. Aanslagen zijn tijdig - binnen drie jaar na ontstaan belastingschuld - opgelegd (artikel 11, lid 3, AWR).

Zuiveringsheffing. Zorgboerderij. Er zijn zowel aanslagen voor bedrijfsruimte als voor woonruimte opgelegd. Gelet op de feiten is sprake van afzonderlijke woonruimte.

Zuiveringsheffing. Eiseres huurt de woning voor huisvesting van acht (verstandelijk) beperkte (jong)volwassenen. De bewoners moeten worden aangemerkt als een met een gezin gelijk te stellen andere leefeenheid. De voor een gezin kenmerkende duurzaamheid in personele samenstelling en de sociale cohesie is aanwezig. Er is geen sprake van regelmatige wisseling in de samenstelling van de bewonersgroep. De woning moet worden aangemerkt als woonruimte in de zin van de Verordening.

Zuiveringsheffing. Indeling waterklasse. Bejaardencentra of Verpleegtehuizen?

Zuiveringsheffing. Heffingsplichtige na verhuizing. Verzoek om echtgenoot aan te merken als heffingsplichtige voor oude woning is niet herhaald voor nieuwe woning.

Aanslag zuiveringsheffing; artikel 122h, lid 5, van de Waterschapswet. Woonruimten op een recreatieterrein die ter beschikking zijn gesteld aan arbeidsmigranten zijn niet langer aan te merken als voor recreatiedoeleinden bestemde woonruimten. Ten aanzien van 13 recreatiewoningen in particulier eigendom oordeelt het Hof dat deze op grond van het vertrouwensbeginsel eveneens buiten de aan belanghebbende opgelegde aanslag moeten blijven. Het Hof vermindert de aanslag zuiveringsheffing.

Aanslag zuiveringsheffing bedrijven opgelegd voor de jaren 2013, 2014 en 2015; verweerder heeft uitsluitend van haar eigen onderzoeksgegevens mogen uitgaan; beroepen ongegrond.

Watersysteemheffing. Aanslagoplegging voor dat WOZ-beschikking onherroepelijk is. Beroep prematuur? Vermindering aanslagen. Vergoeding invorderingsrente?

Artikel 220, aanhef en letter a, en artikel 22a lid 1 Gemeentewet. Vakantiepark met kampeerterrein en recreatiewoningen. Begrip “in hoofdzaak tot woning dienen”.

Dwangsom, art. 4.17, lid 3, Awb, ten onrechte onbehandeld gelaten maar kansloze stelling.

Vergoeding bezwaarfase. Telefonisch horen na mededeling gegrondverklaring bezwaar. Hof heeft terecht geen aanleiding gezien de gemaakte kosten in verband met het horen te vergoeden.

Hondenbelasting is niet in strijd met het discriminatieverbod, het evenredigheidsbeginsel of het recht op ongestoord eigendom

hoogte van de proceskostenvergoeding; samenhang; ingewikkeldheid van de zaak

De rechtbank stelt vast dat verweerder kennelijk op grond van artikel 7:3, aanhef en onder d, van de Awb van het horen in bezwaar heeft afgezien. Nog daargelaten dat dat deze bepaling niet is bedoeld voor situaties als de onderhavige waarin de belanghebbende reeds in zijn bezwaarschrift expliciet heeft aangegeven dat hij gehoord wenst te worden, is de rechtbank van oordeel dat onder een redelijke termijn als bedoeld in deze bepaling minimaal een termijn van één week moet worden verstaan. De in dit geval gegeven termijn van vijf dagen is derhalve geen redelijke termijn, nog afgezien van de omstandigheid dat het verzoek in de vakantieperiode is gedaan én eiser nog voordat het bestreden besluit werd genomen, heeft aangegeven dat hij een hoorzitting wenst. Het beroep is reeds hierom gegrond.

Wet Woz. Bezwaar. Verzoek telefonisch horen. Weigering.

Immateriële schadevergoeding. Art. 8:73 Awb. Redelijke termijn in hoger beroep vangt aan bij instellen van het hoger beroep.

Leges. Aanvraag vaststellen bestemmingsplan. Individualiseerbaar belang?

Invordering. Kosten dwangbevel. Bezwaar tegen aanmaningskosten niet onderkend.

Legessanctie. Art. 3.1 Wro en art. 9.1.4 Invoeringswet Wro. Datum waarop de tienjaarstermijn begint is in dit geval niet de datum van vaststelling van het oude bestemmingsplan, maar de datum waarop het onherroepelijk is geworden. Dit is de datum waarop het goedkeuringsbesluit van Gedeputeerde Staten in werking is getreden. Legessanctie niet van toepassing.

Leges. Opbrengstlimiet. Mondelinge uitspraak meervoudige kamer. In bezwaar is door eiser aangevoerd dat op basis van openbare informatie niet kan worden nagegaan of de opbrengstlimiet is geschonden. Verweerder heeft in bezwaar alleen informatie over de lasten en de baten met betrekking tot bouwleges overgelegd. Daarmee heeft hij niet aan zijn verplichtingen voldaan. Ter zitting heeft verweerder aangegeven geen nadere gegevens te willen verstrekken. Gelet hierop moet het ervoor worden gehouden dat de Legesverordening 2016 jegens eiser onverbindend is. Beroep gegrond.

Leges begraafrechten, Verordening Datumadiel onverbindend

De rechtbank verklaart vier beroepen gegrond, die zijn gericht tegen de leges van omgevingsvergunningen voor de bouw van huizen in Almere. De uitspraken op bezwaar van de heffingsambtenaar van de gemeente worden vernietigd en de legesaanslagen worden herroepen. Dat betekent dat de vier eisers geen leges hoeven te betalen en dat verweerder moet terugbetalen wat al betaald is. De hoogte van de leges was afhankelijk van de inhoud van de te bouwen huizen. Volgens de legesverordening van de gemeente Almere moet die inhoud worden bepaald aan de hand van de norm NEN 2580. Deze NEN-norm heeft niet samen met de legesverordening ter inzage gelegen. De uitspraak van de rechtbank volgt de lijn van de Hoge Raad over dit onderwerp. Daaruit volgt dat de legesverordening in dit geval onverbindend is, voor zover die het toepassen van de NEN-norm voorschrijft. De heffingsambtenaar was daarom niet bevoegd om de legesaanslagen aan de vier eisers op te leggen.

Niederer stuurt zijn bezwaarschrift via een (algemeen) contactformulier dat beschikbaar is op de website van de gemeente Oss, naar de heffingsambtenaar van die gemeente, terwijl uit het bezwaarschrift blijkt dat hij ermee bekend is dat de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant (BSOB) het bevoegde bestuursorgaan is en ook het postadres van de BSOB bij hem bekend is. In een door de rechtbank ontvangen brief van de BSOB heeft de BSOB aan de rechtbank laten weten dat het namens verzoeker gemaakte bezwaar de BSOB rechtstreeks heeft bereikt, omdat het bezwaarschrift door Niederer aan de BSOB is toegezonden, waarna de BSOB het in behandeling heeft genomen. Uit een stuk dat Niederer zelf heeft overgelegd blijkt ook dat de gemeente Oss hem heeft medegedeeld dat van Niederer een bezwaarschrift is ontvangen. Omdat het bezwaarschrift was gericht tegen een besluit van de BSOB, is het aan dat bestuursorgaan doorgezonden. Niederer trekt vervolgens zijn beroep in, maar verzoekt daarbij de heffingsambtenaar van de gemeente Oss in de proceskosten te veroordelen. Misbruik van recht? De rechtbank is ambtshalve bekend met andere procedures waarin Niederer een vergelijkbare handelwijze heeft toegepast. De rechtbank wijst op een groot aantal gepubliceerde uitspraken waarin Niederer namens de desbetreffende belanghebbende(n) – dan wel zelf als verzoeker van (Wob-)informatie en als procespartij – heeft gehandeld en geprocedeerd. Niederer past de hiervoor geschetste handelwijze inmiddels ook in een steeds groter aantal belastingzaken toe, voor het merendeel parkeerbelastingzaken of daaruit voortvloeiende procedures. Bij wijze van voorbeeld wijst de rechtbank naar een aantal gepubliceerde uitspraken. De rechtbank is van oordeel dat door de handelwijze van Niederer, wiens kennis en handelen op dit punt dienen te worden toegerekend aan verzoeker, sprake is van misbruik van (proces)recht. De rechtbank verklaart het verzoek om een proceskostenvergoeding niet-ontvankelijk.

Grondstaffels niet overgelegd. Beroep gegrond.

Leges voor het in behandeling nemen van een aanvraag bouwvergunning dakkapel zijn verschuldigd op grond van de Verordening leges gemeente Alblasserdam. Belanghebbende doet wel terecht een beroep op gelijkheidsbeginsel. De omstandigheid dat eerder aan de aannemer van het project waarvan de woning van belanghebbende deel uitmaakt, een omgevingsvergunning is verleend op grond waarvan het ook mogelijk was om op de woning als meerwerk een dakkapel te laten plaatsen, doet niet af aan de verschuldigdheid van leges ter zake van het in behandeling nemen van de door belanghebbende ingediende aanvraag. Belanghebbende heeft aannemelijk gemaakt dat de gemeente een gedragslijn volgde die ertoe heeft geleid dat na de oplevering van het project dakkapellen zijn geplaatst zonder dat ter zake leges zijn geheven. Nu deze gedragslijn in het geval van belanghebbende, dat niet wezenlijk afwijkt van de gevallen waarin geen leges zijn geheven, niet is toegepast, heeft de heffingsambtenaar gehandeld in strijd met het gelijkheidsbeginsel.

WOZ. Objectafbakening is onjuist. De rechtbank ziet geen mogelijkheid om zelf het object juist af te bakenen. Verder is de in bezwaar toegekende proceskostenvergoeding in geschil.

Herstel verzuim, artikel 6:6 Awb. Gemachtigde van hotelketen legt in diverse WOZ-zaken na een verzoek tot overlegging van een machtiging in kader herstel verzuim onvolledige machtigingen over. Verweerder verklaart bezwaren niet-ontvankelijk. Rechtbank: in de omstandigheden van dit geval had verweerder een nadere termijn moeten stellen om de geconstateerde verzuimen te herstellen. Dus ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard in bezwaar. Van belang is dat gemachtigde al jaren bekend was als gemachtigde van eiseres en er geen reden was om aan haar machtiging te twijfelen. Beleid verweerder op gebied van controleren machtigingen is verscherpt.

Parkeerbelasting; Art. 225 Gemeentewet; Verordening parkeerbelastingen 2013 gemeente Groningen niet onverbindend op de grond dat daarin niet is vermeld of in het parkeertarief omzetbelasting is begrepen.

Parkeerbelasting; art. 225 Gemeentewet; procesbelang; beroep met verzoek om uitreiking btw-factuur; beroep wel ontvankelijk, maar ongegrond.

Artikel 225 en artikel 253 van de Gemeentewet; parkeerbelasting; bevoegdheid feitelijk bestuurder; geen proceskostenvergoeding ondanks gegrond beroep. De naheffingsaanslag parkeerbelasting is aan de eigenaar van het voertuig verzonden. Gemachtigde heeft namens belanghebbende bezwaar gemaakt tegen deze naheffingsaanslag. De heffingsambtenaar heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, vanwege het niet indienen van de gevraagde machtiging van de eigenaar. Pas in beroep meldt de gemachtigde dat belanghebbende de feitelijk parkeerder was. Gelet op artikel 225, lid 3 van de Gemeentewet en het arrest BNB 2000/284 is belanghebbende aan te merken als belastingplichtige en bevoegd bezwaar te maken. Hieruit volgt dat gemachtigde een toereikende schriftelijke machtiging van belanghebbende heeft overgelegd. Beroep gegrond en zaak wordt teruggewezen naar de heffingsambtenaar om opnieuw op het bezwaar te beslissen. De rechtbank oordeelt dat een beroepszaak voorkomen had kunnen worden indien de gemachtigde openheid van zaken had gegeven en kent daarom geen proceskostenvergoeding toe.

Parkeerbelasting; onmiddellijk laden en lossen van een gehuurde aanhangwagen? Het Hof acht niet aannemelijk dat sprake is van onmiddellijk laden en lossen nu belanghebbende voor de huur eerst een huurovereenkomst heeft gesloten

Parkeerbelasting. Uitnodiging zitting. Geen aangetekende verzending door rechtbank. Schending hoorplicht.

De duiding van de parkeerlocatie met een andere straat dan die waarin feitelijk is geparkeerd maakt niet dat de naheffingsaanslag vernietigd dient te worden als de gebruikte locatieduiding feitelijk het dichtstbijzijnde adres is bij de parkeerlocatie.

Bezwaar en beroep (Algemeen), Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

A-G IJzerman heeft conclusie genomen naar aanleiding van het beroep in (sprong)cassatie van Vereniging [X], belanghebbende, tegen de uitspraak van de rechtbank Noord Nederland van 20 december 2016, ECLI:NL:RBNNE:2016:5796.Belanghebbende heeft het recht van erfpacht van een aantal onbewoonde percelen natuurterrein, gelegen binnen het gebied van de Waddenzee. De Provinciale Staten van Friesland en Groningen hebben aan Wetterskip Fryslân (het Waterschap) de waterstaatkundige verzorging opgedragen voor het gebied waarin de onderhavige percelen gelegen zijn. Deze taak omvat de zorg voor het watersysteem en de zorg voor het zuiveren van afvalwater. Ter dekking van de kosten die zijn verbonden aan de zorg voor het watersysteem, wordt door het Waterschap de watersysteemheffing geheven.Aan belanghebbende is door de heffingsambtenaar van het Waterschap voor het jaar 2014 (voor het eerst, voordien was die heffing er niet) een aanslag in de Waterschapsbelastingen opgelegd naar een te betalen bedrag aan watersysteemheffing van € 27.857,11.Na vergeefs bezwaar en beroep komt belanghebbende thans op in cassatie. De kern van het cassatieberoep van belanghebbende is het volgende. Aangezien ingevolge de Waterwet het watersysteembeheer van de Waddenzee berust bij het Rijk (c.q. Rijkswaterstaat), stelt belanghebbende zich op het standpunt dat het Waterschap in zoverre (niettegenstaande dat de Waddenzee behoort tot zijn taakgebied) niet de waterstaatkundige verzorging van zijn gebied ten doel heeft en daarom in zoverre evenmin de zorg voor het watersysteem. Daardoor zou het Waterschap überhaupt niet bevoegd zijn tot watersysteemheffing ten laste van de percelen en daarom zou de Heffingsverordening onverbindend zijn, althans komt zodanige watersysteemheffing volgens belanghebbende neer op een willekeurige en onredelijke heffing die de wetgever niet kan hebben gewild.De A-G noemt dat de Rechtbank, onbestreden in cassatie, aannemelijk heeft geacht dat de watersysteemzorgtaak van het Waterschap en diens werkzaamheden zich ook uitstrekken tot de percelen van belanghebbende en in zijn algemeenheid tot de Waddenzee. De A-G begrijpt dat belanghebbende aldus nut heeft ondervonden van de door het Waterschap genomen waterkwaliteitsmaatregelen.Op grond van de toepasselijke regelgeving, als gebaseerd op de Waterschapswet, is de taak van het Waterschap de waterstaatkundige verzorging van zijn gebied, voor zover deze taak niet aan andere publiekrechtelijke lichamen is opgedragen. Die taak omvat de zorg voor de watersystemen en de zorg voor het zuiveren van afvalwater, met name door middel van zuiveringstechnisch werken in beheer bij het waterschap.Belanghebbende betoogt dat de voornoemde taak wettelijk aan een ander publiekrechtelijk lichaam, te weten het Rijk, is opgedragen, hetgeen zou betekenen dat het Waterschap ten aanzien van de percelen van belanghebbende geen taak mag uitvoeren, zodat het Waterschap niet heffingsbevoegd is.De A-G merkt op dat slechts beslissend is of in algemene zin belang bestaat bij de taakvervulling van het waterschap. De Waterschapswet heeft tot uitgangspunt dat de relatie tussen de mate van belang en de omvang van de te verlangen betaling een globale is, waarbij naar rato van het belang ruimte is voor tariefdifferentiatie. Ik casu staat volgens de A-G vast dat belanghebbende nut heeft ondervonden van de door het Waterschap genomen waterkwaliteitsmaatregelen.Het lijkt de A-G goed daarbij onder ogen te blijven zien om wat voor type heffing het hier gaat. De watersysteemheffing is geen retributie, in de zin van een gedwongen betaling aan de overheid waartegenover een rechtstreeks aanwijsbare individuele contraprestatie van de overheid staat. De watersysteemheffing is, naar de A-G meent, aan te merken als een bestemmingsheffing ter dekking, door middel van omslag, van de door een waterschap gemaakte kosten van de zorg voor het watersysteem, binnen zijn beheersgebied.De taak van het Waterschap is ‘zorg voor het watersysteem’. Daarmee heeft de regelgever volgens de A-G willen benadrukken dat de tot dan toe afzonderlijk benoemde taken een nauwe onderlinge samenhang kennen en als één integrale taak moeten worden uitgevoerd. Die term impliceert, naar de A-G meent, niet dat alle zorg in het waterschapsgebied aan het Waterschap is toegekend, maar laat ruimte voor andere overheden om andere taken uit te oefenen binnen het gebied dat ook wordt bediend door het Waterschap. In overeenstemming daarmee is in het Reglement opgenomen dat het Waterschap verantwoordelijk is voor zover deze taak niet bij andere publiekrechtelijke lichamen berust.Het komt de A-G voor dat de wijze waarop het Waterschap hier zijn taken en bevoegdheden heeft afgebakend in overeenstemming te achten is met de hier toepasselijke formele wetgeving.De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van belanghebbende ongegrond dient te worden verklaard.

Precariobelasting voor waterleidingnet. Aandeelhoudersconvenant brengt voor verweerder niet een gedoogplicht met zich die aan heffing van precariobelasting in de weg staat. Betoog van eiseres dat convenant niet rechtsgeldig is opgezegd, behoeft daarom geen bespreking. Betoog van eiseres dat verweerder geen belang heeft bij aanslag, nu artikel 5 van het convenant bepaalt dat de gemeente alle krachtens enige (toekomstige) gemeenteverordening geheven retributies dient terug te betalen aan eiseres, is een twistpunt waar niet de belastingrechter maar de civiele rechter zich zo nodig een oordeel over moet vormen. Rechtbank is ten slotte van oordeel dat de aanslag moet worden berekend over de gecorrigeerde opgave van het metrage.

Precariobelasting voor waterleidingnet. Het in 1988 gesloten Aandeelhoudersconvenant brengt voor verweerder niet een gedoogplicht met zich die aan heffing van precariobelasting in de weg staat. Betoog van eiseres dat het convenant niet rechtsgeldig is opgezegd behoeft daarom geen bespreking. Eiseres betoogt verder dat gemeente geen belang heeft bij de aanslag, nu artikel 5 van het convenant bepaalt dat de gemeente alle krachtens enige (toekomstige) gemeenteverordening geheven retributies aan eiseres dient terug te betalen. Dit betreft een twistpunt waar niet de belastingrechter maar de civiele rechter zich zo nodig een oordeel over moet vormen. Ten slotte is rechtbank van oordeel dat de aanslag moet worden gebaseerd op de gecorrigeerde opgave (metrage).

Proceskosten; art. 8:75 Awb; Besluit proceskosten bestuursrecht; berekening proceskostenvergoeding bij optreden door dezelfde gemachtigde voor diverse belanghebbenden; samenhang tussen zaken ingeval zowel hoger beroep als incidenteel hoger beroep is ingesteld.

WOZ. Proceskostenvergoeding. Twee losse bezwaren tegen twee WOZ-beschikkingen op één biljet worden voor de proceskosten in beginsel als één bezwaar geteld. Het feit dat het om losse objecten gaat is voldoende voor het aannemen van bijzondere omstandigheden. Als sprake was geweest van twee biljetten, zou geen samenhang zijn aangenomen. Daarom stelt de rechtbank de vergoeding vast op een bedrag gelijk aan twee punten voor bezwaar en twee punten voor de hoorzitting.

Het Hof acht het inroepen van beroepsmatige rechtsbijstand en in dit verband maken van kosten voor het geval waarin het Hof een kennelijke en evidente vergissing van de rechtbank corrigeert (één euro te weinig griffierecht) niet redelijk en kent daarom geen proceskostenvergoeding voor het hoger beroep toe.

Art. 6:6 en art. 8:37, lid 2, Awb. Mocht Rechtbank beroep niet-ontvankelijk verklaren na overschrijding van per faxbericht gestelde termijn? ECLI:NL:HR:2007:BB9537, ECLI:NL:HR:2013:BY3238 en ECLI:NL:HR:2014:1455.

WOZ. Bezwaar en beroep ter zake van beschikking op naam partner is ontvankelijk. De heffingsambtenaar hoefde niet naast de drie gehanteerde vergelijkingsobjecten nog een vierde door eiser aangedragen object te gebruiken ter onderbouwing van de waarde. Het staat de heffingsambtenaar in beginsel vrij aan te sluiten bij de vergelijkingsobjecten waarvoor de hoogste verkoopprijzen zijn gerealiseerd. Eiser heeft geen omstandigheden aangevoerd waarom dat in dit geval anders zou moeten zijn. Aannemelijk is dat met verschil in kwaliteit en onderhoud tussen de vergelijkingsobjecten en de woning van eiser voldoende rekening is gehouden. De matrix is slechts een hulpmiddel. Het gaat erom of de uitkomst aannemelijk is. Dat is het geval.

Waardering winkelpanden, huurwaarden en kapitalisatiefactor voldoende onderbouwd.

Voor het bestaan van procesbelang is volgens vaste jurisprudentie nodig dat het tegen een besluit ingestelde rechtsmiddel kan leiden tot het daarmee beoogde doel, gelegen in het ongedaan maken van een of meer rechtsgevolgen van het aangevochten besluit of het bewerkstelligen van andere rechtsgevolgen van het besluit. Het rechtsgevolg van het bestreden besluit bestaat eruit dat eiser leges moet betalen voor het aanvragen van een Nederlandse identiteitskaart. Eiser heeft niet bestreden dat hij leges verschuldigd is en heeft evenmin gronden aangevoerd tegen de hoogte van de leges. Eiser wil "gewoon antwoord van de gemeente op zijn vragen" en is niet tevreden als het bestreden besluit vanwege een formeel gebrek zou worden vernietigd. De rechtbank is van oordeel dat "het antwoord willen krijgen op vragen" in deze procedure niet als een zelfstandig rechtens te beschermen belang is aan te merken. Eiser beoogt met deze procedure niet te bereiken dat een of meer rechtsgevolgen van het legesbesluit ongedaan worden gemaakt, noch beoogt hij andere rechtsgevolgen van het besluit te bewerkstelligen. Dit maakt dat hem een procesbelang moet worden ontzegd. Het beroep is niet-ontvankelijk.

Eiseres is een advocatenkantoor. Aan haar pand heeft zij een reclameobject aangebracht. In geschil is of verweerder de straat waarin het kantoor is gelegen, terecht als gebied heeft aangewezen waarbinnen reclamebelasting kan worden geheven. De heffing van reclame¬belasting mag worden beperkt tot een gedeelte van het grondgebied, mits daarvoor een objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat. Naar het oordeel van de rechtbank is daarvan in dit geval sprake. De straat waarin het kantoor is gelegen, is een belangrijke toegangsweg tot het centrum en ondernemers gelegen aan die straat kunnen daarom ook profiteren van bijvoorbeeld maatregelen gericht op de bereikbaarheid, van verkeersmaatregelen en van goede parkeervoorzieningen.

Partijen hebben de waarde van een woning en een supermarkt niet aannemelijk gemaakt.

Waardering van niet alle appartementen in een appartementencomplex aannemelijk gemaakt.

De woning is voor de waardepeildatum door eiser gekocht. De door eiser betaalde koopprijs zag echter op een appartement, inclusief een nog te realiseren vergroot dakterras. Verweerder mocht voor de waardebepaling het eigen verkoopcijfer als uitgangspunt nemen, maar had een correctie moeten toepassen voor het feit dat dit dakterras wel in de aankoopprijs begrepen was, maar noch op de waardepeildatum, noch op de toestandsdatum al was gerealiseerd. Beroep gegrond.

Wet WOZ. Objectafbakening en waardering van deels verkocht bouwterrein

Aanslagen bedrijfsreinigingsrecht 2014, 2015, 2016. Aanslag 2014 en deel aanslag 2015 zijn tijdens beroepsprocedure door verweerder op nihil gesteld. Het andere deel van de aanslag 2015 en de aanslag 2016 worden door de rechtbank vernietigd wegens strijd met het vertrouwensbeginsel. Proceskostenveroordeling volgens het Besluit proceskosten bestuursrecht. Geen grond voor vergoeding van alle advocaatkosten. Verweerder heeft niet te laat beslist, dus geen dwangsom. Verzoeken tot schadevergoeding afgewezen.

Leges. Staat een overeenkomst met de gemeente in de weg aan het in rekening brengen van leges? In verband met een ontwikkelproject is tussen de moedermaatschappij van belanghebbende en de gemeente een aantal overeenkomsten gesloten. Destijds is ter zake van het in behandeling nemen van een aanvraag voor een omgevingsvergunning leges in rekening gebracht. Belanghebbende heeft ter zake van een aantal objecten een aanvraag voor een gewijzigde omgevingsvergunning ingediend. In geschil is of ter zake van die tweede aanvraag terecht leges in rekening zijn gebracht. Volgens belanghebbende is dat in strijd met de bedoeling die de contractspartijen bij de overeenkomsten hebben gehad. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de heffingsambtenaar terecht leges in rekening gebracht. Weliswaar is aannemelijk dat de contractspartijen bij de overeenkomsten ervan zijn uitgegaan dat eenmaal leges zou worden geheven, maar dat betekent nog niet dat er grond is voor vernietiging van de tweede nota leges. De civiele rechter is bevoegd om een rechtsvordering te beoordelen met betrekking tot (de nakoming van) de overeenkomsten. Ook is geen sprake van schending van het vertrouwensbeginsel. Voorts overweegt de rechtbank dat bij de tweede aanvraag geen sprake is van ‘geringe wijziging in het project’ ten opzichte van de eerste aanvraag. De heffingsambtenaar heeft het juiste tarief toegepast. Beroep ongegrond.

Reclamebelasting. De gemeente kan de heffing van de reclamebelasting beperken tot een gedeelte van haar grondgebied, mits voor die beperking een objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat. Van een objectieve en redelijke rechtvaardiging is sprake als de gemeente in redelijkheid heeft mogen uitgaan van de veronderstelling dat op deze wijze degenen die profijt kunnen hebben van de opbrengst van de belasting in de heffing worden betrokken. Eiser zou profijt kunnen hebben van de opbrengst van de belasting. Beroep ongegrond.

Reclamebelasting. Nu met een oogmerk van begunstiging geen reclamebelasting werd geheven ter zake van aankondigingen van culturele activiteiten, dient – op grond van het bestuursrechtelijke gelijkheidsbeginsel – ook de heffing van reclamebelasting ter zake van aankondigingen van niet-culturele activiteiten achterwege te blijven. De aanslagen dienen te worden vernietigd. Vernietiging van de uitspraak van de rechtbank.

Recreatiepark/aanslag eigenaar niet-woning en gebruiker niet-woning. De rechtbank oordeelt dat het recreatiepark aangemerkt dient te worden als ‘niet-woning’ als bedoeld in artikel 220a, tweede lid, van de Gemeentewet, omdat verweerder aannemelijk heeft gemaakt dat het object niet in hoofdzaak tot woning dient. Bij de heffing van de OZB eigenaar heeft verweerder terecht het tarief voor niet-woningen toegepast en terecht OZB gebruiker niet-woning geheven. De rechtbank oordeelt verder, in het kader van artikel 220e van de Gemeentewet, dat de in de door verweerder gemaakte verdeling wonen/niet-wonen voor eisers meest gunstige verdeling ertoe leidt dat 50,54 % van de WOZ-waarde aan wonen wordt toegerekend. Gesteld noch gebleken is dat de woondelenvrijstelling hoger is. Toegepast op de door verweerder voor het object vastgestelde waarde leidt dit percentage tot een hogere heffingsgrondslag voor de OZB gebruiker dan door verweerder is gehanteerd, zodat de rechtbank concludeert dat de door verweerder gehanteerde grondslag niet te hoog is.

Rioolheffing. Gemeente Steenwijkerland. Verbindendheid verordening 2014 en 2015. Overschrijding opbrengstlimiet?

Gemeente Westerveld heeft in 2008 voorziening omgezet in een reserve. De dotatie in 2014 aan egalisatiereserve riolering is niet een last ter zake. De opbrengstlimiet wordt geschonden en de Verordening rioolheffing is ten aanzien van belanghebbende niet verbindend.

Art. 122, lid 3, letters b en c, Waterschapswet. Watersysteemheffing. Tariefdifferentiatie. Begrip verharde openbare weg (ECLI:NL:HR:2001:AD3522)

WOZ. Eerst ter zitting betoogd dat de waarde op een te laag bedrag is vastgesteld. Geen strijd met een goede procesorde. Ter zitting is gebleken dat daarover eerder met eiser is gesproken en gemaild.

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Vertegenwoordiging heffingsambtenaar ter zitting.

Onroerende-zaakbelastingen Belanghebbende is terecht aangeslagen als gebruiker van een tweetal bospercelen. Uitleg van het begrip ‘gebruiken’ in de zin van artikel 220, aanhef en onder a, van de Gemeentewet. Beroep op vertrouwensbeginsel slaagt niet.

Wet WOZ. Dwangsom. Ingebrekestelling?

Gelet op artikel 11, vierde lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen wordt de belastingschuld van een bij wege van aanslag geheven belasting geacht te zijn ontstaan op het tijdstip waarop het belastingtijdvak eindigt. Het (definitief) vaststellen van een belastingschuld vóór dat tijdstip is in strijd hiermee. De aanslagen zijn voortijdig opgelegd en kunnen dus niet in stand blijven.

Zuiveringsheffing. Betoogd wordt dat sprake is van strijd met opbrengstlimiet. Rechtbank is van oordeel dat ook voor zuiveringsheffing een opbrengstlimiet geldt. Verder oordeelt rechtbank dat de vorming van reserves door het waterschap is toegelaten. Reserve dient als weerstandsvermogen om tegenvallers bij het zuiveringsbeheer op te vangen. Waterschap heeft bij de vorming van de reserve in redelijkheid een bandbreedte van 10 tot 20% van de totaal begrote netto kosten kunnen hanteren. Verder slaagt betoog dat NEN-norm 6600-1 niet op juiste wijze bekend is gemaakt slaagt ook niet. Rechtbank wijst er nog op dat er sinds 1 januari 2016 een lijst met NEN-normen is die kosteloos inzichtelijk zijn via website van NEN dan wel van rijksoverheid.

De heffingsambtenaar heeft de WOZ-beschikking niet in strijd met de wet WOZ vastgesteld.

WOZ-waarde agrarisch object (varkensstallen). Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank met de gehanteerde berekening voor de bepaling van de WOZ-waarde zich voldoende rekenschap gegeven van het feit dat de enkele toepassing van de TIOX-systematiek volgens de Taxatiewijzer 2015 bij een varkensbedrijf als dat van eiseres tot een te hoge WOZ-waarde leidt en om die reden de waarde op goede gronden neerwaarts gecorrigeerd op de wijze zoals voor varkensbedrijven wordt voorgeschreven in de taxatiewijzer. Beroep ongegrond.

WOZ. Waardering van een appartement. De keuken is onderdeel van het appartement en moet worden meegenomen in de waardering. Verweerder maakt aannemelijk dat hij de waarde niet te hoog heeft vastgesteld.

WOZ. Waardering van een twee-onder-één-kapwoning. Het beroep van eiser op het gelijkheidsbeginsel slaagt niet, omdat geen sprake is van gelijke gevallen. Ook overigens slaagt verweerder in zijn bewijslast dat de waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld.

WOZ. Waardering van een aantal winkel- en kantoorpanden. Verweerder maakt, mede gelet op wat door eiser is aangevoerd, aannemelijk dat hij de waarden niet te hoog heeft vastgesteld.

De heffingsambtenaar maakt niet aannemelijk dat de waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld.

Wet Woz. Tenaamstelling beschikking. Waardevaststelling kantoorvilla.

WOZ (kalenderjaar 2014 en 2015). Objectafbakening. De rechtbank oordeelt dat het kantoorgedeelte dat eiseres huurt, bij gebrek aan 'eigen' toiletten en een pantry, niet is bestemd om als afzonderlijk geheel te worden gebruikt (artikel 16, aanhef en letter c, van de Wet WOZ). De rechtbank vernietigt de WOZ-beschikkingen en de daarop gebaseerde aanslagen OZB.

Artikel 18, lid 3, aanhef en letter c, Wet WOZ. Aardbeving is voor de waardering van in aardbevingsgebied gelegen woning aan te merken als een bijzondere omstandigheid.

WOZ. Afwijzing van het verzoek om een nieuwe waardebeschikking over 2015 te verstrekken, is niet in strijd met artikel 1 van het Eerste Protocol (EP). De heffingsambtenaar heeft aan eiseres niet eerder een WOZ-beschikking over 2015 verstrekt. In verband met de eventuele overstap naar eeuwigdurende erfpacht heeft eiseres de heffingsambtenaar in 2017 alsnog om een waardebeschikking over 2015 gevraagd. De heffingsambtenaar heeft het verzoek afgewezen, omdat eiseres te laat om een waardebeschikking heeft gevraagd. De weigering om alsnog een waardebeschikking te verstrekken is op grond van de Wet WOZ dus geen voor bezwaar vatbare beschikking. De rechtbank legt uit dat de bestreden uitspraak niet in strijd zijn met artikel 1 van het EP en dat het beroep van eiseres op de wetsgeschiedenis en het vertrouwens- en gelijkheidsbeginsel, niet kan slagen. De heffingsambtenaar heeft het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard.

WOZ. Eiseres bepleit lagere waarde en vervolgens een hogere waarde. Kort voor de zitting bepleit eiseres wederom een lagere waarde. Strijd met goede procesorde.

Bedrijfspand met inpandige woning in aanbouw. Vervangingswaarde. Waardering inclusief BTW. Eigen aankoopprijs. Gronduitgifteprijs vertegenwoordigt in casu de marktwaarde.

Verweerder heeft het bezwaar van eiseres terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Met de rechtbank komt het Hof tot het oordeel dat de hoorplicht is geschonden. Anders dan de rechtbank wijst het Hof de zaak evenwel terug naar de heffingsambtenaar omdat niet is gebleken dat belanghebbende geen terugwijzing wilde

Bezwaar tegen woz-beschikking voor het belastingjaar 2017 niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van een rechtsgeldige machtiging nu het jaartal in de datum van ondertekening handmatig is aangepast. De rechtbank stelt vast dat verweerder in de bezwaarprocedure over het belastingjaar 2016 een op identieke wijze veranderde machtiging kennelijk wel heeft geaccepteerd nu inhoudelijk op dat bezwaar is beslist. Naar het oordeel van de rechtbank kan verweerder in dit specifieke geval niet zonder nadere motivering voor het belastingjaar 2017 anders handelen dan voor het belastingjaar 2016. Het in het verweerschrift beschreven feitencomplex heeft zich immers ook reeds in de bezwaarprocedure voor het belastingjaar 2016 voorgedaan zonder dat verweerder daaraan toen de consequenties heeft verbonden welke hij thans wel daaraan verbindt. De rechtbank acht dit in strijd met de rechtszekerheid. Alleen al hierom is het beroep gegrond.

Art. 17 Overdrachtsfictie. Splitsing appartement. Recht op parkeervergunning. Overdrachtsfictie heeft als gevolg dat waarde bepaald wordt alsof bovenwoning juridisch zelfstandig appartement is en alsof er in gelijke mate recht bestaat op een parkeerverg.

Wet Woz. Bezwaarschriften van twee onafhankelijk van elkaar opererende gemachtigden. Bezwaarschrift tweede gemachtigde terecht buiten behandeling gelaten?

Belanghebbende maakt eerst zelf bezwaar tegen vaststelling woz-waarde, weken later (tijdig) gevolgd door bezwaarschrift van zijn gemachtigde. Rechtbank volgt eiser(s gemachtigde) niet in stelling dat belanghebbende niet zelf bezwaar gemaakt heeft en evenmin dat verweerder onderzoek naar het (enkel) inzenden van een machtiging had moeten verrichten. Voorts door gemachtigde niet aangetoond dat zijn bezwaarschrift (namens belanghebbende) door verweerder is ontvangen voordat op het door belanghebbende zelf ingediende bezwaarschrift is beslist. Echter, door te beslissen op het door de gemachtigde ingediende bezwaarschrift heeft verweerder miskend dat het niet mogelijk is twee maal uitspraak op bezwaar te doen met betrekking tot één woz-beschikking. Beroep gegrond.

WOZ waarde en aanslagen gemeentelijke heffingen. Heffingsambtenaar niet gehouden aan een niet aanvaard compromisvoorstel. Het Hof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank dat belanghebbende zich voor kwijtschelding van de aanslagen tot de civiele rechter moet wenden.

Rechtbank heeft hetzelfde beroep tweemaal geregistreerd en tweemaal een termijn voor herstel van verzuimen gesteld. Ten onrechte is het beroep niet-ontvankelijk verklaard omdat het verzuim niet binnen de eerst gestelde termijn is hersteld.

Bevoegdheidskwestie. Hof rekent te traag handelen door het college van B&W aan de Heffingsambtenaar toe. De Heffingsambtenaar dient de verschuldigde dwangsom wegens het niet tijdig nemen van een beschikking op aanvraag aan belanghebbende te vergoeden. Het hoger beroep is gegrond.

De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de WOZ-waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. Eiser heeft geen belang bij zijn beroepsgrond over de erfpachtcorrectie. Eigen verkoopcijfer van de woning niet bruikbaar.

De rechtbank oordeelt dat de heffingsambtenaar de door hem voorgestane waarde van de onroerende zaak (€ 10.414.500,-) onvoldoende heeft onderbouwd, nu de waarde van de grond met name gebaseerd is op de in 2006 geldende contractuele mogelijkheid tot afkoop van vijftig jaar erfpachtcanon. Het is namelijk niet gebleken dat ook daadwerkelijk een zakelijke transactie met betrekking tot de grond heeft plaatsgevonden. Ook eiseres heeft de door haar verdedigde waarde van € 7.202.000,- naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt. Nu geen van beide partijen de door hen voorgestane waarde aannemelijk heeft gemaakt, stelt de rechtbank deze in goede justitie schattenderwijs vast op € 9.500.000,-.

De belastingdienst van Amsterdam moet de methode aanpassen waarmee zij de erfpachtcorrectie voor woningen berekent.

WOZ woning - beroep ongegrond - erfpachtcorrectie met afgekochte erfpacht correct toegepast (verwijzing naar mk van 28 juni 2018) - voldoende rekening gehouden met verschillen in perceelgroottes - goede berekening grondprijs, ook al is dat geen realiteit

Ontvankelijkheid van het bezwaar dat door de erven is ingesteld. De gemachtigde van de erven overlegt een machtiging van één van de erfgenamen en een testament van de erflater, maar geen verklaring van erfrecht. De rechtbank is van oordeel dat verweerder om een verklaring van erfrecht als bedoeld in de artikelen 4:187 en 4:188 van het Burgerlijk Wetboek heeft kunnen vragen, nu verweerder op basis daarvan onder meer kan vaststellen wie de erfgenamen zijn en of sprake is van een geldig testament. Verweerder hoefde dan ook geen genoegen te nemen met het overgelegde testament van 15 november 2011. Verweerder heeft voldoende mogelijkheid geboden het verzuim, een ontoereikende volmacht, te herstellen. Verweerder was dus bevoegd het bezwaar van eisers niet-ontvankelijk te verklaren. Er is geen reden om aan te nemen dat verweerder niet in redelijkheid van zijn bevoegdheid gebruik heeft kunnen maken. Beroep ongegrond.

Eiseres, een besloten vennootschap, is de gebruiker van een golfcomplex te ‘s-Hertogenbosch. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Verweerder maakt met behulp van de toepasselijke taxatiewijzers de waarde van de onroerende zaak aannemelijk. Eiseres heeft de juistheid van de door verweerder gebruikte cijfers voor de bepaling van de gecorrigeerde vervangingswaarde van de onroerende zaak niet betwist. De rechtbank is van oordeel dat (de gemachtigde van) eiseres, met het eerst op zitting naar voren brengen van argumenten voor waardedruk, de grenzen van het in het kader van de goede procesorde toelaatbare opzoekt. De rechtbank ziet echter geen aanleiding om schending van de goede procesorde aan te nemen. De rechtbank volgt eiseres niet in de gestelde waardedruk. Beroep ongegrond. De rechtbank kent aan eiseres in dit geschil wel een schadevergoeding van € 500 toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

WOZ. Gecorrigeerde vervangingswaarde kinderdagverblijf te Sint-Oedenrode. Verweerder maakt aannemelijk dat hij voldoende rekening heeft gehouden met de economische veroudering van het kinderdagverblijf in verband met de bezettingsgraad. Geen aanleiding om in dit geval een hogere factor voor functionele afschrijving toe te passen dan de factor die verweerder hanteert. Beroep ongegrond.

WOZ (Algemeen)

Uitspraak na verwijzing. Vervolg op arrest van de Hoge Raad van 14 april 2017, nr. 16/05738, ECLI:NL:HR:2017:672, BNB 2017/125. Het Hof is van oordeel dat voor de onderhavige onroerende zaak er geen reden is om af te wijken van het in BNB 1995/228 geformuleerde uitgangspunt dat voor een onroerende zaak als de onderhavige, de waarde in het economisch verkeer niet afwijkt van de gecorrigeerde vervangingswaarde. Vervolgens komt het Hof tot het oordeel dat de heffingsambtenaar aan de hand van de huurwaardekapitalisatiemethode de (na verwijzing verdedigde) waarde aannemelijk heeft gemaakt.

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

WOZ. Art. 40 WOZ; art. 7:4, lid 2, Awb. Grondstaffels die ten grondslag liggen aan waardebepaling. Art. 40 Wet WOZ staat er niet aan in de weg dat de grondstaffels [desgevraagd] moeten worden verstrekt. De verplichting tot het ter inzage leggen van de op de zaak betrekking hebbende stukken strekt zich niet uit tot informatie die het bestuursorgaan zelf niet kan raadplegen. Indien een door het bestuursorgaan genomen besluit geheel of ten dele het resultaat is van een geautomatiseerd proces en de belanghebbende de juistheid van de bij dat geautomatiseerde proces gemaakte keuzes en van de daarbij gebruikte gegevens en aannames wil controleren en zo nodig gemotiveerd betwisten, moet het bestuursorgaan zorgdragen voor de inzichtelijkheid en controleerbaarheid van die keuzes, aannames en gegevens.

Belanghebbende is eigenaar van een recreatiepark. Aan belanghebbende is ter zake van het recreatiepark een WOZ-beschikking gegeven en zijn aanslagen onroerende zaakbelasting opgelegd. Belanghebbende heeft recht op een vergoeding ter zake van het opstellen van een taxatierapport gebaseerd op de norm zoals opgenomen in de Richtlijn van de belastingkamers van de gerechtshoven inzake vergoeding van proceskosten bij WOZ-taxaties voor een incourante niet-woning. Het Hof past bij de berekening van de vergoeding voor de kosten van het bezwaar een wegingsfactor 1 toe en bij de berekening van de vergoeding voor de kosten van de behandeling bij de Rechtbank en het Hof een wegingsfactor van 0,5.

WOZ. Hoorplicht geschonden Het horen is een essentieel onderdeel van de bezwaarschriftprocedure en is onder andere bedoeld om informatie te verzamelen voor een goede besluitvorming en om een oplossing voor problemen te zoeken. Tijdens het horen dient dus een uitwisseling van informatie en wederzijdse standpunten tussen partijen plaats te vinden. Nu de hoorder (de heffingsambtenaar) de hoorzitting niet heeft voorbereid en alleen het standpunt van de gemachtigde van eiser heeft aangehoord, is eiser in dit geval niet op een deugdelijke en zorgvuldige wijze gehoord.

WOZ. Bedrijfsruimte. HWK. Heffingsambtenaar maakt zowel de huurwaarde als de kapitalisatiefactor niet aannemelijk. Beroep gegrond.

WOZ; beroep gegrond: hoorplicht en 7:9 Awb niet geschonden; meting m2 (van bouwtekening) is doorslaggevend, BAG niet; erfpachtcorrectie is incorrect berekend; eiseres heeft de WOZ-waarde ook niet aannemelijk gemaakt: rb verlaagt de WOZ-waarde van € 190.000 naar € 187.000

Belanghebbende heeft o.a. per fax bezwaar gemaakt tegen de WOZ-beschikking. De Heffingsambtenaar heeft het bezwaar wegens termijnoverschrijding niet-ontvankelijk verklaard. In geschil is het antwoord op vraag of belanghebbende ontvankelijk is in zijn bezwaar. Met hetgeen belanghebbende als bewijs heeft aangedragen heeft hij naar het oordeel van het Hof aannemelijk gemaakt dat hij het faxbericht tijdig heeft verzonden naar de gemeente. Ook acht het Hof het aannemelijk dat het faxbericht tijdig door de gemeente is ontvangen. Belanghebbende is ontvankelijk in zijn bezwaar en het Hof gelast dat de Heffingsambtenaar opnieuw uitspraak op bezwaar doet.

WOZ-waarde van een aantal kantoorpanden in kalenderjaar 2016; huurwaardekapitalisatiemethode; verweerder heeft huurwaarde onvoldoende onderbouwd en eiser heeft slechts voor één van de panden een huurwaarde bepleit, die ook onvoldoende is onderbouwd; Verweerder heeft ter onderbouwing van de kapitalisatiefactor verkoopcijfers uit een andere gemeente gebruikt en niet aannemelijk gemaakt dat de ligging vergelijkbaar is; de rechtbank acht deze verkopen niet geschikt als onderbouwing; verweerder heeft het in de door hem overgelegde bottom-up-berekening gehanteerde leegstandsrisico niet aannemelijk gemaakt; ook eiser, die ter onderbouwing van de kapitalisatiefactor enkel een bottom-up-berekening heeft ingebracht, heeft het leegstandsrisico niet aannemelijk gemaakt. De rechtbank stelt de WOZ-waarde van de kantoorpanden in goede justitie vast.

Een potentiële, meestbiedende gegadigde zal met de omstandigheid dat de woning is gelegen nabij een Forensisch Psychiatrische Kliniek rekening houden. Het Hof acht , in het licht van hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd, niet zonder meer aannemelijk dat een koper deze omstandigheid niet in enige mate in negatieve zin zal verdisconteren in de te bieden prijs. Hetgeen de heffingsambtenaar heeft aangevoerd, is onvoldoende voor een ander oordeel.

Verweerder heeft het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard voordat de verleende termijn voor het herstellen van een verzuim is verstreken. De rechtbank is van oordeel dat verweerder hiermee in strijd heeft gehandeld met bepaalde in artikel 6:6 van de Awb. Het beroep is reeds hierom gegrond. De rechtbank ziet aanleiding verweerder te veroordelen in de door eiser gemaakte proceskosten. De daarbij te hanteren wegingsfactor zal de rechtbank – anders dan voorheen – bepalen op 0,5 gelet op de uitspraak van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 15 november 2018 (ECLI:NL:GHSHE:2018:4638) waarin is overwogen dat de wegings-factor 0,5 – onder meer – wordt gehanteerd als een bezwaar evident ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard.

WOZ-waarde woning; hoorplicht niet geschonden nu de heffingsambtenaar belanghebbende meer dan voldoende in de gelegenheid heeft gesteld om te worden gehoord

WOZ. Beroep op gelijkheidsbeginsel slaagt niet. Eiser heeft aannemelijk gemaakt dat tenminste twee (van de drie) door hem aangedragen objecten een lagere WOZ-waarde hebben. Verweerder maakt daarentegen aannemelijk dat de relevante groep waarmee de woning van eiser in verweerders gemeente vergeleken moet worden, groter is dan de drie woningen die eiser heeft genoemd. Daaruit volgt niet dat de woning van eiser te hoog is gewaardeerd.

WOZ; beroep van eiseres op de meerderheidsregel slaagt niet; beroep ongegrond.

WOZ; beroep van eiseres op waarderingsuitzondering slaagt niet.

objectafbakeningsfout. Door het perceel grond niet mee te nemen bij het vaststellen van de WOZ-waarde, heeft verweerder de onroerende zaak te klein afgebakend.

Objectafbakeningsfout. Parkeerterreinen vormen geen samenstel met hotelaccomodatie.

WOZ. Objectafbakening. Eiseres is eigenaar van een pand. Dit pand heeft een open verbinding met twee buurpanden. In de drie panden samen zit één huurder, die een café exploiteert in de drie panden. De rechtbank oordeelt dat sprake is van drie objecten, omdat er drie eigenaren zijn en niet één zakelijke gebruiker. In de waardering heeft de heffingsambtenaar onvoldoende rekening gehouden met de bijzondere situatie. De rechtbank vermindert de waarde.

WOZ: Geen sprake van een samenstel. OZB Kerkenvrijstelling: De activiteiten die in de onroerende zaak plaatsvinden zijn voor minder dan 70% aan te merken als openbare eredienst, waardoor eiseres geen recht heeft op toepassing van de kerkenvrijstelling voor de OZB eigenaar en gebruiker. Beroep op gelijkheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel slaagt niet. Beroep ongegrond.

Wet WOZ; objectafbakening en waardering

WOZ. Objectafbakening. Gebruikersheffing OZB. Kantoorruimte. Gehuurde ruimtes beschikken niet over eigen sanitaire voorzieningen en panty’s. Verweerder heeft de onroerende zaak op de juiste wijze – als één onroerende zaak – afgebakend.

Wet Woz. Objectafbakening en waardevaststelling sportcomplex.

Objectafbakening en WOZ-waardering van een woning die één geheel vormt met een kantoorruimte. Eiser is eigenaar van de woning; het kantoor is in eigendom bij de BV waarvan eiser bestuurder en enig aandeelhouder is. De rechtbank oordeelt dat sprake is van separate gebouwde eigendommen, waardoor de woning terecht zelfstandig is gewaardeerd. De eigendomsconstructie heeft niet een zodanig waardedrukkend effect dat aan de woning als zelfstandig object geen enkele waarde kan worden toegekend.

Wet Woz. Waardevaststelling zorghotel.

In hoger beroep is in geschil of de heffingsambtenaar de waarde van de onroerende zaak te hoog heeft vastgesteld. Belanghebbende doet (onder andere) een beroep op het gelijkheidsbeginsel. Het gelijkheidsbeginsel is niet geschonden. Omdat sprake is van fouten in de waardering is geen sprake van begunstigend beleid. Ook de meerderheidsregel is niet van toepassing.

Art. 8:54 Awb: kennelijk niet-ontvankelijk. Eenmanszaak van belanghebbende ten onrechte als de belanghebbende aangemerkt. Het niet overleggen van een uittreksel uit het handelsregister kon geen grond zijn voor het niet-ontvankelijk verklaren van het beroep.

Ontvankelijkheid bezwaar. De rechtbank overweegt dat eiseres nadat zij de beschikking had ontvangen, het taxatierapport op internet had kunnen raadplegen en dit ook gold voor de gemachtigde. Beroep ongegrond.

Wet Woz. Ontvankelijkheid hoger beroep. Termijnoverschrijding.

Beroep ongegrond - WOZ - fictie - overdrachtsfictie - erfpachtcorrectie - correctie naar waardepeildatum

Wet Woz. Waardevaststelling kantine en kleedruimten. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Wet WOZ: Handelt eiseres door haar manier van procederen in strijd met de eisen van de goede procesorde? Eiseres heeft in haar nadere beroepschrift, ingediend op 25 april 2018, haar eerder ingenomen standpunt ten aanzien van de WOZ-waarde gewijzigd in een tegenovergesteld standpunt (de waarde is niet te hoog maar te laag). Naar het oordeel van de rechtbank handelt eiseres door haar manier van procederen niet in strijd met de eisen van de goede procesorde. Vooropgesteld wordt dat de omvang van het geding de WOZ-waarde is en dat het sinds de wijziging van artikel 29 van de Wet WOZ per 1 oktober 2015 voor belanghebbende mogelijk is om een hogere WOZ-waarde te bepleiten. De wijziging van het standpunt van eiseres is ingegeven door de inhoud van het taxatierapport van verweerder en het uiteindelijke standpunt va eiseres is gebaseerd op dit taxatierapport. Verweerder kan dus niet (helemaal) verrast zijn door de handelswijze van eiseres. Bovendien heeft eiseres haar (wijziging van) standpunt enige tijd voor de zitting kenbaar gemaakt, zodat verweerder nog voldoende tijd had om zijn standpunt nader te bepalen.

Procesbelang huurder bij WOZ-beschikking. Woningstichting Y hanteert een huurprijsbeleid. Het geschil tussen partijen heeft zich in hoger beroep toegespitst op de vraag of aan het beleid van de woningstichting Y de door belanghebbende gestelde uitleg moet worden gegeven. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat onvoldoende is onderbouwd dat een verlaging van de WOZ-waarde daadwerkelijk tot een lagere huurprijs leidt en die overweging (mede) van belang geacht voor haar oordeel over de aanwezigheid van een procesbelang van belanghebbende. Voor de aanwezigheid van een dergelijk belang is voldoende dat op grond van hetgeen belanghebbende heeft gesteld een lagere dan de vastgestelde WOZ-waarde voor haar tot een lagere huur zou kunnen leiden en beantwoording van deze vraag enig rechterlijk (feitelijk en/of juridisch) onderzoek vergt. Volgt terugwijzing.

Wet Woz. Proceskosten. Hoorzitting. Vormt inpandige opname een hoorzitting?

Proceskostenvergoeding. De rechtbank wijkt af van de door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch in de uitspraak van 15 november 2018 (ECLI:NL:GHSHE:2018:4638) gegeven richtsnoer ten aanzien van het toekennen van een proceskostenvergoeding voor het indienen van een conclusie van repliek. Uitgangspunt van artikel 8:43 van de Awb is dat de belastingrechter gelegenheid kan geven te repliceren. De rechtbank is van oordeel dat van deze mogelijkheid slechts zeer beperkt gebruik moet worden gemaakt en moet worden voorbehouden voor zaken waarbij – met name gelet op de complexiteit – de rechtbank dit voor een efficiënt procesverloop noodzakelijk acht. Door zelf conform artikel 8:43 van de Awb regie te voeren ten aanzien van het repliceren wordt door de rechtbank een efficiënt procesverloop gewaarborgd.

Vaststelling woz-waarde van 28 onroerende zaken in 9 verschillende gemeenten in één besluit. Bij de uitspraak op bezwaar is enkel het bezwaar met betrekking tot één in Maastricht en twee in Heerlen gelegen objecten gegrond verklaard en is de waarde verlaagd. Belanghebbende stelt dat de wegingsfactor voor proceskostenvergoeding 1,5 moet zijn in plaats van 1. De rechtbank is van oordeel dat de in een voorkomend geval voor vergoeding in aanmerking te brengen proceshandelingen van een gemachtigde in beginsel per gemeente dienen te worden berekend. In het onderhavige geval is echter sprake van negen verweerders, waardoor de aanslagen enkel en alleen vanwege het feit dat het gemeenten betreft die – kort gezegd – de uitvoering van de lokale belastingheffing hebben overgedragen aan een gemeenschappelijke regeling op één aanslagbiljet staan. Dit betekent vervolgens echter niet dat ook in het geval van meerdere verweerders niet tot samenhang kan worden geconcludeerd. Als er sprake is van een bezwaar of beroep met een vergelijkbaar – niet inhoudelijk – geschilpunt, bijvoorbeeld omdat enkel een proceskostensystematiek ter discussie staat, hebben de werkzaamheden van een gemachtigde immers vergelijkbaar kunnen zijn.

Wet Woz. Proceskosten. Beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Bezwaar tegen twee WOZ-beschikkingen die zijn verenigd in één geschrift. Voor berekening proceskostenvergoeding één punt voor bezwaarschrift en één punt voor horen.

Voor de toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht wordt een bezwaar gericht tegen meerdere besluiten op één aanslagbiljet aangemerkt als één bezwaar.

Het geschil heeft betrekking op de vraag of er in het kader van de proceskostenvergoeding in beroep sprake is van één zaak. De rechtbank is, gelet op het feit dat artikel 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) zowel van toepassing is op de bezwaar- als de beroepsfase, van oordeel dat het arrest van de Hoge Raad van 12 april 2013 (ECLI:NL:HR:2013:BZ6822) waarin is overwogen dat voor de toepassing van artikel 7:15, tweede lid, van de Awb en het Bpb sprake is van één bezwaar indien dit is gericht tegen meerdere op één aanslagbiljet vermelde besluiten, analoge toepassing vindt in de beroepsfase. De rechtbank heeft in de uitspraak van 18 juli 2017 (ECLI:NL:RBLIM:2017:6930) bij genoemd arrest van de Hoge Raad kanttekeningen geplaatst. Gelet op die kanttekeningen is de rechtbank van oordeel dat in het onderhavige geval voor het beroep met betrekking tot de onroerende zaak gelegen te Sittard één punt dient te worden toegekend en voor de beroepen met betrekking tot de onroerende zaken gelegen te Stein eveneens één punt nu, zoals is overwogen in de uitspraak van 18 juli 2017, de in een voorkomend geval voor vergoeding in aanmerking te brengen proceshandelingen van een gemachtigde in beginsel per gemeente dienen te worden berekend.

Belanghebbende heeft recht op proceskostenvergoeding voor het in de bezwaarfase opgemaakte taxatierapport. Ontvangst van het taxatierapport door heffingsambtenaar is niet relevant.

De heffingsambtenaar maakt de vastgestelde WOZ-waarde van recreatiewoning aannemelijk.

Geen correctie op de verkoopprijs van referentieobjecten vanwege verkoop ervan met inbegrip van een rendementsgarantie van 6 % van de koopsom per jaar, gedurende 5 jaren. Uit de stukken is niet af te leiden dat aan de kopers van recreatiewoningen in Waterparc Veluwemeer een rendementsgarantie is afgegeven.”

Wet WOZ. De door de Heffingsambtenaar aangedragen vergelijkingspanden kunnen niet als referentieobjecten dienen, omdat ze een geheel andere uitstraling hebben, van een ander bouwtype zijn en in andere plaatsen/dorpskernen liggen dan belanghebbendes onroerende zaak. Van de drie door belanghebbende aangedragen referentieobjecten is slechts één voldoende vergelijkbaar, hetgeen onvoldoende basis vormt om de door belanghebbende verdedigde waarde te onderbouwen. Het Hof stelt daarom de waarde vast in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling schoolgebouw. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Technische Afschrijving. Verlenging resterende levensduur?

Wet Woz. Waardevaststelling schoolgebouw. Waardebepaling in goede justitie.

Een Stichting is eigenaar/gebruiker van meerdere (school)gebouwen, die op drie verschillende locaties, geclusterd bij elkaar liggen. Voor iedere locatie heeft de heffingsambtenaar een aparte WOZ-beschikking/OZB-aanslag opgelegd. Objectafbakening. Volgens de rechtbank behoren de eigendommen, naar de omstandigheden beoordeeld (afstand tussen de locaties, goede verbindingen tussen de locaties, gedeelde voorzieningen en faciliteiten, en – doorslaggevend – één organisatorisch doel), bij elkaar en vormen daarom een samenstel als bedoeld in artikel 16, aanhef en onder d, van de Wet WOZ.

WOZ. Art. 40 WOZ; art. 7:4, lid 2, Awb. Grondstaffels die ten grondslag liggen aan waardebepaling. Art. 40 Wet WOZ staat er niet aan in de weg dat de grondstaffels [desgevraagd] moeten worden verstrekt. De verplichting tot het ter inzage leggen van de op de zaak betrekking hebbende stukken strekt zich niet uit tot informatie die het bestuursorgaan zelf niet kan raadplegen. Indien een door het bestuursorgaan genomen besluit geheel of ten dele het resultaat is van een geautomatiseerd proces en de belanghebbende de juistheid van de bij dat geautomatiseerde proces gemaakte keuzes en van de daarbij gebruikte gegevens en aannames wil controleren en zo nodig gemotiveerd betwisten, moet het bestuursorgaan zorgdragen voor de inzichtelijkheid en controleerbaarheid van die keuzes, aannames en gegevens.

WOZ; object als woning te kwalificeren en aldus woningtarief van toepassing; beroep gegrond.

De rechtbank acht een vergoeding van 4 uur voor een taxatie van een agrarisch complex voldoende, evenals een wegingsfactor 1 bij de vaststelling van de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Art. 7:2 e.v. Awb; Verzoek van belanghebbende om in bezwaar telefonisch te worden gehoord. Belangenafweging.

WOZ-waarde. Transparantie taxatie. Waardevaststelling is juist. Dwangsom wegens niet tijdig beslissen. Elektronische weg is opengesteld voor bezwaar, dus ook voor ingebrekestelling.

WOZ-beschikking. Belanghebbende heeft met de gemeente over voorafgaande jaren een overeenkomst gesloten. Uit de tekst van de vaststellingsovereenkomst volgt niet dat de Heffingsambtenaar ook voor het onderhavige tijdvak hieraan zou zijn gebonden. Met betrekking tot de waarde van de onroerende zaak heeft de Heffingsambtenaar voldaan aan de op hem rustende bewijslast. Zoals uit de matrix van de Heffingsambtenaar blijkt is in de waarde-opbouw van de onroerende zaak en bij de verkoopcijfers van de referentie-objecten rekening gehouden met de ligging aan de A2.

Wet WOZ. Samenstel in de zin van artikel 16 onder d van de Wet WOZ. Woning en schuur op 400 meter van elkaar, met een weg ertussen en meerdere andere objecten. Zonnepanelen op het dak van de schuur zijn vooral bedoeld voor stroomopwekking ten behoeve van de woning. Eiser moet over de geleverde energie voor zijn woning energiebelasting betalen, ook over de stroom die is opgewekt met behulp van de zonnepanelen op de schuur. Om deze heffing van energiebelasting te voorkomen bepleit hij, op advies van de Belastingdienst, dat sprake is van een samenstel tussen de woning en de schuur. Rechtbank wijst dit af, omdat alleen de opwekking van zonne-energie voor de woning niet voldoende is om te voldoen aan de vereisten voor een samenstel.

Proceskostenvergoeding nadat beroep door belanghebbende is ingetrokken.

Rechtbank verhoogt WOZ-waarde.

WOZ Woning. De prijs “vrij op naam” of de stichtingskosten zijn niet per definitie gelijk aan de WOZ-waarde als uit analyse blijkt dat die niet in een goede verhouding staat tot gerealiseerde verkoopprijzen van vergelijkingsobjecten.

Bij acht besluiten van respectievelijk 23 mei 2016 (3x), 24 mei 2016, 10 juni 2016 (2x), 13 juni 2016 en 14 juni 2016 heeft de heffingsambtenaar de verzoeken van [appellant] om openbaarmaking van informatie op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (hierna: de Wob) gedeeltelijk toegewezen en voor het overige afgewezen.

De rechtbank overweegt dat indien een ambtenaar, van wie vaststaat dat die medewerker WOZ-zaken is, een toezegging doet aan een belastingplichtige, in de regel mag worden aangenomen dat die ambtenaar daartoe bevoegd is. Hij doet die toezegging dan namens de heffingsambtenaar. Er is niet gebleken van bijzondere omstandigheden die ertoe zouden moeten leiden dat de toezegging in de e-mail niet aan verweerder kan worden toegerekend. Dit leidt tot het oordeel dat verweerder met deze e-mail het in rechte te beschermen vertrouwen heeft gewekt.

WOZ 2016. Agrarisch complex. Naar het oordeel van de rechtbank is de cultuurgrondvrijstelling niet van toepassing. Daarnaast maken beide partijen naar het oordeel van de rechtbank de door hen voorgestane waardering van de grond niet aannemelijk. De rechtbank bepaalt de WOZ-waarde schattenderwijs. Beroep gegrond. Naar het oordeel van de rechtbank hoeft verweerder de kosten van het taxatieverslag niet te vergoeden nu de gemachtigde en de taxateur één en dezelfde persoon zijn.

Ondanks een hoge correctiefactor voor kwaliteit en onderhoud is de waarde van het appartement in dit geval onvoldoende inzichtelijk gemotiveerd. Geen inzichtelijke motivering van de (deel)waarde van de tuinen van de vergelijkingsobjecten. Onvoldoende gemotiveerd dat rekening is gehouden met de regel van de afnemende meerwaarde.

WOZ waarde bedrijfscomplex. In een situatie waarin partijen er niet over van mening verschillen dat de waarde in het economisch verkeer (WEV) en de gecorrigeerde vervangingswaarde (GVW) aan elkaar gelijk zijn, staat naar het oordeel van de rechtbank niets eraan in de weg om deze aan elkaar gelijk zijnde waarden vast te stellen via een gecorrigeerde vervangingswaarde berekening, indien - zoals hier - geschikte referentieobjecten niet voorhanden zijn. Heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat beschikte waarde niet te hoog is.

De heffingsambtenaar heeft bij het vaststellen van de WOZ-waarde ten onrechte geen rekening gehouden met de mindere ligging van de onroerende zaak, zodat de waarde niet aannemelijk is gemaakt. Belanghebbende maakt de waarde evenmin aannemelijk. De rechtbank bepaalt de waarde in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsruimte met opslagtanks. Tanks onroerend? Waardebepaling in goede justitie.

WOZ-waarde bedrijfsverzamelgebouw. Objectafbakening. HWK-methode.

WOZ. Bedrijfswoning op een industrieterrein. Verweerder heeft geen verkooptransacties overgelegd van vergelijkbare woningen. Evenmin biedt verweerder met verifieerbare gegevens inzicht in de wijze waarop de waarde is bepaald. Daarbij houdt verweerder er bovendien geen rekening mee dat alleen sprake kan zijn van een bedrijfswoning, overeenkomstig het bestemmingsplan, als die woning onlosmakelijk verbonden is met een bedrijfspand. Bij de woning van eiser ontbreekt die relatie en is sprake van bewoning in strijd met het geldende bestemmingsplan. Het bestemmingsplan heeft voor de woning van eiser een waardedrukkende invloed, omdat zijn woning niet als woning verkoopbaar is. De rechtbank stelt de waarde schattenderwijs vast.

WOZ-waarde bemand tankstation. Verweerder heeft de Taxatiewijzer Motorbrandstofverkooppunten gehanteerd en de daarin voorgeschreven REN-methode ter bepaling van de locatiewaarde. De rechtbank ziet geen aanleiding om eraan te twijfelen dat de REN-methode niet door de branche zou worden gedragen. In het door eiseres aangehaalde artikel wordt deze methodiek juist onderschreven. Ook aan de eigen ervaring van eiseres' taxateur in de periode dat hij zitting had in de VPNI, dat in die periode de taxatiemethode niet ter sprake is gekomen, sluit niet uit dat de REN-methode, zoals in het voorwoord van de taxatiewijzer staat, een grote acceptatiegraad in de branche heeft.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsgebouw (showroom en opslag)

WOZ. Pas ter zitting heeft (de gemachtigde van) eiser het standpunt ingenomen dat een hogere waarde moet worden vastgesteld, terwijl in de bezwaarprocedure en het beroepschrift een lagere waarde werd bepleit. Een dergelijke standpuntwijziging acht de rechtbank in strijd met de goede procesorde en wordt daarom buiten beschouwing gelaten.

De (geïndexeerde) verkooptransactie van een (vrijwel) identiek winkelpand, gelegen nabij de onroerende zaak en op een locatie waar meerdere winkels zijn gevestigd, is bij uitstek geschikt als onderbouwing van de waarde. Eiseres, een besloten vennootschap, heeft de bruikbaarheid van deze transactie niet bestreden, maar gesteld dat verweerder meerdere verkoop- en huurtransacties had moeten gebruiken om via de methode van huurwaardekapitalisatie de waarde te bepalen. De rechtbank oordeelt dat verweerder met dit ene verkoopcijfer de waarde aannemelijk maakt. Dat in dit geval de waarde op een andere manier, bijvoorbeeld door middel van de door eiseres genoemde methode, bepaald kan worden, is dan verder niet van belang.

De rechtbank acht de ingrijpende standpuntwijziging binnen de tiendagentermijn in strijd met de goede procesorde. Ook omdat eiser in alle zaken refereert aan een eigen verkoopcijfer, afgeleid uit een transactie die al veel eerder, najaar 2017, heeft plaatsgevonden en hij de onderliggende stukken van deze transactie niet heeft ingezonden. Daarnaast heeft hij op een dusdanig korte termijn voor de zitting vanwege die transactie een hogere waarde aan de onroerende zaken gekoppeld dat het voor verweerder niet mogelijk was om te reageren en om te kijken wat de consequenties daarvan zijn voor de waarde waarbij onder meer de vraag speelt of de verkoop onder normale of bijzondere omstandigheden plaatsvond.

Het geschil betreft de WOZ waarde van beide woningen. Verweerder maakt niet aannemelijk dat de waarden van de woningen niet op een te hoog bedrag zijn vastgesteld. Verweerder heeft de waarden enkel gebaseerd op de door eiser betaalde koopprijzen. Ook eiser maakt de door hem verdedigde waarde niet aannemelijk. De rechtbank bepaalt de waarden van de woningen schattenderwijs. De beroepen zijn gegrond.

WOZ-waarde winkelunits. Verordening niet onverbindend, geen strijdigheid met abbb. Geen individuele buitensporige last. Beide partijen maken het lleegstandsrico-percentage niet aannemelijk.In goede justitie op 90& van de vastgestelde waarde.

Uitspraak op bezwaar wordt vernietigd wegens schending hoorplicht. Rechtsgevolgen worden in stand gelaten, omdat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de WOZ-waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld. Voldoende rekening gehouden met geluidsoverlast van een school. Eiser heeft geen belang bij zijn beroepsgrond over de erfpachtcorrectie.

WOZ-waarde van groot kantoorpand. De heffingsambtenaar maakt de beschikte waarde van € 39.689.000 (in beroep € 38.250.000) niet aannemelijk. De koopprijs en huurprijs in 2014 kunnen als zodanig niet dienen voor de onderbouwing van de woz-waarde per wpd 1 januari 2016, omdat moet worden geabstraheerd van de invloeden, zoals een betrouwbare huurder en langlopend huurcontract, die de koopprijs hebben beïnvloed. Eiseres maakt de door haar voorgestane woz-waarde van € 10.700.000 niet aannemelijk. De huurwaarde is gebaseerd op de vraagprijs van veel kleinere units en de (lage) kapitalisatie factor is gebaseerd op een aangenomen leegstandscorrectie van 50%. De rechtbank bepaalt de woz-waarde in goede justitie op € 28.000.000.

Wet WOZ: waarde is vastgesteld met behulp van de gecorrigeerde vervangingswaarde en vastgesteld binnen de bandbreedten van de Taxatiewijzer Sport. Waardebepaling op basis van historische kostprijzen verdraagt zich niet met het stelsel van de wet. Geluids- en lichtoverlast geven geen aanleiding tot verlaging van de waarde nu deze los moeten worden gezien van de gecorrigeerde vervangingswaarde.

Wet WOZ. Waardering van een hotel. Verweerder is niet verplicht om het hotel op basis van de Taxatiewijzer Hotels te waarderen. Het staat verweerder vrij om bij het bepalen van de waarde een bepaalde methode te kiezen. Verweerder maakt vervolgens aannemelijk dat de door hem aangehouden huurwaarde en kapitalisatiefactor niet te hoog is.

Eiser kon, gelet op het bepaalde in de artikelen 7:1 en 8:1 van de Awb en artikel 26a, eerste lid, van de Awr geen beroep instellen bij de rechtbank tegen een niet aan hem gericht besluit. Artikel 6:13 van de Awb staat aan de ontvankelijkheid van het beroep niet in de weg en niet-ontvankelijkverklaring wegens overschrijding van de beroepstermijn dient achterwege te blijven, omdat eiser niet redelijkerwijs verweten kan worden dat hij geen bezwaar heeft gemaakt tegen de WOZ-beschikking die hij als eigenaar heeft ontvangen. Het beroep is evenwel niet-ontvankelijk nu het door eiser gestelde geen rechtens te respecteren belang is dat onder de reikwijdte van de Wet WOZ valt.

Wet WOZ: waarde is vastgesteld met behulp van de gecorrigeerde vervangingswaarde en vastgesteld binnen de bandbreedten van de Taxatiewijzer Sport. Restwaarden terecht niet op nihil gesteld. Rechtbank komt niet toe aan de extra bewijsopdracht aan verweerder.

WOZ-waarde kantoor. Huurwaardekapitalisatiemethode. Berekening erfpachtcorrectie niet-woningen. Het gerechtshof Amsterdam heeft in de uitspraak van 2 oktober 2014 (ECLI:NL:GHAMS:2014:5966) geoordeeld dat de wijze waarop door de heffingsambtenaar de erfpachtcorrectie wordt berekend een juiste methode is. De rechtbank legt uit hoe de heffingsambtenaar de correctie berekent bij niet-woningen. De rechtbank ziet in wat door eiseres is aangevoerd geen grond om ten aanzien van die methode een ander standpunt in te nemen dan het gerechtshof. De heffingsambtenaar heeft de erfpachtcorrectie deugdelijk onderbouwd.

WOZ-waarde kantoorgebouw belastingjaren 2015 en 2016. Hwk-methode. Eiseres heeft haar stelling, dat de heffingsambtenaar de erfcorrectie van de vergelijkingsobjecten niet goed heeft vastgesteld, onvoldoende onderbouwd. De heffingsambtenaar heeft niet inzichtelijk gemaakt hoe hij de huur en de kraag van de vergelijkingsobjecten heeft vastgesteld. De heffingsambtenaar en eiseres hebben beiden hun waarde niet aannemelijk gemaakt. Daarom heeft de rechtbank zelf de waarde schattenderwijs vastgesteld.

Woz-waarde kantoorpand met 80 parkeerplaatsen; huurwaardes door verweerder niet onderbouwd met huurcontracten; ook eiseres heeft naar voren gebrachte verkooptransacties niet voorzien van de bij die panden behorende huurwaardegegevens; rechtbank stelt zelf bruto kapitalisatiefactor vast op 7,3 via zogenoemde bottum-up methode; rechtbank stelt waarde vast op € 2.737,000,00.

MK. Wet woz. Waardering kinderdagverblijf. Marktsituatie en bezettingsgraad. Functionele veroudering niet onderbouwd. Beroep ongegrond.

Waardering op de voet van artikel 17, derde lid, van de Wet waardering onroerende zaken: Uitgangspunt dat bij een kinderdagverblijf sprake is van economische veroudering bij een bezettingsgraad lager dan 100% is onjuist. Reeds omdat de feitelijke bezettingsgraad van het door eiseres geëxploiteerde kinderdagverblijf hoger is dan landelijk gemiddeld is er geen sprake van een - tot een neerwaartse correctie van de gecorrigeerde vervangingswaarde - leidende onderbezetting .

Samenvatting: Waarde kinderdagverblijf. Correctie wegens functionele veroudering (marktsituatie in de kinderopvang en structurele leegstand)?

WOZ-waarde van een melkveebedrijf met bedrijfswoning. 1. Is sprake van een onjuiste objectafbakening? 2. Is de door de Rechtbank per 1 januari 2014 vastgestelde WOZ-waarde van € 453.000 te hoog? 3. Heeft belanghebbende recht op schadevergoeding als bedoeld in artikel 8:88 van de Awb? Het Hof beantwoordt deze vragen ontkennend, maar constateert wel dat de Rechtbank geen beslissing heeft genomen op het door belanghebbende gedane verzoek zijn verletkosten voor het bijwonen van de zittingen bij de Rechtbank te vergoeden. Derhalve is het hoger beroep toch gegrond en kent het Hof een proceskostenvergoeding toe in beroep en hoger beroep.

WOZ-waarden (belastingjaren 2014 en 2015) van een evenemententerrein en een rij- en antisliptrainingen parcours (Parcours) in Rosmalen. Partijen komen na de (tweede) behandeling op zitting tot een compromis voor de waarden van het evenemententerrein voor beide belastingjaren. Omdat bij het andere object, Parcours, sprake is van een incourante onroerende zaak die volledig in de commerciële sfeer wordt gebezigd, komt naar het oordeel van de rechtbank de gecorrigeerde vervangingswaarde overeen met de bedrijfswaarde van dit object. Eiseres 1, een besloten vennootschap en eigenaar van Parcours, heeft ter zitting desgevraagd aangegeven dat zij, als de rechtbank oordeelt dat de WOZ-waarde van Parcours moet worden bepaald op de bedrijfswaarde, zich kan vinden in de door verweerder vastgestelde waarden van Parcours voor beide kalenderjaren en in zoverre dus niet vasthoudt aan de door haar (subsidiair) bepleite, lagere, gecorrigeerde vervangingswaarde. Voorts heeft eiseres 1 desgevraagd te kennen gegeven met de door haar bepleite bedrijfswaarden, die hoger zijn dan de door verweerder vastgestelde waarden, geen hogere waarden te bepleiten. Gelet daarop komt de rechtbank tot de conclusie dat geen aanleiding bestaat te oordelen dat de door verweerder voor Parcours vastgestelde waarden voor kalenderjaar 2014 en 2015 te hoog zijn. De rechtbank kent eiseressen proceskostenvergoeding toe voor de bezwaar- en beroepsfase, alsmede de gemaakte taxatiekosten. Ook kent de rechtbank aan eiseressen in dit geschil een schadevergoeding van € 1.500 toe wegens overschrijding van de redelijke termijn die gelijkelijk moet worden verdeeld over eiseressen.

WOZ 2015 en 2016. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de door hem voorgestane waarde van het filiaal voor het jaar 2015 aannemelijk gemaakt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Eiseres heeft voor het jaar 2015 wel recht op een immateriële schadevergoeding. Voor het jaar 2016 heeft eiseres een hogere WOZ-waarde bepleit dan verweerder. Eiseres heeft de door haar voorgestane waarde naar het oordeel van de rechtbank aannemelijk gemaakt, beroep gegrond.

In hoger beroep is in geschil of de beslissing van de Rechtbank kan worden gevolgd en, zo het Hof deze niet volgt, of de waarde van de onroerende zaken op een juist bedrag is vastgesteld, welke vragen de heffingsambtenaar bevestigend en belanghebbende ontkennend beantwoordt.

Het geschil spitst zich toe op de vraag of verweerder het recreatieterrein terecht heeft aangemerkt als een niet-woning zoals bedoeld in artikel 220a, tweede lid van de Gemeentewet. Doorslaggevend is in dit verband of 70% of meer van de waarde van het recreatieterrein dient tot woning dan wel volledig dienstbaar is aan woondoeleinden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder met zijn taxatierapport en gegeven toelichting voldoende aannemelijk gemaakt dat het recreatieterrein niet in hoofdzaak tot woning dient en daarom terecht als niet-woning is aangeslagen. Omdat verweerder evenwel noch in het primaire besluit noch in het bestreden besluit toepassing heeft gegeven aan de woondelenvrijstelling voor die onderdelen van de onroerende zaak die wel in hoofdzaak tot wonen dienen dan wel dienstbaar zijn aan woondoeleinden, kan het besluit op dit punt in rechte geen stand houden en is het beroep gegrond.

Wet WOZ. Waardering van twee agrarische objecten. Een agrarisch (gemengd) bedrijf met bedrijfswoning en een op hetzelfde perceel gelegen (afzonderlijke) agrarische woning. Waardepeildatum 1 januari 2016 is in geding. Eiseres maakt niet aannemelijk dat er voldoende vergelijkbare verkopen in de regio voorhanden zijn, zodat de waarde van beide objecten wordt bepaald aan de hand van de toepasselijke agrarische taxatiewijzers. Dat in de taxatiewijzer die ziet op 1 januari 2016 is vermeld dat vergelijking van de geschoonde koopsommen van de voor de marktanalyse gebruikte transacties van melkveehouderijbedrijven met de in TIOX gevonden modelwaarden een gemiddelde afwijking van 13% heeft laten zien, leidt niet tot de conclusie dat verweerder de (totale) modelwaarde uit TIOX van het agrarisch object had moeten corrigeren met deze 13%. In de kengetallen voor waardepeildatum 1 januari 2016 is reeds rekening gehouden met het door eiseres gestelde. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat in haar geval, waarin het bovendien geen ‘zuiver’ melkveebedrijf, maar een gemengd bedrijf betreft, wel aanleiding bestaat voor een neerwaartse correctie op de modelwaarde vanwege de situatie in de melkveehouderij. Vastgestelde waarden voor beide objecten niet te hoog. Beroep ongegrond.

Waardering op prominente locatie gelegen bedrijfspand in verhuurde staat. Toepassing arrest Hoge Raad 25 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:982, BNB 2014/169 (over de leegstandsfictie). Evenals het de rechtbank is het Hof van oordeel dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de WOZ-waarde van het bedrijfspand niet te hoog is vastgesteld. Het hoger beroep is ongegrond.

Wet WOZ. Waardering van een gemeenschapshuis. Eiseres, een stichting, is eigenaar en gebruiker van het object. Niet in geschil is dat sprake is van een incourant object en dat de waarde bepaald dient te worden op de gecorrigeerde vervangingswaarde. De rechtbank is van oordeel dat verweerder met hetgeen hij heeft overgelegd en aangevoerd, waaruit – kort gezegd – naar voren komt dat het gebouw nog volop in gebruik is, aan de daaraan te stellen eisen voldoet en er geen plannen zijn om het huidige gebruik binnen afzienbare tijd te beëindigen, de door hem toegepaste verlenging van de (beoogde) levensduur en de nieuwe inschatting van de restwaarde voldoende aannemelijk heeft gemaakt. Ook overigens slaagt verweerder er in de waarde aannemelijk te maken. Beroep ongegrond.

Wet WOZ. Waardering van een hotel. Eiseres, een besloten vennootschap, is de gebruiker van het hotel. Standpunt van eiseres ten aanzien van de objectafbakening niet tardief. Verweerder heeft ten onrechte grond van twee percelen toegerekend aan de onroerende zaak, terwijl eiseres niet de gebruiker was van die grond. De rechtbank bakent het object op de juiste wijze af. Verweerder maakt, uitgaande van de juiste objectafbakening en met behulp van de toepasselijke taxatiewijzer, de waarde van de onroerende zaak aannemelijk. Weliswaar is de onroerende zaak sinds medio 2017 als hotel in gebruik, maar verweerder heeft bij het bepalen van de gecorrigeerde vervangingswaarde de Taxatiewijzer Verzorging per waardepeildatum 1 januari 2016 als uitgangspunt genomen en is voor alle aanwezige ruimtes uitgegaan van het archetype klooster (archetype L5730000), zoals dat in deze taxatiewijzer wordt gehanteerd, ongeacht het toekomstige gebruik van die ruimtes in het in 2017 te realiseren hotel. De rechtbank stelt de waarde van het door eiseres gebruikte object in goede justitie vast door op de door verweerder vastgestelde WOZ-waarde van het object in mindering te brengen de waarde die in de taxatie van verweerder toekomt aan de grond die niet behoort tot het object dat bij eiseres in gebruik is.

Wet WOZ. Waardering van een hotel. Eiseres, een besloten vennootschap, is de gebruiker van het hotel. Objectafbakening niet onjuist. Verweerder bepaalt de waarde van het hotel op basis van de aankoopprijs die door de eigenaar is betaald kort voor de waardepeildatum. De rechtbank is van oordeel dat verweerder met zowel het tijdsverloop tussen de transactiedatum en waardepeildatum, als de invloed van de huurovereenkomst op de prijsvorming van de verkooptransactie en met de mutatieleegstand voldoende rekening heeft gehouden. Verweerder heeft de WOZ-waarde immers € 1.915.000 lager vastgesteld dan de verkoopprijs.

MK. Wet woz. Waardering kinderdagverblijf. Verzoek tot toepassing van functionele veroudering i.v.m marktsituatie en bezettingsgraad niet onderbouwd. Ongegrond.

MK. Wet woz. Waardering kinderdagverblijf. Machtiging Previcus Vastgoed voldoet niet. Beroep niet-ontvankelijk.

WOZ, pluimveebedrijf, verweerder heeft waarde niet aannemelijk gemaakt, Taxatiewijzer gebaseerd op slechts één verkooptransactie

Artikel 2, lid 1, aanhef en letter f, Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Geen waarderingsvrijstelling voor naast een dijk gelegen zones waarin voorschriften en beperkingen gelden ter bescherming van die dijk (HR 10 november 2017, ECLI:NL:HR:2017:2828).

WOZ-waardering varkenshouderij aan de hand van de Taxatiewijzer

Waardering van een verzorgingstehuis op basis van de taxatiewijzer Verzorging. Kan de levensduur van de installaties worden verlengd?

WOZ waardebepaling artikel 17 Wet WOZ Waardering WOZ van winkel in [naam] in winkelcentrum […]. Huurwaarde niet meer in geschil. Kapitalisatiefactor berekend aan de hand van marktgegevens uit de binnenstad. Verweerder heeft hoogte kapitalisatiefactor voldoende aannemelijk gemaakt. Beroep ongegrond.

Wet WOZ. Waardering van een winkelpand. Er zijn onvoldoende aanknopingspunten om het eigen huurcijfer marktconform te achten voor de situatie rondom waardepeildatum. Verweerder heeft dit huurcijfer daarom terecht niet als uitgangspunt genomen.

Wet WOZ. Waardering van een winkelruimte. Het eigen huurcijfer is in dit geval bruikbaar en gaat boven een huurwaarde die is gebaseerd op moeilijk vergelijkbare referentieobjecten, waaronder een vraaghuur.

Waardering van een winkelruimte in het centrum van [plaats]. Nu de Heffingsambtenaar noch belanghebbende de waarde aannemelijk heeft gemaakt, stelt het Hof de waarde in goede justitie vast op € 405.000.

Wet waardering onroerende zaken; waardering van een winkelruimte; kapitalisatiefactor; leegstandsrisisco

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning

Wet WOZ. Waardering van woonzorgcentrum voor ouderen. In hoeverre hebben sloopplannen invloed op de waarde?

Art. 220a Gemeentewet, art. 7:15 Awb OZB / verzorgingshuis woning of niet-woning? Wegingsfactor in bezwaar zwaar of zeer zwaar? De rechtbank acht aannemelijk dat de gangen grenzend aan de eigen kamers van de bewoners doorgaans mede worden gebruikt in verband met het verlenen van zorg door het verzorgend personeel aan de bewoners. Daarmee dienen de gangen niet tot woning en zijn zij niet volledig dienstbaar aan woondoeleinden. Voor dat geval is niet in geschil dat de aanslag gebruikersbelasting moet worden gehandhaafd. In bezwaarfase gaat het om meerdere onroerende zaken die voor de waardering wezenlijke verschillen vertonen en waarbij in geval van vermindering van de vastgestelde waarden telkens de kosten van de ingeschakelde taxateur integraal zijn vergoed. Aan het gewicht van de zaak is geen hogere wegingsfactor dan 1,5 toe te kennen.

Woz-waardering van zwembad annex fitnessruimte. Moet bij de waardering van de grondwaarde de oopervlakte van de grond van het buitenzwembad worden aangemerkt als bebouwde grond dan wel als onbebouwde grond? Rechtbank is van oordeel dat grond als bebouwde grond moet worden aangemerkt. Zwembad moet worden aangemerkt als een bouwwerk.

WOZ. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Eiseres is eigenaar van een schoolgebouw. In geschil is de gecorrigeerde vervangingswaarde en de maatvoering van de opstallen en daarbij gelegen grond. Eiseres stelt onder meer dat de restwaarde van de opstal nihil of zelfs negatief is. De rechtbank oordeelt dat eiser de door verweerder gehanteerde maten onvoldoende heeft weerlegd. Aangaande de restwaarde oordeelt de rechtbank dat de door verweerder gehanteerde archetypen niet voldoen en verweerder de door hem voorgestane restwaarde niet aannemelijk maakt. Omdat eiseres ook niet aannemelijk maakt dat de restwaarde nihil is, stelt de rechtbank de waarde in goede justitie vast. Beroep gegrond.

Wet WOZ. Grote supermarkt in Eindhoven. Huurwaardekapitalisatiemethode. Partijen hebben de waarde niet aannemelijk gemaakt. De rechtbank bepaalt de waarde schattenderwijs.

Wet WOZ. Waarde tussenwoning (herenhuis). In geschil is of de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld. Geen van beide partijen is erin geslaagd het van haar geleverde bewijs te leveren. Het Hof bepaalt de waarde van de woning schattenderwijs. De instructies van de Waarderingskamer zijn hulpmiddelen om de waarde vast te stellen en zijn dus voor de rechter niet bindend (vgl. HR 29 november 2001, ECLI:NL:HR:2000:AA8604).

WOZ. Waarde van een bioscoop in aanbouw (2016) dan wel kort na oplevering (2017). Redenen voor functionele afschrijving? Een verwijzing naar landelijke cijfers onderbouwt de gestelde economische veroudering onvoldoende. Eiseres heeft te weinig toelichting gegeven op de oorspronkelijke prognoses en heeft de gestelde gewenste bezettingsgraad niet aannemelijk gemaakt. Gewijzigd parkeerbeleid van de gemeente leidt niet tot een nadeel voor eiseres. Wel acht de rechtbank het aannemelijk dat de huidige bezettingsgraad (enigszins) achterblijft bij de verwachtingen. De situatie van de naastgelegen congresfaciliteit is hierbij mede relevant, maar eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat het aantal bezoekers daarvan ook in de toekomst achter zal blijven bij de verwachtingen. Leegstand van één zaal zonder stoelen levert ook geen grond op voor een correctie, omdat niet voldoende aannemelijk is dat die zaal niet rendabel te maken is. Dat de grootste zaal slechts bij uitzondering volledig gevuld is, acht de rechtbank wel aannemelijk. Gelet op de inrichting als bioscoopzaal zijn de gebruiksmogelijkheden daarvan ook beperkt. Hiervoor is wel aannemelijk dat sprake is van structurele onderbezetting. De rechtbank stelt de functionele veroudering van de bioscoop vast op 10%.

WOZ-waarde van een varkenshouderij voor vlees- en fokvarkens met een bedrijfswoning. Is de voor de onroerende zaak per waardepeildatum 1 januari 2015 na bezwaar vastgestelde WOZ-waarde van € 759.000 te hoog? Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar de waarde van de onroerende zaak heeft mogen vaststellen aan de hand van de taxatiewijzer ‘Agrarische gebouwen’ (de Taxatiewijzer) en daarbij in beginsel op basis van een analyse van transactiecijfers voor de deelobjecten varkensstallen, mestkelders, plaat-/sleufsilo’s en erf/verharding een lagere waarde per m² heeft mogen toepassen dan in de Taxatiewijzer vermeld. Dit betekent echter niet dat de Heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de vastgestelde waarde van € 759.000 niet te hoog is. Van de negen gebruikte transactiecijfers zijn er slechts vier voldoende dicht bij de peildatum gerealiseerd om te kunnen dienen als basis voor de uitgevoerde analyse. Met die vaststelling komt aan die analyse en de daaruit afgeleide kengetallen de daaraan door de Heffingsambtenaar toegekende waarde te ontvallen. Hij maakt niet aannemelijk dat de waarde van € 759.000 niet te hoog is. Belanghebbende slaagt evenmin in het bewijs dat de door hem in zijn incidenteel hoger beroep bepleite waarde van € 571.000 niet te laag is. De door hem gehanteerde berekeningsmethode mist een directe relatie met gerealiseerde transactiecijfers en hij heeft onvoldoende inzichtelijk gemaakt waarom hij voor de varkensstallen bepaalde waarden per m² gebruikt. Het Hof stelt de waarde van de onroerende zaak op 1 januari 2015 in goede justitie vast op de waarde, zoals vastgesteld door de Rechtbank, te weten € 700.000. Zowel het hoger beroep van de Heffingsambtenaar als het incidentele hoger beroep van belanghebbende is ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsobject. Kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsverzamelgebouw.

WOZ. Ongegrond.

Uitspraak na verwijzing. Vervolg op arrest van 15 september 2017, nr. 17/01215, ECLI:NL:HR:2017:2340, BNB 2017/201. Na verwijzing is in geschil of belanghebbende in de gelegenheid moet worden gesteld nader bewijs te leveren. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende het ter zitting van het gerechtshof Den Haag aangeboden bewijs redelijkerwijs vóór aanvang van de zitting van dat gerechtshof in geding had moeten brengen. Het belang van een doelmatige procesgang weegt dan ook zwaarder dan het belang dat belanghebbende heeft bij het alsnog overleggen van de aangeboden bewijsstukken.

WOZ. Vergelijkingsobjecten voldoen. VvE reserves. ongegrond.

WOZ-waarde. De heffingsambtenaar heeft de door hem vastgestelde waarde aannemelijk gemaakt. Belanghebbende heeft geen feiten en omstandigheden gesteld dan wel aannemelijk gemaakt die een andere conclusie rechtvaardigen.

Wet WOZ. Waardevaststelling melkveebedrijf met bedrijfswoning. Bruikbaarheid van de Taxatiewijzer.

Belanghebbende is eigenaar van de onroerende zaak. De onroerende zaak is gebouwd als gemengd agrarisch bedrijf, bestaande uit een woning, melkveebedrijf en een varkenshouderij. De varkenshouderij is sinds geruime tijd niet meer als zodanig in gebruik. Het Hof sluit zich aan bij het gemeenschappelijke standpunt van partijen dat de taxatiewijzers Agrarische gebouwen en Grond bij agrarische objecten met waardepeildatum 1 januari 2015 als uitgangspunt goed bruikbaar zijn ter bepaling van de WOZ-waarde van de onroerende zaak. De heffingsambtenaar is niet geslaagd in de op hem rustende bewijslast. Naar het oordeel van het Hof is er geen reden voor het gescheiden in de waardering betrekken van een dakkapel, naast het in de waardering betrekken van de daardoor vergrote inhoud van de woning. Ook heeft de heffingsambtenaar ten onrechte geen rekening gehouden met de slechte marksituatie in de melkveehouderijsector. De heffingsambtenaar kan niet volstaan met de stelling dat de taxatiewijzer Agrarische gebouwen met waardepeildatum 1 januari 2015 niet voorziet in een correctiemogelijkheid. Belanghebbende heeft de door hem verdedigde waarde evenmin aannemelijk gemaakt. Het Hof berekent, rekening houdend met hetgeen door partijen naar voren is gebracht, de waarde van de onroerende zaak op € 419.000.

Wet WOZ; gehanteerde vergelijkingsobjecten bruikbaar?; waardering parkeerplaatsen en verschil ten opzichte van parkeerboxen; belanghebbendes klacht dat heffingsambtenaar in eerder stadium berekeningen erfpachtcorrecties had moeten overleggen en inzichtelijk maken is terecht, maar leidt niet tot vermindering WOZ-waarde

Wet Woz. Waardevaststelling autoshowroom en garage. Hof bepaalt waarde in goede justitie

In geschil is de waardering van een bankgebouw. Vanwege een motiveringsgebrek is het beroep gegrond en wordt het bestreden besluit vernietigd. De rechtsgevolgen van het bestreden besluit kunnen in stand blijven. Verweerder kan namelijk worden gevolgd in zijn standpunt dat de investering van de huurder (eiseres) in de onroerende zaak, bij wijze van een eenmalige bouwbijdrage aan de verhuurder, de waarde van de onroerende zaak vermeerdert en daarom leidt tot een hogere huurwaarde. Verder is in vijf andere zaken in geschil de hoogte van de proceskostenvergoeding in beroep. Eiseres heeft haar beroepen ingetrokken en verzocht om verweerder met toepassing van artikel 8:75a van de Algemene wet bestuursrecht in de proceskosten te veroordelen. Omdat op de zitting voor alle zaken enkel nog de proceskostenvergoeding aan de orde was en op dat moment door het intrekken van de beroepen de beroepsfase was geëindigd en een nieuwe fase in de behandeling van de beroepen is ontstaan, heeft de rechtbank het gewicht voor die proceshandeling op 0,5 (licht) bepaald en heeft zij voor die proceshandeling samenhang aangenomen.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsobject. Kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang. Gecorrigeerde vervangingswaarde.

Bij een sportpark, waarvan het clubhuis en de voetbalvelden zijn aangemerkt als afzonderlijk afgebakende WOZ-objecten, is verweerder bij de vaststelling van de WOZ-waarde van het clubhuis terecht uitgegaan van een ‘clubhuis zonder sportveld’ als bedoeld in de taxatiewijzer Sport en heeft hij voor de waarde van de gebouwgebonden grond terecht 100% van de gehanteerde, tussen partijen op zich zelf niet ter discussie staande grondprijs aangehouden.

Wet Woz. OZB. Waardevaststelling tbs-kliniek. Woondelenvrijstelling van toepassing?

WOZ; waardering geldautomaat; huurwaarde niet inzichtelijk gemaakt; beroep gegrond; rechtbank stelt waarde schattenderwijs vast op € 20.000,00.

WOZ-waarde niet te hoog vastgesteld, geen schending vertrouwensbeginsel.

WOZ-waarde hotelaccommodatie. Met de in het taxatierapport gehanteerde huurwaardekapitalisatiemethode en de toelichting ter zitting heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat hij de waarde van de onroerende zaak op de waardepeildatum 1 januari 2015 niet op een te hoog bedrag heeft vastgesteld.

Taxatie hotel. De vastgestelde waarde is lager dan de waarde volgens de OCF-berekening. De eigen koopprijs vormt een sterke aanwijzing dat de waarde niet te hoog is vastgesteld.

Wet Woz. Waardevaststelling hotel.

WOZ. De bestemming van de onroerende zaak is gewijzigd in een bedrijfsbestemming. De waarde moet dan op grond van artikel 18, lid 2, van de Wet WOZ worden bepaald naar de staat van die zaak bij het begin van het kalenderjaar waarvoor de waarde wordt vastgesteld.

Wet WOZ. Waardering van een reisbureau in Budel. De rechtbank stelt vast, zoals door eiseres, een besloten vennootschap, ter zitting ook is aangevoerd, dat van de door verweerder gebruikte referentieobjecten slechts verkoopprijzen en geen huurprijzen bekend zijn. In dat geval ligt naar het oordeel van de rechtbank een waardebepaling op basis van de vergelijkingsmethode meer voor de hand. Verweerder maakt voor de waardebepaling gebruik van de vergelijkingsmethode. De gehanteerde vergelijkingsobjecten zijn voldoende vergelijkbaar met het bedrijfsobject van eiseres. Verweerder maakt daarmee de waarde aannemelijk.

Wet WOZ. Waardering van een kantoorgebouw in Oss, in gebruik als bank. Partijen hebben de waarde niet aannemelijk gemaakt doordat zij de huurwaarde niet inzichtelijk hebben gemaakt. Aan de beoordeling van de door partijen berekende kapitalisatiefactoren komt de rechtbank niet toe. De rechtbank stelt de WOZ-waarde van het bedrijfspand in goede justitie vast.

Hof acht aannemelijk dat het bouwen, in opdracht van de Staat, van een groot kantoorpand, niet uitsluitend met een winstoogmerk is geschied. De bouwkosten zijn dermate hoog geweest dat een rendabele exploitatie niet aannemelijk is. De gecorrigeerde vervangingswaarde moet daarom zelfstandig worden bepaald. Partijen maken beiden de door hen voorgestane waarde niet aannemelijk. Hof bepaalt daarom de waarde in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling kantoorpand. Hof bepaalt waarde in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling kantoorpand.

Wet Woz. Waardevaststelling horecapand.

Vaststaat dat de gecorrigeerde vervangingswaarde op 1 oktober 2013 € 1.000.000 bedraagt. Dan is aannemelijk gemaakt dat de waarde van de onroerende zaak voor de drie maanden later gelegen peildatum van € 950.000 niet te hoog is vastgesteld.

WOZ-waarde van een melkveebedrijf met bedrijfswoning. 1. Moet de waarde bepaald worden naar de toestanddatum 1 januari 2016 (belanghebbende)? 2. Is de voor de onroerende zaak per waardepeildatum 1 januari 2015 vastgestelde WOZ-waarde van € 679.000 te hoog (belanghebbende € 601.000)? Het Hof verklaart het hoger beroep van belanghebbende ongegrond en bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

Belanghebbende heeft samen met zakenpartners op 22 oktober 2014 een stuk grond aangekocht. In datzelfde jaar is een omgevingsvergunning afgegeven voor de bouw van een benzinestation op dat stuk grond. Het Hof is van oordeel dat de onroerende zaak in de loop van het jaar 2014 een (aanzienlijke) waardeverandering heeft ondergaan die is toe te schrijven aan de afgifte van de omgevingsvergunning. De onroerende zaak moet worden gewaardeerd met inachtneming van de omstandigheid dat de omgevingsvergunning was afgegeven. Voorts is het Hof van oordeel dat van een “gebouwd eigendom in aanbouw” geen sprake is zolang de bouw niet is begonnen. De onroerende zaak dient dan ook niet te worden gewaardeerd op grond van artikel 17, lid 4, van de Wet WOZ, maar op grond van lid 3 van dat zelfde artikel. Dit betekent een waardering op grond van de waarde in het economisch verkeer, en dus inclusief omzetbelasting, en niet een waardering op grond van de gecorrigeerde vervangingswaarde.

HR: art. 81.1 RO.

Wet waardering onroerende zaken; objectafbakening; waardering grond; eigen koopsom; waardevermindering in verband met in de grond aanwezige palen en funderingsresten?

WOZ. Pas tijdens de hogerberoepsfase komt de heffingsambtenaar volledig aan de grieven van belanghebbende tegemoet. Het hoger beroep is niet-ontvankelijk wegens gebrek aan belang. De heffingsambtenaar wordt wel veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende en moet het griffierecht aan hem vergoeden.

WOZ. Waardevaststelling supermarkt. Objectafbakening juist. Twee winkels in de supermarkt zijn geen ‘afzonderlijk geheel’ als bedoeld in artikel 16, onderdeel c, van de Wet WOZ. Verweerder bepaalt de kapitalisatiefactor van de supermarkt aan de hand van slechts één verkooptransactie. Omdat dat winkelpand is gelegen in een andere gemeente, een kleiner oppervlak heeft en in verhuurde staat is verkocht, kan het niet dienen als onderbouwing van de kapitalisatiefactor. Verweerder maakt evenmin de kapitalisatiefactor aannemelijk door middel van de bottom-up methode. Aangezien de rechtbank de door partijen gehanteerde leegstandsrisico’s niet kan verifiëren, kunnen partijen ook niet gevolgd worden in de door hen op basis van de bottom-up-methode bepleite kapitalisatiefactoren. Beroep gegrond en waardevaststelling schattenderwijs.

MK. Woz. Waardering supermarkt. Huurwaardekapitalisatie. Ligging en parkeergelegenheid bij supermarkt. Geen uitsplitsing winkelruimte en opslag/magazijnruimte. Kapitalisatiefactor niet te hoog vastgesteld. Beroepen ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling terrein met clubhuis en opslag.

Eiseres is aan het begin van het kalenderjaar 2017 beperkt gerechtigde (zakelijk recht van gebruik en bewoning) van een tot woning verbouwde schuur, het object in geschil. Dit object en de naastgelegen agrarische bedrijfswoning zijn gelegen op hetzelfde perceel en eigendom van de zoon van eiseres. Verweerder heeft het object voor het kalenderjaar 2017, anders dan voorgaande kalenderjaren, niet als een zelfstandige woning maar als een mantelzorgwoning aangemerkt en als zodanig (veel lager) gewaardeerd. Eiseres bepleit een hogere waarde van een zelfstandige (twee-onder-één-kap-)woning. In deze belastingzaak ligt enkel het geschil ten aanzien van de WOZ-waarde van het object voor. Het gaat dus niet om het recht het object te bewonen. De rechtbank concludeert dat de ter plaatse geldende bestemming, die erop neerkomt dat het object door een koper niet mag worden bewoond, tot gevolg heeft dat het object niet als (zelfstandige) woning gewaardeerd kan worden. Verweerder maakt met de in de door hem overgelegde waardematrix opgenomen verkoopcijfers de lagere waarde aannemelijk. Gelet op het feit dat de bestemming ter plaatse ook in de voorgaande kalenderjaren geen tweede woning toeliet, waardoor ook in die kalenderjaren potentiële kopers met dat gegeven rekening dienden te houden, kan worden geconcludeerd dat het object in die jaren door verweerder te hoog is gewaardeerd. Een bestuursorgaan is niet verplicht om in het verleden gemaakte fouten te (blijven) herhalen. De rechtbank geeft aan verweerder mee dat het hem vrij staat de waarden over de voorgaande kalenderjaren, die inmiddels in rechte vaststaan en waarvan verweerder ter zitting heeft erkend dat hij die waarden voor de voorgaande kalenderjaren te hoog heeft vastgesteld, ambtshalve te herzien. Dat is echter een bevoegdheid van verweerder, waarin de rechtbank niet treedt.

Vastgestelde waarde van twee-onder-een-kap woningen aannemelijk gemaakt.

In geschil is de waarde van de onroerende zaak (een voormalig schoolgebouw waarin een dagverblijf voor geestelijk gehandicapten is gevestigd) op de waardepeildatum. Met name de in aanmerking te nemen functionele veroudering is tussen partijen in geschil. Verweerder heeft de waarde naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd. Het beroep is ongegrond.

WOZ. Waarde winkel. Beide partijen hebben de waarde niet aannemelijk gemaakt door onduidelijkheid over de huurprijs.

Het betreft de waardevaststelling in het kader van de Wet WOZ van twee winkelpanden. De rechtbank is – onder meer – van oordeel dat verweerder de waarde heeft kunnen vaststellen aan de hand van het eigen huurcijfer. De rechtbank vindt hiervoor steun in (onder andere) de uitspraak van 12 oktober 2017 van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch (ECLI:NL:GHSHE:2017:4424). Eiseres heeft geen feiten en/of omstandigheden aangedragen op grond waarvan deze huur zou moeten worden gecorrigeerd voor bedingen in of bij de verhuurovereenkomst op grond waarvan de werkelijke huur in betekende mate afwijkt van voor vergelijkbare onroerende zaken op of rond de waardepeildatum per saldo overeengekomen huren.

De WOZ-waarden 2015 van 47 winkelunits zijn door de Rechtbank schattenderwijs – en met alle omstandigheden in aanmerking nemende – vastgesteld. De heffingsambtenaar komt in hoger beroep en belanghebbende stelt – buiten de daarvoor geldende termijn – incidenteel hoger beroep in. De heffingsambtenaar heeft de marktwaarden van de winkelunits vastgesteld met behulp van de huurwaardekapitalisatiefactor, uitgaande van systematische vergelijking met een elftal referentiepanden. De heffingsambtenaar heeft echter niet inzichtelijk gemaakt de – al dan niet theoretische en met de WOZ-ficties rekening houdende – verkoopwaarden van tien van deze referentiepanden juist te hebben vastgesteld en maakt derhalve niet aannemelijk dat de door hem in hoger beroep verdedigde waarden van de winkelunits niet te hoog zijn. Het hoger beroep van de heffingsambtenaar wordt ongegrond verklaard. Nu het hoger beroep van belanghebbende niet-ontvankelijk is, handhaaft het Hof de uitspraak van de Rechtbank.

Rechtbank schat woz-waarde winkelunits in winkelcentrum.

WOZ. Waarde woning per peildatum 1 januari 2016. Schending motiverings- en zorgvuldigheidsbeginsel door ontbreken vervolgvel 1 bij uitspraak op bezwaar? Onnodige juridisering van het geschil. Toelaten ter zitting overgelegde stukken, afweging belangen partijen

Wet WOZ. Waardering rijwoning. Taxatierapport van verweerder waarin transactiecijfers worden omgebouwd tot WOZ waarden die vervolgens dienen om de WOZ waarde van de rijwoning te onderbouwen. Waardering in goede justitie

Procesrecht. Tijdigheid beroepschrift. Inschakeling gemachtigde door eiser. Uitlegging correspondentie door eiser met verweerder. Aan wie dient verweerder de op de zaak betrekking hebbende stukken te sturen (6:17 van de Awb)? Wet WOZ. Eigen aankoopcijfer

De rechtbank acht de (geïndexeerde) verkooptransactie van het (vrijwel) identieke buurpand bruikbaar als hulpmiddel om tot een zo zuiver mogelijke waardevaststelling voor de woning van eiser te komen. Eiser heeft geen feiten en omstandigheden aangevoerd op grond waarvan aannemelijk is dat de waarde in het economische verkeer van de onroerende zaak (aanmerkelijk) lager zou zijn dan de prijs die, na indexatie, is betaald voor het buurpand. Uit het voorgaande volgt dat het voor de beoordeling verder niet van belang is dat de waarde op een andere manier, bijvoorbeeld door middel van een systematische vergelijking van verkochte woningen, bepaald kan worden. Verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 29 november 2000 (ECLI:NL:HR:2000:AA8610), waarin is beslist dat de in de Uitvoeringsregeling instructie waardebepaling Wet WOZ neergelegde regels voor de onderbouwing en uitvoering van de waardebepaling hulpmiddelen bevatten om te bereiken dat het wettelijk waardebegrip inderdaad wordt gehanteerd. De toetssteen blijft evenwel de waarde zoals omschreven in artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ.

De rechtbank acht een tijdsbeslag van 4 uur voor het uitgebrachte taxatierapport voor het agrarische object redelijk. Beroep ongegrond.

De WOZ-waarde dient in dit geval niet te worden bepaald op basis van de aankoopsom (de zogenaamde “vrij-op-naam-prijs”) zoals die is betaald bij aankoop van de woning, vermeerderd met het nadien gerealiseerde meerwerk. De stichtingskosten zijn volgens de jurisprudentie in het algemeen geen weerspiegeling van de waarde in het economisch verkeer en eiser heeft geen aanknopingspunten gegeven waarom dat hier wel het geval zal zijn. Ervan uitgaande dat de woning op de toestandsdatum was voltooid en er op die datum geen sprake meer was van een woning in aanbouw dient verweerder volgens artikel 17, tweede lid, van de Wet WOZ de waarde te bepalen aan de hand van de waarde in het economische verkeer.

Verweerder maakt aannemelijk dat de WOZ-waarde van de woning van eiser voor het kalenderjaar 2018 € 851.000 bedraagt. Met taxatieverslag en matrix is afdoende onderbouwd dat de toegekende waarde in goede verhouding staat tot gerealiseerde verkoopprijzen van referentieobjecten. Uit de in de matrix gehanteerde eenheidsprijs per kubieke meter blijkt dat verweerder bij het herleiden van de waarde van de woning uit de voor de referentieobjecten gerealiseerde verkoopprijzen voldoende rekening heeft gehouden met de verschillen in ligging. Beroep ongegrond.

Wet WOZ De rechtbank acht het enkel verstrekken van een matrix onvoldoende ter onderbouwing van de juistheid van de aan de woning toegekende waarde. De waarde wordt in goede justitie vastgesteld.

Wet Woz. Waardevaststelling vrijstaande woning. Behoorlijk proces.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ-waarde woning. In een geval waarin een belastingplichtige een woning kort voor de waardepeildatum heeft gekocht, moet in de regel ervan worden uitgegaan dat de waarde overeenkomt met de door hem betaalde prijs, tenzij de partij die zich daarop beroept feiten of omstandigheden stelt en aannemelijk maakt waaruit volgt dat de koopsom niet de waarde weergeeft. Belanghebbendes stelling dat de koopsom niet de waarde weergeeft omdat hij de woning graag wilde hebben leidt niet tot een ander oordeel nu gesteld noch gebleken is dat van een onder zakelijke omstandigheden tot stand gekomen koop geen sprake was. Nu de waarde van de woning gelijk is aan de koopsom is voor een modelmatige bepaling van de waarde, zoals door middel van de vergelijkingsmethode, geen plaats. Gelijkheidsbeginsel. Geen schending van de meerderheidsregel.

Wet WOZ; beoordeling van en gewicht toekennen aan vergelijkingsobjecten en onderscheidende elementen van de woning; de heffingsambtenaar voldoet aan op hem rustende bewijslast en maakt waarde van woning aannemelijk; belanghebbende beroept zich op WOZ-waarde woning, vastgesteld voor een eerder jaar

Wet Woz. Waardevaststelling woningen.

Gestelde gezondheidsschade door veehouderij geen reden om WOZ-waarde te verminderen tot nihil en aanslagen OZB, rioolheffing en forensenbelasting te vernietigen.

Doorgang zitting buiten aanwezigheid gemachtigde, WOZ-waardering woning. Belanghebbendes gemachtigde stelt dat hij de Rechtbank tijdig telefonisch had laten weten dat hij in de file stond en binnen 10 minuten zou arriveren, en dat hem, toen hij uiteindelijk 8 minuten te laat aankwam, de toegang tot de zittingszaal werd geweigerd, terwijl de zaak nog niet was begonnen. Het Hof overweegt dat uit het proces-verbaal van de zitting blijkt dat belanghebbendes gemachtigde pas verscheen na sluiting van het onderzoek ter zitting. De Rechtbank mocht niet ervan uitgaan dat de gemachtigde ermee instemde dat de zitting in zijn afwezigheid doorgang zou vinden. De Rechtbank moest ervan uitgaan dat de gemachtigde de zitting wilde bijwonen en een belangenafweging maken. De aangevoerde reden voor het verlaat zijn van de gemachtigde vormt evenwel geen gewichtige reden voor uitstel, zodat de Rechtbank bij een juiste belangenafweging tot het oordeel had kunnen komen dat het algemeen belang van een doelmatige procesgang prevaleert en dus de zitting doorgang kon laten vinden. Voorts oordeelt het Hof dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van de woning niet op een te hoog bedrag is vastgesteld.

Beroep gegrond. Voor één object is een onjuist OZB-tarief gehanteerd. De WOZ-waarden zijn niet te hoog vastgesteld. Geen recht op vergoeding van kosten van de door eiseres ingeschakelde taxateur, omdat de taxatierapporten uitsluitend betrekking hebben op de bepaling van de WOZ-waarden en niet op de aan eiseres opgelegde aanslag OZB. Onder deze omstandigheden komen de kosten van de taxateur niet voor vergoeding in aanmerking. De rechtbank vindt steun voor deze opvatting in de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 25 januari 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:172).

Wet waardering onroerende zaken; waarde woning niet te hoog

WOZ; waardering bewijsmiddelen; objectkenmerken.

WOZ-waarde van een winkelpand. In beroep onderbouwt verweerder de waarde met een taxatierapport, maar in bezwaar geeft hij eiseres alleen het getal van de kapitalisatiefactor en geeft hij verder geen enkele onderbouwing, ondanks het specifieke verzoek van de gemachtigde van eiseres. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond, maar kent wel een proceskostenvergoeding toe vanwege het tekortschieten van verweerder in de bezwaarfase.

Beroep ongegrond - WOZ - vergelijkingsobjecten voldoende vergelijkbaar - voldoende rekening gehouden met slechte staat in m2-prijs object - aan eigen taxatierapport komt rechtbank daarom niet toe

WOZ. Waarde woning. Schending hoorplicht. PKV, geen samenhangende zaken, geen reden matiging. Oppervlakte woning in BAG en WOZ-waardeloket.

Verweerder maakt vastgestelde WOZ-waarde met vergelijkingsmethode aannemelijk. De vastgestelde waarde is gemotiveerd en in voldoende mate is inzichtelijk gemaakt op welke wijze rekening is gehouden met de regel van de afnemende meerwaarde. Eiser maakt niet aannemelijk dat de ligging van de woning minder dan gemiddeld is. Beroep ongegrond.

WOZ-beschikking; procesbelang; art. 22, 24, 26 en 28 Wet WOZ; art. 26a AWR; Belanghebbende heeft ter zake van een woning waarin hij en zijn ex-echtgenote voorheen samen woonden een eigen WOZ-beschikking voor het jaar 2016 aangevraagd en verkregen. De ex-echtgenote was eigenaar van de woning. Belanghebbende woonde in 2016 niet meer in de woning. De rechtbank is van oordeel dat de WOZ-beschikking ten onrechte is genomen ten aanzien van belanghebbende, nu hij op grond van de Wet WOZ niet kan worden aangemerkt als belanghebbende bij die beschikking. De rechtbank meent dat het ‘gesloten stelsel’ van de Wet WOZ meebrengt dat niet op deze fout mag worden voortgeborduurd. Belanghebbende heeft geen rechtens te honoreren procesbelang. Evenmin is sprake van een procesbelang op grond van art. 26a, lid 2 AWR. Het beroep is daarom niet-ontvankelijk verklaard.

Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar door verwijzing naar het (geïndexeerde) verkoopcijfer van de onroerende zaak aannemelijk gemaakt dat de door hem in hoger beroep verdedigde waarde van de onroerende zaak ter hoogte van € 367.000 niet te hoog is. Aangezien de door de Heffingsambtenaar in hoger beroep verdedigde waarde lager is dan de bij beschikking vastgestelde waarde verklaart het Hof het hoger beroep gegrond.

WOZ-beschikking en aanslag onroerende zaakbelasting. Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar aannemelijk gemaakt dat de bij beschikking vastgestelde waarde van € 324.000 per de waardepeildatum 1 januari 2015 niet te hoog is.

De Rechtbank heeft het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard wegens het ontbreken van belang. Het belang is immers gelegen in de vermeende schending van de hoorplicht. De zaak wordt teruggewezen naar de Rechtbank ter verdere behandeling en beslissing.

Wet waardering onroerende zaken; waardering van een woning

Evenals de rechtbank ziet het Hof geen aanleiding tot bovenwaartse bijstelling van de waarden van de onroerende zaken, zoals bepleit door belanghebbende. Het Hof bevestigt de uitspraken van de rechtbank.

Wet WOZ De heffingsambtenaar heeft de waarde van de woning niet aannemelijk gemaakt nu hij niet inzichtelijk heeft gemaakt waarom pas bij een afwijking van 100 kubieke meter het principe van het afnemend grensnut moet leiden tot een aanpassing van de kubieke meterprijs. Belanghebbende heeft de door hem voorgestane waarde evenmin aannemelijk gemaakt. De rechtbank bepaalt de waarde van de woning in goede justitie.

WOZ. Afwijzing van het verzoek om een nieuwe waardebeschikking over 2015 te verstrekken, is niet in strijd met artikel 1 van het Eerste Protocol (EP). De heffingsambtenaar heeft aan eisers niet eerder een WOZ-beschikking over 2015 verstrekt. In verband met de eventuele overstap naar eeuwigdurende erfpacht hebben eisers de heffingsambtenaar in 2017 alsnog om een waardebeschikking over 2015 gevraagd. De heffingsambtenaar heeft de verzoeken afgewezen, omdat eiser 1 (AMS 18/649) te laat om een waardebeschikking heeft gevraagd en eiser 2 (AMS 18/679) pas in 2017 eigenaar is geworden. De weigering om alsnog een waardebeschikking te verstrekken is op grond van de Wet WOZ dus geen voor bezwaar vatbare beschikking. De rechtbank legt uit dat de bestreden uitspraken niet in strijd zijn met artikel 1 van het EP en dat het beroep van eisers op de wetsgeschiedenis en het vertrouwens- en gelijkheidsbeginsel, niet kan slagen. De heffingsambtenaar heeft de bezwaren terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Verkoop aan zittende huurder. Belanghebbende stelt dat de bij de verkoop aan de zittende huurder bedongen verkoopprijs kan worden aangemerkt als de ingevolge artikel 17 van de Wet WOZ in aanmerking te nemen waarde. Steun voor dit standpunt vindt belanghebbende in uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 5 augustus 2014, nr. 13/00552 tot en met 13/00555, ECLI:NL:GHARL:2014:6178. Naar het oordeel van het Hof heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in de uitspraak slechts geoordeeld dat de omstandigheid dat een verkoop aan een zittende huurder niet tot uitgangspunt kan worden genomen, niet betekent dat daaraan geen enkele bewijskracht kan worden toegekend bij de beoordeling van de door de heffingsambtenaar verdedigde waarde. Met de taxatieverslagen en de daarin genoemde verkooptransacties heeft de heffingsambtenaar in dit geval aannemelijk gemaakt dat het door belanghebbende aangedragen verkoopcijfer aanzienlijk afwijkt van de verkooptransacties van de vergelijkingsobjecten die de heffingsambtenaar heeft gebruikt.

HR: 81.1 RO.

WOZ-waarde woning. De rechtbank is van oordeel dat de waarderingsuitzondering voor waterverdedigingswerken alleen van toepassing is op de kernzone (het waterverdedigingswerk zelf) en niet op de beschermingszone. De rechtbank ziet verder geen aanleiding om over de overige beroepsgronden anders te oordelen dan het gerechtshof Amsterdam in een eerdere procedure heeft gedaan. De conclusie is dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de WOZ-waarde niet te hoog is vastgesteld.

n geschil is of de waarde van de woning op de waardepeildatum op een te hoog bedrag is vastgesteld. Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank en de uitspraak op bezwaar, alsmede wijziging van de beschikking aldus dat de waarde van de garageboxen nader wordt vastgesteld.

Partijen houdt in hoger beroep het antwoord op de vraag verdeeld of de onroerende zaken (Golfbaan) met € 901.000 en € 3.428.000 te hoog zijn gewaardeerd. Ter zitting blijkt dat het geschil is toegespitst op de waarde van de terreinen en dat - in de visie van belanghebbende - de waarde van het clubhuis moet worden verlaagd naar rato van een verlaging van de waarde van de terreinen.

Eiseres is eigenaar van een viertal objecten. In geschil is de WOZ-waarde op de waardepeildatum 1 januari 2014 van de vier objecten. De rechtbank verklaart de beroepen gegrond en vermindert de vastgestelde waarden en de aanslagen onroerende-zaakbelastingen.

In hoger beroep spitst het geschil zich toe, net als voor de Rechtbank, op de vraag of de onroerende zaak door de heffingsambtenaar te hoog is vastgesteld, welke vraag belanghebbende bevestigend en de heffingsambtenaar ontkennend beantwoordt.

Geen van beide partijen is erin geslaagd het van haar geleverde bewijs te leveren. Het Hof bepaalt de waarde van de woning schattenderwijs. De bij de herleiding van de waarde van de woning uit de verkoopcijfers van de vergelijkingsobjecten gebruikte rekenprijzen per m3 voor de bijzondere onderdelen (dakkapel(len), berging en aanbouw) zijn niet met marktgegevens of andere voor het Hof toetsbare, objectieve gegevens onderbouwd. Hetzelfde geldt voor de rekenprijzen per m2 grond en de bij de herleiding van de rekenprijs per m3 van de woning uit de berekende rekenprijzen per m3 inhoud van de vergelijkingsobjecten gebruikte correctiefactoren voor ligging, onderhoud en kwaliteit/luxe (de ‘VLOK’s’). Belanghebbende heeft zijn stellingen dat het up to date maken van de woning € 85.000 á € 100.000 kost en dat de waarde van de woning kan worden berekend door dit bedrag één op één op de vastgestelde waarde in mindering te brengen, niet aannemelijk gemaakt. Nu geen van de partijen erin is geslaagd het van haar verlangde bewijs te leveren, bepaalt het Hof de waarde van de woning op waardepeildatum schattenderwijs.

WOZ-waarde woning. Heffingsambtenaar heeft aan de op hem rustende bewijslast voldaan. De berekening op basis van een door belanghebbenden aangedragen wiskundige methode van regressieanalyse leidt niet tot een ander oordeel.

WOZ. Gecorrigeerde vervangingswaarde sportcomplex. Verlenging levensduur voor technische veroudering.

Woz; waardevaststelling van verzorgings-/verpleeghuis. Aan de orde komt de vraag wat de betekenis is van de renovatie voor de technische veroudering van de afbouw en de installaties. Parijen verschillen voorts van mening over de vraag of de gangen en trappenhuizen volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Object dient niet in hoofdzaak tot woning als bedoeld in artikel 220a, tweede lid, van de Gemeentewet.

Eiseres slaagt niet in het door haar te leveren bewijs dat de onroerende zaak uitsluitend wordt geëxploiteerd met het doel winst te maken.

waardering van een hoekwoning

WOZ. Waardering van een maisonnettewoning. Met de overlast als gevolg van de ligging boven een drukke winkel en andere overlast is bij de waardebepaling voldoende rekening gehouden.

WOZ tankstations Belanghebbende is eigenaar/gebruiker van een tankstation. De heffingsambtenaar heeft voor het vaststellen van de waarde van het tankstation gebruik gemaakt van de met de branche overeengekomen REN-methode. De rechtbank is van oordeel dat deze methode bij tankstations als de onderhavige kan worden gehanteerd als basis voor de waardering in het kader van de Wet WOZ. Beroep ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Waardevaststelling voor de Wet WOZ van een pand met daarin een autogarage met werkplaats en opslagruimte. Na een tank- en grondsanering is restverontreiniging achtergebleven. Er is geen nadere saneringsplicht of een beperking in het huidige gebruik. Het hof acht in het onderhavige geval aannemelijk dat een potentiële meestbiedende gegadigde in de te bieden prijs geen rekening zal houden met de restverontreiniging.

Wob-verzoek; besluit afbreken mediationtraject; hoorplicht; ongegrond.

Bij besluit van 12 september 2016 heeft de heffingsambtenaar een aantal documenten geheel of gedeeltelijk verstrekt en het verzoek om informatie voor het overige afgewezen.

Wet Woz. Hotel met restaurant. Gemeente slaagt in bewijslast.