Aflevering 2019

Omdat een aanslag niet op de voorgeschreven wijze bekend is gemaakt, ging de termijn van zes weken voor het maken van bezwaar pas lopen nadat eiser de aanslag of een kopie daarvan onder ogen heeft gekregen (vergelijk de uitspraak van de Hoge Raad van 17 april 2015, ECLI:NL:HR: 2015:960). Dat was het geval toen eiser het betalingsverzoek van 19 februari 2018 ontving, waarbij verweerder een kopie van de betreffende aanslagen had gevoegd. Eiser heeft vervolgens binnen zes weken, namelijk op 21 respectievelijk 22 maart 2018, en dus tijdig bezwaar gemaakt tegen de drie aanslagen. Verweerder heeft het bezwaar daarom ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard.

Beroep tegen niet tijdig beslissen op bezwaarschrift. Laatste dag van beslistermijn valt met toepassing van de Algemene Termijnenwet op een maandag. De ingebrekestellingen zijn daarmee prematuur ingediend. Belanghebbende terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het door belanghebbende gedane verzoek om afschrift van de stukken was geen grond om niet te voldoen aan de verplichting het bezwaar te motiveren binnen de door de heffingsambtenaar gestelde termijn

verzet De rechtbank overweegt als volgt. De rechtbank heeft gebruik gemaakt van de in artikel 8:55d van de Awb vervatte mogelijkheid om een langere beslistermijn dan twee weken te stellen. De door de rechtbank bepaalde termijn is inmiddels, en was dat overigens ook al ten tijde van het instellen van het verzet, ruimschoots verstreken. In wat opposante heeft aangevoerd, ziet de rechtbank dan ook geen aanleiding anders te oordelen dan in de uitspraak van 27 mei 2019. Het verzet is ongegrond. Dat betekent dat de buiten-zittinguitspraak in stand blijft.

Schadevergoeding; art. 8:73 Awb; art. 6:119 BW; art. 6:119a, lid 1, BW; artikel 6:120, lid 1, BW; hoogte wettelijke rente over door de rechter toegekende vergoeding van immateriële schade als gevolg van overschrijding van de redelijke termijn; te betalen vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn houdt niet verband met een handelsovereenkomst. Dit geldt ook voor de vergoeding van griffierecht en proceskosten.

Beroep op proceskostenvergoeding. Uitspraak op bezwaar is weliswaar summier, maar voldoet aan artikel 7:12, eerste lid van het Awb. Verslag van de hoorzitting ontbreekt in het dossier. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende is geschaad in zijn procespositie wegens het niet overleggen van alle op de zaak betrekking hebbende stukken door de heffingsambtenaar. Het Hof vindt in het niet nakomen van de heffingsambtenaar van zijn verplichtingen ingevolge artikel 8:42 van de Awb in beroep en in hoger beroep aanleiding hem in de kosten van die beide fasen te veroordelen.

Bevoegdheid bestuurlijke rechter tav dwangsombesluit, verbondenheid dwangsombesluit met primaire besluit tav kwijtschelding.

Art. 6:9 Awb. Bewijs van verzending van een digitaal aangeboden poststuk. HR 8 juli 1996, ECLI:NL:HR:1996:ZC6350.

Bezwaarschrift is niet voor het einde van de termijn ter post bezorgd in de zin van art. 6:9, tweede lid, van de Awb. Aanbieden bij een andere postbezorger dan PostNL geldt niet als ter post bezorgen in de zin van dit artikel. Bezwaar niet-ontvankelijk.

Artikel 6:15 Awb, doorzendplicht, kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht.

Artikel 7:3, aanhef en onderdeel a, Algemene wet bestuursrecht; sprake van een kennelijk niet-ontvankelijk bezwaar omdat bezwaar was gemaakt geruime tijd na het opleggen van de bestreden naheffingsaanslag (zonder reden van de termijnoverschrijding)

Grafrecht voor bepaalde tijd - geen authentieke akte - artikel 28 van de Wet op de Lijkbezorging - artikel 8:42 van de Awb - artikel 8:88 van de Awb - extra proceskostenvergoeding - ongegrond.

Artikel 6:6 Awb, verplichting van bestuursorgaan om in verzuimbrief te vermelden dat bij niet tijdig herstel van verzuim het bezwaar niet-ontvankelijk kan worden verklaard.

Art. 6:6 Awb. Herstelverzuimbrief zonder waarschuwing voor de mogelijkheid dat het bezwaar niet-ontvankelijk zou kunnen worden verklaard. In bezwaarschriftprocedure in acht te nemen zorgvuldigheid.

Art. 7:2 en 7:3 Awb, uitblijven reactie op verzoek afspraak te maken voor horen; afzien van recht om gehoord te worden? Terugwijzing naar Inspecteur bij schending hoorplicht.

BPM. Voldoening. Hoorplicht. Uitgaand van de door de gemachtigde geschetste feiten is de rechtbank van oordeel dat de hoorplicht niet is geschonden. Als de gemachtigde ervoor kiest, wanneer hij wordt uitgenodigd voor een hoorgesprek, de ingeruimde tijd te besteden aan het beschimpen van medewerkers van de Belastingdienst, kan niet de conclusie zijn dat verweerder de hoorplicht heeft geschonden. Verweerder heeft voldoende in het werk gesteld om eiseres de gelegenheid te bieden te worden gehoord. Voldoening voorafgaand aan registratie is niet in strijd met het Unierecht.

Belanghebbende heeft in de bezwaarfase verzocht om telefonisch te worden gehoord. De Inspecteur heeft meerdere keren vergeefs getracht telefonisch contact met de gemachtigde van belanghebbende te krijgen. Toen dat niet lukte heeft hij uitspraak op bezwaar gedaan zonder belanghebbende te horen. In geschil is of de Inspecteur de hoorplicht heeft geschonden.

Verzet ongegrond. De rechtbank heeft gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een langere beslistermijn dan twee weken te stellen.

Eiser stelt beroep in tegen een aanslag die niet aan hem is gericht. De rechtbank kan niet vaststellen of eiser belanghebbende is. Of eiser belanghebbende is, kan echter in het midden blijven, omdat eiser geen bezwaar heeft gemaakt. Het beroep moet, zo eiser al belanghebbende is, op grond van artikel 6:13 Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.

Rechtbank terecht het beroep niet-ontvankelijk verklaard. Belanghebbende meent dat het beroep ontvankelijk is nu belanghebbende - gezien de formulering van de brief van de heffingsambtenaar - redelijkerwijs kon menen dat er uitspraak op bezwaar is gedaan. Tevens is geen verweerschrift ingediend door de heffingsambtenaar, waar volgens belanghebbende gevolgen aan verbonden moeten worden. Hof oordeelt dat er geen sprake is van uitspraak op bezwaar. Het Hof stelt tevens dat artikel 8:31 van de Awb geen betrekking heeft op het indienen van een verweerschrift. Dit doet er niet aan af dat de rechter aan het niet nakomen van de verplichting gevolgen kan verbinden. In dit geval acht het Hof echter dat een zienswijze van de heffingsambtenaar niet noodzakelijk is.

Art. 8:37, lid 1, 8:74 en 8:75 Awb. In hoger beroep niet vastgesteld of de uitnodiging voor de zitting bij de Rechtbank op de voorgeschreven wijze is verzonden; proceskosten en griffierecht ter zake van het hoger beroep.

Verzoek proceskostenveroordeling, wegingsfactor

Proceskosten; artikel 6:20 van de Algemene wet bestuursrecht; Wet dwangsom; de heffingsambtenaar was ten tijde van het instellen van het beroep niet in gebreke tijdig een besluit te nemen

Vergoeding kosten gemaakt in bezwaarfase. Hof oordeelt dat belanghebbende recht heeft op een kostenvergoeding in de bezwaarfase, nu blijkt dat de WOZ-waarde onjuist is vastgesteld door de heffingsambtenaar.

In de uitspraak van de Rechtbank ontbreken de feiten waaruit blijkt dat (de gemachtigde van) belanghebbende tijdig en op regelmatige wijze is uitgenodigd voor de zitting. Het Hof ziet echter in dit geval geen reden de uitspraak van de Rechtbank te vernietigen en de zaak terug te wijzen naar de Rechtbank omdat over de feiten geen geschil bestaat tussen partijen. Het Hof doet de zaak zelf af. De heffingsambtenaar heeft de naheffingsaanslag hangende het beroep vernietigd. Belanghebbende heeft daarop het beroep ingetrokken. Belanghebbendes verzoek om de heffingsambtenaar op de voet van artikel 8:75a Awb te veroordelen in de proceskosten wordt niet toegekend omdat de heffingsambtenaar niet is tegemoet gekomen aan het door belanghebbende in beroep gewenste besluit, te wetende toekenning van een (integrale) proceskostenvergoeding.

Eiser bezit volgens verweerder zelf de deskundigheid, om procedures te voeren die gericht zijn tegen WOZ-waarde en daarom geen recht heeft op vergoeding van de kosten van rechtsbijstand in bezwaar. Zie ook uitspraak UTR 19/1367 23-7-2019 ECLI:NL:RBMNE:2019:4476

art. 8:75a Awb; vergoeding kosten van bezwaar en beroep na intrekken beroepschrift

Volgens opposant is de uitspraak van de rechtbank UTR 19/1367 van 11 juni 2019 niet juist omdat de hoogte van de proceskosten niet juist is vastgesteld.

Wegingsfactor licht (0,5) wanneer louter uitblijven betaling proceskosten in geschil is en wanneer louter verzoek wettelijke rente in geschil is. Rechtbank heeft eerder een proceskostenveroordeling uitgesproken. Betaling blijft uit. Betaling pas tijdens bezwaarfase. Verzoek vergoeding wettelijke rente levert procesbelang op. Toezegging wettelijke rente in beroep. Gecompliceerdheid vergelijkbaar met beroep niet tijdig beslissen en beroep louter om proceskostenvergoeding.

Verzet. Griffierechtnota verzonden naar gemachtigde. Uit de nota is duidelijk op te maken op welke zaak deze betrekking heeft.

De Rechtbank heeft partijen opgeroepen om in persoon ter zitting te verschijnen. Zowel belanghebbende als zijn gemachtigde hebben hier geen gevolg aan gegeven. De Rechtbank heeft aan het niet-verschijnen de gevolgtrekking verbonden dat als vaststaand aangenomen kan worden dat de uitspraak op bezwaar binnen een week na dagtekening (25 augustus 2015) door belanghebbende is ontvangen. De Rechtbank heeft het beroep niet-ontvankelijk verklaard, aangezien het beroep dateert van 9 april 2018. De Rechtbank heeft haar bevoegdheden niet overschreden door partijen op te roepen om in persoon te verschijnen en door een gevolgtrekking te verbinden aan het niet-verschijnen. Het Hof heeft in dit kader een marginale toets aangelegd. Dit neemt niet weg dat het Hof integraal dient te toetsen of het beroep terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Naar het oordeel van het Hof doorstaat de door de Rechtbank aan het niet-verschijnen verbonden gevolgtrekking deze integrale toets niet. De Heffingsambtenaar heeft onvoldoende aangevoerd om aannemelijk te maken dat de uitspraak op bezwaar op of omstreeks 25 augustus 2015 is verzonden. De beroepstermijn is aangevangen op 10 april 2018. De Rechtbank had het beroep ontvankelijk dienen te verklaren. Het Hof wijst de zaak terug naar de Rechtbank.

Procesrecht; artt. 4:17 en 7:12 Awb; dwangsom verschuldigd vanwege niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar; kenbaarheid voor een belastingplichtige dat de inspecteur met een besluit tot vermindering van de naheffingsaanslag en van de daarbij opgelegde boete uitspraak doet op zijn bezwaarschrift.

Artikel 6:7 en 6:11 Awb, te laat ingediend bezwaar, bestuursorgaan moet verschoonbaarheid onderzoeken.

Belanghebbende heeft zijn bezwaarschrift te laat ingediend. Hij maakt bezwaar nadat hij aanmaningen heeft ontvangen. In geschil is of de aanslagen op de juiste wijze zijn bekendgemaakt en of belanghebbende ontvankelijk is in zijn bezwaar. Het Hof oordeelt dat belanghebbende verschoonbaar te laat was.

verzet, griffierecht, indiener art 8:55, eerste lid, van de Awb, art. 8:54 tweede lid, van de Awb, art. 8:41, eerste lid, van de Awb, Indien een belanghebbende die beroep instelt een gemachtigde heeft, wordt het verschuldigde griffierecht aan de gemachtigde van de belanghebbende geheven. De wet kent geen definitie van het woord ‘indiener’.

Tussenuitspraak. Art. 8:25 Awb. Weigering gemachtigde wegens ernstige bezwaren. Taalgebruik van de gemachtigde komt structureel in strijd met de in het maatschappelijk verkeer betamelijke omgangsvormen.

“Taalgebruik van de gemachtigde A.F.J.M. Verhoeven, is voor de rechtbank reden de gemachtigde een dringende waarschuwing te geven en hem te wijzen op de in artikel 8:25 van de Algemene wet bestuursrecht gegeven bevoegdheid een gemachtigde te weigeren”.

Weigering gemachtigde. Artikel 8:25 van de Awb. Geen strijd met artikel 47 van het Handvest. Vanwege zijn beledigende, smadelijke en bedreigende taalgebruik weigert de rechtbank in twee zaken de gemachtigde. Weigeren is mogelijk als sprake is van een gemachtigde die herhaaldelijk de normale gang van zaken verstoort, eventueel onder bedreiging van geweld, of als een gemachtigde zich herhaaldelijk uitlaat op een manier die in het algemeen als zeer grievend en beledigend wordt ervaren. Voor het taalgebruik verwijst de rechtbank naar andere uitspraken en een weigering door het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De gemachtigde erkent dat ook in deze zaak de grens is overschreden. In deze beslissing biedt de rechtbank de gemachtigde een keuze: of constructieve samenwerking met de gerechten voor een efficiënte afwikkeling van de vele geschilprocedures en zorgen voor gedragsverandering, of hij gaat door op dezelfde weg. In dat geval zal de rechtbank maatregelen nemen om in alle zaken waarbij hij is betrokken de belangen van zijn cliënten én de belangen van de medewerkers van de rechtbank te beschermen tegen zijn beledigende en agressieve taalgebruik.

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Eiseres stuurt haar bezwaar per e-mail naar een onbevoegd bestuursorgaan. Bij brief laat de heffingsambtenaar weten dat het doorgezonden bezwaar niet in behandeling wordt genomen, omdat het bezwaar niet voldeed aan de eisen die de heffingsambtenaar had gesteld aan het gebruik van de elektronische weg. De rechtbank merkt deze brief, overeenkomstig ECLI:NL:HR:2017:1612, aan als een schriftelijke weigering om te beslissen op het ingediende bezwaarschrift, waartegen eiseres beroep heeft kunnen instellen. De heffingsambtenaar verklaart vervolgens hangende beroep ten onrechte dit bezwaar niet ontvankelijk, omdat geen concrete hersteltermijn is geboden en evenmin is gewezen op het mogelijk gevolg van overschrijding van de termijn.

Artikel 7:15, lid 2, Awb, vergoeding kosten van bezwaar.

Forensenbelasting. De rechtbank is van oordeel dat eiser tegenover de gemotiveerde betwisting door verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat de vakantiewoning in 2017 voor minder dan 90 dagen voor hem of zijn gezin beschikbaar is gehouden.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Het parkeerterrein waar is geparkeerd heeft geen eigen adres. Plaatsaanduiding van de parkeerlocatie wordt door apparatuur bepaald o.b.v. GPS-coördinaten waaraan vervolgens de dichtstbijzijnde straat wordt gekoppeld. Ook hebben twee panden aan het parkeerterrein en de aanwezige parkeerautomaten een adres aan diezelfde straat. Parkeerlocatie is juist vermeld op de naheffingsaanslag. Beroep ongegrond.

BPM. Hoorgesprek gepland op 6 februari 2018, hoewel eiseres en gemachtigde hadden laten weten dat zij op die datum niet konden. Geen alternatieve data gevraagd. Schending hoorplicht en terugwijzing.

Wet op de Bedrijveninvesteringszones (Wet BIZ). Belastingjaren 2016 en 2017: verweerder had eisers verzoek om de betaalde BIZ-aanslagen 2016 en 2017 terug te betalen niet als een bezwaar tegen de aanslagen moeten aanmerken, maar als een verzoek om ambtshalve teruggaaf of vermindering. Ten onrechte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard omdat het te laat is ingediend. Verweerder moet nog beslissen over het verzoek om ambtshalve vermindering. Tegen een beslissing op zo’n verzoek staat geen bezwaar en beroep open. Belastingjaar 2018: de BIZ-bijdrage voor 2018 strekt niet in overheersende mate ter bestrijding van de kosten voor activiteiten die zijn gericht op het bevorderen van de leefbaarheid, de veiligheid, de ruimtelijke kwaliteit of de economische ontwikkeling van de BI-zone. Beroepen gegrond; vernietiging uitspraken op bezwaar 11 juni 2018; herroeping aanslag BIZ-bijdrage 2018.

Aanslagen toeristenbelasting voor de belastingjaren 2016 en 2017.Verweerder heeft de aanslagen ten onrechte aan eiseres, een uitzendbureau, opgelegd. Weliswaar beheert eiseres de sleutels van de door haar in de chalets op een vakantiepark geplaatste arbeidsmigranten beheert, maar verweerder heeft met de door hem in deze zaak ingebrachte stukken onvoldoende aangetoond dat eiseres ook de aanvullende en bijkomende diensten levert. Daarmee is verweerder niet geslaagd in zijn bewijslast. Beroep gegrond. Aanslagen vernietigd.

Een definitieve aanslag kan pas na afloop van het heffingstijdvak worden opgelegd ingeval de grootte van de belastingschuld pas na afloop van dat tijdvak kan worden vastgesteld. Het Hof vernietigt daarom de op 15 september 2017 opgelegde (definitieve) aanslag in de forensenbelasting 2017.

Aanslag havengeld. Eiseres is ten onrechte aangemerkt als dag-ondernemer. Tevens is niet het hierbij behorende tarief gehanteerd. Op eiseres is zowel het tarief voor dag-ondernemer als voor rondvaartboten van toepassing. Verordening geeft geen rangorde voor tarieftoepassing. Onjuist om voor eiseres het hogere tarief van dag-ondernemer toe te passen. Ook indien tarief voor dag-ondernemer vóór dat van rondvaartboten zou zijn gegaan, was eerstgenoemd tarief niet van toepassing, gelet op uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State inzake weigering om aan eiseres ligplaatsvergunning te verlenen voor de betreffende boot.

Aan eiseres is een aanslag rioolheffing opgelegd. De aanslag heeft betrekking op een recreatiewoning op een recreatiepart met een (in)directe aansluiting op de riolering. Ten aanzien van de stelling van eiseres dat artikel 4, tweede lid, van de Verorderning rioolheffing afwijkt van artikel 16, onderdeel e van de Wet WOZ oordeelt de rechtbank dat het de gemeentelijke wetgever vrij staat om voor de rioolheffing slechts gedeeltelijk aan te sluiten bij artikel 16 van de Wet WOZ. Anders dan eiseres betoogt, zijn er in de Gemeentewet geen aanknopingspunten te vinden die de gemeentelijke wetgever ertoe verplichten om in de Verordeing aan te sluiten bij de kadastrale perceelaanduiding. Verder oordeelt de rechtbank dat geen sprake is van een onredelijke en willekeurige belastingheffing door iedere recreatiewoning op het terrein afzonderlijk in de heffing te betrekken. Van onverbindenheid van de Verordening als zodanig is geen sprake. Beroep is ongegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. De rechtbank oordeelt ambtshalve over de ontvankelijkheid van het bezwaar. Bezwaartermijn begint te lopen op de dag na het aanbrengen van het aanslagbiljet op het voertuig. Geen verschoonbare termijnoverschrijding. De rechtbank verklaart het bezwaar alsnog niet-ontvankelijk. Geen toekenning dwangsom. Verweerder heeft op zitting de verzending van de verdagingsbrief, strekkende tot verlenging van de beslistermijn, aannemelijk gemaakt. Eiser heeft daarmee zijn ingebrekestelling prematuur gedaan. Geen proceskostenvergoeding in beroep omdat geen sprake is van een door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De rechtbank is ermee bekend uit andere zaken van dezelfde gemachtigde en eiser dat de gemachtigde en eiser gehuwd zijn, zonder huwelijkse voorwaarden, en samen op één adres wonen. Dat de gemachtigde zijn factuur heeft laten versturen door de vennootschap waarvoor hij werkzaam is, doet er niet aan af dat de rechtsbijstand door hem als natuurlijke persoon is verleend. De verleende rechtsbijstand gaat de normale hulp tussen echtelieden niet te boven; dus is van beroepsmatig verleende rechtsbijstand geen sprake.

Aanslag waterschapsbelasting, WOZ-waarde. Artikel 131 Waterschapswet. Uitspraak op bezwaar te vroeg gedaan, beroep gegrond. Geen pkv bezwaar.

Aanslagen watersysteemheffing en zuiveringsheffing. Is de hoorplicht geschonden?

Aanslag watersysteemheffing. Verordening Aa en Maas 2018 in strijd met opbrengstlimiet? De heffingsambtenaar heeft voldoende inzicht verschaft dat geen sprake is van overschrijding van de opbrengstlimiet. Beroep ongegrond.

Aanslagen zuiveringsheffing voor een complex voor de huisvesting van arbeidsmigranten. Volgtijdig gebruik.

Geen sprake van schending van het fundamentele recht op de behandeling van de zaak door een onafhankelijke rechter. Waardevaststelling woning en garage. Aanslagen afvalstoffenheffing, rioolheffing en OZB. Belanghebbende dient de reiskosten van de heffingsambtenaar te vergoeden wegens kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht.

Afvalstoffenheffing. De heffingsambtenaar heeft het perceel juist afgebakend en terecht geheven van de ingebruikgever. De 1e verdieping beschikt niet over een keuken en is niet zelfstandig afsluitbaar ten opzichte van de 2e verdieping en is daarmee niet een zelfstandig object. De 2e verdieping is niet zelfstandig ten opzichte van de 1e verdieping reeds omdat deze niet afsluitbaar is. De stelling dat sprake zou zijn van zes zelfstandige, afsluitbare wooneenheden voor toepassing van de afvalstoffenheffing die belanghebbende afzonderlijk verhuurt, heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt. Het beroep op het vertrouwensbeginsel wordt verworpen. Het gebruik maken door degene aan wie een deel van een perceel in gebruik is gegeven, wordt aangemerkt als gebruikmaken door degene die dat deel in gebruik heeft gegeven.

‘gebruiker’ in de zin van artikel 15.33 Wm Samenvatting: De rechtbank oordeelt dat géén van de situaties omschreven in artikel 15.33 Wet milieubeheer (Wm) in dit geval van toepassing is op eiser. Dit betekent dat de heffingsambtenaar van de gemeente Almere de aanslag afvalstoffenheffing in strijd met het bepaalde in de Wm en de Verordening aan eiser heeft opgelegd; een wettelijke grondslag ontbreekt.

Appartementen worden bedrijfsmatig in het kader van het hotelbedrijf door eiseres geëxploiteerd. Aan de centrale begrippen huishoudelijke afvalstoffen en inzamelverplichting wordt in dit geval niet voldaan, met als gevolg dat op grond van 15.33 Wet Mb geen heffing kan plaatsvinden. Beroepen gegrond.

Eiser is huurder van een onroerende zaak en heeft deze zaak in 2017 onderverhuurd. In 2018 is de zaak niet onderverhuurd. Voor het jaar 2017 heeft verweerder de aanslag afvalstoffenheffing naar aanleiding van het ingestelde beroep vernietigd. Voor 2018 is niet aannemelijk gemaakt dat het eiser niet was toegestaan om de onroerende zaak te gebruiken. Naar het oordeel van de rechtbank is voor 2018 dan ook terecht een aanslag afvalstoffenheffing opgelegd. Beroep voor 2017 gegrond en voor 2018 ongegrond.

Aanslagen op grond van de Wet op de bedrijveninvesteringszones (Wet BIZ). BIZ-stichting [naam] heeft in strijd met artikel 7 van de Uitvoeringsovereenkomst voor 2017 geen activiteitenplan opgesteld. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat er voor de heffing van de BIZ-bijdragen voor het jaar 2017 geen wettelijke grondslag bestaat. De rechtbank vernietigt de aan eisers opgelegde BIZ-aanslagen voor het jaar 2017.

BIZ-bijdrage van € 500 voor tandarts(-praktijk) terecht geheven.

Aan belanghebbende is voor 2016 een aanslag BIZ-bijdrage opgelegd. In de loop van de procedure in hoger beroep heeft de Heffingsambtenaar een nieuwe aanslag BIZ-bijdrage voor 2016 aan belanghebbende opgelegd voor hetzelfde bedrag. Hof: Aangezien de BIZ-verordening ten tijde van het opleggen van de oude aanslag nog niet verbindend was, moet die aanslag worden vernietigd. De Verordening is op 9 september 2016 met terugwerkende kracht tot 1 januari 2016 in werking getreden. Voor belanghebbende was de heffing van de BIZ-bijdrage over 2016 in redelijkheid voorzienbaar gelet op het feit dat de Verordening reeds op 22 september 2015 bekend gemaakt is in het gemeenteblad. Aangezien de nieuwe aanslag ter vervanging dient van de niet rechtsgeldige aanslag, heeft het ingestelde hoger beroep van rechtswege mede betrekking op de nieuwe aanslag van 27 december 2018 (artikel 6:19 juncto 6:24 Awb). Belanghebbende stelt dat de aanslag niet op een verbindende verordening berust omdat de totstandkomingsprocedure van de BIZ-bijdrage niet rechtsgeldig is geweest, aangezien zij geen stembiljet heeft ontvangen. De Heffingsambtenaar heeft niet aannemelijk gemaakt dat het stembiljet naar belanghebbende is verzonden. Echter, nu belanghebbende op de hoogte was van het voornemen om de Verordening in werking te laten treden en een BI-zone in te stellen en zij de mogelijkheid heeft gehad en genomen zich schriftelijk uit te spreken tegen de inwerkingtreding hiervan, is voldaan aan de eis van draagvlakmeting (artikel 4, lid 2, Wet BIZ). Voorts is sprake van ruim voldoende steun onder de bijdrageplichtigen als bedoeld in artikel 5 van de Wet BIZ. Het Hof is derhalve van oordeel dat de aanslag berust op een (ook jegens belanghebbende) verbindende verordening. Aangezien de BIZ-bijdrage een bestemmingsheffing is, hoeft in de relatie met de belastingplichtige geen sprake te zijn van een rechtstreekse tegenprestatie in de vorm van een verleende dienst of een voorziening waarvan de belastingplichtige gebruik maakt. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat de in het Businessplan opgenomen activiteiten en voorzieningen tevens zijn voorzien in het Service Level Agreement dat de door de gemeente te verrichten activiteiten bevat. Er is geen sprake van schending van het gelijkheidsbeginsel.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Verweerder heeft geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat eiseres een redelijke tijd is gegund om de afstand tussen de parkeerplaats en de plaats waar de bezoekersparkeervergunning kan worden opgehaald en vice versa, te overbruggen. Beroep gegrond en naheffingsaanslag vernietigd.

Art. 139 en 217 Gemeentewet, publicatie Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de uitvoering van werken 1989 (UAV 1989) en NEN-normen.

Bouwleges: De rechtbank is van oordeel dat sprake is van een afwijking van het bouwplan als bedoeld in 5.2.5 van de tarieventabel van de Verordening ten tijde van de eerste bouwaanvraag. Beroep gegrond.

De naheffingsaanslag parkeerbelasting en de uitspraak op bezwaar zijn niet onbevoegdelijk vastgesteld door commercieel bedrijf. Eiser had na onderzoek kunnen en moeten zien dat nog twee andere automaten in de nabijheid van de defecte parkeerautomaat stonden.

Belanghebbende is een tweetal naheffingsaanslagen in de parkeerbelasting van de gemeente Den Haag opgelegd. Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de Rechtbank het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden, dat onduidelijk is of de heffingsambtenaar, de parkeercontroleurs en de bezwaarmedewerker bevoegdelijk een naheffingsaanslag hebben opgelegd, daarbij betrokken zijn geweest of uitspraak op bezwaar hebben gedaan, dat sprake is van schending van het inzagerecht, dat sprake was van laden en lossen en dat de controlesystematiek van de heffingsambtenaar onvoldoende is om vast te stellen of al dan niet sprake is van laden en lossen. Het Hof wijst alle formele gronden van belanghebbende af en beslist dat, gelet op de afstand van het voertuig tot de plaats waar gelost zou zijn, niet voldaan is aan de door de Hoge Raad ontwikkelde criteria voor het begrip laden en lossen. Om deze reden komt het Hof niet toe aan een oordeel over de geschiktheid van de controlesystematiek voor de beoordeling van de gemeente of sprake is van laden en lossen. De naheffingsaanslagen zijn terecht opgelegd.

Eiser heeft geparkeerd in een straat waar alleen geparkeerd mag worden met een dagvergunning, maar heeft parkeerbelasting voldaan voor twee uur. Er is een naheffingsaanslag opgelegd, omdat te weinig parkeerbelasting is voldaan. Naar het oordeel van de rechtbank geeft de bebording ter plaatse niet voldoende duidelijk aan welk parkeerregime geldt en is het niet duidelijk dat in de straat alleen met dagvergunning geparkeerd mag worden. Beroep gegrond

Forensenbelasting: Nu de wetgever geen limiet heeft gesteld aan de hoogte van de forensenbelasting, kan het ontbreken van een limiet in de Verordening de heffingsambtenaar niet worden tegengeworpen. Verder is weliswaar sprake van een ongelijke behandeling tussen inwoners en niet-inwoners, maar daarmee is geen sprake van een verboden discriminatie, omdat voor die ongelijke behandeling een rechtvaardigingsgrond aanwezig is, te weten de omstandigheid dat de bijdrage die een gemeente ontvangt uit het Gemeentefonds, mede afhankelijk is van het aantal inwoners van die gemeente en woonforensen daarbij niet tot de inwoners worden gerekend.

Forensenbelasting. Artikel 223 van de Gemeentewet schrijft niet voor dat verband moet bestaan tussen enerzijds (de mate van) profijt dat de belastingplichtige van gemeentelijke voorzieningen trekt, en anderzijds het beloop van de door hem verschuldigde forensenbelasting.

Aanslag forensenbelasting is terecht opgelegd omdat de vakantiewoning aan belanghebbende meer dan 90 dagen ter beschikking stond.

Forensenbelasting. Vraag of forensenbelasting is verschuldigd is in 2001 uitdrukkelijk besproken met Heffingsambtenaar en Heffingsambtenaar heeft toegezegd dat geen aanslag forensenbelasting zal worden opgelegd. Vanaf 2001 zijn geen aanslagen forensenbelasting aan belanghebbende opgelegd. Heffingsambtenaar handelt in strijd met vertrouwensbeginsel door voor de jaren 2014 en 2015 desondanks aanslagen forensenbelasting op te leggen.

Forensenbelasting. Niet aannemelijk dat sprake is van een gemeubileerde woning.

Belanghebbende is een dertiental naheffingsaanslagen opgelegd. Belanghebbende heeft hiertegen, na afloop van de bezwaartermijn, bezwaar aangetekend. Het Hof oordeelt, in navolging van de Rechtbank, dat de door belanghebbende aangedragen redenen voor deze termijnoverschrijding geen verschoonbare termijnoverschrijding opleveren. De telefonische mededeling van een medewerker van de gemeente, over het indienen van bezwaarschriften, die is gedaan na de overschrijding van de bezwaartermijnen maakt niet dat de termijnoverschrijding alsnog verschoonbaar wordt.

Belanghebbende tracht zijn parkeervergunning bij de gemeente digitaal te wijzigen in verband met een vervangende auto, doch dat is niet gelukt. Aan belanghebbende worden in een tijdsbestek van 4 dagen 4 naheffingsaanslagen opgelegd. De heffingsambtenaar erkent dat veel mensen dezelfde fout als belanghebbende maken bij het digitaal doorgeven van de wijziging. Het Hof stelt voorop dat ingeval een parkeervergunning digitaal kan worden gewijzigd, het de verantwoordelijkheid van het bestuursorgaan is een systeem te ontwerpen dat goed toegankelijk is voor een modale burger. Een wijziging dient op eenduidige en eenvoudige wijze te kunnen worden aangebracht. Het onder de gegeven omstandigheden opleggen van vier naheffingsaanslagen in een tijdsbestek van vier dagen is disproportioneel en in strijd met wat van een zorgvuldig handelende overheid kan worden verwacht.

Havengeld. Belastbaar feit. Belastingplicht. Hoogte aanslag.

Eiseres is eigenaar van een aantal bedrijfsvaartuigen, te weten dekschuiten, beunbakken en sleepboten. Eiseres wenst in aanmerking te komen voor het verlaagde havengeld tarief dat geldt voor historische vaartuigen die aantoonbaar ingeschreven zijn bij het Nationaal Register Varende Monumenten. Eiseres stelt dat het verplichte lidmaatschap van een vereniging in strijd met artikel 8 van de Grondwet en artikel 11 EVRM? De rechtbank overweegt dat het recht op vrijheid van vereniging als bedoeld in artikel 11, eerste lid, van het EVRM, mede het recht om zich niet te hoeven verenigen omvat. Uit de tekst van de tarieventabel volgt dat het lage tarief bij wijze van uitzondering van toepassing is op vaartuigen die ingeschreven staan in het Register. Het NRVM is geen vereniging, maar een register waarin historische vaartuigen zijn opgenomen. Eiseres dient om in aanmerking te komen voor het lage tarief aan te tonen dat haar vaartuig(en) ingeschreven staan in dit Register. Van een (door verweerder) verplicht gesteld lidmaatschap van een vereniging is in die zin dan ook geen sprake. Daarom kan niet worden gezegd dat eiseres door verweerder wordt gedwongen om lid te worden van een vereniging en in die zin in haar recht tot vrijheid van vereniging wordt beperkt. Dat eiseres haar vaartuigen, alvorens zij kunnen worden ingeschreven in het Register, ter keuring dient aan te melden bij een behoudsorganisatie, is een voorwaarde die kennelijk door de beheerder van het register wordt gesteld. Het is niet verweerder die eiseres in zoverre verplicht om lid te worden van een behoudsorganisatie. Eiseres wenst in aanmerking te komen voor het lagere tarief voor historische vaartuigen zoals opgenomen in de tarieventabel. Dat daarvoor een procedure moet worden doorlopen teneinde vast te stellen of een vaartuig als historisch kan worden aangemerkt is redelijk en niet in strijd met het verbod van willekeur. Vast staat dat inmiddels drie vaartuigen van eiseres zijn opgenomen in het register. Enig beletsel om ingeschreven te geraken is er in feite niet. Beroep gegrond. De aanslag wordt verminderd voor drie vaartuigen tegen het verlaagde tarief.

Hondenbelasting. Op het terrein waar eiser woont zijn meerdere objecten aanwezig waar ook meerdere ondernemingen zijn gevestigd. Door verweerder zijn twee honden op zijn terrein waargenomen. Volgens de rechtbank mag verweerder er dan in beginsel vanuit gaan dat eiser de houder is omdat hij de feitelijke beschikkingsmacht heeft over de honden. In dit geval heeft eiser echter gesteld en ook aannemelijk gemaakt dat aannemelijk is dat de honden aan anderen toebehoren die ook gebruik maken van het terrein, ondanks dat eiser niet aan verweerder heeft verteld wie de eigenaren van de waargenomen honden zijn. Beroep gegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Het instellen van een parkeerschijf op het tijdstip van aankomst is een voorwaarde voor de vrijstelling van betaald parkeren. Dat volgt uit de verordening en de aanwezige bebording. Dat belanghebbende de parkeerschijf onjuist heeft ingesteld komt voor zijn rekening en risico. De verklaringen van belanghebbende, zijn echtgenote en enkele derden doen er niet aan af dat de naheffingsaanslag terecht is opgelegd.

Aanmaningskosten. Invorderingsambtenaar heeft uitspraak op bezwaar gedaan. Dat daarin geen rechtsmiddelverwijzing is opgenomen doet daaraan niet af. Proceskostenvergoeding. Verzoek dwangsom wegens niet tijdig beslissen.

Bestuursrecht

Aan belanghebbende is een aanslag leges opgelegd voor de aanvraag van een legaliserende bouwaanvraag. Dit in verband met de plaatsing van een berging. Het Hof acht aannemelijk dat de gemeente erin heeft bewilligd dat de berging vrij van vergunning kon blijven, althans dat bij belanghebbende een zodanig vertrouwen is gewekt. De aanslag leges is dan ten onrechte opgelegd.

Leges voor het verzorgen van een wijziging van de parkeervergunning van belanghebbende terecht opgelegd

Leges. Verstrekken van fotokopieën. Misbruik van recht? Overschrijding opbrengstlimiet?

Aanvraag nieuwe omgevingsvergunning: Geen sprake van een "geringe wijziging" in de zin van de tarieventabel.

Vernietiging van de omgevingsvergunning door de ABRvS brengt niet mee dat de opgelegde legesnota vernietigd dient te worden, omdat het in behandeling nemen van de aanvraag van de omgevingsvergunning het belastbare feit voor de heffing van leges vormt.

Belanghebbende is leges verschuldigd omdat de Heffingsambtenaar een dienst heeft verricht in de vorm van de verstrekking van een kopie van een document. De Heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat het verstrekte kopie het document betreft waar belanghebbende om had gevraagd.

Voorlopige legesvaststelling voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning.

Leges. Vertrouwensbeginsel. Eiseres heeft over het voorgenomen bouwproject overlegd met ambtenaren van de omgevingsdienst die haar – ten onrechte - hebben gezegd dat als zij de vergunningaanvraag zou indienen vóór inwerkingtreding van het nieuwe bestemmingsplan, de legessanctie nog steeds van toepassing zou zijn. De rechtbank is van oordeel dat de toezegging aan verweerder kan worden toegerekend omdat de ambtenaren bevoegd waren zich uit te laten over de juridische status van het bestemmingsplan (vgl. Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 14 april 2015, ECLI:NL:GHARL:2015:2733). Eiseres hoefde niet te begrijpen dat de toezegging onjuist was. Beroep gegrond.

Legesverordening niet onverbindend. Ondanks sterke stijging tarieven wordt de opbrengstlimiet niet overschreden.

Leges De Belastingsamenwerking gemeenten & hoogheemraadschap Utrecht (verweerder) heeft van eiseressen leges geheven tot een bedrag van € 44.087,20 voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning. Eiseressen zijn het hier niet mee eens. De rechtbank verklaart het beroep van eiseressen gegrond. In de eerste plaats omdat verweerder eiseres 2 in de bestreden uitspraak ontvankelijk heeft bevonden terwijl eiseres 2 geen belanghebbende is bij de legesheffing. Ten tweede omdat verweerder in beroep een ander standpunt heeft ingenomen over zijn bevoegdheid tot legesheffing en daarmee de motivering van de bestreden uitspraak op dat punt heeft verlaten. De rechtbank vernietigt de bestreden uitspraak. Zij voorziet zelf in de zaak door eiseres 2 alsnog niet-ontvankelijk te verklaren in haar bezwaar en te bepalen dat de uitspraak voor dat deel in de plaats treedt van de vernietigde bestreden uitspraak. De gronden van eiseressen slagen niet. Om die reden bepaalt de rechtbank dat de rechtsgevolgen van de vernietigde bestreden uitspraak ten aanzien van eiseres 1 in stand blijven.

Bouwleges obv normatieve bouwkosten. De gemeentewetgever heeft een hoge mate van vrijheid bij het vaststellen van een heffingsmaatstaf. Volgens eerdere uitspraken leidt het vaststellen van normatieve bouwkosten op bedragen die ongeveer 50% hoger zijn dan de normkosten die voortvloeien uit marktgegevens op zichzelf niet tot het oordeel dat de belastingrechter moet ingrijpen. Het enkele feit dat de gehanteerde normkosten aanzienlijk hoger zijn dan de werkelijke bouwkosten, zoals eiseres aanvoert, vormt dus op zichzelf geen aanleiding voor het oordeel dat sprake is van onredelijke of willekeurige belastingheffing. De verhoging van alle tarieven in de legesverordening is niet onredelijk en er zijn geen andere aanknopingspunten voor het oordeel dat de Legesverordening onverbindend zou zijn. Beroep ongegrond.

Leges. Bij het in behandeling nemen van onderhavige aanvraag/zienswijze gaat het volgens de rechtbank om het (opnieuw) vaststellen van de bestemming van gronden in een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 3.1, van de Wro, zodat het dus rechtstreeks en vooral gaat om het dienen van het publieke belang, en er dus geen leges zijn verschuldigd.

(Bouw)leges. Blijkens de Legesverordening is het brutovloeroppervlak essentieel voor de hoogte van de legesheffing. In de Tarieventabel is vermeld dat het brutovloeroppervlak wordt gemeten volgens NEN 2850 en in de zin direct daarna wordt uitgelegd hoe bij het bepalen daarvan moet worden gemeten. De rechtbank stelt vast dat de NEN-norm 2580 niet is gepubliceerd of ter inzage is gelegd, noch dat anderszins is verwezen naar een externe vindplaats daarvan. Anders dan de heffingsambtenaar, is de rechtbank van oordeel dat door de omschrijving in de Tarieventabel van hoe het bruto vloeroppervlak te meten, daarmee nog niet is voldaan aan het kenbaarheidsvereiste, omdat de NEN-norm niet is gepubliceerd. Verordening onverbindend

Heffingsambtenaar terecht en op goede gronden leges in rekening gebracht? Compromis bereikt tussen heffingsambtenaar en belanghebbende. Het hoger beroep is daarmee gegrond.

Leges aanvraag omgevingsvergunning De rechtbank oordeelt dat sprake is van aanbouw, omdat de bestaande bebouwing grotendeels is afgebroken. De heffingsambtenaar moest tevens de (eventuele) niet-vergunningsplichtige onderdelen in behandeling nemen, zodat hij daarvoor terecht leges in rekening heeft gebracht. De bouwkosten en de daarover verschuldigde leges zijn juist berekend. Er is geen rechtstreeks verband vereist tussen de hoogte van de geheven leges en de omvang van de door de gemeente verstrekte diensten. Ook is aan de opbrengstlimiet voldaan.

Van belanghebbende zijn ter zake van het in behandeling nemen van aanvragen van omgevingsvergunningen leges gevorderd. In geschil is of in de (Tabel bij) de Legesverordening omgevingsvergunning van de gemeente Den Haag de tarieven zodanig zijn vastgesteld dat de geraamde baten van de leges uitgaan boven de geraamde lasten ter zake (artikel 229b Gemeentewet). Rechtbank Den Haag heeft deze vraag ontkennend beantwoord. Hof Den Haag neemt het oordeel van de Rechtbank over en oordeelt naar aanleiding van wat belanghebbende in hoger beroep heeft aangevoerd nog het volgende. De Heffingsambtenaar heeft in voldoende mate inzicht verschaft in de ramingen van de baten en de ‘lasten ter zake’. Voorts heeft de Heffingsambtenaar voldaan aan zijn verplichting om nadere inlichtingen te verstrekken teneinde de twijfels van belanghebbende over de door haar in twijfel getrokken posten in ramingen van opbrengsten en kosten naar vermogen weg te nemen. Uitgaande van de feitelijke gegevens die begrepen zijn in de door de Heffingsambtenaar verstrekte informatie hebben de geraamde baten de geraamde ‘lasten ter zake’ niet overschreden. Tenslotte overweegt het Hof nog dat voor een correctie van de omvang van de volgens de gemeentelijke begroting geraamde opbrengsten en lasten pas aanleiding is indien de gemeente deze opbrengsten en lasten niet in redelijkheid heeft kunnen ramen zoals zij ze heeft geraamd. Daarvan is geen sprake. Het hoger beroep is ongegrond.

Leges. Vertrouwensbeginsel. Verweerder heeft een eerdere aanvraag om een omgevingsvergunning niet in behandeling genomen en daarvoor aan eiseres, een besloten vennootschap, leges opgelegd. Eiseres slaagt er in aannemelijk te maken dat verweerder de toezegging heeft gedaan dat bij een nieuwe ontvankelijke aanvraag om een omgevingsvergunning, de bij de eerdere aanslag geheven leges in mindering zouden worden gebracht. De bouwplannen van de nieuwe aanvraag om een omgevingsvergunning wijken echter wezenlijk af van die waarop die eerdere aanvraag betrekking had. Eiseres heeft er daarom niet op mogen vertrouwen dat de toezegging ook voor de nieuwe bouwplannen zouden gelden. Beroep ongegrond.

Leges identiteitskaart. Uitspraak op bezwaar door de bevoegde heffingsambtenaar? Art. 231, lid 1 en 2, van de Gemeentewet. De Heffingsambtenaar concludeert tot vernietiging van de kennisgeving. Is de uitspraak op bezwaar tijdig gedaan?

Leges. Bouwkosten vergunningvrije aanbouw zijn ten onrechte tot de bouwkosten van een vergunningplichtig balkon gerekend.

Leges omgevingsvergunning. Normblad NEN 2631 niet gepubliceerd. In dit geval leidt dat niet tot onverbindendheid van de bepaling uit de tarieventabel omdat voor de bepaling van de heffingsmaatstaf - de geraamde bouwkosten - Normblad NEN 2631 feitelijk geen rol heeft gespeeld, zodat deze norm de belastingheffing niet raakt. Het hoger beroep slaagt echter wel omdat de normbedragen op basis waarvan de bouwkosten worden bepaald niet voorzien in het door belanghebbende op te richten bouwwerk. Dat de Heffingsambtenaar de opgave van belanghebbende van de bouwkosten heeft gevolgd doet daar niet aan af.

artikelen 139 en 217 Gemeentewet, legesverordening, bouwleges, bekendmaking Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de uitvoering van werken en van technische installatiewerken (UAV 2012).

Legessanctie. De rechtbank is van oordeel dat niet voldaan is aan het bepaalde van artikel 3.1, tweede lid, van de Wro, omdat het reparatieplan 2012 de bestemming, noch de daar geldende regels, heeft veranderd van de gronden waarop de rookgasreiniger is gelegen. Immers was ten tijde van de aanvraag om de omgevingsvergunning meer dan tien jaar verstreken sinds de vaststelling van het bestemmingsplan 2006. Dat in artikel 2 van het reparatieplan 2012 is vermeld dat de niet-gewijzigde voorschriften van het bestemmingsplan 2006 onverminderd van toepassing blijven, maakt het oordeel niet anders. Immers houdt die vermelding geen nieuwe vaststelling van een bestemming of regels in voor de gronden waarop de rookgasreiniger is gelegen. Nu ook geen verlengingsbesluit is genomen als bedoeld in artikel 3.1, derde lid, van de Wro, is de legessanctie van het vierde lid ingetreden. Verweerder was dan ook niet bevoegd om leges te heffen.

Geschil met betrekking tot opgelegde leges in verband met een verleende omgevingsvergunning. Eiseres heeft aangevoerd dat zij geen leges hoeft te betalen, omdat de werkzaamheden vergunningvrij zijn. Naar het oordeel van de rechtbank is eiseres leges verschuldigd. Eiseres heeft er zelf voor gekozen om een omgevingsvergunning aan te vragen, ook al vond zij dat dit niet vereist was. Zij heeft zich ook niet verzet tegen het verlenen van de vergunning. Daarmee staat naar het oordeel van de rechtbank vast dat het belastbaar feit zich heeft voorgedaan.

Leges. Verweerder mocht uitgaan van de door eiseres opgegeven aannemingssom. Rechtbank komt niet toe aan de beoordeling of normblad op juiste wijze bekend is gemaakt. Publicatie van NEN-normen hoeft niet in alle gevallen plaats te vinden. Publicatie van UAV 1989 en UAV 2012 zijn op een voldoende toegankelijke en kenbare wijze gewaarborgd.

Leges zijn geheven voor de behandeling van de aanvraag omgevingsvergunning voor een tijdelijke plaatsing van een woonunit bij een in aanbouw zijnde woning. De ROEB-lijst is als uitgangspunt genomen voor de hoogte van de leges. De rechtbank acht dit niet onredelijk. Dat het gaat om een tweedehands woonunit maakt dit niet anders.

Verweerder heeft juist bedrag aan leges gevorderd voor het in behandeling nemen van een aanvraag van een omgevingsvergunning.

X B.V. heeft een aanvraag ingediend ter verkrijging van een omgevingsvergunning voor het opwaarderen van een hoogspanningslijn. Het betreft het verzwaren van de staalconstructie en fundering van de masten. De omgevingsvergunning is aan X verleend en tegelijkertijd is een bedrag aan leges in rekening gebracht. Rechtbank Den Haag oordeelt dat van onverbindendheid van de Legesverordening geen sprake is. Evenmin is sprake van strijd met (artikel 13, lid 2 van) de Dienstenrichtlijn. Het beroep is ongegrond.

Legessanctie als bedoeld in artikel 3.1, vierde lid, van de Wro van toepassing? Uit de letterlijke tekst van artikel 9.1.4, vierde lid, van de Invoeringswet Wro volgt dat de totstandkoming van de actualiseringsplicht van voor de inwerkingtreding van de Wro vastgestelde bestemmingsplannen wordt gekoppeld aan het tijdstip dat deze plannen onherroepelijk zijn geworden. Lacune in de wet, nu artikel 9.1.4, vierde lid, van de Invoeringswet Wro geen voorziening treft voor gevallen als het onderhavige, waarin het bestemmingsplan wel tussen 1 juli 2003 en 1 juli 2008 is vastgesteld, maar niet vóór 1 juli 2008 onherroepelijk is geworden. Een redelijke uitleg van artikel 9.1.4, vierde lid, van de Invoeringswet Wro in samenhang met de parlementaire geschiedenis brengt met zich dat in dit geval actualisering van het bestemmingsplan moet plaatsvinden binnen 10 jaar na het onherroepelijk worden van het bestemmingsplan. Nu op de datum van de aanvraag van eiseres de verplichting tot actualisering nog niet gold kan geen sprake zijn van een legessanctie. Gelet op het voorgaande is de aanslag terecht en juist vastgesteld en opgelegd. Beroep ongegrond.

Marktgeld. Belanghebbende is als marktkoopman middels een opslag in de marktgeldtarieven aangeslagen voor elektriciteitsverbruik, terwijl hij geen elektriciteit heeft verbruikt. Het Hof oordeelt dat de gemeente een totaalpakket van diensten heeft verstrekt en dat belanghebbende het gebruik en genot van dat totaalpakket heeft gehad. Dat belanghebbende geen elektriciteit heeft verbruikt doet daar niet aan af. De aanslag is terecht opgelegd.

Mondelinge uitspraak naheffingsaanslag parkeerbelasting.

NEN-normen, publicatie overeenkomstig artikel 139 Gemeentewet?

art. 8:57, lid 1, Awb. In bezwaarfase buiten art. 7:4, lid 4, Awb geen verplichting tot toezending van de stukken.

Naheffingsaanslag parkeerboete. Het stilzetten van een auto om een telefoongesprek te voeren op een parkeerplaats moet worden aangemerkt als parkeren in de zin van de Verordening Parkeerbelastingen 2017, ook als dat telefoongesprek en het in verband hiermee stil staan van de auto slechts korte tijd heeft geduurd. De vraag of het redelijk is parkeerbelasting te heffen in deze situatie staat niet aan de belastingrechter ter beoordeling.

Verzetzaak. Het beroep is niet-ontvankelijk verklaard wegens het niet betalen van het griffierecht. Gelet op artikel 6:17 Awb en de parlementaire geschiedenis is de griffierechtnota terecht op naam gesteld van de gemachtigde. Redelijkerwijs kan geen sprake zijn van verwarring of onduidelijkheid over de verschuldigdheid van het griffierecht. Verzet ongegrond.

OZB. Verzorgings-/verpleegtehuis. Woning of niet-woning? Verkeersruimten zijn niet volledig dienstbaar aan woondoeleinden.

heffingsgrondslag aanslag OZB gebruik, proceskostenvergoeding 220e van de Gemeentewet Na de zitting inpandige opname door de taxateurs van beide partijen. Eiseres eens over toepassen niet-woning tarief en over hogere woondelenvrijstelling. Dat leidt tot correctie gebruikersaanslag. De rechtbank ziet aanleiding zelf in deze zaak te voorzien. Vergoeding van de kosten van het ingebrachte taxatierapport.

Artikel 220a en 220e Gemeentewet. Zorgcomplex bestaande uit een samenstel van 34 opstallen. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen de bouwterreinen niet worden aangemerkt als woningen in aanbouw. De rechtbank is daarnaast van oordeel dat de onroerende zaak moeten worden aangemerkt als een zo geheten niet-woning. Naar het oordeel van de rechtbank staat het eiseres vrij om in beroep de waarde van de woondelen te betwisten, ook al is de WOZ-waarde niet in geschil. Eiseres maakt aannemelijk dat de woondelenvrijstelling op een te laag bedrag is vastgesteld. Beroep gegrond.

Onroerendezaakbelasting. Afvalstoffenheffing en rioolheffing; in geschil is voor beide heffingen of de opbrengstlimiet is overschreden; geraamde baten en lasten inclusief BTW?

Artikel 220d, lid 1, letter c, Gemeentewet en artikel 2, lid 1, letter g, Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet waardering onroerende zaken. Het hof is van oordeel dat de kerkenvrijstelling niet van toepassing is op activiteiten met een spiritueel karakter die zijn gericht op persoonlijke groei en bezinning. Aan die activiteiten ligt immers niet een meeromvattende levensovertuiging ten grondslag, zodat reeds om die reden geen sprake kan zijn van openbare bezinningssamenkomsten van levensbeschouwelijke aard. Het hof oordeelt dat ook geen sprake is van een ongeoorloofde vorm van discriminatie op basis van levensovertuiging, omdat de activiteiten die in de onroerende zaak worden gehouden feitelijk niet gelijk zijn te stellen aan openbare erediensten dan wel openbare bezinningsbijeenkomsten van levensbeschouwelijke aard.

OZB-gebruiker winkelruimte: Eiseres is gebruiker van een winkelpand op een woonboulevard en van het naastgelegen parkeerterrein. In het kader van de objectafbakening vormen het parkeerterrein en het winkelpand een samenstel. Niet alleen geografische en fysieke ligging zijn van belang, maar ook de wijze waarop het gebruik feitelijk plaatsvindt en juridisch is geregeld. Sale and lease back-constructie voldoet niet aan de vereisten die de Wet WOZ stelt aan de verkoopcijfers en huurcijfers. In een dergelijke constructie wordt de onroerende zaak ter verkoop niet op de vrije markt aangeboden. Verkoopprijs en het huurcijfer vormen in dit geval niet de beste indicatie voor de WOZ-waarde.

Het ozb-tarief voor niet- woningen is door de raad verhoogd in verband met financiele ondersteuning aan een ondernemersfonds. Het ondernemersfonds kent zelf een retributieregeling. Geen grond om de Verordening onverbindend te verklaren.

Heffingsmaatstaf aanslag gebruikersbelasting van camping met recreatiewoningen. Tussen partijen staat vast dat sprake is van één onroerende zaak voor de Wet WOZ en de vastgestelde waarde wordt door belanghebbende niet bestreden. In geschil is het bedrag van de woondelenvrijstelling van art. 220e Gemeentewet. Hof oordeelt dat de gemeenschappelijke voorzieningen en gronden niet in hoofdzaak tot woning dienen dan wel in hoofdzaak dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Belanghebbende maakt de hoogte van de door haar voorgestane woondelenvrijstelling niet aannemelijk.

Verweerder heeft met zijn taxatierapport en de gegeven toelichting voldoende aannemelijk gemaakt dat het object niet in hoofdzaak tot woning dient en heeft daarom het object terecht als niet-woning is aangeslagen. Met betrekking tot de aanslag OZB gebruikersheffing leidt de rechtbank uit het arrest van 5 januari 2018 van de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2018:3) af dat bij het bepalen van de woondelenvrijstelling niet langer het geschiktheidscriterium, maar het bestemmingscriterium van toepassing is. Anders dan in zijn eerdere arresten over deze materie, beantwoordt de HR de vraag of onderdelen van een niet-woning als woondelen moet worden aangemerkt dus niet meer op dezelfde manier als de vraag of een opstal als woning moet worden aangemerkt. Hoewel uit het arrest van 5 januari 2018 niet blijkt waarom de HR op dit punt afwijkt van zijn eerdere rechtspraak, zal de rechtbank in navolging van dat arrest in de onderhavige zaak op overeenkomstige wijze oordelen. De waarde van de recreatiewoningen met bijbehorende grond valt niet onder de woondelenvrijstelling. De rechtbank concludeert daarom dat in het onderhavige geval, gelet op voornoemd arrest van de HR, geen woondelenvrijstelling van toepassing is. Nu verweerder de OZB gebruiker niet-woning niet naar die grondslag, maar naar een lagere grondslag heeft geheven, is de van eiseres geheven OZB gebruiker niet-woning reeds daarom niet te hoog. Het beroep is ongegrond

WOZ. Het woon/zorgcomplex is niet aan te merken als woning in de zin van artikel 220a van de Gemeentewet. Daarnaast overschrijding van de redelijke termijn. De rechtbank ziet vanwege de complexiteit van de zaak aanleiding de redelijke termijn met een half jaar te verlengen.

OZB gebruikers en OZB-eigenaren. Gezamenlijke woonkamers in woonzorgcentrum voor dementerende bejaarden. De wetgever heeft, naar blijkt uit de duidelijke bewoordingen van artikel 220a, lid 2, Gemeentewet, de criteria "die dienen tot woning " en "volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden” nevenschikkend gebruikt, aangezien zij in de wettekst worden verbonden door het voegwoord "dan wel". Dit brengt mee dat een onzelfstandig deel van een onroerende zaak een woondeel in de zin van genoemd art. 220a, lid 2, is indien het ofwel aan beide criteria ofwel aan één van beide criteria voldoet. Uit hetgeen partijen in de van hen afkomstige stukken en ter zitting hebben aangevoerd, maakt het Hof op dat belanghebbende de bewoners van de onzelfstandige delen van Y de mogelijkheid biedt om zo lang mogelijk zelfstandig te wonen. Een bewoner beschikt daarbij niet alleen over een eigen onzelfstandig appartement, maar kan ook gebruik maken van andere onzelfstandige delen van Y, in het bijzonder de gezamenlijke woonkamer die behoort bij het cluster van appartementen waarvan het door de bewoner gebruikte appartement er één is. De gezamenlijke woonkamers worden aangemerkt als woondelen van Y. Voor dat geval zijn partijen het erover eens dat tenminste 70% van de waarde van de onroerende zaak kan worden toegerekend aan woondelen van Y, dat de aanslag OZBG dient te worden vernietigd en dat de aanslag OZBE dient te worden verminderd tot één, berekend naar het woningentarief.

OZB. Woning of niet-woning?

Het ozb-tarief voor niet- woningen is door de raad verhoogd in verband met financiële ondersteuning aan een ondernemersfonds. Geen grond om de Verordening onverbindend te verklaren.

Parkeerbelastingen; onderzoeksplicht vergunninghouder

Ontvankelijkheid hoger beroep, machtiging verleend?

Afvalstoffenheffing: De stelling dat de verdeelsleutel van de toedeling van de ambtenarensalarissen aan de verschillende begrotingsposten niet getoetst kan worden, is onvoldoende gemotiveerd om ten aanzien van een bepaalde post tot redelijke twijfel of er sprake is van een last ter zake te concluderen. Opbrengstlimiet is niet overschreden. WOZ-waarde: taxatieverslag voor onderbouwing WOZ-waarde voldoet aan de eisen zodat belanghebbende niet gedwongen was in beroep en hoger beroep te komen. Geen recht op een proceskostenvergoeding. Rioolheffing: belanghebbende heeft niet hoeven doorprocederen tot in hoger beroep, omdat hij pas in hoger beroep heeft gesteld dat de ‘dotaties voorzieningen’ een sluitpost vormen zonder aansluiting met voorgenomen vervangingsinvesteringen. Ook hier geen recht op een proceskostenvergoeding.

PKV. vovo. Tegemoet gekomen aan bezwaren. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Parkeerbelasting; voldoende kenbaar dat parkeerbelasting was verschuldigd was

Parkeerbelasting. De heffingsambtenaar heeft niet onzorgvuldig gehandeld. Van het horen kon worden afgezien nu met de vernietiging van de naheffingsaanslag volledig aan het bezwaar van belanghebbende tegemoetgekomen is.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht in de zin van artikel 6:15, derde lid, Awb.

Parkeerbelasting: het bezwaar van belanghebbende is terecht niet-ontvankelijk verklaard. Dat de heffingsambtenaar in de herstelverzuimbrief niet heeft gewezen op de mogelijke gevolgen verbonden aan het niet tijdig herstellen van het verzuim, brengt in de gegeven omstandigheden – waaronder met name de in redelijkheid bij belanghebbendes professionele gemachtigde aanwezig te achten kennis - niet mee dat de heffingsambtenaar het bezwaar in redelijkheid niet niet-ontvankelijk had mogen verklaren.

Parkeerbelasting. Schending hoorplicht. Terugwijzing naar de heffingsambtenaar. Deze moet belanghebbende in de gelegenheid stellen te worden gehoord voordat hij op het bezwaar beslist.

Parkeerbelasting. Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat sprake was van een verschoonbare termijnoverschrijding bij het indienen van het beroepschrift. Belanghebbende maakt evenmin aannemelijk dat sprake was van laden en lossen en niet van parkeren.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Verzoek om vrijstelling griffierecht met een beroep op betalingsonmacht.

Fiscaal procesrecht. Dwangsom. Premature ingebrekestelling. Beroep is terecht niet-ontvankelijk verklaard. De zaak wordt desondanks teruggewezen naar de rechtbank voor zover het gaat om de naheffing parkeerbelasting, zodat de behandeling daarvan kan worden gevoegd met het bij de rechtbank ingestelde beroep tegen de inmiddels gedane uitspraak op bezwaar betreffende die naheffing parkeerbelasting.

Aan het Hof ligt de vraag voor of bezwaar (en beroep kan) worden ingesteld tegen een naheffingsaanslag die niet is opgelegd vanwege ontbreken adresgegevens.

Parkeerbelasting. Het heffen van belastingen op parkeerplaatsen waar uitsluitend elektrisch voortgedreven voertuigen geparkeerd mogen worden om deze aan de laadpaal op te laden is niet in strijd met RVV. Ook kan het laden van de auto niet gezien worden als het 'onmiddellijk laden en lossen'. Naheffing parkeerbelasting terecht opgelegd.

Parkeerbelasting, eenduidige aanwijzing van functiewijziging noodzakelijk?

Parkeerbelasting. Wijze van betaling. PIAF-apparaat.

Parkeerbelasting. Onderzoeksplicht. Kon belanghebbende redelijkerwijs duidelijk zijn dat hij in een andere parkeerzone parkeerde dan waarvoor hij een parkeervergunning had?

Parkeerbelasting. Ontvankelijkheid beroep. Wettelijke rente over dwangsom. Proceskostenvergoeding bezwaar en beroep.

Parkeerbelasting. Is sprake van onmiddellijk in- of uitstappen?

Belanghebbende heeft een intoetsfout gemaakt bij het voldoen van de parkeerbelasting voor het parkeren op 17 mei 2017 van een door hem gebruikt voertuig. Aan de kentekenhouder is een naheffingsaanslag verzonden, die vervolgens is doorgezonden naar de verhuurmaatschappij, die de naheffingsaanslag heeft betaald. De verhuurmaatschappij heeft vervolgens op 20 juli 2017 een factuur aan belanghebbende gezonden. Belanghebbende heeft vervolgens bezwaar aangetekend. Dit bezwaar is niet-ontvankelijk verklaard onder vernietiging van de naheffingsaanslag vanwege de intoetsfout en met toekenning van een proceskostenvergoeding. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. In hoger beroep is in geschil of de heffingsambtenaar moet worden veroordeeld in de proceskosten en of de heffingsambtenaar moet worden veroordeeld tot vergoeding van schade ad € 15 ter zake van door de verhuurmaatschappij aan belanghebbende in rekening gebracht administratiekosten. De rechtbank heeft belanghebbende een vooraankondiging van de zitting gestuurd waarin de datum, maar niet het tijdstip van de zitting is medegedeeld. De uitnodiging voor de zitting is per gewone post aan belanghebbende gezonden. Het Hof oordeelt dat de vooraankondiging niet kan worden aangemerkt als een uitnodiging als bedoeld in artikel 8:56 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Indien een partij niet ter zitting van de Rechtbank is verschenen dient de uitspraak van de Rechtbank de feiten in te houden waaruit blijkt dat de aan deze partij gerichte uitnodiging voor die zitting tijdig en op regelmatige wijze op het betrokken adres is aangeboden. Nu in de uitspraak van de Rechtbank de feiten ontbreken waaruit blijkt dat (de gemachtigde van) belanghebbende tijdig en op regelmatige wijze is uitgenodigd voor de zitting, dient de uitspraak van de Rechtbank volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad in beginsel te worden vernietigd. Het Hof ziet echter in dit geval geen reden de uitspraak van de Rechtbank te vernietigen en de zaak terug te wijzen naar de Rechtbank, omdat in dit geval de gehele naheffingsaanslag is vernietigd en aan belanghebbende een proceskostenvergoeding is toegekend waar gelet op het arrest van de Hoge Raad van 22 december 2017 (nr. 17/03020, ECLI:NL:HR:2017:3226, BNB 2018/59) geen recht op bestaat omdat het herroepen van de naheffingsaanslag niet aan de heffingsambtenaar is te wijten. Belanghebbende kan in bezwaar of beroep niet in een betere positie komen met betrekking tot het bestreden besluit en eventuele bijkomende (rechterlijke) beslissingen. Reeds om die reden is het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. Evenmin bestaat recht op een hogere proceskostenvergoeding dan reeds is toegekend.

Parkeerbelasting. Belanghebbende maakt zijn stelling dat sprake is van een ongelijke behandeling binnen Europa die in strijd zou zijn met Europeesrechtelijke beginselen niet aannemelijk.

In hoger beroep is in geschil, net als bij de Rechtbank, of de hoorplicht is geschonden. Belanghebbende heeft zich, zo begrijpt het Hof, ook gekant tegen de naheffingsaanslag. Voor de standpunten van partijen verwijst het Hof naar de gedingstukken.

Het Hof oordeelt dat de hoorplicht is geschonden en wijst de zaak terug naar de Heffings-ambtenaar met toepassing van de judiciële lus ex artikel 8:113, lid 2, Awb. Uit de omstandig-heid dat geen reactie werd ontvangen op het verzoek om contact op te nemen voor het maken van een afspraak voor een hoorgesprek, welk verzoek na het uitblijven van een reactie is herhaald, mag niet worden afgeleid dat belanghebbende (stilzwijgend) afstand heeft gedaan van het recht te worden gehoord. De Heffingsambtenaar had belanghebbende voor een hoorzitting moeten uitnodigen onder vermelding van tijdstip en plaats.

Aan belanghebbende is een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd van € 29,50. In geschil is of de naheffingsaanslag terecht en tot een juist bedrag aan belanghebbende is opgelegd, en meer in het bijzonder of de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse voldoende kenbaar was en of de vaststelling van het tarief per 60 minuten op een even hoog bedrag als het 24-uurstarief proportioneel is. Het Hof is van oordeel dat de Rechtbank op goede gronden een juiste beslissing heeft genomen. Wel is in hoger beroep tussen partijen vast komen te staan dat wel degelijk een parkeerautomaat nabij het voertuig stond. De stelling van belanghebbende dat weliswaar ter zitting van het Hof is komen vast te staan dat en hoe de bebording is aangepast, maar dat deze nog immer onduidelijk (te kleine borden) en onvoldoende kenbaar is, kan hem niet baten. Van een parkeerder mag worden verwacht dat hij zich, alvorens zijn voertuig te parkeren, vergewist van de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse. Dit geldt eens te meer nu vaststaat dat belanghebbende bij het inrijden van de straat de parkeerautomaat op de hoek van de straat is gepasseerd en hij op een zodanig korte afstand van die parkeerautomaat zijn voertuig heeft geparkeerd dat het op zijn weg had gelegen onderzoek te doen naar de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse. Het Hof is van oordeel dat de gemeente niet buiten haar ruime beoordelingsmarge is getreden door, in het kader van de parkeerregulering, verschillende tarieven voor verschillende gebieden vast te stellen. De hoogte van het tarief van € 29,50 acht het Hof niet van redelijke grond ontbloot en niet buitenproportioneel.

Aan belanghebbende zijn drie naheffingsaanslagen parkeerbelasting opgelegd. In geschil is of de naheffingsaanslagen terecht zijn opgelegd. Meer specifiek stelt belanghebbende dat de door de heffingsambtenaar overgelegde, met behulp van op een auto aangebrachte scanapparatuur gemaakte foto’s, als bewijs van het feit dat de auto geparkeerd heeft gestaan op de in de naheffingsaanslagen vermelde locaties, ontoelaatbaar zijn dan wel tekortschieten. Vooropgesteld zij dat de heffingsambtenaar de bewijslast heeft dat de naheffingsaanslagen terecht zijn opgelegd. Ter zake geldt de vrije bewijsleer. In dat verband heeft de heffingsambtenaar scanfoto’s overgelegd. Desgevraagd heeft belanghebbende ter zitting verklaard dat niet bestreden wordt dat de auto geparkeerd heeft gestaan zonder parkeerbelasting te voldoen. Nu belanghebbende dit niet betwist zijn de naheffingsaanslagen terecht opgelegd. De wijze waarop de heffingsambtenaar de foto’s heeft verkregen die hij heeft gebruikt bij het opleggen van de naheffingsaanslagen, doet daar niet aan af. Immers van deze wijze van verkrijging kan niet gezegd worden dat zij zozeer indruist tegen hetgeen van een behoorlijk handelende overheid mag worden verwacht dat het gebruik van deze foto’s bij het opleggen van naheffingsaanslagen in de parkeerbelasting ontoelaatbaar moet worden geacht.

Belanghebbende is ‘nationaal lid’ van Eurojust. Hij heeft zijn auto met een diplomatiek kenteken zonder parkeerbelasting te voldoen geparkeerd op een betaaldparkerenplaats. Daarvoor is hem een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd. Belanghebbende neemt het standpunt in dat hij wegens zijn diplomatieke status is vrijgesteld van parkeerbelasting. Rechtbank Den Haag stelt hem in het gelijk. Hof Den Haag bevestigt de uitspraak van de Rechtbank. Daartoe overweegt het Hof het volgende. De parkeerbelasting is een algemene belasting. Zij is dus geen “heffing wegens bepaalde verleende diensten” in de zin van artikel 34, onderdeel e, van het Verdrag van Wenen. De in die bepaling opgenomen uitzondering op de belastingvrijstellingen voor diplomaten is niet van toepassing.

Aan belanghebbende is een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd. Gelijk de rechtbank heeft overwogen ligt de bewijslast voor het terecht opleggen van de naheffingsaanslag bij de heffingsambtenaar en ligt het, nu belanghebbende in bezwaar en beroep heeft aangevoerd dat rond de parkeerplaats geen bebording en/of parkeerapparatuur aanwezig is waaruit het ter plaatse geldende parkeerregime blijkt, op de weg van de heffingsambtenaar om het tegendeel aannemelijk te maken. De heffingsambtenaar heeft in het hoger beroepschrift de verschuldigdheid van parkeerbelasting, anders dan bij de rechtbank, inzichtelijk gemaakt met gegevens en achterliggende stukken. Het Hof acht de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse voldoende kenbaar. Van een parkeerder mag worden verwacht dat hij zich, alvorens zijn voertuig te parkeren, vergewist van de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse. Dit geldt eens te meer nu duidelijk is geworden dat belanghebbende bij het inrijden van de straat bebording met daarop de vermelding van de verschuldigdheid van parkeerbelasting moet zijn gepasseerd en dat aan de overzijde van de straat waar belanghebbende heeft geparkeerd een parkeerautomaat aanwezig is. Het had op zijn weg gelegen onderzoek te doen naar de verschuldigdheid van parkeerbelasting ter plaatse. Belanghebbende heeft overigens ter zitting verklaard dat het mogelijk is dat hij de bebording en de parkeerautomaat over het hoofd heeft gezien. Het hof oordeelt dat de heffingsambtenaar aan de bewijslast heeft voldaan en dat de naheffingsaanslag terecht aan belanghebbende is opgelegd.

Parkeerbelasting. Het Hof acht, gelet op de door de Heffingsambtenaar overgelegde foto's en een uitdraai uit het GPS-systeem, bewezen dat belanghebbendes auto geparkeerd stond ter hoogte van Y 151. Uit door de Heffingsambtenaar overgelegde kaarten blijkt dat de afstand tussen belanghebbendes auto en de dichtstbijzijnde parkeerautomaten 10 resp. 40 meter bedraagt. Vijf minuten is dan ruim voldoende voor het lopen naar één van deze twee parkeerautomaten en het afronden van de betalingshandeling. Belanghebbende heeft de voor het parkeren verschuldigde belasting zes minuten na de controle betaald bij een parkeerautomaat 300 meter verderop. Belanghebbende heeft dus niet binnen een redelijke termijn de parkeerbelasting voldaan. Voorts heeft de Heffingsambtenaar de naheffingsaanslag terecht berekend over een parkeerduur van een uur omdat uit artikel 234, lid 3, Gemeentewet volgt dat naheffing niet behoeft te worden beperkt tot de te weinig betaalde parkeerbelasting.

Na terugwijzing naar de bezwaarfase is de hoorplicht wederom geschonden. Het Hof ziet af van terugwijzing naar de bezwaarfase. Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd.

Art. 234, lid 3, Gemeentewet, naheffing parkeerbelasting bij parkeertijd van minder dan een uur.

Art. 7:15, 7:28, 8:75, 8:75a Awb, art. 29e AWR. Verzoek om vergoeding proceskosten in bezwaar en beroep. Intrekking beroep omdat aan bezwaar tegemoet wordt gekomen, verzuim veroordeling kosten van bezwaar. Proceskosten omvatten ook kosten van bezwaar. Uitspraak op verzet; Hoge Raad doet zelf de zaak af.

Art. 234 Gemeentewet. Parkeerbelasting; naheffingsaanslag aan kentekenhouder, bezwaar en (hoger) beroep door degene die beweert de auto te hebben geparkeerd. Kan daarvan bewijs worden verlangd?

Parkeren of laden lossen. Bezorgrestaurant. Niet aannemelijk gemaakt dat maaltijdboxen van zodanig gewicht en omvang zijn dat zij bezwaarlijk anders dan per voertuig kunnen worden vervoerd.

Eiser voert aan, dat gelet op de tekst op de website, hij met zijn bezoekersvergunning mocht parkeren. De rechtbank oordeelt dat er een misverstand kan ontstaan over de tekst en dat de heffingsambtenaar daarom niet aan zijn informatieplicht heeft voldaan.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Locatie waar is geparkeerd is een essentieel onderdeel van de naheffingsaanslag. Onjuiste locatievermelding. Beroep gegrond en naheffingsaanslag vernietigd.

Parkeerbelasting. Eiser heeft zijn parkeerapp te vroeg uitgezet. Dit is alleen aan hem te wijten. Naheffing terecht opgelegd. Beroep ongegrond. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht

De rechtbank overweegt dat artikel 1, aanhef en onder ff van de Parkeerverordening 2018 van de gemeente Haarlem voor de definitie van woonadres aansluit bij de BAG-registratie. In casu zijn op één BAG-adres feitelijk twee zelfstandige appartementen gecreëerd. Het met ingang van 2018 ingevoerde systeem heeft tot gevolg dat het enkele creëren van een zelfstandige woonruimte niet langer een recht op een parkeervergunning kan doen ontstaan. De rechtbank acht aannemelijk dat de toelichting van verweerder doel en strekking van de wijziging van het begrip woonadres correct weergeeft.

parkeerbelasting - horen - eiser is voldoende in de gelegenheid gesteld om te worden gehoord - gelet op ingebrekestelling mocht verweerder er van uitgaan dat eiser geen behoefte meer had aan een hoorzitting - aanslag terecht - beroep ongegrond

Eiser heeft een kentekenwijziging in het e-loket ingevoerd in verband met vervangend vervoer. Op 17 oktober 2018 heeft eiser gepoogd om de kentekenwijziging te verlengen. Deze kentekenwijziging is niet geslaagd. In geschil zijn de aan eiser opgelegde naheffingsaanslagen.

Eiseres is na ontvangst van het duplicaat naheffingsaanslag parkeerbelasting in bezwaar gegaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft verweerder het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard wegens overschrijding van de bezwaartermijn. Daarnaast heeft verweerder de bezwaren van eiseres ambtshalve beoordeeld en de naheffingsaanslag vernietigd. Er is geen proceskostenvergoeding toegekend, hoewel daarom was verzocht. Verweerder heeft niet aangetoond dat de naheffingsaanslag onder de ruitenwisser van de auto is aangebracht en heeft in de bezwaarfase geen navraag gedaan bij eiseres over de ontvangst van de naheffingsaanslag. Met het duplicaat heeft verweerder de naheffingsaanslag alsnog op de juiste wijze bekend gemaakt, zodat het bezwaar tijdig is ingediend. De rechtbank is daarom van oordeel dat het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard en acht een proceskostenveroordeling voor de bezwaarfase op zijn plaats.

parkeerbelasting; geen geslaagde transactie

Artikel 234 Gemeentewet; artikel 6:8, 6:11, 8:31, 8:74, 8:75 en 8:88 Awb. Naheffingsaanslag parkeerbelasting. Geen verschoonbare termijnoverschrijding. Bezwaartermijn begint te lopen op de dag na dagtekening van ‘de parkeerbon’ en niet pas na die van het duplicaat. Stelling van belanghebbende dat de parkeerbon niet een rechtsmiddelverwijzing bevatte is, tegenover de gemotiveerde betwisting van de heffingsambtenaar, niet aannemelijk geworden. Dat het duplicaat pas ná de bezwaartermijn is toegezonden, maakt termijnoverschrijding niet verschoonbaar, nu belanghebbende de parkeerbon heeft weggegooid. Verzoek om schadevergoeding afgewezen: (i) verzochte kosten vallen onder de exclusieve regeling van artikel 8:74 en 8:75 van de Awb, en bovendien (ii) nu aanslag formele rechtskracht heeft, moet als uitgangspunt gelden dat de naheffingsaanslag rechtmatig is.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Art. 8:57, lid 1, Awb. Hof had mondelinge behandeling niet achterwege mogen laten.

Aan eiser zijn vier naheffingsaanslagen parkeerbelasting opgelegd. In geschil is of de naheffingsaanslagen terecht zijn opgelegd. Meer specifiek is in geschil of op de genoemde tijdstippen sprake was van het onmiddellijk in- of uitstappen van personen. De rechtbank overweegt dat bij de situatie waarbij sprake is van het in- of uitstappen van personen de bestuurder zichtbaar is en dat deze situatie kortdurend is. Uit de scanfoto’s blijkt dat eiser niet zichtbaar was rondom het voertuig en dat hij van het voertuig is weggelopen. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat eiser ter zitting heeft verklaard dat hij de woning binnen gaat om zijn moeder te helpen met haar jas en dan samen met haar naar de auto loopt. Deze handelingen vallen niet onder het onmiddellijk in- of uitstappen van personen, om die reden is er sprake van parkeren. De beroepen zijn ongegrond verklaard.

Parkeerbelasting bij automaat niet voldaan op het tijdstip controle door scanauto. Parkeerbelasting moet worden voldaan bij aanvang van het parkeren. Niet van belang is wanneer de aanslag daarna zelf is vastgesteld of bekendgemaakt. De naheffingsaanslag die via het systeem van Deskforce wordt opgelegd nadat een medewerker van Deskforce de situatie namens de heffingsambtenaar heeft beoordeeld, waarbij wordt gekeken naar de foto’s van de scanauto of er iemand in de auto zit of bij de auto staat of aan het lopen is, voldoet aan de eisen van zorgvuldige voorbereiding van het besluit. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij binnen redelijke termijn (5 minuten voor automaat op 50m) de parkeerbelasting heeft voldaan en ook niet dat er reden is die termijn langer te stellen.

Vergunningparkeren. Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht. Fouten bij het aan- of afmelden blijven volgens de aan het verlenen van een vergunning voor betaald parkeren door de gemeente gestelde voorwaarden voor rekening van de parkeerder c.q. de vergunninghouder. Na het afmelden van het kenteken van belanghebbende voor het gebruikmaken van de vergunning is vervolgens het kenteken van iemand anders aangemeld. In dit geval is dus één keer niet vergund geparkeerd. De parkeervergunningenbelasting is geen straf, maar een belasting die wordt geheven in het kader van de parkeerregulering. Verzoek om toepassing hardheidsclausule moet worden gedaan bij BenW van de gemeente. Uitspraak Rechtbank wordt vernietigd.

Eiser heeft voor het parkeren van zijn auto op een parkeerplaats in de Laan van Van der Gaag € 5,25 parkeerbelasting voldaan. Verweerder heeft een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd omdat niet geparkeerd was met een dagvergunning. De rechtbank is van oordeel dat ter plaatse voldoende duidelijk is aangegeven welk parkeerregime geldt en dat in de Laan van Van der Gaag alleen met dagvergunning geparkeerd mag worden. De naheffingsaanslag is in beginsel dan ook terecht opgelegd. Verweerder heeft bij het opleggen van de naheffingsaanslag ten onrechte geen rekening gehouden met de reeds door eiser betaalde parkeerbelasting van € 5,25. De verwijzing door verweerder naar het arrest van de Hoge Raad van 18 januari 2019 (ECLI:NL:HR:2019:56) kan hem niet baten omdat dit arrest betrekking heeft op een andere situatie, namelijk het betalen van parkeerbelasting per uur. Dit heeft tot gevolg dat eiser materieel € 5,25 teveel aan parkeerbelasting heeft voldaan. De naheffingsaanslag is daarom met € 5,25 verminderd tot een bedrag van € 85,25. Beroep gegrond.

Naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd. Diverse formele grieven over: (i) het openstellen van de elektronische weg, (ii) de ontvangst van stukken, (iii) het maken van bezwaar door de feitelijk parkeerder en (iv) de schending van de hoorplicht.

Parkeerbelasting, gehandicaptenkaart niet zichtbaar aanwezig achter voorruit. Beroep ongegrond.

Parkeerbelasting. Belanghebbende heeft geen gebruik gemaakt van de wettelijke mogelijkheid tot inzage in de stukken. Belanghebbende heeft ook geen gebruik gemaakt van de uitnodigingen voor een hoorzitting. Een hoorzitting in Alkmaar is niet onredelijk. Hoorplicht is niet geschonden. Het Hof heeft geen aanleiding om te twijfelen aan het vastgelegd tijdstip waarop de controleur de vaststellingen heeft gedaan en deze gegevens heeft ingevoerd. Heffingsambtenaar heeft het belastbaar feit aannemelijk gemaakt. Beroep ongegrond.

"Kentekenparkeren" en de daarbij voorgeschreven wijze van betaling van parkeerbelasting is niet in strijd met het Besluit gemeentelijke parkeerbelastingen. Geen 'inmenging'; geen strijd met artikel 8 en 18 EVRM.

Naar het oordeel van de rechtbank is geen sprake van parkeren, maar van laden en lossen. Van belang is dat de auto twee minuten nadat de overtreding door de scanauto werd geconstateerd, aangesloten was op een laadpaal en eiser drie minuten later ook parkeerbelasting heeft voldaan.

Belanghebbende heeft voor het op 30 juni 2017 in de gemeente Tilburg parkeren online gebruik gemaakt van een parkeerapp. De kaart in de parkeerapp gaf een foute grens aan tussen tariefzone 1 en tariefzone 2. Het Hof stelt voorop dat een fout in een parkeerapp, waardoor een parkeerrecht onjuist wordt geregistreerd, in beginsel voor risico van de Heffingsambtenaar komt. De vraag is vervolgens hoe dit zich verhoudt tot de op de belanghebbende rustende onderzoeksplicht. Het Hof oordeelt dat belanghebbende de digitale informatie had dienen te controleren met de feitelijke situatie en dat niet kan worden volstaan met raadpleging van de parkeerapp. Tenslotte is de vraag aan de orde op welke informatie een parkeerder moet afgaan als deze informatie niet met elkaar overeenstemt. Het Hof oordeelt dat in dat geval op de informatie op de borden dient te worden afgegaan.

In geschil is of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd. Meer specifiek is in geschil of op het genoemde tijdstip sprake was van het onmiddellijk laden en lossen.

Opzegging duurovereenkomst, duurovereenkomst is opzegbaar, geen zwaarwichtig belang vereist, precarioheffing

Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Verordening precariobelasting van de gemeente Maasdriel. Is netbeheerder (en economische eigenaar) van elektriciteitsleidingen belastingplichtig?

Verbintenissenrecht. Opzegging door gemeente van langlopende overeenkomsten met netbeheerder. Is voor opzegging voldoende zwaarwegende grond vereist? Vormen opgegeven redenen, waaronder de wens tot precarioheffing, een zodanige voldoende zwaarwegende grond? HR 28 oktober 2011, ECLI:NL:HR:2011:BQ9854. Contractuele gedoogplicht jegens andere groepsmaatschappij dan waarvan precariobelasting wordt geheven.

Bezwaar en beroep (Algemeen), Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Bezwaar en beroep (Algemeen), Gemeentelijke heffingen (Algemeen)

Precariobelasting. Belastingplicht op grond van de verordening, gedoogplicht en algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Er wordt geheven van de regionale netbeheerder, die economisch eigenaar is. De rechtbank verwijst naar de uitspraak van Gerechtshof Amsterdam in een vergelijkbare zaak (Maasdriel) en de arresten van de Hoge Raad inzake Muiden, Blaricum en Naarden. Eiseres is degene die de leidingen heeft. Zij kan als derde ook geen rechten ontlenen aan een overeenkomst die volgens haar stellingen op de juridische eigenaar is overgegaan. Bovendien heeft die juridische eigenaar de leidingen niet, dus geldt een eventuele gedoogplicht niet voor deze leidingen. Geen strijd met rechtszekerheidsbeginsel, vertrouwensbeginsel, zorgvuldigheidsbeginsel en gelijkheidsbeginsel.

Precariobelasting. Het feit dat de burgers van de gemeente zijn gecompenseerd voor de doorbelasting van precarioheffing maakt niet dat het waterleidingbedrijf geen procesbelang heeft. De belastingrechter is in het kader van een geschil over een belastingaanslag bevoegd om te beoordelen of de opzegging van een overeenkomst het beoogde rechtsgevolg heeft gekregen. Dat eiseres geen verklaring voor recht heeft gevorderd bij de burgerlijke rechter dat de opzegging zonder rechtsgevolg is gebleven, is geen grond voor het oordeel dat opzegging niet het beoogde rechtsgevolg heeft gehad. Een dergelijk vonnis is immers geen constitutief vereiste voor het ontstaan van dat rechtsgevolg. De opzegging van een overeenkomst wordt beheerst door de regels van het algemeen vermogens- en contractenrecht, daaronder begrepen wat partijen specifiek zijn overeengekomen. Het rechtsgevolg treedt - in de situatie dat de wederpartij niet reageert of uitdrukkelijk instemt - in door de wilsverklaring van de opzeggende partij. De wederpartij hoeft de opzegging evenwel niet te aanvaarden. Dan is het de vraag of er voldoende grond was voor de opzegging. Als een overeenkomst wordt opgezegd zonder dat daar voldoende grond voor bestaat, blijft de opzeggingsverklaring zonder rechtsgevolg. De rechtbank is vervolgens van oordeel dat de opzegging niet het beoogde rechtsgevolg heeft gekregen omdat er onvoldoende grond voor opzegging was. Tot slot is er op grond van de overeenkomst sprake van een gedoogplicht die aan de heffing van precariobelasting in de weg staat. Beroep gegrond.

In geschil is de aanslag precariobelasting ten aanzien van een luifel, met name of sprake is van de uitzonderingssituatie dat de gemeente op grond van een erfdienstbaarheid wettelijk verplicht is om het hebben van de luifel boven gemeentegrond als eigenaar van die grond te gedogen. De rechtbank overweegt dat voor het verkrijgen van een recht van erfdienstbaarheid door middel van verjaring het enkele verstrijken van een termijn onvoldoende is. Er dient gedurende deze termijn ook sprake te zijn van een ondubbelzinnig bezit als eigenaar van die erfdienstbaarheid. Het ligt op de weg van eiseres om voldoende feitelijke omstandigheden te stellen op grond waarvan het voor verweerder duidelijk kon zijn dat eiseres (en haar rechtsvoorgangers) pretendeerden rechthebbende te zijn om de luifel boven het terrein van de gemeente te laten hangen uit hoofde van een erfdienstbaarheid. Het enkele gegeven dat de luifel al sinds de jaren ’50 boven de gemeentegrond hangt is daarvoor onvoldoende. Aanvullende feiten zijn door eiseres niet gesteld. Beroep ongegrond.

Precariobelasting. Elektriciteits- en gasleidingen. Eiseres is netbeheerder en economisch eigenaar van de leidingen. Omdat geen sprake is van een door de minister aangewezen netbeheerder, valt zij onder “alle andere gevallen” als omschreven in de verordening. Geen strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

Aanslagen precariobelasting voor drinkwaterleidingen. Het beroep is niet-ontvankelijk vanwege het ontbreken van procesbelang. Op grond van een overeenkomst wordt de precariobelasting door de gemeente volledig gecompenseerd. Eiseres heeft daarom geen financieel belang. Een enkel principieel belang is onvoldoende voor het aannemen van voldoende procesbelang. Dat eiseres administratieve handelingen moet verrichten in het kader van de compensatieovereenkomst is ook onvoldoende, omdat zij ook daarvoor financieel wordt gecompenseerd.

In geschil is of belanghebbende ter zake van het hebben van gastransportbuizen in de gemeentegrond van de gemeente Rotterdam voor de jaren 2012, 2013 en 2014 precariobelasting verschuldigd is. Het Hof beantwoordt deze vraag bevestigend. Voor dit oordeel is een in 1997 door de gemeente Rotterdam en belanghebbende gesloten vaststellingsovereenkomst doorslaggevend. De tussenuitspraak is van 5 juni 2018, nrs. BK-17/00615 tot en met BK-17/00617 ECLI:NL:GHDHA:2018:3901.

Aanslag precariobelasting terecht opgelegd aan regionale netbeheerder. Geen sprake van een contractuele gedoogplicht die aan de heffing van precariobelasting in de weg staat.

Precariobelasting voor terras. Vertrouwensbeginsel. Voldoende aannemelijk dat sprake is van een voor eiseres kenbare omissie. Gebiedsindeling als heffingsmaatstaf. Geen willekeurige of onredelijke belastingheffing. Beroep ongegrond.

Reclamebelasting. Afbakening heffingsgebied. Bestaat voor de beperking van het heffingsgebied een objectieve en redelijke rechtvaardiging?

Reclamebelasting. Bestaat voor het beperken van het gebied waarin reclamebelasting wordt geheven een objectieve en redelijke rechtvaardiging?

Reclamebelasting. Er is sprake van een objectieve en redelijke rechtvaardiging voor het beperken van het heffingsgebied. De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de opbrengst van de reclamebelasting is besteed binnen het heffingsgebied. Een tarief gebaseerd op de WOZ-waarde van de panden is een geoorloofde heffingsmaatstaf.

Reclamebelasting 2015 en 2016 gemeente Oldambt. De rechtbank is van oordeel dat verweerder niet aannemelijk heeft gemaakt dat er een objectieve en redelijke rechtvaardiging is voor de beperking van het heffingsgebied. Dit brengt mee dat aan de Verordeningen verbindende kracht moet worden ontzegd. De rechtbank vernietigt de aanslagen reclamebelasting voor de jaren 2015 en 2016. Beroepen gegrond.

De aanslagen rioolheffing, afvalstoffenheffing, zuiveringsheffing en watersysteemheffing zijn gedagtekend 31 mei 2016. In geschil zijn de volgende vragen: 1. Is het bezwaarschrift van 27 februari 2017 gericht tegen de aanslagen van 31 mei 2016 of tegen de op 13 februari 2017 ambtshalve gegeven beschikking? 2. Is het bezwaar ontvankelijk, en zo ja, zijn de aanslagen terecht en tot de juiste bedragen opgelegd? 3. Heeft belanghebbende recht op vergoeding van de kosten van bezwaar en de kosten van beroep?

Rioolheffing; strijd met art. 217 Gemeentewet, strijd met de Europese Kaderrichtlijn Water? Opbrengstlimiet geschonden?

Verordeningen rioolheffing gemeente Menterwolde 2013 en 2014 geheel onverbindend wegens overschrijding van de opbrengstlimiet.

Rioolheffing. Ontvankelijkheid beroep bij de Rechtbank. Termijnoverschrijding. Verschoonbaar?

Gemeentewet art. 228a, Verordening rioolheffing gemeente Steenwijkerland 2013, 2014, 2015. Opbrengstlimiet.

art. 228a Gemeentewet. Opbrengstlimiet rioolheffing. Kosten schouwsloten. In aanmerking nemen van omzetbelasting die recht geeft op een bijdrage uit het BTW-compensatiefonds, rentecomponent.

art. 228a Gemeentewet, Verordening rioolheffing gemeente Menterwolde (inmiddels: Midden Groningen), toevoeging aan egalisatievoorziening, last ter zake van riolering, bewijslast.

Ontvankelijkheid bezwaar en rioolheffing. Eiser heeft MijnOverheid geactiveerd toen sprake was van een ‘opt out’-regeling. Daarmee staat niet vast dat eiser zelf afdoende kenbaar heeft gemaakt dat hij (ook) voor de gemeente Rotterdam via elektronisch berichtenverkeer bereikbaar is. Bezwaar is ontvankelijk. De aanslagen rioolheffing moeten worden vernietigd, omdat verweerder niet aannemelijk maakt dat het perceel van eiser direct of indirect is aangesloten op de gemeentelijke riolering.

Rioolheffing. Artikel 3 Verordening rioolheffing gemeente Baarle-Nassau. De onroerende zaak ligt voor een deel op Belgisch en voor een deel op Nederlands grondgebied. Hoewel de rioolaansluiting op Belgisch grondgebied ligt, is terecht rioolheffing geheven omdat het water indirect via de riolering van de gemeente wordt afgevoerd. Dat ook België een rioolheffing heft, maakt niet dat de gemeente niet mag heffen.

Art. 228a Gemeentewet; art. 43 en 44 Besluit begroting en verantwoording (Stb. 2003, 27), onder de naam egalisatiereserve opgenomen post in dit geval geen voorziening; feitelijk oordeel

Rioolheffing. Geen sprake van overschrijding opbrengstlimiet. Geen strijd met het gelijkheidsbeginsel. Geen strijd met de Kaderrichtlijn water.

Rioolheffing; opbrengstlimiet overschreden?

Belanghebbende is eigenaar en gebruiker van een woonboerderij. Bij de boerderij horen twee stallen, waarin een bed & breakfast (B&B) wordt geëxploiteerd. Belanghebbende is tevens eigenaar van een pipowagen. In geschil is of de heffingsambtenaar een dwangsom heeft verbeurd wegens het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar en of de aan belanghebbende opgelegde aanslag rioolheffing voor de pipowagen terecht is opgelegd. Het Hof oordeelt dat de heffingsambtenaar de beslistermijn van artikel 236, lid 2, Gemeentewet met zes weken heeft kunnen verdagen, zodat de termijn voor het doen van uitspraak op bezwaar zes weken na 31 december 2017 eindigde. Dit betekent dat de ingebrekestelling van belanghebbende van 1 januari 2018 prematuur is en de heffingsambtenaar geen dwangsom verbeurt. Voorts oordeelt het Hof dat de aanslag rioolheffing terecht is opgelegd omdat de pipowagen als een zelfstandig perceel voor de rioolheffing moet worden aangemerkt. De pipowagen kan namelijk afzonderlijk van de boerderij worden gebruikt en verkocht. De pipowagen is een afzonderlijke zaak in civielrechtelijke zin en daarmee ook een zelfstandig perceel in de zin van de Verordening rioolheffing. Ten slotte faalt belanghebbendes beroep op het vertrouwensbeginsel.

Aanslagen rioolheffing vernietigd, omdat de tariefstelling niet is gebaseerd op gegevens uit de gemeentebegroting.

Toeristenbelasting; belanghebbende verzorgt het hele jaar een veerdienst en wordt door de gemeente (voor de jaren 2014 en 2015) betrokken in de heffing van (dag)toeristenbelasting; vgl. de uitspraak van 2 mei 2017 van dit Hof (ECLI:NL:GHAMS:2017:2579) (voor het jaar 2013); vereiste aangiften? Redelijke schatting?

Toeristenbelasting. Vrijstelling voor het verblijf van degene die verblijf houdt in een gemeubileerde woning voor welk verblijf forensenbelasting is verschuldigd. Belanghebbende heeft geen nadere gegevens verstrekt op grond waarvan kan worden beoordeeld waar de huurders van haar stacaravans hun hoofdverblijf hebben. ECLI:NL:GHARL:2018:8622

Het geschil betreft het antwoord op de vraag of de aanslag in de toeristenbelasting 2015 en de voorlopige aanslag in de toeristenbelasting 2016 terecht en tot het juiste bedrag aan belanghebbende zijn opgelegd. Het Hof oordeelt dat belanghebbende voor beide jaren ten onrechte is aangemerkt als belastingplichtige voor de toeristenbelasting. Haar betrokkenheid bij de verhuur van de vakantiewoningen is onvoldoende voor de conclusie dat zij gelegenheid biedt tot het houden van verblijf in die vakantiewoningen.

Toeristenbelasting. Belanghebbende is niet als exploitant van de minicamping en de vakantiewoningen aan te merken.

aanslagen toeristenbelasting voor 10 verschillende aan elkaar gelieerde eiser(e)s(sen) in verband met slaapgelegenheid bieden aan niet in de gemeentelijke basisadministratie ingeschreven arbeidskrachten op een champignonkwekerij. Er kan slechts één belastingplichtige zijn. Weliswaar is sprake van het houden van verblijf tegen vergoeding, maar er is geen sprake van een belastbaar feit conform de gemeentelijke Verordening toeristenbelasting. Beroepen gegrond. Aanslagen vernietigd.

Recreatiepark met verblijf van onder meer arbeidsmigranten. Aanslag toeristenbelasting terecht opgelegd aan eiseres. Uit de gedingstukken en de toelichting ter zitting is voldoende duidelijk geworden dat eiseres degene was die verblijf bood. Van samenloop met forensenbelasting is geen sprake. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat de op haar terrein verblijvende arbeidsmigranten op meer dan 90 dagen van het belastingjaar voor zich of hun gezin een gemeubileerde woning beschikbaar houden.

Waterschapsbelasting. Bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. Met de enkele verklaring van haar gemachtigde dat hij het poststuk op 27 juni 2017 rond 22.30 in een postnl.bus heeft geworpen, heeft belanghebbende niet voldaan aan de op haar rustende bewijslast.

Belanghebbende is een nakomeling van een ex-militair van het Koninklijk Nederlands-Indonesische Leger (K.N.I.L.). Rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de aanslag waterschapsbelasting terecht is opgelegd. Er is echter geen sprake van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht door belanghebbende, belanghebbende heeft namelijk het recht om tegen een aan hem opgelegde aanslag in bezwaar (en beroep) te gaan.

Afwijzing kwijtscheldingsverzoek van 15 december 2015 inzake aanslag waterschapsbelastingen 2015 afgewezen door invorderingsambtenaar. Administratief beroep is door dagelijks bestuur waterschap afgewezen. De rechtbank heeft zich terecht onbevoegd verklaard inzake de afwijzing van het administratief beroep. Gelet op art. 8:5 Awb en de Bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak kan geen beroep bij de bestuursrechter worden ingesteld tegen een weigering of verlening van kwijtschelding op grond van de IW 1990 (enkele hier niet ter zake doende artikelen daargelaten). Hetzelfde geldt voor de uitspraak op een administratief beroep tegen een kwijtscheldingsbeschikking en voor een besluit op een tegen een dergelijke uitspraak gemaakt bezwaar. Evenmin is de bestuursrechter bevoegd te beslissen op de grief van belanghebbende dat de wetgeving die aan het instellen van beroep tegen een kwijtscheldingsbeschikking in de weg staat, wegens strijd met het EVRM buiten toepassing moet worden gelaten.

Kosten van de aanmaning van 22 april 2016 betreffende aanslag waterschapsbelastingen 2015. De Rechtbank heeft terecht beslist dat belanghebbende in gebreke is de aanslag waterschapslasten 2016 te betalen, dat hij op de juiste wijze is aangemaand tot betaling en dat hem voor de aanmaning aanmaningskosten in rekening konden worden gebracht. Belanghebbende heeft ruim de tijd gehad om de aanslag te betalen. De indiening van een verzoek om kwijtschelding nadat belanghebbende is aangemaand betekent niet dat de aanmaning niet had mogen plaatsvinden en/of dat geen aanmaningskosten in rekening konden worden gebracht. De tariefstelling van de aanmaningskosten is niet in strijd met art. 1 Eerste Protocol EVRM. Klacht over de bevoegdheid van de ontvanger van de SVHW wordt verworpen.

Betekeningskosten dwangbevel van 1 juli 2016 voor aanslag waterschapslasten 2015. De brief van 26 juli 2016 van de invorderingsambtenaar dient te worden aangemerkt als een uitspraak op het bezwaar tegen de bij het dwangbevel van 1 juli 2016 in rekening gebrachte betekeningskosten in die zin dat het dwangbevel werd ingetrokken en de kosten ervan werden afgeboekt. Van het niet tijdig beslissen op bezwaar tegen de in rekening gebrachte betekeningskosten is geen sprake, zodat de Rechtbank het beroep tegen het niet tijdig beslissen op dat bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Het verzoek om toepassing van een dwangsom heeft de Rechtbank op goede gronden afgewezen. Bezwaar en beroep tegen een besluit dat is genomen op grond van de Invorderingswet 1990 tot verlening, intrekking of wijziging van een betalingsregeling is niet mogelijk op grond van 8:5 van de Awb i.s.m. art. 1 Bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak. De redelijke termijn voor de behandeling van het bezwaar, beroep en hoger beroep is niet overschreden, zodat belanghebbende geen recht heeft op immateriële schadevergoeding. Voor onrechtmatig schadeveroorzakend handelen door de invorderingsambtenaar is onvoldoende gesteld.

Eiser vindt dat hij geen waterschapsbelasting verschuldigd is, omdat de heffingsambtenaar onvoldoende maatregelen heeft genomen om wateroverlast te voorkomen. Deze beroepsgrond slaagt niet. Watersysteemheffing is een bestemmingsheffing en wordt dus niet betaald voor een specifiek door het waterschap verleende dienst. Dat andere waterschappen geen watersysteemheffing opleggen aan inwoners van een boezemgebied betekent niet dat het waterschap in dit geval geen waterschapsbelasting mocht opleggen. In de verordening is een dergelijke bepaling niet opgenomen en dat is ook niet verplicht.

Aanslagen wegenheffing voor percelen grasland konden worden opgelegd.

Geen uitspraak op bezwaar. Beroep terecht niet-ontvankelijk verklaard.

Verloop bezwaarprocedure. De heffingsambtenaar heeft belanghebbende onterecht niet-ontvankelijk verklaard in zijn bezwaar tegen de beslissing geen (invorderings)rente te vergoeden. In beroep kent de Rechtbank geen kostenvergoeding voor de bezwaarfase toe wegens gebrek aan belang omdat de heffingsambtenaar inmiddels tegemoet is gekomen aan het bezwaar door vaststelling van de (invorderings)rentevergoeding van € 0,10. Omdat belanghebbende onterecht niet-ontvankelijk is verklaard, had de Rechtbank ook voor de bezwaarfase een vergoeding van verletkosten moeten toekennen. Belanghebbende heeft zijn uurtarief niet voldoende onderbouwd, waardoor de vergoeding op basis van het minimumtarief wordt bepaald.

De woning van belanghebbende bevindt zich op een terrein waar ook woningen staan die voor recreatieve doeleinden worden gebruikt. Anders dan de rechtbank is het Hof van oordeel dat de heffingsambtenaar terecht de aanslag zuiveringsheffing aan belanghebbende heeft opgelegd (en derhalve niet aan de eigenaar van het terrein).

Zuiveringsheffing: de aanslag is terecht aan belanghebbende opgelegd. Belanghebbende (een vennootschap onder firma) is terecht als belastingplichtige aangemerkt. Het Hof volgt belanghebbende ook niet in zijn stelling dat in wezen sprake is van een ongeoorloofde navorderingsaanslag; de eerder opgelegde (en inmiddels vernietigde) aanslag is opgelegd 1) aan een andere belastingplichtige en 2) ter zake van een ander belastbaar feit.

Zuiveringsheffing. Procesbelang. Proceskosten.

Aanslagen zuiveringsheffing. Uitspraak na verwijzing Hoge Raad. De Heffingsambtenaar constateert een discrepantie tussen het aantal geloosde vervuilingseenheden (v.e.’s) en het aantal v.e.’s dat is aangegeven voor de zuiveringsheffing en stelt vast dat deze discrepantie wordt veroorzaakt door afvalwater van industrieterrein [bedrijfsterrein] in [vestigingsplaats]. Belanghebbende is gevestigd op dit industrieterrein en produceert biogas in een vergistingsinstallatie. Daarbij komt digestaat vrij. De Heffingsambtenaar maakt, mede gelet op de in 2010 uitgevoerde metingen, aannemelijk dat belanghebbende meer vervuilingseenheden heeft geloosd dan in de aangifte vermeld. De stellingen van belanghebbende dat dit digestaat vanaf de start van de installatie is gerecirculeerd, na 12 maart 2010 per as is afgevoerd en daarom niet geloosd kan zijn, acht het Hof niet aannemelijk. De aanslag voor het jaar 2010 is terecht opgelegd, de boete voor 2010 wordt verminderd in verband met overschrijding van de redelijke termijn. Met de meetresultaten uit 2010 maakt de Heffingsambtenaar niet aannemelijk dat belanghebbende ook in 2009 digestaat heeft geloosd op het riool. De aanslag en boete voor het jaar 2009 worden vernietigd.

Het hoger beroep tegen de voorlopige aanslag zuiveringsheffing/verontreinigingsheffing bedrijfsruimte wordt niet-ontvankelijk verklaard. Deze aanslag is door de Rechtbank vernietigd. Belanghebbende kan door zijn hoger beroep niet in een betere positie komen. Belanghebbendes grieven tegen het gebruik van vervuilingseenheden als maatstaf van heffing worden verworpen. Het Hof is niet bevoegd om een oordeel te geven over de redelijkheid van de in de wet- en regelgeving gehanteerde maatstaf voor het bepalen van de vervuiling. Het Hof toetst wel of de aanslag is opgelegd in overeenstemming met de toepasselijke wet- en regelgeving en dat is hier het geval. De Heffingsambtenaar is bevoegd om gegevens over het waterverbruik op te vragen bij het waterleidingbedrijf.

Zuiveringsheffing. Begrip bedrijfsruimte. Als afzonderlijk geheel te beschouwen ruimte. Rechtbank oordeelt dat de praktijkruimte aan de woning in dit geval als een bedrijfsruimte moet worden aangemerkt, zodat er een aparte aanslag zuiveringsheffing voor kan worden opgelegd.

Aanslag zuiveringsheffing. Beroep op opbrengstlimiet.

Zuiveringsheffing. Is sprake van woonruimte of bedrijfsruimte?

Aanslagen zuiveringsheffing. Is de onroerende zaak terecht als bedrijfsruimte aangemerkt?

Aanslag zuiveringsheffing bedrijfsruimte naar het juiste bedrag opgelegd.

Aanslag zuiveringsheffing bedrijfsruimte opgelegd van op basis van meting in het watertoevoersysteem en bemonstering op basis van tijdgestuurde monstername; Verordening 2014 niet in strijd met het Waterschapsbesluit; beroep ongegrond.

Zuiveringsheffing bedrijfsruimte. Proceskostenvergoeding bezwaar. Besluit herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid?

Zuiveringsheffing recreatiewoning. Eiser stelt zich op het standpunt dat het object is aan te merken als een voor recreatiedoeleinden bestemde woonruimte die zich bevindt op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. Eiser heeft echter niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd, nu er bijvoorbeeld geen sprake is van recreatieve voorzieningen. Dat het bestemmingsplan eraan in de weg staat dat eiser (permanent) woont in het object, is voor deze belastingheffing niet van belang. Er is sprake van een redelijke en objectieve rechtvaardiging voor de forfaitaire systematiek van zuiveringsheffing voor woonruimten. Er is daarom geen sprake van een onredelijke en willekeurige belastingheffing. Van een dubbele heffing is geen sprake.

BTW-compensatiefonds. De in art. 4, lid 1, onderdeel b Wet BCF opgenomen uitsluitingsgrond is van toepassing op de activiteiten van het cultureel jongerencentrum. Belanghebbende ontvangt geen BTW-compensatie hiervoor.

Aanmaningskosten. Verzending aanslagen via de Berichtenbox van MijnOverheid. Belanghebbende was strikt juridisch bezien erop gewezen dat hij een opeisbare betalingsverplichting had, maar feitelijk bezien was dat niet het geval (geen notificatie e-mails, niet ingelogd in periode tussen verzending aanslagen en aanmaning). Het in rekening brengen van aanmaningskosten strookt in het onderhavige geval niet met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.

Eiser heeft een vleesstierenbedrijf. Op 14 december 2017 heeft het dagelijks bestuur van het Waterschap De Dommel (verweerder) aan eiser een last onder dwangsom opgelegd in verband met geconstateerde overtredingen van artikel 6.2, eerste lid, aanhef en onder a, van de Waterwet. Dat besluit is onherroepelijk. In deze beroepszaak is de invordering van een dwangsom aan de orde naar aanleiding van op 26 en 30 april 2018 bij eisers vleesstierenbedrijf uitgevoerde controles, waarbij geconstateerd is dat de eerder opgelegde last onder dwangsom werd overtreden. In beroep tegen het door verweerder naar aanleiding daarvan genomen invorderingsbesluit heeft eiser meerdere beroepsgronden aangevoerd die in feite gericht zijn tegen het onherroepelijke dwangsombesluit. Naar het oordeel van de rechtbank kunnen die gronden niet meer aan de orde zijn en is, anders dan eiser stelt, geen sprake van bijzondere omstandigheden als bedoeld in de conclusie van staatsraad advocaat-generaal Wattel van 4 april 2018, ECLI:NL:RVS:2018:1152. Verder heeft de rechtbank geoordeeld dat eiser ten onrechte heeft aangevoerd dat hij de aan hem opgelegde last niet heeft overtreden, zodat verweerder bevoegd was tot invordering over te gaan. Ten slotte is de rechtbank niet gebleken dat eisers financiële situatie zodanig is dat hij de verbeurde dwangsom niet zou kunnen voldoen.

Invordering. Kosten dwangbevel.

In rekening gebrachte kosten voor het per post betekenen van het uitgevaardigde dwangbevel met betrekking tot de nota leges 2017.

Verjaring recht op invordering belastingschuld. Is er uitstel van betaling verleend en heeft die beschikking de advocaat van appellanten bereikt?

Bij uitspraak van 22 juni 2017 heeft de Rechtbank Rotterdam bepaald dat de invorderingsambtenaar door belanghebbende betaald griffierecht en gemaakte reiskosten (in totaal € 52) aan belanghebbende dient te vergoeden. De invorderingsambtenaar heeft belanghebbende medegedeeld dit bedrag niet uit te betalen maar te verrekenen met een openstaande aanslag waterschapslasten. Hiertegen gemaakt bezwaar is door de invorderingsambtenaar niet-ontvankelijk verklaard en ambtshalve is beslist niet op de verrekening terug te komen. Het daartegen ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. Het Hof is van oordeel dat de Rechtbank op goede gronden, zowel ten aanzien van de ontvankelijkheid van het bezwaar als ten aanzien van het niet toekomen aan een inhoudelijke beoordeling van het geschil, een juiste beslissing heeft genomen. De stelling van belanghebbende dat artikel 8:5 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in dit geval buiten toepassing moet worden verklaard, nu het aan belanghebbende toekomende bedrag van € 52 een “bezit” is als bedoeld in artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens (EP EVRM) gaat niet op. Belanghebbende kan, indien hij meent dat de invorderingsambtenaar niet de bevoegdheid tot verrekening van een proceskostenvergoeding met een belastingschuld heeft, ter zake een vordering instellen bij de burgerlijke rechter. Verder heeft de rechtbank het in het bestuursrecht verankerde “equality of armsbeginsel” niet geschonden.

Bij brief van 28 februari 2017 heeft de clustermanager Incasso van de Regionale Belasting Groep aan [appellant] medegedeeld dat hij vooraf niet in aanmerking komt voor automatische kwijtschelding van waterschapsbelastingen en/of gemeentelijke belastingen.

Bezwaar en beroep (Algemeen)

In hoger beroep spitst het geschil zich toe, in feite net als voor de Rechtbank, op de vraag of het bezwaar ontvankelijk is, meer in het bijzonder of belanghebbende tijdig bezwaar heeft gemaakt. De gemachtigde van belanghebbende stelt het bezwaarschrift via de digitale verzendservice van Koninklijke PostNL B.V. te hebben verzonden. De heffingsambtenaar stelt het bezwaarschrift niet te hebben ontvangen.

Bezwaar en beroep (Algemeen)

Beroep op proceskostenvergoeding. Proceshandelingen zijn feitelijk verricht door belanghebbende namens zijn gemachtigde. In dit geval doet zich dan ook een situatie voor als in Hoge Raad 3 juni 2016, nr. 15/04616, ECLI:NL:HR:2016:1035. Derhalve geen sprake van een door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand in de zin van artikel 1, onderdeel a Bpb.

Hof wijst verzoek om kwijtschelding van het griffierecht wegens betalingsonmacht definitief af. Hoger beroepen niet-ontvankelijk.

Procesrecht; overschrijding van redelijke termijn bij het doen van uitspraak op bezwaar; recht op vergoeding immateriële schade; spanning en frustratie ook verondersteld bij kennelijke niet-ontvankelijkheid van een bezwaarschrift.

Bewijs van verzending van een brief van de heffingsambtenaar. Belang van verzendadministratie.

In geschil is of verweerder een dwangsom van € 40 of € 160 verschuldigd is in verband met niet tijdig beslissen op een bezwaar naheffingsaanslag parkeerbelasting. De rechtbank leidt uit de gedragingen van de professioneel gemachtigde af dat hij willens en wetens de ingebrekestelling via verschillende, al dan niet daarvoor opengestelde, kanalen uitsluitend stuurde naar een niet bevoegd bestuursorgaan. De rechtbank trekt hieruit de conclusie dat de gemachtigde zo gehandeld heeft met geen enkel ander doel dan de besluitvorming te vertragen en dat op die manier een zo hoog mogelijk bedrag aan dwangsommen verbeurd werd. Het beroep is ongegrond en verweerder was een dwangsom van € 40 verschuldigd.

In hoger beroep is, in geschil of het bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Het Hof is van oordeel dat de Rechtbank met juistheid heeft geoordeeld dat het bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard. Gelet op de beschikbare gegevens is inderdaad sprake van verschillende, niet met elkaar te vereenzelvigen, rechtspersonen.

In hoger beroep is, gelet ook op de door belanghebbende voor de Rechtbank ingetrokken stellingen, alleen nog de waarde van de onroerende zaak [A] in geschil. De heffingsambtenaar heeft zich, zo begrijpt het Hof, ook gekant tegen de door de Rechtbank uitgesproken vergoeding van immateriële schade.

Procesrecht; artt. 8:41, lid 5, en 8:55 Awb; Rechtbank stort griffierecht terug; beroep niet-ontvankelijk verklaard wegens niet-betaling griffierecht; verzet daartegen ten onrechte ongegrond verklaard.

Art. 73 en 11 Waterschapswet, Verordening zuiveringsheffing Waterschap Peel en Maasvallei 2015, NEN normen van wezenlijk belang voor bepaling vervuilingseenheden, publicatie.

WOZ-aanslag op naam van de gezamenlijke erven. Voor eiser stond als individuele erfgenaam de weg open van het (op eigen titel) indienen van een bezwaarschrift tegen de WOZ-beschikking.

Belanghebbenden hebben een woning op erfpacht en verzoeken in 2017 (in verband met de zgn. erfpacht-overstapregeling) om een ‘tweede’ WOZ-beschikking voor het jaar 2015/2016. De Wet WOZ biedt hiervoor evenwel geen mogelijkheid. Omdat het gesloten stelsel van rechtsmiddelen (art. 26 Awr) van toepassing is en de afwijzing op het verzoek niet is aangewezen als voor bezwaar vatbaar, heeft de heffingsambtenaar het bezwaar tegen de afwijzing terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep van belanghebbenden op schending van het vertrouwens- dan wel het gelijkheidsbeginsel alsook op schending van artikel 1 Eerste Protocol EVRM, slaagt niet

Aanwijsbesluit roept twijfel op over bevoegdheid heffingsambtenaar.

De vraag die voor ligt, gaat over hoe het mandelig aandeel van eiser in het openbare gebied rondom zijn appartementencomplex ([naam gebied]) moet worden gekwalificeerd in het kader van de Wet WOZ. Het openbare gebied [naam gebied] is gemeenschappelijk eigendom van de eigenaren van de woningen in het gebied [naam gebied]. Iedere eigenaar heeft recht op een mandeling aandeel. Het recht op een mandelig aandeel in dit gebied kan niet worden gescheiden van het eigendom van de woningen. Het is niet mogelijk om los van de woning over een mandelig aandeel te beschikken. Het mandelig aandeel van eiser moet worden gezien als kenmerk van zijn woning. Het maakt onderdeel uit van de woning. Verweerder heeft het mandelig aandeel dan ook terecht bij de WOZ-beschikking voor de woning betrokken.

De rechtbank Den Haag heeft geoordeeld dat de heffingsambtenaar ten onrechte het verzoek van belanghebbende om een beschikking wijziging subject als bedoeld in art. 26 Wet WOZ heeft afgewezen. In hoger beroep is uitsluitend in geschil of sprake is van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 2, derde lid, Besluit proceskosten bestuursrecht. Het Hof oordeelt dat het door de heffingsambtenaar ingenomen standpunt niet van redelijke grond is ontbloot. Het behoefde het hem niet duidelijk te zijn dat de uitspraak op bezwaar in een daarentegen ingestelde procedure geen stand zou houden. De heffingsambtenaar heeft evenmin (ernstig) onzorgvuldig gehandeld. Het Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

WOZ. Agrarisch object, gemengd bedrijf (varkenshouderij/akkerbouw) met een vrijstaande woning. Eiser voert aan dat voor dit bedrijf, vanwege de slechte situatie in de varkenshouderij, de zogenaamde alternatieve berekeningswijze moet worden gevolgd, zoals vermeld in de Taxatiewijzer voor het belastingjaar 2017 (waardepeildatum 1 januari 2016). Verweerder geeft ter zitting aan bereid te zijn in deze zaak daarvan uit te gaan. Verweerder noch eiser maakt echter aannemelijk welke eenheidsprijs per m2 gehanteerd moet worden binnen de bandbreedte die de Taxatiewijzer schetst. De rechtbank stelt de waarde schattenderwijs vast. Beroep gegrond.

WOZ. Beroep op 8:42 Awb slaagt niet. Vergelijkingsmethode. Correctie toegepast in de matrix. Volgens eiser is deze correctie niet groot genoeg. Hiervan zijn geen bewijzen, eiser weigert een inpandige opname en ook eisers taxateur is niet inpandig geweest. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Art. 22 en 26 Wet WOZ

Belanghebbende maakt niet aannemelijk dat de veehouderij bedrijfsmatig wordt geëxploiteerd. De Cultuurgrondvrijstelling is daarom niet van toepassing.

Met betrekking tot de aan belanghebbende opgelegde aanslag toeristenbelasting 2015 en voorlopige aanslag toeristenbelasting 2016 zijn terecht en tot de juiste bedragen aanmanings- en dwangbevelkosten in rekening gebracht. Het door belanghebbende ingestelde hoger beroep is ongegrond en het door de Invorderingsambtenaar ingestelde hoger beroep is gegrond.

De Heffingsambtenaar heeft de waarde van de onroerende zaak vastgesteld op een bedrag van € 2.711.000. Ter onderbouwing verwijst de Heffingsambtenaar naar een taxatierapport waarin de waarde is getaxeerd op een bedrag van € 2.915.000. In het door belanghebbende ingediende hoger beroepschrift wordt enerzijds opgemerkt dat de waarde zowel naar boven als naar beneden bijgesteld kan worden, anderzijds zijn in het hogerberoepschrift uitsluitend gronden opgenomen die kunnen dienen ter onderbouwing van de stelling dat de waarde op een te hoog bedrag is vastgesteld. Belanghebbende heeft ter zitting verklaard dat hij ter onderbouwing van zijn stelling dat de beschikte waarde te laag is, verwijst naar het taxatierapport. Naar het oordeel van het Hof dient in gevallen waarin belastingplichtigen zowel verhoging als verlaging van de beschikte waarde bepleit een nuancering aangebracht te worden op het in het arrest Hoge Raad 20 oktober 2017, nr. 16/02241, ECLI:NL:HR:2017:2656 geschetste uitgangspunt dat eenieder aan wie een WOZ-beschikking is bekend gemaakt, verondersteld wordt belang te hebben bij het bepleiten van een hogere waarde. In dergelijke gevallen mag nader bewijs worden verlangd van het belang bij het verhogen van de beschikte waarde. Belanghebbende heeft dit nader bewijs niet geleverd. Het Hof beoordeelt uitsluitend de stelling dat de beschikte waarde naar beneden bijgesteld dient te worden. Het Hof concludeert dat de Heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de beschikte waarde niet te hoog is. Het door belanghebbende ingestelde hoger beroep is ongegrond.

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning; beroep op gelijkheidsbeginsel (meerderheidsregel) slaagt niet

Belanghebbende heeft als erfgenaam op grond van art. 28 van de Wet WOZ een beschikking ontvangen. Het Hof heeft het arrest van de Hoge Raad van 21 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:CA3934, dat betrekking heeft op een beschikking op grond van art. 26 van de Wet WOZ van overeenkomstige toepassing verklaard. Dat houdt in dat de beschikking op grond van art. 28 van de Wet WOZ eveneens een nieuwe waardevaststelling behelst en niet slechts een bekendmaking van een reeds eerder ten aanzien van een ander genomen besluit aangaande de waardevaststelling.

WOZ (Algemeen)

Griffierecht te laat en gedeeltelijk betaald. Eiseres heeft verzocht om de nota en betalingsherinnering anders in te richten. Er is geen grond voor het oordeel dat het niet duidelijk was van wie of voor welk beroep het griffierecht werd geheven. Overigens is een gedeelte van het griffierecht betaald. Ook hieruit blijkt dat duidelijk was voor welke zaak het griffierecht werd geheven. Het ligt op de weg van de gemachtigde, die namens eiseres het beroep heeft ingesteld, om voor de betaling van het griffierecht zorg te dragen en eiseres alle daarvoor benodigde informatie te verschaffen. Dat de gemachtigde van eiseres dat heeft nagelaten komt voor rekening en risico van eiseres. Dat het de bedrijfsvoering van de gemachtigde van eiseres beter uit zou komen indien in de nota voor de betaling van het griffierecht andere of meer gegevens zouden worden vermeld, of indien de nota anders zou zijn vorm gegeven, maakt het oordeel niet anders. Eiseres betoogt verder dat zij in deze zaak en de zaak die behandeld wordt onder zaaknummer AWB 19/844 maar eenmaal griffierecht verschuldigd was omdat er sprake was van een beroep tegen samenhangende besluiten. De rechtbank stelt vast dat de uitspraak op bezwaar van 21 november 2018 betrekking heeft op een beschikking op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) voor de objecten van eiseres aan [A-straat 1] en de [A-straat 2] te [Z]. Er is sprake van een geschrift waarin twee uitspraken op bezwaar zijn vervat. Er is dan ook geen sprake van samenhangende besluiten in de zin van artikel 8:41, derde lid, van de Awb. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de griffier dan ook terecht griffierecht geheven voor elk van de beroepen die namens eiseres zijn ingediend. Eiseres heeft tot slot verzocht om een vergoeding van de immateriële schade vanwege een overschrijding van de redelijke termijn. Het is niet uitgesloten dat in een procedure over een niet-ontvankelijk beroep een vergoeding kan worden toegekend voor geleden immateriële schade, zie het arrest van de Hoge Raad van 15 februari 2019 (ECLI:NL:HR:2019:241). Op grond van artikel 6 van het EVRM moeten belastinggeschillen immers binnen een redelijke termijn worden berecht. Er geldt dan echter wel als voorwaarde dat sprake is van een situatie waarin het geschil (inhoudelijk) aan de rechter is voorgelegd. Aan die voorwaarde is niet voldaan als het griffierecht niet wordt betaald. De rechtbank verwijst hiervoor naar een arrest van de Hoge Raad van 4 maart 2016 (ECLI:NL:HR:2016:352). Uit dat arrest volgt dat er in beginsel geen uitspraak hoeft te worden gedaan over een verzoek tot toekenning van immateriële schadevergoeding wegens een overschrijding van de redelijke termijn, als het beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard wegens het niet-betalen van griffierecht. Dat is slechts anders in het geval waarin de rechtbank uitspraak doet nadat sinds het instellen van het beroep meer dan anderhalf jaar zijn verstreken. Gelet op de datum waarop eiseres beroep heeft ingesteld, is die termijn niet overschreden.

Wet waardering onroerende zaken; afweging van belangen bij de beoordeling of een partij gelegenheid krijgt bewijs te leveren van een eerder ingenomen stelling.

Wet Woz. Compromis ter zitting. Proceskosten.

Bestuursrecht

Eiser is huurder van de woning. In geschil is de WOZ-waarde van de woning. De rechtbank heeft de zogenoemde derde-partij, de verhuurder van de woning, uitgenodigd om deel te nemen aan de onderhavige procedure. Derde belanghebbende is op deze uitnodiging ingegaan. De rechtbank oordeelt dat er een leemte in de rechtsbescherming is nu er in de Algemene wet rijksbelastingen geen bepaling is opgenomen vergelijkbaar met artikel 8:26 Algemene wet bestuursrecht (Awb) en oordeelt dat artikel 8:26 Awb van overeenkomstige toepassing dent te zijn op deze procedure. Het had op de weg van verweerder gelegen om derde belanghebbende in de gelegenheid te stellen zich over het geschil uit te laten. Aangezien derde belanghebbende in beroep als procespartij heeft deelgenomen aan het geding verbindt de rechtbank hieraan geen verdere gevolgen.

WOZ-zaak. De Heffingsambtenaar heeft de in geschil zijnde waarde van het winkelpand niet te hoog vastgesteld. Het stond de Heffingsambtenaar vrij om voor het Hof de waarde van de beschikking anders te onderbouwen of toe te lichten dan hij in een eerdere fase heeft gedaan. Dit geldt ook voor de oppervlaktematen van het winkelpand, die immers een element van de waardebepaling vormen. Naar het oordeel van het Hof is geen sprake van een geval dat belanghebbende in redelijkheid geen andere keuze had dan (hoger) beroep in te stellen om een deugdelijke onderbouwing van de vastgestelde waarde te verkrijgen. Een proceskostenvergoeding blijft daarom achterwege. Het hoger beroep is ongegrond.

WOZ. Dwangsom. Geen situatie als bedoeld in artikel 27h, lid 3, laatste volzin, van de AWR en 8:106, lid 2, van de Awb. De rechter heeft niet over belanghebbendes eerdere geschilpunten geoordeeld maar alleen over nieuwe geschilpunten. Geen strijd met het fair play-beginsel.

eigen aankoopcijfer, meervoudige beleggingsaankoop, correctie leegstand. artikel 17 en 18 Wet WOZ WOZ, eigen aankoopcijfers van meerdere objecten, als onderdeel van een meervoudige beleggingsaankoop. Het enkele gegeven dat het eigen verkoopcijfer voortkomt uit de aankoop van een beleggingsportefeuille acht de rechtbank niet voldoende om te bestrijden dat sprake is van een marktconforme transactie. Het is immers niet aannemelijk dat een verkoper bereid is om een pand aan een belegger te verkopen, als dat niet een marktconforme prijs zou opleveren. De rechtbank stelt de waarde van een object in goede justitie vast op het eigen verkoopcijfer, verminderd met een correctie voor leegstand. Ten aanzien van de andere objecten kan het eigen aankoopcijfer niet worden gevolgd, omdat dit ongesplitst is en ziet op twee gebouwen die uit vier WOZ-objecten bestaan.

Waarde in het economische verkeer van woning wordt door Hof lager vastgesteld dan de aankoopprijs. Als uitgangspunt bij de bepaling van de waarde van de woning heeft te gelden het bedrag waarvoor belanghebbende de woning heeft gekocht. Het Hof verwerpt evenals de Rechtbank het beroep op de meerderheidsregel omdat de door belanghebbende genoemde woningen niet vrijwel identiek zijn. Een beroep op het gelijkheidsbeginsel kan ook slagen wanneer de heffingsambtenaar zonder reden afwijkt van door hem bij de waardebepaling gevoerd beleid. Hiervan is in dit geval sprake. De heffingsambtenaar heeft gesteld dat de gemeente een ingroeibeleid toepast in het geval, zoals hier, in een rijtje min of meer soortgelijke woningen een woning recent is verkocht. In dit geval is als gevolg van dat beleid bij de waardebepaling van de overige woningen in het rijtje slechts in geringe mate rekening is gehouden met het verkoopcijfer van de woning van belanghebbende in die zin dat bij de overige woningen in het rijtje pas na verloop van tijd ten volle rekening zal worden gehouden met het verkoopcijfer van de woning van belanghebbende omdat een andere handelwijze onrust meebrengt. Belanghebbende heeft in dit opzicht terecht een beroep op het gelijkheidsbeginsel gedaan. Het Hof stelt de waarde vervolgens in goede justitie vast.

WOZ. Mondeling. Eigen verkoopcijfer/aankoopcijfer. Beroep is ongegrond.

WOZ eigen aankoopcijfer/verkoopcijfer. Beroep gegrond. Hoofdregel WOZ: eigen koopcijfer is leidend. Verweerder heeft ten onrechte het eigen koopcijfer van de woning losgelaten en de waarde onterecht met behulp van de vergelijkingsmethode vastgesteld.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Woz-waarde van woning. Het eigen aankoopbedrag is in dit geval niet de juiste maatstaf om de woz-waarde vast te stellen vanwege een verborgen gebrek.

WOZ. De rechtbank is van oordeel dat eiser niet aan de minimale eisen heeft voldaan die aan een bezwaarschrift worden gesteld door enkel te stellen dat hij bezwaar maakt tegen de waardevaststelling, zonder te vermelden of hij de waarde te hoog dan wel te laag vindt. Verweerder heeft het bezwaar van eiser terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond.

De door gemeente Amsterdam gehanteerde methode en toegepaste factoren voor het berekenen van erfpachtcorrecties zijn deugdelijk. De gemeente is niet verplicht om uit een brede waaier aan mogelijke schattingen van de erfpachtcorrectie de meest waarschijnlijke of de beste te kiezen. Voldoende is dat de gemeente op zorgvuldige wijze, reële, goed verdedigbare keuzes maakt.

De door gemeente Amsterdam gehanteerde methode en toegepaste factoren voor het berekenen van erfpachtcorrecties zijn deugdelijk. De gemeente is niet verplicht om uit een brede waaier aan mogelijke schattingen van de erfpachtcorrectie de meest waarschijnlijke of de beste te kiezen. Voldoende is dat de gemeente op zorgvuldige wijze, reële, goed verdedigbare keuzes maakt.

De door gemeente Amsterdam gehanteerde methode en toegepaste factoren voor het berekenen van erfpachtcorrecties zijn deugdelijk. De gemeente is niet verplicht om uit een brede waaier aan mogelijke schattingen van de erfpachtcorrectie de meest waarschijnlijke of de beste te kiezen. Voldoende is dat de gemeente op zorgvuldige wijze, reële, goed verdedigbare keuzes maakt.

WOZ. Ongegrond. Waarde voor de bijzondere ligging. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

WOZ. Gebruikersbeschikking. Eiser is formeel belanghebbende, maar ook materieel, omdat de woning eigendom is van zijn fiscaal partner. Beide partijen hebben de waarde van de woning onvoldoende onderbouwd.

Wet waardering onroerende zaken; waardering parkeergarage op basis van de gecorrigeerde vervangingswaarde; correctie voor functionele veroudering? Niet aannemelijk is geworden dat de parkeergarage uitsluitend wordt gebezigd om winst mee te behalen zodat de door belanghebbende verdedigde bedrijfswaarde in zoverre in deze procedure betekenis mist

WOZ waarde van kolengestookte [centrale 1] op waardepeildata 1 januari 2013 en 1 januari 2014. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar ten onrechte geen extra aftrek wegens functionele veroudering in aanmerking heeft genomen omdat op de waardepeildata de marktomstandigheden voor kolengestookte elektriciteitscentrale duurzaam waren verslechterd. Anders dan belanghebbende betoogt, gaat die afwaardering naar lagere bedrijfswaarde niet zo ver dat de Heffingsambtenaar gehouden is de bedragen te volgen die in de commerciële balans van belanghebbende voor de onroerende zaak zijn opgenomen en die door de accountant zijn goedgekeurd. Het Hof stelt de waarde op beide waardepeildata in goede justitie vast.

Eiseres heeft de berekening van verweerder op grond van de gecorrigeerde vervangingswaarde niet betwist, terwijl deze de rechtbank ook niet als onjuist voorkomt. Eiseres heeft de ter zitting ingenomen stelling dat de koopprijs gelijk is aan de bedrijfs- dan wel benuttingswaarde, en dat deze de waarde in het economische verkeer is, niet onderbouwd. Beroepen ongegrond.

Wet WOZ. Waardering van parkeergarage die deel uitmaakt van een winkelcomplex. Zonder afname van de parkeergarage had belanghebbende het complex niet kunnen verwerven. In de commerciële sfeer gebezigde onroerende zaak. Gecorrigeerde vervangingswaarde kan niet hoger worden gesteld dan de bedrijfswaarde. De Heffingsambtenaar maakt de door hem voorgestane waarde aannemelijk. Geen correctie wegens functionele veroudering.

Verweerder heeft bij 18 identieke woningen verschillende WOZ-waarden vastgesteld. Verweerder heeft in een meerderheid van identieke woningen een lagere WOZ-waarde vastgesteld dan bij de woning van eiser. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel slaagt en de meerderheidsregel dient te worden toegepast. De rechtbank vermindert de vastgestelde WOZ-waarde.

Woz, een geslaagd beroep op het gelijkheidsbeginsel (de meerderheidsregel) prevaleert boven het eigen aan-/verkoopcijfer. Beroep gegrond. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Standaard WOZ. Beroep ongegrond.

WOZ, gelijkwaardige procespositie, black box. Verweerders taxatiematrix is slechts een blote weergave van gegevens die niet door middel van een geautomatiseerd proces tot stand zijn gekomen, zodat geen sprake is van de “black box” in de zin van de rechtspraak van de Hoge Raad. Dit ligt anders voor de indexatie van de verkoopcijfers uit de taxatiematrix, maar eiser heeft het verzoek om de daaraan ten grondslag liggende gegevens in strijd met een goede procesorde te laat gedaan.

Eén of meerdere bezwaren? Belanghebbende maakt bezwaar tegen op één aanslagbiljet vermelde WOZ-beschikkingen en aanslagen ozb die betrekking hebben op diverse onroerende zaken die zijn gelegen binnen verschillende gemeenten. Tussen partijen is in geschil of voor de hoogte van de toe te kennen (proces)kostenvergoeding moet worden uitgegaan van één of meerdere bezwaren. Het Hof oordeelt dat moet worden uitgegaan van één bezwaar. Een andersluidend oordeel zou te veel afbreuk doen aan de beoogde eenvoud. Ook is het forfaitaire systeem in het Besluit proceskosten bestuursrecht bedoeld als een tegemoetkoming en is niet beoogd dat de daadwerkelijk gemaakte (proces)kosten worden vergoed. Daar komt nog bij dat de Rechtbank ten onrechte is uitgegaan van meerdere verweerders.

WOZ woning. Geen schending hoorplicht. Heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de waarde niet te hoog is vastgesteld.

WOZ. Vergelijkingsmethode. Met toestemming partijen zonder zitting. Hoorplicht en zorgvuldigheidsbeginsel geschonden. Beroep gegrond. Rechtsgevolgen in stand gelaten, want waarde wel aannemelijk.

Eiser heeft als huurder van de woning op grond van artikel 24, derde lid, van de Wet WOZ recht op een beschikking en is daarom gerechtigd daartegen rechtsmiddelen aan te wenden, maar dat maakt nog niet dat hij als huurder zonder meer ook een procesbelang heeft. De rechtbank oordeelt dat in iedere huurderszaak aan de hand van de relevante feiten en omstandigheden moet worden beoordeeld of procesbelang aanwezig is. Ook de enkele omstandigheid dat de onroerende zaak een sociale huurwoning is, is daarvoor onvoldoende. Uit de wettelijke systematiek van doorwerking van de WOZ-waarde naar de huurprijs van sociale huurwoningen volgt dat procesbelang wel kan bestaan als iemand een sociale huurwoning huurt met een huur dichtbij de maximale huurprijsgrens. De heffingsambtenaar van de gemeente ’s-Hertogenbosch maakt duidelijk dat de door eiser bepleite verlaging van de WOZ-waarde van de woning geen effect heeft op de door eiser te betalen huur. Gesteld noch gebleken is dat eiser een ander belang heeft bij de beslissing over de WOZ-waarde van zijn woning. Verweerder heeft het bezwaar wegens het ontbreken van procesbelang terecht kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Beroep ongegrond.

De onroerende zaak betreft een bedrijfspand, bouwjaar 2008, met onder meer een loods van 1.647 m², drie kantoorruimten van elk 325 m², een werkruimte van 404 m² en 48 parkeerplaatsen. Het is gelegen binnen de hekken van een vliegveld en op (een gedeelte van) de grond heeft belanghebbende een recht van (onder)erfpacht. Belanghebbende verdedigt een waarde van € 1.540.00 en de Heffingsambtenaar € 1.666.000. Het Hof acht de Heffingsambtenaar geslaagd in het bewijs dat de waarde van de onroerende zaak op de peildatum 1-1-2015 niet te hoog is vastgesteld.

Immateriële schadevergoeding in geval van een niet-ontvankelijk beroep wegens niet betalen griffierecht. Het is niet uitgesloten dat bij een niet-ontvankelijk beroep een vergoeding kan worden toegekend voor geleden immateriële schade, zie onder meer een arrest van de Hoge Raad van 15 februari 2019 (ECLI:NL:HR:2019:241). Op grond van artikel 6 van het EVRM moeten belastinggeschillen immers binnen een redelijke termijn te worden berecht. Er geldt dan echter wel als voorwaarde dat sprake is van een situatie waarin het geschil (inhoudelijk) aan de rechter is voorgelegd. Aan die voorwaarde is niet voldaan als het griffierecht niet wordt betaald. De rechtbank verwijst hiervoor naar een arrest van de Hoge Raad van 4 maart 2016 (ECLI:NL:HR:2016:352). Uit dat arrest volgt dat er in beginsel geen uitspraak hoeft te worden gedaan over een verzoek tot toekenning van immateriële schadevergoeding wegens een overschrijding van de redelijke termijn, als het beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard wegens het niet-betalen van griffierecht. Dat is slechts anders in het geval waarin de rechtbank uitspraak doet nadat sinds het instellen van het beroep meer dan anderhalf jaar zijn verstreken. Gelet op de datum waarop eiseres beroep heeft ingesteld, is die termijn niet overschreden.

Belanghebbende is eigenaar en gebruiker van een onroerende zaak (rijksmonument) waartoe een woonboerderij en een weiland behoren en waarvan een gedeelte wordt geëxploiteerd als bed & breakfast (B&B). Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar de beslistermijn van artikel 236, lid 2, Gemeentewet met zes weken mocht verdagen, zodat de termijn voor het doen van uitspraak op bezwaar zes weken na 31 december 2017 eindigde. Dit betekent dat de ingebrekestelling van belanghebbende van 2 januari 2018 prematuur is en de heffingsambtenaar geen dwangsom verbeurt. Het Hof ziet evenmin reden voor een dwangsom wegens het niet toezenden door de Heffingsambtenaar van het taxatieverslag dat ten grondslag ligt aan de beschikking. Bovendien was het taxatieverslag te raadplegen op de website van de gemeente. Het verzoek van belanghebbende om een additionele schadeloosstelling komt neer op het tweemaal integraal toekennen van de aan de gemachtigde verschuldigde kosten bij het winnen van de procedure. Vergoeding van dergelijke proceskosten kan slechts plaatsvinden via artikel 8:75 Awb en het Besluit proceskosten bestuursrecht. Een integrale proceskostenvergoeding is mogelijk indien sprake is van bijzondere omstandigheden, maar daarvan is geen sprake. Het incidenteel hoger beroep van de Heffingsambtenaar ziet op de objectafbakening. Anders dan de Rechtbank is het Hof van oordeel dat sprake is van één object, aangezien het weiland is aangekocht om de vrije ligging en het uitzicht vanuit de woonboerderij te waarborgen en derhalve dienstbaar is aan de woonboerderij en/of B&B. De vastgestelde waarde is niet te hoog.

informatiebeschikking

Woz, beroep ongegrond.

WOZ. Vergelijkingsmethode. Voldoende rekening met hoogspanningsmast. Verweerder maakt waarde aannemelijk. Beroep ongegrond.

WOZ - inzage stukken - gegrond - terugverwijzen

Naar aanleiding van de uitnodiging van de Rechtbank voor de mondelinge behandeling heeft de gemachtigde van belanghebbende de mondelinge behandeling voorbereid en is hij tevens ter zitting is verschenen. Nu sprake was van een kennelijk niet-ontvankelijk beroep had de Rechtbank, naar het oordeel van belanghebbende, de zaak vereenvoudigd, zonder zitting, dienen te behandelen. Ter compensatie vordert belanghebbende een forfaitair vastgestelde proceskostenvergoeding. De stelling van belanghebbende faalt. In het geval uit het vooronderzoek blijkt dat sprake is van een kennelijk niet-ontvankelijk beroep, staat het de bestuursrechter immer vrij de zaak ter zitting te behandelen.

De Heffingsambtenaar heeft de WOZ-waarde van belanghebbendes appartement bepaald met behulp van de vergelijkingsmethode. In de koopsommen van de vergelijkingsobjecten is een aandeel begrepen in het reservefonds van de vereniging van eigenaren. In geschil is of het bij de vergelijkingsobjecten aanwezige aandeel in de onderhoudsreserve uit de koopsommen van de vergelijkingsobjecten moet worden gehaald alvorens deze te vergelijken met het appartement van belanghebbende. Het Hof is van oordeel dat die vraag bevestigend moet worden beantwoord en verwijst daarbij naar HR 8 september 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC5446, BNB 1993/325.

De in geschil zijnde woning is voor het jaar kalenderjaar 2017 gewaardeerd op € 172.000. Belanghebbenden hebben hiertegen bezwaar gemaakt onder overlegging van een bouwkundig rapport waarin de “direct noodzakelijke kosten” zijn geraamd op € 66.750. In de uitspraak op bezwaar is de waarde nader vastgesteld op € 140.000 en is het verzoek om toekenning van een vergoeding voor het van de zijde van belanghebbenden opgesteld bouwkundig rapport afgewezen. Blijkens een afschrift uit het Kadaster is de woning op 12 september 2017 door de erven verkocht voor een bedrag van € 166.100. De heffingsambtenaar dient aannemelijk te maken dat hij de waarde van de woning bij de uitspraak op bezwaar niet op een te hoog bedrag heeft vastgesteld. Naar het oordeel van het Hof heeft de heffingsambtenaar aan de op hem rustende bewijslast voldaan. Naast de verkoopcijfers van de vergelijkingsobjecten is ook het eigen verkoopcijfer van de woning goed bruikbaar, gelijk belanghebbenden ter zitting eveneens zelf hebben verklaard. De Rechtbank is in haar beslissing voorbij gegaan aan het beroep van belanghebbenden tegen de afwijzing in de uitspraak op bezwaar van de vergoeding van het bouwkundig rapport. Het Hof is met belanghebbenden van oordeel dat wel degelijk recht bestaat op vergoeding van dit deskundigenrapport. Nu de door belanghebbende overgelegde factuur geen specificatie van het totaalbedrag bevat, berekent het Hof het te vergoeden bedrag in lijn met de Richtlijn van de belastingkamers van de gerechtshoven inzake vergoeding van proceskosten bij WOZ-taxaties, Raad voor de Rechtspraak, Stcrt. 2012, nr. 26039, op € 212 (4 uren (inpandige taxatie) maal € 53 per uur).

Waarde woningen niet te hoog vastgesteld. In opdracht van Belastingen Gemeente Amsterdam opgemaakt rapport ‘Erfpachtcorrectie van verkoopcijfers in het kader van de Wet WOZ’ van 19 september 2019 leidt niet tot ander oordeel.

WOZ-waarde niet te hoog vastgesteld. Het is de heffingsambtenaar toegestaan om in de fase van beroep en hoger beroep andere vergelijkingsobjecten aan te voeren dan op het taxatieverslag zijn vermeld en ter (nadere) onderbouwing van de door hem verdedigde waarde een taxatierapport over te leggen. Het taxatierapport is niet een tweede waardevaststelling, maar een bewijsmiddel ter nadere onderbouwing van de bij de bestreden beschikking vastgestelde waarde. In een procedure over de vastgestelde WOZ-waarde is het de heffingsambtenaar toegestaan om de juistheid van de door hem vastgestelde waarde – systematisch, dus volgens een consistente en controleerbare bewijsvoering, in dit geval aan de hand van een met toepassing van de vergelijkingsmethode opgesteld taxatierapport – te onderbouwen met gegevens van een beperkt aantal rond de waardepeildatum gerealiseerde verkopen en/of het verkoopgegeven van de woning zelve, ook al is de waarde bij het nemen van de primaire beschikking door middel van een modelmatige waardebepaling vastgesteld. Hoger beroep is ongegrond.

HR: 81.1 RO.

Schending motiveringsbeginsel. De Heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de waarde van de onroerende zaak niet tot een te hoog bedrag is vastgesteld.

In hoger beroep houdt partijen uitsluitend het antwoord op de vraag verdeeld of de Rechtbank terecht belanghebbende niet-ontvankelijk in de beroepen heeft verklaard zonder de heffingsambtenaar te veroordelen in de vergoeding van de door belanghebbende gemaakte kosten voor diens gemachtigde en de door belanghebbende gestelde verletkosten.

WOZ. De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk. Het beroepschrift is één dag te laat per post bezorgd en gefaxt. De rechtbank is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat eiseres in verzuim is geweest en de termijnoverschrijding daarom verschoonbaar is.

De waardebepaling is niet toereikend en inzichtelijk onderbouwd. Dat is van meet af aan het standpunt van betrokkene. Ook voor de rechtbank ontbreken aanknopingspunten voor de vaststelling van de waarde. Daarom is de zaak terugverwezen.

Wet WOZ. Artikel 16 (objectafbakening). In hoger beroep heeft de Heffingsambtenaar de objectafbakening opnieuw bezien. Hij is tot de conclusie gekomen dat het bedrijfsgebouw op basis van de feitelijke indeling alsmede gelet op de aanwezige voorzieningen ten onrechte aan de hand van de eigendomsgrens is gesplitst. Het bedrijfsgebouw moet naar de mening van de Heffingsambtenaar in zijn totaliteit als één onroerende zaak in de zin van artikel 16 van de Wet WOZ worden aangemerkt. Naar het oordeel van het Hof is dit ten onrechte. Er is sprake van een situatie waarin er twee eigenaren zijn van een niet in zelfstandige gedeelten te splitsen bedrijfsgebouw, dat is gebouwd op meerdere percelen die bij verschillende rechtspersonen in eigendom zijn dan wel waarvan zij zakelijk gerechtigde zijn. Door het object opnieuw af te bakenen en het deel van het bedrijfsgebouw dat in eigendom toebehoort aan belanghebbende daaruit te halen, is het nieuwe object te klein afgebakend. Het gelijk is dan ook aan belanghebbende.

Belanghebbende woont op nummer (G) (de benedenwoning/garage) en zijn echtgenote op nummer (H) (de bovenwoning). Beide panden zijn gezamenlijk eigendom en voor beide panden ontvangen zij tot 2018 aparte WOZ-beschikkingen. Voor het jaar 2018 heeft de heffingsambtenaar de woningen voor toepassing van de Wet waardering onroerende zaken (de Wet WOZ) tezamen als één onroerende zaak aangemerkt, hetgeen belanghebbende betwist. Relevant voor de afbakening van een onroerende zaak, als bedoeld in de Wet WOZ, zijn de afsluitbaarheid van het gedeelte en of het gedeelte beschikt over voor bewoning noodzakelijke voorzieningen, te weten een eigen kookgelegenheid, wasgelegenheid en sanitair, waaraan niet afdoet dat sommige van die voorzieningen beperkt zijn. Op grond van deze voorwaarden kwalificeert de benedenwoning/garage naar het oordeel van het Hof als onroerende zaak. Dat deze woning/garage enkel over een wastafel met warm en koud water beschikt als wasgelegenheid, leidt niet tot een ander oordeel.

WOZ. Tijdigheid bezwaar, objectafbakening en de vastgestelde waarde.

WOZ recreatieterrein. In geschil is of de objectafbakening juist is. De door verweerder voorgestane afzonderlijke waardering van de stacaravans is niet in overeenstemming met artikel 16 onderdeel e van de Wet WOZ. De op het recreatieterrein gelegen stacaravans moeten voor de objectafbakening en de daaruit volgende WOZ-waardebepaling als onderdeel van het, als één geheel afgebakend en te waarderen object worden aangemerkt. Nu voor de waardering van het terrein is uitgegaan van een te klein object, moeten de WOZ-beschikkingen worden vernietigd. In een dergelijk geval kan de waarde niet in beroep door de belastingrechter worden beoordeeld of aangepast. Verweerder kan voor het juist afgebakende object (een) nieuwe WOZ-beschikking(en) geven (Hoge Raad 9 mei 2003, ECLI:NL:HR:2003:AD6058). Beroep gegrond.

Eiseres, een besloten vennootschap, is eigenaar van de grond, een bouwterrein, waarop in 2017 is begonnen met de bouw van 21 woningen. Aan het begin van het kalenderjaar 2018 waren het nog woningen in aanbouw. Aan eiseres zijn voor het kalenderjaar 2018 de WOZ-waarden van de 21 afzonderlijke objecten bekend gemaakt. De rechtbank oordeelt ambtshalve dat de objectafbakening onjuist is. Er is sprake van een samenstel als bedoeld in artikel 16, aanhef en onder d Wet WOZ. Immers, op 1 januari 2018 hadden de eigendommen dezelfde gebruiker. Onder verwijzing naar de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 4 april 2019 (ECLI:NL:GHAMS:2019:1264) oordeelt de rechtbank dat de 21 objecten naar de omstandigheden beoordeeld bij elkaar horen. De rechtbank vernietigt de bestreden uitspraak en de 21 waardebeschikkingen en de aanslagen onroerendezaakbelastingen.

Wet waardering onroerende zaken; artikel 16 Wet WOZ; objectafbakening van een kantoortoren (die wordt verbouwd naar woontoren); omdat de eigenaar van de toren hogere waardes bepleit, doen er huurders (als belanghebbenden) mee aan het geding (8:26 Awb)

WOZ. Het gaat om een mantelzorgwoning die met een tussendeur is verbonden met de hoofdwoning. Objectafbakening. Omdat er sprake is van 2 verschillende zakelijk gerechtigden, gaat het om 2 onroerende zaken. Er zijn geen geschikte vergelijkingsobjecten voor de mantelzorgwoning. De rechtbank stelt de WOZ-waarde in goede justitie vast. Afvalstoffenheffing. De rechtbank vindt dat de gemeente niet heeft voldaan aan haar inzamelplicht. De aanslag afvalstoffenheffing wordt daarom vernietigd.

Wet Woz en OZB. Objectafbakening. Niet-woning?

Objectafbakening; artikel 16 Wet WOZ. De heffingsambtenaar heeft in de bezwaarfase geconstateerd dat er sprake was van een objectafbakeningsfout. De onroerende zaak is gesplitst in twee aparte objecten. De WOZ-beschikking/aanslag ozb waartegen bezwaar is gemaakt, is door de heffingsambtenaar verlaagd en voor het afgesplitste object is voor hetzelfde jaar een nieuwe WOZ-beschikking/aanslag ozb opgelegd. De rechtbank oordeelt op basis van de arresten van de Hoge Raad van 27 september 2002 (ECLI:NL:HR:2002:AE8146 en AD5341) dat objectafbakeningsfouten hersteld kunnen worden en dat de heffingsambtenaar het afgesplitste object door middel van een nieuwe beschikking en het opleggen van een nieuwe aanslag in de WOZ-waardebepaling en de belastingheffing voor hetzelfde kalenderjaar kan betrekken. De beroepen van belanghebbende op reformatio in peius, het vertrouwensbeginsel en/of het rechtszekerheidsbeginsel slagen niet.

Wet WOZ. Artikel 16 en artikel 24 Wet WOZ. Objectafbakening volkstuinencomplex. Verweerder heeft het hele complex als 1 WOZ-object aangemerkt. De eigenaar en verhuurder van het complex bepleit dat elke volkstuin een apart WOZ-object is. De rechtbank oordeelt dat de met hegjes en hekjes afgebakende volkstuintjes aparte WOZ-objecten zijn, omdat het gaat om zelfstandige gedeeltes. Een eigen watervoorziening per tuin is niet nodig. Van een samenstel is ook geen sprake. Er is namelijk geen sprake van volgtijdig gebruik omdat het gaat om langdurige huurcontracten. Ook is er geen sprake van het in gebruik geven van een deel van een onroerende zaak, omdat het gaat om zelfstandige gedeeltes. Elke tuinder is zelf de gebruiker van het door hem gehuurde volkstuintje. De vereniging van huurders, die het complex als geheel huurt van de eigenaar/verhuurder, gebruikt de volkstuinen niet voor zichzelf en is dus niet aan te merken als de gebruiker van alle volkstuinen.

WOZ. Wijk- en buurtcentrum en gymzaal. Onjuiste objectafbakening. Geen sprake van redelijke afsluitbaarheid van het afgebakende object. Beroepen gegrond.

De aanwezigheid van een VvE-reserve ten onrechte niet uit de koopsommen van de vergelijkingsobjecten gehaald alvorens deze te vergelijken met de woning van eiser.

WOZ. De rechtbank vindt dat de heffingsambtenaar rekening moet houden met een onderhoudsreserve van de vereniging van eigenaren bij vergelijkingsobjecten, in de zin dat een correctie op de verkoopprijs moet worden gemaakt voor zover de verkoopprijs beïnvloed is door de aanwezigheid van deze reserve. Verwijzing naar arresten van de Hoge Raad uit 1993 en 2010. De praktische bezwaren van de heffingsambtenaar vormen geen aanleiding om van de jurisprudentie van de Hoge Raad af te wijken.

Het Hof is met belanghebbende van oordeel dat het logisch is dat hij zich onder de door hem geschetste omstandigheden niet serieus genomen voelt door de Heffingsambtenaar, zich gedwongen acht om beroep in te stellen en meent dat hij onnodig op kosten wordt gejaagd. Het Hof acht daarom termen aanwezig de Heffingsambtenaar te veroordelen tot betaling van een tegemoetkoming in de proceskosten.

Naar oordeel van de rechtbank is het beroepschrift te laat ingediend en is de termijnoverschrijding niet verschoonbaar. De door eiser, in de beroepstermijn, verzonden e-mail is niet te beschouwen als een beroepschrift.

WOZ-waarde. Ten onrechte niet-ontvankelijk. Verzending beschikking niet aannemelijk. Wel tijdig beslist. Geen dwangsom. Waarde niet te hoog. Door eiser slechts verwijzing naar eerder jaar.

In achttien samenhangende zaken is de vraag aan de orde of tijdig bezwaar is gemaakt. De heffingsambtenaar betwist de ontvangst van de desbetreffende e-mails. De gemachtigde heeft nog binnen de bezwaartermijn een brief gestuurd met een overzicht van alle gemaakte WOZ-bezwaren, gespecificeerd met namen, aanslagnummers en adressen. De rechtbank merkt dit aan als bezwaarschrift. De heffingsambtenaar heeft de bezwaren daarom ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard.

WOZ, ontvankelijkheid bezwaarschrift, ontbreken van een (juiste) machtiging? Het Hof bevestigt het oordeel van de rechtbank dat het bezwaarschrift ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. De heffingsambtenaar heeft niet aannemelijk gemaakt 1) dat de namens belanghebbende overgelegde volmacht niet rechtsgeldig was en 2) dat omtrent die rechtsgeldigheid bij hem in de bezwaarfase redelijkerwijs twijfel kon zijn gerezen.

De invloed op de waarde van planologische bestemmingsvoorschriften moet bij de waardering worden betrokken. Niet in geschil is dat op grond van het bestemmingsplan op de onroerende zaak een kantoorbestemming rust en detailhandel ter plaatse niet is toegestaan. Eiseres is echter in het bezit gesteld van een omgevingsvergunning die het van het bestemmingsplan afwijkend gebruik als fietsenwinkel toestaat. Die omgevingsvergunning heeft een zaaksgebonden karakter. Dit betekent dat een potentiële verkrijger van de onroerende zaak daar niet enkel op grond van het bestemmingsplan een kantoor mag hebben, maar hij er ook op grond van de omgevingsvergunning een fietsenwinkel mag exploiteren. Verweerder is er in zijn waardering van de onroerende zaak daarom ten onrechte van uitgegaan dat ter plaatse iedere vorm van detailhandel is toegestaan. Hij heeft de bepaalde waarde niet aangetoond. Eiseres is er in haar waardering ten onrechte van uitgegaan dat de onroerende zaak enkel door haar als winkel mag worden gebruikt. Zij heeft de door haar voorgestane waarde niet aannemelijk gemaakt. De rechtbank heeft daarom de waarde in goede justitie bepaald.

Deze uitspraak is op verzoek gepubliceerd en niet door het gerechtshof geselecteerd om te worden gepubliceerd. Derhalve is er geen samenvatting beschikbaar.

Wet Woz. Ontvankelijkheid bezwaar. Procesbelang. Een huurder die een WOZ-beschikking heeft gekregen wordt geacht belang te hebben bij vaststelling van een andere waarde van de door hem gehuurde onroerende zaak. Objectafbakening en waardevaststelling woning.

Huurders van woningen hebben niet zonder meer procesbelang als zij opkomen tegen een aan hen toegestuurde WOZ-beschikking. De rechtbank oordeelt dat het arrest van de Hoge Raad van 20 oktober 2017 niet zo ver strekt dat het daarin aangenomen uitgangspunt dat procesbelang altijd aanwezig is, ook moet worden aangenomen in huurderszaken. Het bredere gebruik van de WOZ-waarde strekt zich niet uit tot huurderszaken, waarin het belang over het algemeen op eenvoudige wijze is vast te stellen. Het aannemen van een algemeen uitgangspunt waarin altijd procesbelang wordt aangenomen kan ertoe leiden dat wordt geprocedeerd, terwijl niet duidelijk is wat het de betrokken huurder op kan leveren. Dat is geen praktische en uitvoerbare regeling, maar eerder een ongewenste belasting van heffingsambtenaren en van de rechtspraak die niet in verhouding staat tot de maatschappelijke baten. De rechtbank wijkt hiermee af van het oordeel van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een vergelijkbare zaak. De rechtbank oordeelt dat in iedere huurderszaak aan de hand van de relevante feiten en omstandigheden moet worden beoordeeld of procesbelang aanwezig is. Ook de omstandigheid dat de lokale belastingen door de verhuurder aan de huurder worden doorberekend, is daarvoor onvoldoende. Die afspraak wordt beheerst door de contractsvrijheid op de vrije huurmarkt en leidt voor de huurder niet tot een gunstigere positie met betrekking tot de WOZ-beschikking.

WOZ. Procesbelang huurder van sociale huurwoning. De rechtbank kiest voor een ruime benadering van het procesbelang. Anders ontstaat de situatie dat de toegang tot de rechter (procesbelang) afhankelijk is van de slaagkans van de materiële gronden (hoogte WOZ-waarde). Daardoor zou ook de bewijslastverdeling in WOZ-zaken, waar de heffingsambtenaar de hoogte van de WOZ-waarde aannemelijk moet maken worden omgekeerd. Het mogelijke risico van aanzuigende werking van no cure no pay-gemachtigden weegt niet op tegen een ruime uitleg. Bovendien zou een beperkte uitleg van procesbelang leiden tot een afwijkende invulling van het procesbelang in een klein aantal zaken ten opzichte van de rest van het fiscale bestuursrecht.

De belanghebbenden] zijn van mening dat de waarde te hoog is vastgesteld en bepleiten een waarde van € 999.000. [De belanghebbenden] hebben daartoe onder verwijzing naar het bezwaarschrift aangevoerd dat voor de waardebepaling van de onroerende zaak geen geschikte referentiepanden zijn gebruikt, alsmede dat daarbij onvoldoende rekening is gehouden met de onderhoudstoestand van de onroerende zaak en met de verpaupering/verloedering van de omgeving.

WOZ. Ongegrond. Verweerder heeft in bezwaar terecht geen pkv toegekend voor de hoorzitting. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Proceskostenvergoeding. De Rechtbank heeft geen punt toegekend voor de proceshandeling bestaande uit het ‘verschijnen zitting’ van (de gemachtigde van) belanghebbende bij de Rechtbank. Naar het oordeel van het Hof is er geen reden om geen punt voor deze proceshandeling toe te kennen. Het Hof vernietigt de uitspraak bij de Rechtbank uitsluitend voor zover het betreft de veroordeling in de proceskostenvergoeding in de beroepsfase.

De rechtbank heeft deze uitspraak in beginsel niet geselecteerd voor publicatie. Op verzoek is deze uitspraak alsnog gepubliceerd, derhalve is er geen samenvatting beschikbaar.

Pas in beroepsfase eerder gevraagde grondstaffel gegeven; veroordeling verweerder in gemaakte proceskosten.

WOZ. Proceskosten en wegingsfactor. Eigen koopcijfer.

WOZ. Proceskostenvergoeding. Wegingsfactor 0,25.

Rechtbank heeft het verzoek van belanghebbende tot nader uitstel van de mondelinge behandeling terecht, en op basis van een juiste afweging van belangen, afgewezen. Heffingsambtenaar is geslaagd in het bewijs van de door hem vastgestelde WOZ waarde.

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

1. Is de WOZ-waarde van een vrijstaande woning op een te hoog bedrag vastgesteld? De Heffingsambtenaar heeft ter verdediging van de vastgestelde waarde van € 338.000 verwezen naar een taxatierapport met bijbehorende matrix. Zij maakt met hetgeen zij heeft aangevoerd de door haar verdedigde waarde aannemelijk. Belanghebbende slaagt er niet in het tegendeel te bewijzen. 2. Heeft de Rechtbank een te lage vergoeding voor de proceskosten toegekend? Het Hof heeft in de uitspraak van 15 november 2018, kenmerk 17/00149 en 17/00151, ECLI:NL:GHSHE:2018:4638, de door het Hof te hanteren richtlijnen gegeven bij het toekennen van proceskostenvergoedingen. Onder verwijzing naar die richtlijnen komt het Hof tot het oordeel dat de Rechtbank een te lage vergoeding voor de proceskosten heeft toegekend

Wet Woz. Samenstel. Moeten woning en schuur als één onroerende zaak worden aangemerkt?

Wet waardering onroerende zaken; waardering woning; artikel 8:42 (op de zaak betrekking hebbende stukken?); schending hoorplicht?

Bezwaar kan naar het oordeel van het Hof niet als ‘kennelijk ongegrond’ worden aangemerkt. Schending hoorplicht.

WOZ. Heffingsambtenaar heeft ten onrechte geen rekening gehouden met slechte staat van de fundering.

WOZ. Beroep gegrond omdat verweerder hangende beroep de waarde van de woning heeft verlaagd. Voor het overige standaard: Vw heeft aannemelijk gemaakt dat hij de nieuwe waarde van de woning niet te hoog heeft vastgesteld.

Subsidiair ingenomen standpunt dat verweerder de WOZ-waarde te laag heeft vastgesteld in strijd met de goede procesorde.

WOZ; rechtbank laat aanvullend verweerder buiten beoordeling omdat verweerder ruimschoots de tijd heeft gehad verweer tijdig aan te vullen.

Fiscaal procesrecht. Tenaamstelling nota griffierecht. Van de indiener van het hoger beroepschrift wordt een griffierecht geheven. Indien door een gemachtigde hoger beroep wordt ingesteld, geldt die gemachtigde als indiener van het hoger beroepschrift.

Geen termijnoverschrijding mbt nader stuk, WOZ-waarde is juist vastgesteld.

WOZ woning; 8:42 Awb; geen schending hoorplicht; Hof maakt zelf berekening van de inhoud van de woning en stelt waarde in goede justitie vast.

Beroep is ingetrokken. Toekenning griffierecht + pkv

Art. 8:26 Awb, art. 29 AWR. Eigenaar is belanghebbende in beroep van huurder tegen WOZ-beschikking sociale huurwoning. Artikel 8:26 Awb niet van toepassing in cassatie. Strijd met goede rechtsorde.

In geschil is uitsluitend of [de heffingsambtenaar], in afwijking van het verzoek van de gemachtigde van [belanghebbende] van 24 januari 2018 om de proceskostenvergoeding op de rekening van het kantoor van de gemachtigde over te maken, heeft kunnen beslissen de proceskostenvergoeding aan [belanghebbende] betaalbaar te stellen. Omdat [de heffingsambtenaar] tegemoet is gekomen aan de bezwaren van [belanghebbende], en ook de hoogte van de proceskostenvergoeding niet in geschil is, kan voortzetting van de procedure echter niet leiden tot een voor [belanghebbende] gunstig(er) resultaat. Dit heeft geleid tot het niet-ontvankelijk verklaren van het beroep wegens het ontbreken van procesbelang.

Belanghebbende is eigenaar van een woning. In hoger beroep is in geschil of de waarde van de woning op een te hoog bedrag is vastgesteld, meer in het bijzonder in vergelijking met de waarden die zijn vastgesteld voor een aantal omliggende onroerende zaken. De heffingsambtenaar heeft aan de op hem rustende bewijslast voldaan. Naar volgt uit het door de heffingsambtenaar overgelegde taxatierapport is de waarde van de woning bepaald met behulp van een methode van systematische vergelijking met woningen waarvan marktgegevens beschikbaar zijn. De in het taxatierapport genoemde vergelijkingsobjecten, met de kwalificatie eenvoudige toestand, zijn vergelijkbaar met de woning. De heffingsambtenaar heeft onweersproken gesteld dat de woning en de vergelijkingsobjecten in dezelfde staat van onderhoud verkeren. Met de verschillen tussen de vergelijkingsobjecten en de woning is in het taxatierapport in voldoende mate rekening gehouden. De door belanghebbende genoemde verkoopprijs blijkt niet die van een met de woning vergelijkbare onroerende zaak te zijn, nu dit een pas later gevoegd appartement betreft en ten aanzien van de andere door belanghebbende genoemde onroerende zaak staat vast dat daar een fout is gemaakt in de registratie van de onroerende zaak. Verder kwalificeert een bepaling van de WOZ-waarde van een woning op grond van (een vergelijking met) WOZ-waarden van andere woningen niet als methode van systematische vergelijking met woningen waarvan marktgegevens beschikbaar zijn, als bedoeld in artikel 4, lid 1, aanhef en onderdeel a, van de Uitvoeringsregeling instructie waardebepaling Wet WOZ, reeds omdat vastgestelde WOZ-waarden van andere woningen geen op de markt gerealiseerde verkoopcijfers zijn.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ-zaken. De Heffingsambtenaar heeft de in geschil zijnde waarden van twee winkelpanden niet op te hoge bedragen vastgesteld. Het hoger beroep is ongegrond.

Art. 30, lid 9, Wet WOZ, art. 236, lid 2, Gemeentewet, art. 7:10, leden 3 en 4 Awb. Verdaging termijn voor uitspraak op bezwaar. Dwangsom. Art. 6:20, lid 3, Awb, prematuur beroep wegens niet tijdig beslissen heeft mede betrekking op de alsnog gedane uitspraak op bezwaar. Immateriële schadevergoeding wegens overschrijding redelijke termijn.

Een bestuursorgaan kan een verslag van de hoorzitting in het besluit op bezwaar opnemen. Dat verslag moet ook de namen bevatten van de personen die namens het bestuursorgaan hebben gehoord omdat kenbaar moet zijn of het horen in overeenstemming met artikel 7:5 van de Awb heeft plaatsgevonden. Dat artikel bepaalt dat het horen geschiedt door een persoon die niet bij de voorbereiding van het bestreden besluit betrokken is geweest. In deze zaak doet zich een uitzondering op deze regel voor omdat de WOZ-beschikking geautomatiseerd is vastgesteld zodat er geen persoon is die bij de inhoudelijke voorbereiding van die beschikking betrokken is geweest.

Wet waardering onroerende zaken; uitspraak op bezwaar deugdelijk en voldoende gemotiveerd

WOZ. Vergelijkingsmethode. Verweerder heeft onvoldoende kunnen toelichten waarom er, ook na een heroverweging in bezwaar, een verschil van 65.000 euro bestaat tussen twee nagenoeg dezelfde twee-onder-een-kapwoningen. Beroep gegrond. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Verweerder maakt de vastgestelde WOZ-waarde met de vergelijkingsmethode aannemelijk. De vastgestelde waarde is gemotiveerd en in voldoende mate is inzichtelijk gemaakt op welke wijze rekening is gehouden met de verschillen tussen de vergelijkingsobjecten en de woning. De rechtbank merkt op dat er geen rechtsregel is die de verweerder verbiedt om de door hem voorgestane waarde in elke fase van het geding met nieuwe en verbeterde gegevens te onderbouwen. Het staat verweerder vrij om in bezwaar en beroep betere vergelijkingsobjecten in te brengen. Beroep ongegrond.

Wet WOZ. Vrijstelling waterverdedigingswerk. Omdat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat het gehele perceel in de kernzone ligt en ook niet aannemelijk heeft gemaakt dat het Wetterskip Fryslân het feitelijk beheer voert over het bebouwde deel van het perceel, is de rechtbank van oordeel dat verweerder op basis van de vrijstelling geen groter deel van het perceel bij bepaling van de waarde van de onroerende zaak buiten aanmerking moet laten dan verweerder bij uitspraak op bezwaar buiten aanmerking heeft gelaten. WOZ-waarde is niet te hoog vastgesteld.

WOZ. Beroepen gegrond. Vrijstelling waterverdedigingswerken. Berekening waarde grond dmv grondstaffels. Redelijke wetstoepassing.

Tussenuitspraak planschade. Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Lopik heeft eiser terecht niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek om tegemoetkoming in planschade en zijn bezwaar. Verweerder heeft onvoldoende inzichtelijk gemaakt hoe hij de hoogte van de planschade aan eiseres heeft vastgesteld. Het is onduidelijk hoe hij de waarde van het perceel heeft bepaald zowel onmiddellijk voorafgaande aan de inwerkingtreding van het nieuwe bestemmingsplan als op de dag waarop het nieuwe bestemmingsplan in werking trad. Het college krijgt de mogelijkheid dit motiveringsgebrek te herstellen.

Wet woz. Waardevaststelling van een landgoed op grond van de Natuurschoonwet 1928. Partijen zijn het eens over de vastgestelde brutomarktwaarde van het landgoed, maar partijen discussiëren over de kwalificatie van de buiten aanmerking te laten onbebouwde gronden als natuurterrein en bos/houtopstand. De rechtbank is met eiser van oordeel dat die gronden een substantieel hogere waarde hebben dan die van natuurterrein en/of bosgrond. Verweerder heeft waarde niet aannemelijk gemaakt en eiser, die verwijst naar de door de taxateur opgestelde taxatierapport, evenmin. De rechtbank voorziet zelf in de zaak en stelt de waarde van het landgoed schattenderwijs vast.

WOZ. Agrarisch object, akkerbouwbedrijf met een bedrijfswoning. Heffingsambtenaar maakt waarde aannemelijk. Beroep ongegrond.

WOZ-waarde van een agrarisch object met een woning, verschillende agrarische onderdelen en een op het terrein gelegen kinderdagverblijf. De rechtbank gaat uit van een samenstel van eigendommen die naar de omstandigheden beoordeeld bij elkaar horen. Gecorrigeerde vervangingswaarde.

WOZ-waarde akkerbouwbedrijf. Mestzak is onroerend. Waarde kan niet worden ontleend aan de uitgangspunten in de Taxatiewijzer voor mestsilo’s. Uitleg eiser van de Taxatiewijzer bij berekening grondwaarde is juist. Rechtbank stelt waarde in goede justitie vast en berekent ozb gebruikersdeel exact.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsgebouw (dagactiviteitencentrum).

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsgebouwen.

Wet WOZ. Waardering van een bedrijfsobject. Verweerder maakt voor de waardebepaling gebruik van de vergelijkingsmethode. Er zijn voldoende verkooptransacties van goed vergelijkbare bedrijfsobjecten beschikbaar. Verweerder maakt daarmee de waarde aannemelijk.

WOZ-waarde bedrijfsruimte. De heffingsambtenaar heeft aan de op hem rustende bewijslast voldaan. De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat bij het bepalen van de in het kader van de huurwaardekapitalisatiemethode toe te passen huurwaarde niet uitgegaan kan worden van het eigen huurcijfer. Het hof oordeelt dat de heffingsambtenaar in de bezwaarfase ingevolge artikel 7:4, lid 2, Awb de niet geanonimiseerde gegevens van de vergelijkingsobjecten aan belanghebbende had moeten verstrekken. De heffingsambtenaar heeft dit ten onrechte geweigerd. Hierin ziet het hof aanleiding de proceskosten van de beroeps- en hogerberoepsfase en griffierechten aan belanghebbende te laten vergoeden.

WOZ-waarde, dwangsom, opschorten ingebrekestelling.

WOZ waarde van twee agrarisch objecten. Eén object betreft een gemengd agrarisch bedrijf uit 1946, dat een bedrijfswoning, diverse stallen, overige bedrijfsgebouwen en grond omvat. Het andere object betreft een melkveestal uit 1973 en grond. De objecten worden niet bedrijfsmatig geëxploiteerd, maar belanghebbende ontvangt liggeld voor de in de varkensstallen van het object uit 1946 aanwezige varkens. Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar voor de waardebepaling terecht aansluiting heeft gezocht bij de kengetallen uit de Taxatiewijzer Agrarische gebouwen en de Taxatiewijzer Grond bij agrarische objecten. Op de kengetallen heeft de Heffingsambtenaar afwaarderingscorrecties op de bedrijfswoning toegepast en correcties op de stallen vanwege de slechte onderhoudsstaat en de kosten voor asbestopruiming in aanmerking genomen. Verder heeft de Heffingsambtenaar voor de waarde van de gronden aansluiting gezocht bij de gerealiseerde verkooptransacties van agrarische objecten in de regio waaruit een lagere grondwaarde voor elk van de objecten volgt dan die volgens de Taxatiewijzer Grond bij agrarische objecten. Het Hof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

Beroep niet tijdig beslissen en dwangsom. Partijen hebben de afspraak gemaakt dat de ingebrekestelling 'on hold' wordt gezet. De ingebrekestelling was vanaf dat moment niet meer geldig. Het beroep niet tijdig beslissen is ingediend nadat deze afspraak is gemaakt. Er is dus niet voldaan aan de vereisten van artikel 6:12, tweede lid, van de Awb. Het beroep niet tijdig beslissen is daarom niet-ontvankelijk. De rechtbank kent een dwangsom toe over de dagen dat de heffingsambtenaar in gebreke is geweest niet tijdig te beslissen op het bezwaarschrift.

WOZ-waarde en heffingsgrondslag OZB van boomkwekerij met woning. Werktuigenvrijstelling. Vrijstelling voor glasopstanden. De heffingsambtenaar heeft de waarde aan de hand van agrarische taxatiewijzers aannemelijk gemaakt. De woning is niet langer gewaardeerd als luxe, maar als eenvoudig. Waardebepaling van de woning in een gezamenlijke taxatie met de Belastingdienst leidt, zonder nadere onderbouwing daarvan, niet tot een lagere waarde. Niet aannemelijk is dat de watersilo’s (bouwkundig) zodanig verbonden zijn met de kas dat zelfstandigheid ontbreekt. De watersilo’s zijn aan te merken als een gebouwd eigendom. De werktuigenvrijstelling is niet van toepassing. Ook zijn de watersilo’s terecht in de heffingsgrondslag voor de OZB begrepen, nu zij niet zijn aan te merken als (onderdeel van) glasopstanden.

WOZ. Bosperceel. Natuurterrein. Niet gebleken dat het bosperceel door een rechtspersoon wordt beheerd.

Het hof leidt uit een e-mail van december 2016 af dat de heffingsambtenaar en belanghebbende een vaststellingsovereenkomst voor onbepaalde tijd hebben gesloten. Deze houdt in dat een botenhuis voor de onroerende zaak-belastingen als woning wordt aangemerkt. Het hof staat de heffingsambtenaar toe terug te komen van de onjuiste standpuntbepaling, maar hij moet daarbij wel een redelijke opzegtermijn in acht te nemen. Het hof acht een periode van 2 jaar, gerekend vanaf december 2016, redelijk. Tot en met het jaar 2018 moet het botenhuis als woning in de heffing betrokken worden.

Bestuursrecht

Woz-waarde van Bungalowpark. Verweerder heeft de waarde van het Bungalowpark per waardepeildatum 1 januari 2016 voor het belastingjaar 2017 bepaald op € 5.527.000. Het door verweerder afgebakende object omvat mede een woning. Deze woning valt echter niet onder de definitie van artikel 16, onder e, van de Wet WOZ. De rechtbank past in beroep de afbakening van het belastingobject aan, zodanig dat de beschikking nog slechts betrekking heeft op één, op de juiste wijze afgebakend, object. Bij de vaststelling van de waarde van het juist afgebakende object zal de waarde van de woning buiten beschouwing blijven. Partijen hebben de waarde van het bungalowpark allebei berekend met behulp van de zogenoemde ‘operationele cashflow-methode’ (OCF-methode), met gebruikmaking van de eigen exploitatiecijfers van eiseres. Verweerder hanteert bij het bepalen van de waarde van het bungalowpark een kapitalisatiefactor van afkomstig van de Taxatiewijzer. Deze factor is door eiseres betwist en verder niet onderbouwd. Verweerder heeft een afzonderlijke waarde van € 680.000 heeft toegekend aan de op het terrein staande huisjes van derden. Daargelaten dat de waarde van deze huisjes verder niet is toegelicht of onderbouwd, is de waarde al in de OCF-methode opgenomen in de vorm van de huuropbrengst per jaar. De waarde van de opstallen valt buiten het afgebakende object, omdat de huisjes geen eigendom van eiseres zijn. Naar het oordeel van de rechtbank dient daarom niet nogmaals de afzonderlijke waarde van de huisjes bij de economische waarde van het bungalowpark opgeteld te worden. Verweerder heeft de vastgestelde waarde niet aannemelijk gemaakt. De rechtbank acht de door eiseres gehanteerde kapitalisatiefactor, gelet op de aard van de onderneming en de daarbij horende risico’s, niet te laag. De rechtbank volgt daarom de door eiseres voorgestane waarde van het bungalowpark en de waarde ervan bepalen op € 4.465.000. Beroep gegrond.

Belanghebbende is eigenaar en gebruiker van een clubhuis en gebruiker van drie daarbij gelegen, en van hetzelfde sportcomplex onderdeel uitmakende, voetbalvelden, die wegens de eigendomsverhoudingen voor de WOZ als een afzonderlijk WOZ-object zijn aangemerkt. Het Hof beslist dat de aanwezigheid van de drie voetbalvelden, ondanks dat deze voor de WOZ tot een andere onroerende zaak behoren, van invloed is op de waarde van het clubhuis en dat er om die reden plaats is voor een correctie op de van de totaalwaarde onderdeel uitmakende waarde van de gebouwgebonden grond. Uitgaande van deze beslissing komen partijen ter zitting na onderling overleg tot de conclusie dat de waarde dient te worden vastgesteld overeenkomstig het standpunt van belanghebbende.

Wet Woz. Waardevaststelling kantoor/verkoopruimte.

Woz gezinsvervangend tehuis. Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank de waarde van het object bepaald aan de hand van het juiste archetype N3770000. Geen reden om te oordelen dat de door verweerder aangehouden vervangingswaarden per m2 bvo te hoog zijn. Verder heeft verweerder de bvo bepaald op basis van bouwtekening. Niet gebleken dat de werkelijke afmetingen van het object afwijken van die volgens de bouwtekening.

Waardevaststelling van hotel met 80 kamers en meerdere horecagelegenheden. Waarde van het object is door taxateur bepaald met behulp van drie waarderingsmethodes. Bij alle drie methodes is de waarde van het object nagenoeg gelijk. Verweerder heeft aannemelijk gemaakt dat de waarde niet te hoog is vastgesteld. Geen aanleiding om voor het leegstandsrisico van een hoger percentage uit te gaan. Wel schadevergoeding wegens overschrijding redelijke termijn.

Eiser heeft aangevoerd dat de aan de woning toegekende waarde veel te hoog is in vergelijking met de waarden die voor de afgelopen drie jaren aan de woning zijn toegekend. Deze stelling kan echter niet leiden tot verlaging van de waarde van de woning. De Wet WOZ brengt mee dat de waarde van een onroerende zaak voor elk tijdvak opnieuw wordt bepaald, aan de hand van gerealiseerde verkopen van met de woning vergelijkbare woningen op of rond de waardepeildatum, met voorbijgaan aan de waarde die per een vorige waardepeildatum aan de onroerende zaak is toegekend. De waarde van de woning is vastgesteld op basis van rond de waardepeildatum behaalde verkoopcijfers van met de woning vergelijkbare objecten. Eiser heeft nog aangevoerd dat de algemene stijging van de huizenprijzen in xxx 7,1% op jaarbasis bedraagt, zodat de waardestijging van de woning met 16,2% niet juist kan zijn. Op grond van de Wet WOZ dient de waarde van woningen te worden gebaseerd op gerealiseerde verkoopcijfers. Algemene stijgingspercentages spelen daarbij geen rol. Overigens heeft verweerder - onweersproken - gesteld dat het (algemene) stijgingspercentage van de prijzen van rijwoningen in xxx bijna 13% op jaarbasis bedraagt. Dit maakt dat het door eiser genoemde stijgingspercentage van 42% over de afgelopen drie jaar minder buitenproportioneel is dan het op het eerste gezicht wellicht lijkt.

WOZ waarde kantoorgebouw met multimediabestemming 17 en 18 Wet WOZ Twee belastingjaren. Nadere onderbouwing na zitting door verweerder. Beperkte aanwendingsmogelijkheden vanwege de specifieke bestemming geen waardedrukkend effect. Verweerder heeft inzichtelijk onderbouwd dat en hoe met leegstandsrisico rekening is gehouden bij het bepalen van de kapitalisatiefactor. Beroep gegrond, omdat verweerder in bezwaar geen proceskostenvergoeding had toegekend.

Wet waardering onroerende zaken; waardering kantoorpand. Partijen zijn ter zitting in hoger beroep tot een compromissoire oplossing gekomen met betrekking tot de WOZ-waarde. Geen recht op vergoeding van immateriële schade vanwege overschrijding van de redelijke termijn.

WOZ-waarde kantoorpand, belastingjaar 2017, gehuurd door eiseres en per 2017 verhuurd aan andere huurder, HWK-methode. Huurwaarde pand aannemelijk a.d.v. huurovereenkomst van één jaar en negen maanden na peildatum. Geen dubbeltelling parkeerplaatsen. Gehanteerde kapitalisatiefactor volgt rechtbank echter niet, want huurwaarde vergelijkingsobjecten niet inzichtelijk en oncontroleerbaar. Eiseres geen onderbouwing voor de door haar voorgestelde waarde. Rechtbank stelt zelf schattenderwijs vast.

Verweerder heeft de waarde van een kantoorpand met omliggende grond bepaald door middel van de huurwaardekapitalisatiemethode vermeerderd met een bedrag voor extra grond. Naar het oordeel van de rechtbank is de waarde niet te hoog vastgesteld. Beroep ongegrond.

WOZ-waarde van kinderdagverblijf met buitenschoolse opvang. Verweerder heeft zich mogen baseren op de restwaarden en daarbij behorende kengetallen zoals opgenomen in de Taxatiewijzer, nu daarbij rekening is gehouden met omstandigheden in het concrete geval. Eiseres heeft bepleite structurele leegstand en het waardeverminderende effect daarvan niet van een onderbouwing voorzien.

De waarde in het economisch verkeer van een monumentale woning gelegen aan park is volgens het Hof niet te hoog vastgesteld. Degenen die de door belanghebbende geschetste nadelen zien, zullen derhalve niet degenen zijn die bereid blijken de hoogste prijs voor een pand te bieden. De door belanghebbende naar voren gebrachte omstandigheden met betrekking tot de staat van de woning acht het Hof niet dusdanig dat bij een object als het onderhavige gelet op de grootte en de ligging van de woning alsmede de verkoopprijzen van de overige huizen in de straat daarmee de waarde van de woning te hoog is vastgesteld.

De waarde van de onroerende zaak (waarin een groothandel is gevestigd) heeft verweerder met behulp van de DCF-methode bepaald. Bij het contant maken van de verwachte toekomstige inkomsten uit de exploitatie van de onroerende zaak is uitgegaan van een theoretische huuropbrengst afgeleid van huurprijzen van vergelijkingsobjecten. Verweerder heeft niet inzichtelijk gemaakt of en zo ja op welke wijze met de verschillen tussen de onroerende zaak en de vergelijkingsobjecten rekening is gehouden. Daarbij heeft een dubbeltelling plaatsgevonden door uit te gaan van een huurwaarde van het parkeerterrein. Verweerder heeft de waarde niet aannemelijk gemaakt. Beroep gegrond.

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

WOZ waarde opslagloods 17 en 18 Wet WOZ Verweerder heeft de op basis van de huurwaardekapitalisatie getaxeerde waarde van een loods niet aannemelijk gemaakt. Verweerder heeft wel aannemelijk gemaakt dat de beschikte waarde van het object niet hoger is vastgesteld dan de waarde in het economisch verkeer.

WOZ; waarde in taxatieverslag lager dan in primaire besluit; Gedateerdheid onroerende zaak; KOLDU score

WOZ. Geschil over de door verweerder vastgestelde waarde op de toestandsdatum. Beroep ongegrond.

WOZ-waarden paardenmelkerij. De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat hij de WOZ-waarden niet te hoog heeft vastgesteld.

waardering recreatiepark artikel 17 en 18 Wet WOZ WOZ-waarde recreatiepark, drie belastingjaren. De kavels en de opstallen vormen één onroerende zaak. Beroep op vertrouwensbeginsel slaagt niet. Ondanks enkele tekortkomingen geven de marktgegevens voor de onderbouwing van de deelwaarden van de kavels en van de opstallen een zodanig beeld van de waarde van de onroerende zaak dat de vastgestelde waarden daarmee voldoende worden onderbouwd. Beroepen ongegrond.

WOZ, recreatiewoning, rechtbank stelt de waarde vast en neemt daarbij in aanmerking dat bij de waardebepaling wordt uitgegaan van prijzen exclusief BTW en inclusief inventaris

WOZ, recreatiewoning, waardevaststelling exclusief BTW en inventaris. Beroep gegrond, door eiser gestelde waarde aannemelijk.

Bestuursrecht.

Wet WOZ. Waardering van een begraafplaats en crematorium.

Art. 17, lid 3, Wet WOZ. Waardering courante, niet in de commerciële sfeer gebezigde onroerende zaak. Gecorrigeerde vervangingswaarde. HR 31 mei 1995, ECLI:NL:HR:1995:AA1634 (Pieperschuurarrest) en HR 9 februari 2007, ECLI:NL:HR:2007:AW3887.

Wet WOZ. Waardering van een groothandelsbedrijf. Verweerder maakt deels gebruik van de DCF-methode en deels van de huurwaardekapitalisatiemethode. Door deze vermenging biedt de waardeonderbouwing onvoldoende houvast voor de toetsing van de waarde. Daarnaast heeft verweerder de huurwaarde afgeleid uit twee vergelijkingsobjecten die niet vergelijkbaar zijn met de onroerende zaak. Deze vergelijkingsobjecten hebben een beduidend kleiner vloeroppervlak (winkelruimte en kantoorruimte), en ook ontbreken significante objectonderdelen, die wel aanwezig zijn bij de onroerende zaak. Verweerder maakt aldus de gehanteerde huurwaarde niet aannemelijk, en daarmee evenmin de waarde. Beroep gegrond

Aan de orde is de waardering in het kader van de Wet woz van grootschalige bouwmarkten. Niet in geschil is dat waarde moet worden bepaald door middel van de huurwaardekapitalisatiemethode. Evenmin is in geschil dat uit moet worden gegaan van het door eiseres verstrekte overzicht van betaalde huurbedragen. Over de hoogte van de kapitalisatiefactor en dan meer in het bijzonder de daaraan ten grondslag liggende herbouwwaarde, de onderhoudskosten en de vaste lasten bestaat verschil van mening. Voor het bepalen van de onderhoudskosten en de vaste lasten wordt uitgegaan van de herbouwwaarde. Partijen hebben voor het bepalen van de herbouwwaarde gebruik gemaakt van het overzicht in de taxatiewijzer. In dit overzicht worden onroerende zaken onderverdeeld in verschillende types met daaraan gekoppeld nadere omschrijvingen (de archetypes). Partijen hebben hun keuze voor de genoemde types en archetypes uit de taxatiewijzer niet van een onderbouwing hebben voorzien. De verschillende types en archetypes zijn verder niet in de taxatiewijzer gedefinieerd en ook de jurisprudentie biedt geen aanknopingspunten voor de uitleg hiervan. De rechtbank legt de archetypes daarom overeenkomstig het normale spraakgebruik uit. Naar het oordeel van de rechtbank kan een grootschalige bouwmarkt overeenkomstig het normale spraakgebruik worden gedefinieerd als een grootschalige winkel die hoofdzakelijk doe-het-zelf-producten verkoopt. Dit betekent dat voor het bepalen van de herbouwwaarde aansluiting moet worden gezocht bij het type ‘Winkel’ en het archetype ‘grootschalige detailhandelsunit’.

WOZ; voor waardering van een hotel in de bouwfase toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaardemethode.

Wet WOZ. In geschil is of de waardering van een groot en kostbaar kantoorgebouw, gesticht door en in gebruik bij de rijksoverheid, moet plaatsvinden naar marktwaarde of naar gecorrigeerde vervangingswaarde.

Wet waardering onroerende zaken; waardering kantoorvilla met parkeerplaatsen

Wet woz, waardering object (loods en perceel) middels vergelijkingsmethode. Geen sprake van afzonderlijke objecten. Waarde object aannemelijk gemaakt. Beroep gegrond met instandlating rechtsgevolgen. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

Wet Woz. Waardevaststelling recreatieappartement.

Wet Woz. Toestandsdatum. Sprake van een bijzondere omstandigheid? Waarderingsuitzondering voor waterverdedigingswerken. Waarderingsuitzondering ziet uitsluitend op onroerende zaken die zijn gelegen in het waterstaatswerk en niet op de daarnaast gelegen zones.

Wet WOZ. Waardering supermarkt en keukenshowroom. Objectafbakening. Niet in geschil is dat de waarde dient te worden bepaald door middel van de huurwaardekapitalisatiemethode. Huurwaarde en kapitalisatiefactor in geschil. Heffingsambtenaar maakt naar het oordeel van het Hof aannemelijk dat de vastgestelde waarden niet te hoog zijn.

WOZ. De heffingsambtenaar is, ook bezien in het licht van hetgeen belanghebbende daar tegenover heeft aangevoerd, geslaagd in zijn bewijslast en heeft de door hem voorgestane WOZ-waardering van de woning voldoende aannemelijk gemaakt.

Wet WOZ. Waardering woning. Bijzonder object: monument op dijklichaam met veel inhoud en veel grond. Afwijzing verzoek tot overlegging van de gegevens uit de modelmatige waardering (Hoge Raad van 17 augustus 2018, ECLI:NL:HR:2018:1316). De handmatige taxatie door een taxateur in de beroepsfase is in dit geval namelijk beter en overtuigend. Niet aannemelijk dat de vergelijkingsobjecten selectief zijn gekozen.

Ter zitting van het Hof heeft belanghebbende verklaard dat het hem niet om een verlaging van de vastgestelde waarde te doen is maar om een duidelijke rechterlijke uitspraak waarin de onderbouwing van de vastgestelde waarde door de Heffingsambtenaar op een voor hem begrijpelijke wijze wordt getoetst. Nadat het Hof hem heeft beloofd dat het zich zal inspannen om in de uitspraak de gevraagde duidelijkheid te verschaffen, heeft belanghebbende verklaard dat hij voor dit jaar in de vastgestelde waarde berust. Nu de vastgestelde waarde niet langer in geschil is, verklaart het Hof het hoger beroep niet-ontvankelijk. Voorts gelast het Hof de Heffingsambtenaar het door belanghebbende in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht aan hem te vergoeden.

WOZ. Waardering van gezondheidscentra, zorgcentra en een wooncentrum. De waarde van de onroerende zaken is bepaald op de gecorrigeerde vervangingswaarde. Bij meerdere onroerende zaken wordt ingegaan op de buiten aanmerking te laten waarde van de woondelen van de onroerende zaken.

Wet Woz. Waardevaststelling zwembad.

In geschil is de in de WOZ-waarde van de woning begrepen waarde van de schuur (belanghebbende € 2.481 en de Heffingsambtenaar € 39.532). De Heffingsambtenaar maakt aannemelijk dat de waarde van de schuur niet te hoog is vastgesteld. De last onder dwangsom die als onderdeel van een handhavingsprocedure aan belanghebbende is opgelegd laat het eigendomsrecht van belanghebbende onverlet. Ook het conservatoir beslag op de onroerende zaak vormt geen waarde verminderende factor en heeft geen invloed op de waardebepaling van de onroerende zaak. Het hoger beroep is ongegrond.

WOZ (Algemeen)

Bestuursrecht

Bestuursrecht

WOZ waarde varkenshouderij. Het Hof oordeelt dat de ‘Taxatiewijzer en kengetallen Deel 20B Agrarische gebouwen’ in dit geval geen bruikbaar hulpmiddel is om de WOZ-waarde vast te stellen. De ter plaatse geldende bestemming van de onroerende zaak is agrarisch en zal dat ook na bestemmingsplanwijziging blijven, maar de uitoefening van een varkenshouderij is niet realistisch en het is ongewis welke alternatieve agrarische aanwending mogelijk en realistisch is. Het Hof stelt de waarde in goede justitie vast.

”Verweerder heeft bij de berekening per waardepeildatum 1 januari 2016 van de WOZ-waarde van het agrarisch object (een varkenshouderij tevens gemengd bedrijf) niet de in bijlage 4 ‘taxatie instructie varkens’ (pagina 183 van de taxatiewijzers) genoemde alternatieve berekeningswijze hoeven toepassen.”.

Wet WOZ. Is de waarde te laag vastgesteld? Het verzoek om schadevergoeding voldoet niet aan de eisen van artikel 8:88 van de Algemene wet bestuursrecht.

WOZ gecorrigeerde vervangingswaarde dagverblijf. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder onvoldoende aannemelijk gemaakt dat het door gehanteerde archetype het meest voor de hand liggende is. Daarentegen is verweerder er naar het oordeel van de rechtbank wel in geslaagd de door hem voorgestane waarde van de grond aannemelijk te maken. De rechtbank is van oordeel dat de WOZ-waarde niet te hoog is vastgesteld. Beroep ongegrond.

WOZ-waardering van een nieuw ontwikkeld restaurant. Beide partijen hebben de door hen voorgestane waarde niet aannemelijk gemaakt. Uit de optelsom van grondprijs en aanneemsom kan niet zonder meer de waarde in het economisch verkeer worden afgeleid, omdat de aankoop onderdeel was van een grondruil met de gemeente en omdat het pand in eigen beheer is gebouwd. De rechtbank stelt de waarde schattenderwijs vast.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Geen toekenning dwangsom. Verweerder heeft op zitting de verzending van de verdagingsbrief, strekkende tot verlenging van de beslistermijn, aannemelijk gemaakt. Eiser heeft daarmee zijn ingebrekestelling prematuur gedaan. Geen schending hoorplicht. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende heeft ondernomen om eiser in de gelegenheid te stellen zijn bezwaar tijdens een hoorzitting toe te lichten. Verweerder maakt de waarde aannemelijk. Geen proceskostenvergoeding in bezwaar omdat geen sprake is van een door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De rechtbank is ermee bekend uit andere zaken van dezelfde gemachtigde en eiser dat de gemachtigde en eiser gehuwd zijn, zonder huwelijkse voorwaarden, en samen eigenaar zijn van de woning. De rechtsbijstand is daarmee verleend in een zaak die gaat over een aan de echtgenoten gezamenlijk toebehorend pand. De verleende rechtsbijstand gaat de normale hulp tussen echtelieden niet te boven en de gemachtigde van eiser kan niet worden aangemerkt als een derde in de zin van artikel 1, aanhef en onder a, van het Bpb. Beroep ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling woningen.

In hoger beroep is de toepassing van de meerderheidsregel in geschil.

Verweerder heeft een onjuist waardebegrip gebruikt, door bij de WOZ-taxatie te zoeken naar de marktwaarde in plaats van de vervangingswaarde. Tijdens een lange verbouwing kan zonder badkamer, keuken en wc en zonder vloer niet worden gewoond.

Waardering van een woonzorgcentrum met de gecorrigeerde vervangingswaarde. Afwaardering in het kader van de werktuigenvrijstelling. Hanteren juiste archetype. Geen verdeling van grond in basisgrond en restkavel. De rechtbank oordeelt dat de WOZ-waarde niet te hoog is vastgesteld, dat bij de aanslag eigenarenbelasting terecht het tarief voor niet-woningen is gehanteerd en dat terecht een aanslag gebruikersbelasting is opgelegd. De rechtbank verlaagt de heffingsgrondslag voor de aanslag gebruikersbelasting in verband met de woondelenvrijstelling. Het beroep is daarom gegrond.

De heffingsambtenaar slaagt in het leveren van het bewijs dat de WOZ-waarde van een 4 sterren hotelaccommodatie niet te hoog is vastgesteld.

Wet Woz. Waardevaststelling autoshowrooms.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfswoning.

WOZ waardering, bedrijfswoningen, vergelijkingsobjecten

In geschil is de WOZ-waarde van een woning die staat op een kavel die onderdeel is van een dijk. Niet in geschil is dat de dijk een waterverdedigingswerk is en daarom bij de waardering buiten beschouwing moet worden gelaten. Belanghebbende stelt dat in het kader van de waardering eerst de gehele kavel moet worden gewaardeerd en vervolgens de waarde van de grond die onderdeel is van de dijk in aftrek wordt gebracht. Het Hof oordeelt echter dat grond moet worden gewaardeerd alsof de dijk niet bij de kavel hoort, hetgeen, door de gehanteerde grondstaffel, tot een hogere waarde leidt.

Verweerder heeft bij de WOZ-waarde van de onroerende zaak (een veehouderij) als uitgangspunt genomen de taxatiewijzers Agrarische gebouwen en Grond bij agrarische objecten met waardepeildatum 1 januari 2017. De rechtbank sluit zich daarbij aan. De heffingsambtenaar is geslaagd in de op hem rustende bewijslast. Voor de provincie Noord-Brabant gelden, gelet op de wijziging van de Verordening natuurbescherming Noord-Brabant, strengere reductienormen voor de ammoniakuitstoot en dat betekent dat agrariërs met oude stallen binnen vijf jaar investeringen zullen moeten doen om de stallen aan te passen. Eiser heeft niet onderbouwd dat deze wijziging, die dateert van 8 juli 2017, al op 1 januari 2017 (de waardepeildatum) kon worden voorzien. Deze beroepsgrond slaagt niet.

WOZ en OZB 2017 van een bedrijfsobject in Budel (kantoorpand met werkplaats en verkoopruimte, uit 1956, gerenoveerd in 1998). De waarde per 1-1-2016 is vastgesteld op € 136.000. Belanghebbende bepleit een waarde van € 103.000. Het Hof oordeelt dat de Heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de vastgestelde waarde niet te hoog is en verklaart het hoger beroep ongegrond.

WOZ. Waarde van kelders. Compromis bereikt op de zitting

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsgebouw (kinderdagverblijf).

Waardering onroerende zaak op gecorrigeerde vervangingswaarde. Belanghebbende heeft niet aannemelijk gemaakt dat er sprake is van structurele overcapaciteit bij en structurele leegstand van het kinderdagverblijf. Om die reden kan geen waardevermindering in verband met functionele veroudering plaatsvinden.

Wet Woz. Waardevaststelling melkveebedrijf met bedrijfswoning. Proceskostenvergoeding bezwaarfase.

WOZ. Melkveebedrijf met bedrijfswoning, waardepeildatum 1 januari 2017. Onvoldoende onderbouwing voor een (extra) waardecorrectie vanwege de op 19 juli 2017 in werking getreden Verordening natuurbescherming Noord-Brabant met strengere regels omtrent stikstofreductie. Verder geen reden om aan te nemen dat de door verweerder toegepaste asbestcorrectie onvoldoende is.

Het Hof stelt de Heffingsambtenaar in het gelijk en is van oordeel dat de Rechtbank terecht heeft geoordeeld dat de Heffingsambtenaar met het gebruik van Taxatiewijzers in dit geval de waarde van de onroerende zaak niet te hoog heeft vastgesteld. Daarnaast is het Hof van oordeel dat de Heffingsambtenaar met zijn in het taxatierapport opgenomen specificatie (zie 2.3) voldoende inzichtelijk heeft gemaakt dat de onroerende zaak voor de heffing van de OZB als een niet-woning moet worden aangemerkt en dat de OZB-aanslagen terecht en tot de juiste bedragen zijn opgelegd.

Het geschil betreft de vaststelling van WOZ-waarden van monumentale onroerende zaken, gelegen op een Nsw-landgoed, voor het jaar 2017. Voorafgaand aan de beoordeling van de standpunten van partijen, bespreekt het Hof enkele kwesties die niet alleen in het onderhavige geschil maar ook in andere WOZ-geschillen een rol spelen: het gebruik van de KOUDV(L)-factoren, het gebruik van een of meer taxatiewijzers en de bewijslevering in geschillen waarin ook de bestemmingswaarde aan de orde is. Naar het oordeel van het Hof heeft de Heffingsambtenaar niet aannemelijk gemaakt dat de marktwaarden waarvan hij bij de bepaling van de door hem in hoger beroep voorgestane waarden is uitgegaan, niet te hoog is. Belanghebbenden zijn er evenmin in geslaagd aannemelijk te maken dat de marktwaarden waarvan hij bij de bepaling van de vastgestelde waarde is uitgegaan, niet te laag is. Uit het vorenstaande volgt dat geen van beide partijen erin is geslaagd het van haar verlangde bewijs met betrekking tot de marktwaarden van de onroerende zaken te leveren. Het Hof bepaalt deze waarden daarom schattenderwijs. Wat betreft de correctie van de marktwaarden op de voet van artikel 17, lid 5, Wet WOZ (de bestemmingswaarde) beperkt het geschil zich tot de vraag of de door de Heffingsambtenaar in aanmerking genomen instandhoudingsfactor op grond van de zogenoemde bezitseis mag worden verlaagd en zo ja, of de instandhoudingsfactor vervolgens kan worden afgerond. Het Hof beantwoordt deze vragen ontkennend.

Belanghebbende is eigenaar van de onroerende zaak die bestaat uit enkele gebouwen met onder- en omliggende grond. De heffingsambtenaar heeft de waarde van de onroerende zaak op waardepeildatum 1 januari 2016 vastgesteld op € 3.399.000. Belanghebbende bepleit (uiteindelijk) een verlaging van de vastgestelde waarde tot € 2.897.567. Hof Den Haag oordeelt dat de heffingsambtenaar niet aannemelijk heeft gemaakt dat de vastgestelde waarde niet te hoog is. Evenmin heeft belanghebbende aannemelijk gemaakt dat de door haar verdedigde waarde niet te laag is. Het Hof stelt de waarde schattenderwijs vast op € 3.100.000.

Wet Woz. Waardevaststelling sportcomplex. Technische veroudering.

Wet WOZ. Waardering van een sportviscentrum met restaurant en bedrijfswoning. Is het eigen verkoopcijfer bruikbaar?

WOZ/varkensbedrijven, alternatieve berekeningswijze Taxatiewijzer Agrarische Gebouwen. Op twee zittingen behandelt de rechtbank negentien zaken van verschillende belanghebbenden waarin dezelfde gemachtigde optreedt. Verweerder heeft bij de WOZ-waarde van de onroerende zaak (een varkenshouderij) als uitgangspunt genomen de taxatiewijzers Agrarische gebouwen en Grond bij agrarische objecten met waardepeildatum 1 januari 2016, en heeft op grond van de analyse van zes regionale referentieobjecten geverifieerd of de waarde niet te hoog is bepaald. Verweerder slaagt daarmee in zijn bewijslast. Eiser heeft voor de bepaling van zijn waarde onder meer gebruik gemaakt van de in de bijlage 4 ‘taxatie instructie varkens’ (pagina 183 e.v. van de taxatiewijzer) genoemde alternatieve berekeningswijze, waarbij eiser ook rekening heeft gehouden met de ouderdom van de aanwezige varkensstallen door middel van een zogenaamd gewogen bouwjaar. De rechtbank oordeelt dat de alternatieve methode, aangevuld met een gewogen bouwjaar, een incompleet middel is om de waarde van een varkenshouderij aannemelijk te maken. Ook overigens slaagt het beroep van eiser niet. Beroep ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling verenigingsgebouw.

In geschil is de WOZ-waarde van een door belanghebbende gehuurde winkelruimte. Niet in geschil is dat de waarde moet worden bepaald aan de hand van de huurwaardekapitalisatiemethode. Het geschil spitst zich toe op de daarbij te hanteren huurwaarde. Belanghebbende stelt dat moet worden uitgegaan van de overeengekomen huurprijs van € 200.000 per jaar. De heffingsambtenaar stelt dat moet worden uitgegaan van de gerealiseerde huurprijzen van naastgelegen objecten. Het Hof oordeelt dat de overeengekomen huur omzetafhankelijk en daarom niet zonder meer marktconform is. Verder oordeelt het Hof dat de heffingsambtenaar terecht een hogere kapitalisatiefactor toepast dan bij een nabij gelegen object omdat dat object minder gunstig is gelegen.

WOZ; waarde winkelpand; huurwaardekapitalisatiemethode; goede procesorde; proceskostenvergoeding

In geschil is de WOZ-waarde van een grote verkoopruimte aan een woonboulevard. In 2014 heeft belanghebbende het desbetreffende pand voor € 1.200.000 verkocht aan een particuliere belegger en van die belegger terug gehuurd voor € 115.000 per jaar. Niet in geschil is dat de waarde moet worden bepaald aan de hand van de huurwaardekapitalisatiemethode. Het geschil spitst zich toe op de daarbij te hanteren huurwaarde. Het Hof volgt het oordeel van de rechtbank dat de betaalde huur het gevolg is van een “sale and lease back-constructie” en daarom niet marktconform is en de door de heffingsambtenaar vastgestelde waarde in een goede verhouding staat tot de gerealiseerde verkoopcijfers van de vergelijkingsobjecten.

De Heffingsambtenaar heeft belanghebbende niet-ontvankelijk in zijn bezwaar tegen een WOZ beschikking verklaard omdat het bezwaar niet is gemotiveerd en omdat [A] geen machtiging heeft overgelegd. Het Hof is van oordeel dat het bezwaar afdoende is gemotiveerd, nu vaststaat dat het tot motivering van de WOZ-beschikking dienende taxatieverslag niet is mee- of nagezonden. Op de verzoeken een machtiging te overleggen heeft [A] niet gereageerd. De Heffingsambtenaar heeft [A] echter niet gewaarschuwd dat het bezwaar niet-ontvankelijk kon worden verklaard indien geen machtiging zou worden overgelegd. Er is volgens het Hof weinig voor te zeggen om hieraan het gevolg te verbinden dat de Heffingsambtenaar het bezwaar niet meer niet ontvankelijk kon verklaren. Dit omdat [A] een professionele rechtsbijstandverlener is met veel ervaring in het voeren van procedures, waaronder ontvankelijkheidskwesties. Het lijdt geen twijfel dat hij bekend is met de regels inzake herstel van vormverzuimen en de eventuele rechtsgevolgen dat aan een niet herstel kan worden verbonden. Gelet echter op HR 18 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1614, kon de Heffingsambtenaar ook in dit geval niet het bezwaar zonder peremptoirstelling niet-ontvankelijk verklaren. Volgt terugwijzing.

WOZ. Rechtbank heeft op goede gronden juiste beslissing genomen. Met hetgeen door belanghebbende in hoger beroep is aangevoerd, heeft zij niet aannemelijk gemaakt dat de waarde naar beneden moet worden bijgesteld.

Wet Woz. Waardevaststelling woning. Waardedruk in verband met de aanwezigheid van asbest.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Het Hof is van oordeel dat de Heffingsambtenaar met een aftrek van 20% voor de ligging voldoende rekening heeft gehouden met de aanwezigheid van een speeltuin/annex voetbalveld en de overlast van verkeer. Ook met de staat van onderhoud van de woning is voldoende rekening gehouden. Hoger beroep ongegrond.

WOZ (Algemeen)

WOZ (Algemeen)

Wet WOZ. Waarde woning. Inhoudelijke beroepsgronden falen. Beroep op vertrouwensbeginsel slaagt wel. E-mail van verweerder voorafgaand aan het hoorgesprek wordt uitgelegd als een standpuntbepaling waarbij de indruk is gewekt dat de waarde in elk geval verlaagd zou worden.

Mondelinge uitspraak. Wet woz, waarde woning aannemelijk gemaakt. Beroep ongegrond.

Wet WOZ. Waardedruk van de mogelijke komst van een windmolenpark in de buurt van de woning van eiser. Beroep gegrond.

Verweerder heeft erop gewezen dat in beginsel de meest gunstige verkopen worden gebruikt voor de waardebepaling en hiertoe verwezen naar een uitspraak van Gerechtshof Amsterdam van 13 juni 2017 (ECLI:NL:GHAMS:2017:2163). Met de verkoopcijfers die verweerder ter onderbouwing heeft gebruikt, heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat de vastgestelde waarde niet te hoog is. Eiser heeft de door hem bepleite waarde niet (door middel van een taxatie of anderszins) onderbouwd, zodat de rechtbank tot de conclusie komt dat eiser deze waarde niet aannemelijk heeft gemaakt. Het beroep is ongegrond.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Verweerder heeft bij de waardebepaling geen rekening gehouden met de gedateerde keuken en badkamer en is daardoor niet in zijn bewijslast geslaagd. Eiser slaagt evenmin in zijn bewijslast. De rechtbank stelt de waarde van de woning in goede justitie vast op € 371.000.

WOZ-waarde.

Wet Woz. Waardevaststelling woningen.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Kosten die belanghebbende heeft gemaakt ten behoeve van het opstellen van het WOZ-taxatierapport komen voor vergoeding in aanmerking.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ. Mogelijke sloopplannen na aankoop van onroerende zaak in aardbevingsgebied hebben geen verandering in waarde tot gevolg gehad, zodat artikel 18, derde lid, onder c, van de Wet WOZ niet van toepassing is. Beroep ongegrond.

WOZ-zaak. Belanghebbende heeft in hoger beroep een rapport van een deskundige overgelegd, waaruit blijkt dat het perceel van zijn woning een bepaalde mate van verontreiniging bevat. Hier is in de waardevaststelling van de Heffingsambtenaar geen rekening mee gehouden. Het Hof stelt de waarde van de woning schattenderwijs in goede justitie vast.

In geschil zijn de WOZ-waarde en de gebruikersaanslag OZB. Verweerder heeft het object, waar kinderen gedurende 3 dagen en nachten van de week wonen, ten onrechte als niet-woning aangemerkt.

Woz verpleeghuis voor bewoners met somatische en/of psychogeriatrische zorg. Verweerder heeft de voor het object overeengekomen en betaalde huur als brutohuurwaarde in aanmerking genomen. Verhuurder en eiseres zijn echter financieel en organisatorisch verbonden lichamen en verhuurder is geen commercieel handelende belegger. Overeengekomen huur kan dan ook niet als brutohuurwaarde worden gebruikt bij de toepassing van de huurwaardekapitalisatiemethode. Rechtbank volgt taxatie van de door eiseres ingeschakelde taxateur

Woz-waarde van verzorgingshuis. Bij toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaarde is de functionele levensduur relevant voor het bepalen van de correctie voor de technische veroudering. Functionele levensduur moet worden bepaald op de periode dat de onroerende zaak nog gebruikt kan worden in overeenstemming met zijn aard en de bestemming die de eigenaar daaraan heeft gegeven. Geen aanleiding voor oordeel dat de door verweerder gehanteerde verwachte levensduur onjuist is. Verder heeft verweerder aannemelijk gemaakt dat de verschillende objectonderdelen na afloop van de functionele levensduur nog voor een ander doel dan een verzorgingshuis kunnen worden aangewend.

De heffingsambtenaar heeft het verzorgingshuis terecht aangemerkt als niet-woning, omdat minder dan 70% van de waarde van de onroerende zaak kan worden toegerekend aan delen die tot woning dienen dan wel volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Dit betekent dat de heffingsambtenaar terecht een aanslag onroerendezaakbelasting gebruiker niet-woning aan de stichting heeft opgelegd.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ waarde vrijstaande jaren ’60 woning. De Heffingsambtenaar heeft de waarde aannemelijk gemaakt.

WOZ-waarde vrijstaande woning. Heffingsambtenaar maakt waarde aannemelijk.

Wet WOZ; artikel 16. Belanghebbende koopt een recht van erfpacht met daaraan gekoppeld recht van opstal van een woning. Bij de eigenaar van de grond bedingt hij aanvullend extra grond in erfpacht. Belanghebbende is met betrekking tot beide percelen een erfpachtcanon verschuldigd. De heffingsambtenaar verdedigt de vastgestelde WOZ-waarden onder meer op basis van de koopsom plus de grondwaarde. De rechtbank acht daarmee de WOZ-waarden niet aannemelijk gemaakt. Deze methode draagt het risico in zich dat er een dubbeltelling plaatsvindt, namelijk als de waarde van het erfpachtrecht als zodanig waarde heeft. Of en in hoeverre het erfpachtrecht als zodanig waarde heeft hangt mede af van de hoogte van de canon. Ook met de vergelijkingsmethode is niet aannemelijk gemaakt dat de WOZ-waarden niet te hoog zijn. Vaststelling van de waarden in goede justitie.

Wet Woz. Waardevaststelling bedrijfsgebouw (winkel).

WOZ. Heffingsambtenaar geslaagd in de op hem rustende bewijslast dat hij de waarde niet te hoog heeft vastgesteld.

WOZ. Heffingsambtenaar is geslaagd in bewijslast dat waarde niet te hoog is vastgesteld.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ-waarde woning. Het Hof oordeelt dat het eigen verkoopcijfer niet de WOZ-waarde weergeeft. De verkoopprijs is bepaald aan de hand van een in opdracht van belanghebbende opgesteld taxatierapport dat is gebaseerd op oplevering van de woning in bewoonde staat. De heffingsambtenaar heeft aan de op hem rustende bewijslast voldaan. Het Hof is van oordeel dat niet kan worden gezegd dat de aan de woning toegekende waarde in een onjuiste verhouding staat tot de behaalde verkoopprijzen van de vergelijkingsobjecten, ondanks de ligging van de woning nabij sociale huurflats.

WOZ woning. Mondelinge uitspraak. Met lidmaatschapsrecht kan geen rekening worden gehouden.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

De rechtbank acht de eigen aankoopprijs van de woning, gerealiseerd op 19 augustus 2015, bruikbaar voor de waardebepaling (waardepeildatum 1 januari 2017). Wel moet daarbij rekening worden gehouden met de generieke en specifieke waardeverandering tussen de aankoop en de waardepeildatum. De rechtbank volgt daartoe verweerder in het door hem op de aankoopprijs toegepaste indexeringscijfer, als ook in de waardevermeerdering als gevolg van de uitgevoerde verbouwingen aan de woning. Eiser heeft geen feiten en omstandigheden gesteld en/of aannemelijk gemaakt waaruit volgt dat verweerder de waarde van de woning, uitgaande van de aankoopprijs, vermeerderd met de generieke en specifieke waardeverandering, te hoog heeft vastgesteld. Beroep ongegrond.

Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat de waarde van de woning niet tot een te hoog bedrag is bepaald, vanwege uitbreidingsplannen van de varkenshouderij van de buurman.

Het enkele verschil tussen de uit de referentieobjecten berekende gemiddelde marktprijs per m3 en de voor de woning van belanghebbende gehanteerde prijs per m3 laat niet zien dat voldoende rekening gehouden is met de niet herstelde aardbevingsschade en de rompslompschade. De rechtbank heeft de WOZ-waarde van de woning terecht verminderd van € 173.000 tot € 170.000.

Woz-woning. Ongegrond. Een twee-onder-een-kapwoning is een ander type woning dan de naastgelegen drie-onder-een-kapwoning.

WOZ. Vergelijkingsmethode. Standaard. Deze uitspraak is gepubliceerd in verband met een onderzoek van de Universiteit Utrecht.

waarde woonzorgcentrum 17 Wet WOZ Gecorrigeerde vervangingswaarde. Woonzorgcentrum. Aanvangsjaar afschrijving ruwbouw. Verweerder heeft aannemelijk gemaakt dat de beschikte waarde van het object niet hoger is dan de gecorrigeerde vervangingswaarde van het object.

WOZ. Waarde zorgcomplex. Gecorrigeerde vervangingswaarde. Kerkenvrijstelling. Verweerder heeft de waarde maar beperkt onderbouwd, eiseres heeft deze maar beperkt betwist. De rechtbank ziet geen aanleiding de restwaarde lager vast te stellen dan verweerder heeft gedaan. Eiseres beroept zich op de kerkenvrijstelling, maar niet aannemelijk is dat het object als geheel in hoofdzaak voor openbare erediensten wordt gebruikt. Mate van functionele veroudering is onvoldoende betwist. Verdeling van de grond over wonen en niet-wonen om vast te stellen of de waarde van de woondelen meer dan 70% van het totaal is. Verweerder heeft de overgrond en de bosgrond volledig als niet-wonen meegenomen. Dit dient in de verhouding van de waarde van de opstallen 74% wonen en 26% niet-wonen te zijn, omdat verweerder een verhouding 100% niet-wonen en 0% wonen niet aannemelijk heeft gemaakt. Daarmee is de waarde van de woondelen echter nog steeds minder dan 70%. Wel moet de heffingsmaatstaf voor de ozb iets worden verlaagd.

Verweerder heeft in bezwaar de WOZ-Waarde van het perceel op waardepeildatum 1 januari 2016 vastgesteld op € 20.000. Het perceel is direct gelegen aan de rivier De Drecht. Op het perceel bevindt zich 85 m² aan water. In geschil is onder meer of het water dat zich op het perceel bevindt kwalificeert als ‘openbare waterweg’ en derhalve voor de bepaling van de waarde van het perceel buiten beschouwing gelaten moet worden. De rechtbank stelt voorop dat in de wettekst geen omschrijving is gegeven van het begrip ‘openbare waterwegen’. Gelet op het arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 26 november 1962 (ECLI:NL:GHAMS:1962:AY4631) en het arrest van het Gerechtshof Leeuwarden van 6 november 2012 (ECLI:NL:GHLEE:2012:BY2443) is de rechtbank van oordeel dat in het onderhavige geval de 85 m² aan water behorend tot het perceel niet kwalificeert als een openbare waterweg, omdat sprake is van een smalle lange inham die aan drie zijden is omringd door land, waarbij een van de twee kortste zijdes in verbinding staat met De Drecht. Het feit dat, zoals eiseres stelt, het mogelijk is dat derden er zouden kunnen zwemmen of hun kano zouden kunnen aanleggen en eiseres de toegang tot dit water niet heeft belet door bijvoorbeeld het spannen van een touw doet niet af aan het besloten, niet openbare karakter, van dit deel van het perceel. Beroep ongegrond.

Wet Woz. Waardevaststelling woning.

WOZ, gekeken moet worden naar de wet op de remmende meeropbrengst. Vastgesteld is dat deze wet pas geldt wanneer er een bepaald minimaal optimum is bereikt. Bij kleine stadswoningen geldt deze wet dus niet vanaf de eerste vierkante meter.

Bezwaar en beroep (Algemeen), WOZ (Algemeen)

WOB / geen misbruik van recht / doel van de WOB is kritisch zijn op bestuur / spelregels beheersbaar maken; veel correspondentie mag.

Afwijzing wrakingsverzoek. De wraking was ingegeven door de beslissingen van de rechter om de vertegenwoordiger van de verweerder in de hoofdzaak (de inspecteur van de belastingdienst) niet uit de zittingszaal te laten verwijderen en om hem het woord te laten voeren. Verzoeker had om verwijdering uit de zittingszaal verzocht omdat die vertegenwoordiger (een belastingambtenaar) zich in de zaak van verzoeker schuldig zou hebben gemaakt aan fraude. Er is sprake van een procedurele beslissing die in beginsel geen grond oplevert voor wraking. In aanmerking nemende dat het aan een verwerende instantie is om te bepalen door welke medewerker(s) zij zich in een bepaalde zaak op een mondelinge behandeling wil laten vertegenwoordigen, levert wat verzoeker heeft gesteld geen aanwijzing op die leidt tot het oordeel dat er sprake is van een schijn van vooringenomenheid.